Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

“Επιχείρηση” Πανεπιστήμιο : Δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ζούμε στην περίοδο  που όλα αλλάζουν, αλλά τελικά όλα τα ίδια μένουν.  Η αλλαγή σελίδας στο πολιτικό σκηνικό μετά τις εκλογές του Γενάρη, η καταδίκη των κυβερνήσεων, που  εφάρμοσαν τα μνημόνια τα τελευταία 5 χρόνια ανέδειξε την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μέσα από ένα ιδιότυπο μείγμα ελπίδας και μειωμένων προσδοκιών. Τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης μέσα στο πλαίσιο “ούτε ρήξη, ούτε υποταγή” δείχνουν πού οδηγούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία... σαν σύγχρονους Χάνσελ και Γκρέτελ, στο σπίτι με τα “ζαχαρωτά”.

Νομίζεις ότι είναι παραμύθι;
Όχι είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Και αν στα παραμύθια συνήθως υπάρχει αίσιο τέλος για όλους, στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης οι λίγοι κερδίζουν και εμείς χάνουμε... Και όπως στα παραμύθια είναι φανερό ποιοι είναι οι καλοί και οι κακοί, στο σύστημα που ζούμε υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Κι  εμείς πρέπει να διαλέξουμε με ποιους θα πάμε!

Η κυβέρνηση έχει ήδη διαλέξει πλευρά! Προσπάθησε με τις εκλογικές της εξαγγελίες να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο βάρκες, σε αυτές του κεφαλαίου και της εργασίας. Όμως επειδή αυτό είναι αδύνατο για να μη βουλιάξει, μπήκε με τα δύο πόδια στη βάρκα του κεφαλαίου. Έτσι το “τέλος των μνημονίων” έγινε η αρχή ενός νέου μνημονίου με άλλο όνομα (συμφωνία-γέφυρα), το “τέλος της τρόικας” οδήγησε στην απλή μετονομασία της σε “θεσμούς”, η “διαγραφή μέρους του χρέους”  ξεχάστηκε με τη δέσμευση να αποπληρωθεί  ολόκληρο το χρέος και η “αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης” σήμανε μια νέα διάσωση των τραπεζών και των αφεντικών. Και βλέπουμε τους Πρετεντέρηδες, το ΣΕΒ, τον Βαρδινογιάννη, τον Ομπάμα, ακόμα και τον Άδωνη Γεωργιάδη να πανηγυρίζουν για τις συμφωνίες υποταγής της νέας κυβέρνησης στην ΕΕ. Όμως ενώ ακούμε πολλά για τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις, λίγα ακούγονται για τις εξελίξεις στο πανεπιστήμιο.
 
Επιχειρηματικό πανεπιστήμιο : Ένας γνωστός απ' τα παλιά...
Στην ίδια κατεύθυνση που κινήθηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις έτσι και η σημερινή ετοιμάζεται να συνεχίσει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Το πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος για κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου πάρα τις προεκλογικές εξαγγελίες για απόσυρση του, για την κυβέρνηση είναι ακόμα εδώ και μπαίνει σε μακρά διαβούλευση. Όσο όμως αυτοί θα συζητάνε τα προβλήματά μας θα είναι ακόμα εδώ! Προβλήματα όπως οι διαγραφές, η υποχρηματοδότηση,  το όριο φοίτησης, η σίτιση και η μέριμνα.

Ποια είναι τα μέτρα της κυβέρνησης; Αρχικά αντί για κατάργηση των διαγραφών προτείνει προσωπικές συνεντεύξεις με τους λιμνάζοντες που δεν είναι τίποτα άλλο πάρα η διατήρηση του ν+2 , δηλαδή τη προσπάθεια όξυνσης των ταξικών φραγμών στην ανώτερη εκπαίδευση. Επίσης η επαναφορά του ασύλου δεν σημαίνει την επανακατοχύρωση ενός ασύλου για τους αγώνες της νεολαίας όπως ιστορικά κατακτήθηκε από το φοιτητικό κίνημα αλλά την επαναφορά του “ασύλου των ιδεών”. Η κατάργηση των συμβουλίων ιδρύματος γίνεται απ' τη σκοπιά της διαφοροποίησης με την προηγούμενη κυβέρνηση και όχι ως αλλαγή του πυρήνα της διοίκησης , αφού ο Μπαλτάς αναγνωρίζει θετικά τα συμβούλια ιδρύματος της Αμερικής. Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι το ζήτημα της επαναπρόσληψης των διοικητικών στο χώρο εργασίας τους  το οποίο έχει παγώσει και είναι αβέβαιη η εξέλιξη του αφού η κυβέρνηση δεσμεύεται στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς της λιτότητας της ΕΕ.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση όσο υποτάσσεται στις επιταγές της ΕΕ και αποπληρώνει το χρέος θα συνεχίζει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με αριστερή φρασεολογία. Η επιχειρηματική βάση του πανεπιστημίου δεν θίγεται ούτε στο ελάχιστο. Οι εργολαβίες συνεχίζουν να πλουτίζουν σε βάρος των εργαζομένων, οι επιχειρήσεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και τα προγράμματα σπουδών ανάλογα με τα κέρδη τους αφού γίνονται ο προνομιακός χρηματοδότης ενός πανεπιστημίου που υποχρηματοδοτείται. Το αχούρι της φιλοσοφικής των απολυμένων καθαριστριών είναι εικόνα από το μέλλον του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Ενός πανεπιστημίου που δεν χωράει τα δικαιώματα των εργαζομένων του, τους φοιτητές που δεν έχουν λεφτά για να σπουδάσουν, τη γνώση και την έρευνα που εξυπηρετεί της ανάγκες της κοινωνίας και του πανεπιστημίου. Ζούμε στην εποχή που τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά είναι βασική πηγή χρηματοδότησης των σχολών, ενώ τα δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές ετοιμάζονται, αντί το κράτος να εγγυάται επαρκή χρηματοδότηση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων.
Να τους χαλάσουμε το παραμύθι! Οι ανάγκες μας θα γράψουν ιστορία!
Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η ανάγκη ενός φοιτητικού κινήματος το οποίο θα θέτει και θα διεκδικεί το σύνολο των αναγκών της νεολαίας δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Η γενιά μας έχει ανάγκη ένα φοιτητικό κίνημα το οποίο δεν θα διαπραγματεύεται, ούτε θα παίρνει το ρόλο του εταίρου για ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις, δεν θα δεχτεί το ρόλο του κομπάρσου, που θέλει να της δώσει η κυβέρνηση.
Αντίθετα θα βγούμε μπροστά για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας! Με άμεσα αιτήματα την κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολο του, την αύξηση της χρηματοδότησης για δωρεάν σίτιση-στέγαση-συγγράμματα και συνολικά επαρκή φοιτητική μέριμνα για όλους, κόντρα στην υποχρηματοδότηση και στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς που επιβάλλουν οι δεσμεύσεις στους εταίρους και τα πάσης φύσεως μνημόνια, την κατάργηση των εργολαβιών με τις συμβάσεις δουλείας και την άμεση πρόσληψη των εργαζομένων απευθείας από το πανεπιστήμιο, την επαναπρόσληψη των διοικητικών υπαλλήλων και των συμβασιούχων, την αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση κόντρα στην επιχειρηματικοποίηση. Αυτός ο αγώνας είναι συνολικός για μια απελευθερωτική παιδεία με γνώση και έρευνα για τις ανάγκες τις δικές μας και της κοινωνίας και όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου.
 Όλα τα παραπάνω συνιστούν έναν αγώνα που δεν παίρνει αναβολές. Έναν αγώνα που πρέπει να δοθεί στο τώρα. Μαζί τον αγώνα για μόρφωση για εργασία με δικαιώματα και σύγχρονες ελευθερίες, προκειμένου να υπάρξει πραγματική ελπίδα για την νεολαία, την ίδια στιγμή που η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να της εγγυηθεί τίποτα.


Γιατί ακριβώς τα παραμύθια τελειώνουν με το “ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα” στην πραγματικότητα όμως της ταξικής πάλης για να είμαστε εμείς καλά πρέπει αυτοί -οι από πάνω- να ανατραπούν!

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

ΝΑ ΑΝΑΤΙΝΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ – ΓΕΦΥΡΑ

«ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Ελληνικό Λαό διότι συνήργησα σ΄ αυτή την ψευδαίσθηση»
Μανώλης Γλέζος, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ

               Σαν να μην πέρασε μια μέρα λοιπόν, και πάλι τα μνημόνια είναι εδώ, μόνο που τώρα έχουν διαφορετικό όνομα: Συμφωνία – γέφυρα. Ζούμε στην εποχή που αλλάζουν τα ονόματα και οι εικόνες, με στόχο να παραμείνει σταθερή η βαρβαρότητα της ταξικής εκμετάλλευσης! Έτσι την Τρόικα, πλέον θα τη λέμε Ευρωπαϊκούς θεσμούς, αφού μπορεί να αποτελείται απ’ τους ίδιους θεσμούς με την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ), όμως πρέπει να παρουσιαστούν απ’ τη νέα κυβέρνηση ως αξιόπιστος θεσμός και να μην ταυτιστούν με την Τρόικα που απεχθάνεται και παλεύει να ανατρέψει ο λαός τα τελευταία πέντε χρόνια. Στη νέα πραγματικότητα δεν θα βλέπουμε στυγνούς τεχνοκράτες (τύπου Στουρνάρα), αλλά μεταμοντέρνους «ειδικούς» (τύπου Βαρουφάκη), που μπορεί να είναι ταγμένοι στην αστική διαχείριση του συστήματος με τα ίδια πάνω κάτω εργαλεία, αλλά δεν φοράνε γραβάτα και θα μας κάνουν υπερήφανους τρολλάροντας τους εταίρους μας, πριν κάνουν την άτακτη υποχώρηση και υπογράψουν τις νέες συμφωνίες της υποταγής. Και επειδή περί υποταγής ο λόγος, πλέον τα μνημόνια θα τα λέμε συμφωνία – γέφυρα και θα τα θεωρούμε επιτυχία των σκληρών διαπραγματεύσεων, παρ’ όλο που ουσιαστικά σημαίνουν την παράταση του υπάρχοντος μνημονίου!

Αλλά πώς φτάσαμε άραγε ως εδώ ;

               Τα αποτελέσματα των εκλογών σηματοδότησαν αλλαγή σελίδας για το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό, αφού ο λαός «μαύρισε» τα κόμματα, που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, απορρίπτοντας τα μνημόνια της βαρβαρότητας, που του επέβαλλαν τα τελευταία πέντε χρόνια. Με αυτή την αλλαγή η πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας έχει εν μέρει ανακουφιστεί, ενώ έχει αναπτυχθεί όλο αυτό το διάστημα η ελπίδα ότι θα υπάρξει κάποια αλλαγή. Βέβαια τις ελπίδες για αυτή την αλλαγή φρόντισε ο ΣΥΡΙΖΑ να τις κουτσουρέψει, ποντάροντας στη μείωση των προσδοκιών του λαού απ’ την διακυβέρνησή του, αφού ξέρει καλά ότι μέσα στη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ, με τις εξαγγελίες για συμβιβασμό των συμφερόντων εργασίας και αφεντικών, με στρατηγική τον εξανθρωπισμό του - δομικά απάνθρωπου - καπιταλιστικού συστήματος, πρέπει να κρατάει μικρό καλάθι, ακόμα και για μετριοπαθείς  μεταρρυθμίσεις αντιμετώπισης της «ανθρωπιστικής» (όχι καπιταλιστικής) κρίσης. Αποτέλεσμα αυτής της λογικής διακυβέρνησης ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το κουτσουρεμένο σε σχέση ακόμα και με τα προηγούμενα χρόνια πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια πλέον με την συμφωνία-γέφυρα του eurogroup της Παρασκευής, ούτε αυτό δεν μπορεί να υλοποιήσει η κυβέρνηση, αν δεν συμφωνούν οι εταίροι… αλλά θα φτάσουμε και εκεί.

               Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αναδείχτηκε πρώτο κόμμα απ’ τις βουλευτικές εκλογές και αμέσως σχημάτισε συγκυβέρνηση με το κόμμα των ψεκασμένων λάιτ ακροδεξιών του Καμμένου. Ο Καμμένος μάλιστα παραλλήλισε τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με την συνεργασία Βελουχιώτη – Ζέρβα. Αφού ξεπεράσαμε το σοκ και αφού ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μας νοιάζει ο Ζέρβας, αλλά το Βελουχιώτη σαν ιστορική φιγούρα της ανυπακοής και του αγώνα μέχρι τέλους δεν τον χαρίζουμε σε όσους υπογράφουν νέες Βάρκιζες, αναρωτιόμαστε άραγε σε αυτή την ιστορική συμμαχία ο Προκόπης Παυλόπουλος, ως πρόεδρος της δημοκρατίας παίζει τον Τσώρτσιλ ; Τέλος πάντων, αφού επισημάνουμε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει στρατηγική το δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» και η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ, δεν τίθεται καν σαν ερώτημα, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι υλοποιήθηκε και στο ακέραιο η θέση περί «συνέχισης του κράτους», αφού το «βαθύ κράτος» δόθηκε σε έμπιστα χέρια, όπως ο στρατός στον Καμμένο, η αστυνομία στον Πανούση, η ΕΥΠ στον πρώην ΠΑΣΟΚο Γιάννη Ρουμπάτη.

Τι είναι όμως αυτή η συμφωνία-γέφυρα και γιατί είναι νέο μνημόνιο;

               Η συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το Eurogroup σηματοδοτεί την αποδοχή και τη νομιμοποίηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και του τοκογλυφικού χρέους, ενώ σηματοδοτεί την εγκατάλειψη ακόμα και του δικού της προγράμματος. Η συμφωνία αυτή αποτελεί βίαιη ανατροπή της λαϊκής εντολής για κατάργηση των μνημονίων και για βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και της νεολαίας, ενώ ανοίγει το δρόμο και για ακόμα μεγαλύτερες υποχωρήσεις στο άμεσο μέλλον.

               Συγκεκριμένα η συμφωνία-γέφυρα ορίζει την παράταση του υπάρχοντος μνημονιακού προγράμματος -όχι τη διακοπή του την οποία διατυμπάνιζε η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα- και την αξιολόγηση με βάση τις δεσμεύσεις της τρέχουσας συμφωνίας από την Τρόικα (εεε συγνώμη του θεσμούς!). Η κυβέρνηση με αυτή τη συμφωνία αναγνωρίζει το χρέος και δεσμεύεται να αποπληρώσει το σύνολο του, κάνοντας πίσω ακόμα και απ’ τη μετριοπαθέστατη θέση της για διαγραφή μέρους του χρέους (αν όχι του μεγαλύτερου μέρους, όπως λέει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ). Σημαντική είναι και η δέσμευση υποτέλειας στην ΕΕ και στους «θεσμούς», σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση θα πρέπει να παρουσιάσει το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεών της, το οποίο για να υλοποιηθεί θα πρέπει να εγκριθεί πρώτα απ’ το ευρω-ιερατείο (τους θεσμούς δηλαδή). Φυσικά δεν θα μπορεί να πάει πίσω ούτε σε αυτή τη δέσμευση, αφού δεσμεύτηκε επίσης να μην προχωρήσεις σε μονομερείς ενέργειες, ούτε όσον αφορά την ακύρωση των μνημονιακών μέτρων. Και για να μην μοιάζουν όλοι χαμένοι από αυτή τη συμφωνία, ορίζεται και κάποιος που κερδίζει… οι τράπεζες! Έτσι στη συμφωνία περιλαμβάνεται η δέσμευση ότι τα κεφάλαια του ΤΧΣ, δεν θα χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης, όπως έλεγε προγραμματικά η κυβέρνηση, αλλά για να σωθούν ξανά οι τράπεζες (με την ευγενική χορηγία της ΕΚΤ). Τέλος η αποδοχή των πρωτογενών πλεονασμάτων, δηλαδή της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής βάζουν ταφόπλακα στις διακηρύξεις για το τέλος της λιτότητας.  

Αυτοί τα βρήκανε! Εμείς θα τους κοιτάμε ;

               Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι απλό : η τακτική «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή» σημαίνει νέες ήττες για τους εργαζόμενους και τα πληττόμενα κομμάτια της νεολαίας. Η τακτική αυτή, που συμπυκνώνεται στην υπογραφή της συμφωνίας της υποταγής σημαίνει τη συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας, τη συνέχιση της κυριαρχίας και των κερδών των από πάνω. Γιατί πώς αλλιώς μπορούν να μεταφραστούν οι πανηγυρισμοί των αστικών ΜΜΕ, τα tweet του Άδωνη Γεωργιάδη, που συγχαίρει την κυβέρνηση για την επιστροφή στην πραγματικότητα, αλλά και ο συνασπισμός της εγχώριας αστικής τάξης για τη στήριξη της κυβέρνησης, τόσο από το ΣΕΒ, όσο και από μεμονωμένους επιχειρηματίες (π.χ. Μυτιληναίος, Βαρδινογιάννης), ενώ από καιρό έχει εκφράσει τη στήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ ο Ομπάμα!

Όμως ούτε μας ταιριάζει, ούτε θέλουμε να παίξουμε το ρόλο του γκρινιάρη. Δεν αξίζει στη νεολαία και στους εργαζόμενους ο ρόλος της χριστοπαναγίας απ’ τον καναπέ και της μούτζας, όπως δεν μας άξιζε και ο ρόλος των φιλοκυβερνητικών παπαγάλων, των εμπόρων ελπίδας, της χορωδίας του «γειά σου αλάνι Γιάνη Βαρουφάκη»! Έχουμε ξεκαθαρίσει καιρό τώρα τη θέση μας, την ανάγκη να αποτελέσουμε το ατσάλινο τοίχος των συμφερόντων της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, να χτίσουμε την αριστερή εργατική και νεολαιίστικη αντιπολίτευση, που θα μπλοκάρει τα σχέδιά τους και θα επιβάλλει τις ανάγκες μας! Και αυτή τη δύναμη χτίζουμε όλο αυτόν τον καιρό στους δρόμους, στις αντιφασιστικές πορείες, στις συγκεντρώσεις για το κλείσιμο όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης των μεταναστών, στις πλατείες για τη σύγκρουση με χρέος, ευρώ, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφάλαιο!

Αυτοί μιλήσανε… Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε εμείς !

Είναι πλέον ολοφάνερο: Το δίλημμα δεν είναι καλή ή κακή διαπραγμάτευση, αλλά ρήξη και αντικαπιταλιστική ανατροπή ή υποταγή και νέο μνημόνιο!

Χρέος μας είναι να πούμε ένα μεγάλο διπλό ΟΧΙ : ΟΧΙ στη συμφωνία-γέφυρα της κυβέρνησης και ΟΧΙ στο σφαγείο ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου!

               Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση είναι αντικαπιταλιστικός και περνά μέσα από την επιβολή κατακτήσεων για τις ζωτικές ανάγκες λαού και νεολαίας, από την «μονομερή» κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, την ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ, την διαγραφή του χρέους! Ο δρόμος της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, για να χάσει κέρδη, πλούτο και δύναμη! Ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου και των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων!

Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 26/2 ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

ΝΔ - Φορτσάκης: μία ιστορία αγάπης συνεχίζεται... ...ή τι χρειάζεται ένας διαπλεκόμενος πρύτανης για να “προαχθεί” σε βουλευτή

Την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε επίσημα από τον απερχόμενο πρωθυπουργό η υποψηφιότητα για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της 25ης Γενάρη του Θεόδωρου Φορτσάκη, πρώην -πλέον- πρύτανη του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΝΔ. Η κατάληξη αυτή του Φορτσάκη μετά από μία μακρά και επίπονη διαδικασία για τη νεολαία και το φοιτητικό κίνημα, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, την εκπαίδευση και τα Πανεπιστήμια μόνο τυχαία δεν είναι. Οι μόνοι που εκπλήσσονται μάλλον είναι όσοι πίστεψαν την εικόνα που καθεστωτικά ΜΜΕ, κυβέρνηση και αντιδραστικοί καθηγητές παρουσίαζαν για τον ίδιο: εκείνη του “πρύτανη που παλεύει ενάντια στις μειοψηφίες και το κομματικό κατεστημένο στα πανεπιστήμια”...

Ο Φορτσάκης εν τέλει απέδειξε αυτό το οποίο βροντοφώναζαν μετά την διαβλητή και αντιδημοκρατική εκλογή του στη θέση του Πρύτανη του ΕΚΠΑ, όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις εντός και εκτός Πανεπιστημίων, το φοιτητικό κίνημα και οι αγωνιστές διοικητικοί υπάλληλοι. Πρόκειται για έναν άνθρωπο «βαλτό» από την ακροδεξιά και αυταρχική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, έναν «υπάλληλο» της Τρόικας και της κυβέρνησης, «πιστό σκυλί» στις επιταγές του εκάστοτε αφεντικού του. Πρόκειται για έναν σεσημασμένο κολαούζο της εξουσίας, με δεκάδες «θέσεις» στον κρατικό μηχανισμό: από Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ μέχρι …Πρόεδρος του Ειδικού Ταμείου Οργάνωσης Συναυλιών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο «πολυπράγμων» πρώην Πρύτανης γνώριζε και γνωρίζει πώς να εξαργυρώνει με τον πλέον επικερδή τρόπο τις πολύτιμες υπηρεσίες του στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Στη δεδομένη χρονική περίοδο ο Φορτσάκης συμβολίζει το βασικό συστατικό της κυβερνητικής συνταγής της απερχόμενης κυβέρνησης: το νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό, όπως αυτός εκφράστηκε το τελευταίο διάστημα από τις νέες διοικήσεις στα Πανεπιστήμια και ειδικά στο ΕΚΠΑ. Ήδη από την εποχή που θήτευε ως Πρόεδρος της Νομικής Σχολής Αθηνών είχε δώσει δείγματα γραφής: πανεπιστημιακή αστυνομία, face control, κατάργηση ασύλου ήταν μερικά μόνο από τα «μεταρρυθμιστικά μέτρα» που οραματιζόταν ο Φορτσάκης. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως Πρύτανη, ο Φορτσάκης προσπάθησε να εφαρμόσει το δόγμα «νόμος και τάξη». Πρόσληψη secutiry με αλεξίσφαιρα γιλέκα για τη “φύλαξη” των Σχολών -από τους αγώνες φοιτητών και εργαζομένων όπως αποδείχθηκε-, αλλεπάλληλα προληπτικά κλεισίματα των Σχολών «υπό το φόβο επεισοδίων», συνεδριάσεις της Συγκλήτου φρουρούμενες από ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας, απρόκλητοι ξυλοδαρμοί φοιτητών, προσπάθεια διαγραφής φοιτητών, απειλές για μηνύσεις σε όσους αγωνίζονται είναι μερικά μόνο σημεία από την …προσφορά του στο Πανεπιστήμιο.

Η κήρυξη του Πανεπιστημίου σε κατάσταση «διαρκούς έκτακτης ανάγκης» με αδιάλειπτη επιτήρηση από τις δυνάμεις της Αστυνομίας, η σκλήρυνση εν γένει του ακαδημαϊκού-σπουδαστικού πλαισίου, η αμφισβήτηση της δυνατότητας παρέμβασης των φοιτητών για τα καθημερινά τους προβλήματα, η προσπάθεια ουσιαστικής κατάργησης του φοιτητικού συνδικαλισμού και των φοιτητικών συλλόγων μέσω των λεγόμενων «ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων» συνηγορούν σε δύο συμπεράσματα: υπήρξε μεθοδευμένο σχέδιο εξαφάνισης των Φοιτητικών Συλλόγων και κάθε αγωνιστικής φωνής και πρακτικής, συμπεριλαμβανομένων των ριζοσπαστικών αριστερών σχημάτων της ΕΑΑΚ, στο εσωτερικό τους.

Με αυτό το προσοντολόγιο θα διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού στις εκλογές ο Θεόδωρος Φορτσάκης. Ως άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα που μας κρατά καθηλωμένους στην μνημονιακή κόλαση και την ευρωκηδεμονία. Ως ο εκφραστής της πιο αυταρχικής, αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής στην μεταπολεμική ελληνική ιστορία. Ως συνεργάτης και μακρύ χέρι των ντόπιων και των ξένων αφεντικών. Ο Φορτσάκης και συνιστά ένα από τα πιο αποκρουστικά πρόσωπα της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής των τελευταίων χρόνων. Κατάφερε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να πλήξει το δημοκρατικό ιστορικό φορτίο του Πανεπιστημίου, να «βεβηλώσει» τον ιερό ακαδημαϊκό χώρο καλώντας επανειλημμένα τις δυνάμεις καταστολής να παρέμβουν και να τραυματίσει φυσικά, κοινωνικά και ηθικά τους φοιτητές του. Θα μείνει στην ιστορία ως «ο πιο χουντικός Πρύτανης μετά την Χούντα», ως ο Πρύτανης ο οποίος προσπάθησε να αναβιώσει τα «ήθη και έθιμα» της Επταετίας.

Η επιλογή Φορτσάκη λοιπόν για τη συγκεκριμένη θέση έχει ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα ενόψει των εκλογών, συγκεκριμένα για το χώρο της εκπαίδευσης και τη φοιτητική νεολαία: κάθε ψήφος στη Ν.Δ. είναι ταυτόχρονα ψήφος στον αυταρχισμό, στην κατάργηση της δημοκρατίας στα πανεπιστήμια, στην καταστολή της νεολαίας, στις απολύσεις των εργαζομένων, στις διαγραφές φοιτητών, στην κατάργηση της δημόσιας & δωρεάν εκπαίδευσης!

Για την ριζοσπαστική και επαναστατική αριστερά, την ΕΑΑΚ, η παραίτηση του Φορτσάκη δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα θετικό γεγονός. Άλλωστε αποτέλεσε αίτημα των φοιτητικών συλλόγων του ΕΚΠΑ σχεδόν από την πρώτη στιγμή που η συγκεκριμένη πρυτανική αρχή έδωσε τα παραπάνω “δείγματα γραφής”. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν θα αλλάξει ριζικά εάν δεν εμφανιστεί εκ νέου το φοιτητικό κίνημα. Πρέπει να παλέψουμε πανελλαδικά για «ξήλωμα» των νέων, διορισμένων από την κυβέρνηση και τα συμβούλια ιδρύματος, διοικήσεων και του συνόλου των τομών, που τα τελευταία χρόνια επιτίθενται στην καθημερινότητα και το μέλλον της νεολαίας. Πέρα από την καταδίκη και στις επικείμενες εκλογές για το κόμμα της κυβέρνησης και τα νεοφιλελεύθερα-κεντροαριστερά-κεντροδεξιά-φασιστικά δεκανίκια του, τα σχήματα της ΕΑΑΚ και την επόμενη των εκλογών θα συνεχίσουν να παλεύουν για την αγωνιστική, μαζική και ανυποχώρητη επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος στο προσκήνιο. Στο πεδίο του δρόμου, μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις, ισχυροποιημένους και δημοκρατικούς Φοιτητικούς Συλλόγους -όπλο στα χέρια των φοιτητών- και ριζοσπαστικές μορφές πάλης, θα ανατρέψουμε όχι μόνο τις νέες διοικήσεις αλλά συνολικά την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την πολιτική κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ που την γεννάει.

Η ΕΑΑΚ δεσμεύεται ότι το όπως ο Φορτσάκης ήταν αυτός που τελικά «τσακίστηκε έξω» από τις αίθουσες του Πανεπιστημίου, έτσι και συνολικά αυτή η πολιτική μαζί με τους ντόπιους και ξένους εκφραστές της θα «τσακιστούν έξω» από τον τόπο μας!

                                      ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ

Στις 10 Νοεμβρίου ο Νίκος Ρωμανός ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα να του χορηγηθεί η νόμιμη, σύμφωνα με την αστική δικαιοσύνη ,εκπαιδευτική άδεια για να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο(ΤΕΙ Αθήνας,διοίκηση επιχειρήσεων) στο οποίο πέρασε βρισκόμενος μέσα στη Φυλακή. Αλληλέγγυοι στον αγώνα του στέκονται οι σύντροφοι του Γιάννης Μιχαηλίδης, Ανδρέας Δημήτρης Μπουρζούκος και Δημήτρης Πολίτης ξεκινώντας και αυτοί απεργία πείνας. Τη στιγμή που γράφεται το παρόν κείμενο ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται στην 20η ημέρα απεργίας με την υγεία του να κινδυνεύει. Το ερώτημα που προκύπτει εδώ είναι για ποιόν λόγο το ίδιο το κράτος επιλέγει να μην του παραχωρήσει την νόμιμη άδεια του. Η απάντηση ξεκινάει λίγα χρόνια πριν και έτσι πρέπει να την δούμε.

 6 Δεκέμβρη 2008, πέφτει νεκρός στα Εξάρχεια από τις σφαίρες των ένστολων τραμπούκων του κράτους ο αδερφικός φίλος του Νίκου Ρωμανού,Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.Αυτό το γεγονός αποτέλεσε για την γενιά μας την αφορμή για να βγούμε στους δρόμους συντετριμμένοι από το γεγονός οτι κάποιος που θα μπορούσε να είναι συμμαθητής μας,έχασε την ζωή του με τόσο τραγικό και συνάμα ‘’περίεργο’’ τρόπο. Αυτό το γεγονός άναψε τη φλόγα της εξέγερσης και ξύπνησε μέσα μας την ανάγκη να αλλάξουμε αυτό το βάρβαρο κόσμο. Με το άδικο να πνίγει τις παιδίκες μας τότε συνειδήσεις, βγήκαμε στους δρόμους  για να αγωνιστούμε ενάντια σ ένα σάπιο σύστημα που τα πιόνια των ισχυρών δεν διστάζουν να εκτελέσουν μια αθώα ψυχή,νομίζοντας οτι κανείς δεν μπορεί να τους ακουμπήσει.Σ αυτόν τον Δεκέμβρη λοιπόν ανδρώθηκε πολιτικά και ο ίδιος ο Νίκος Ρωμανός,που σήμερα βρίσκεται στοχοποιημένος από το κράτος για την επιλογή του να μην δεχτεί το βραβείο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτή την πολιτική του επιλογή πληρώνει ο Ρωμανός, το να μην δέχεται τους κίβδηλους επαίνους του από τους δολοφόνους του καλύτερου του φίλου και συνολικότερα τους καταπιεστές της κοινωνίας. Και γι' αυτό το λόγο διαλέγει το έσχατο μέσο διεκδίκησης των δίκαιων αιτημάτων του-δηλαδή να μπορεί να παρακολουθεί την σχολή του- την απεργία πείνας, με το σώμα του οδόφραγμα κραυγάζει για μια ανάσα ελευθερίας και δικαιοσύνης. Δύο λέξεις που έχουν χάσει στο σήμερα το νόημα τους με τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα να καταστρατηγούνται καθημερινά. Ο αγώνας λοιπόν αυτός μετατρέπεται σε αγώνα μιας ολόκληρης γενιάς καταδικασμένης να μην ζήσει, μιας γενιάς που την καταστέλουν με τον πιό βίαιο τρόπο, μιας γενιάς που της κόβουν τα φτερά και της τεμαχίζουν τα όνειρα, και την διδάσκει  ότι πρέπει να παλεύει μέχρι τέλους για τα δικαιώματα και την ελευθερία της! Να παλεύει και ν αγωνίζεται για την αξιοπρέπειά της, τις ιδέες και τα ιδανικά της, για όσα της κλέβουνε και για όσα της αρνούνται!

Δεν θα αφήσουμε κανένα Δεκέμβρη να επαναληφθεί με αφορμή μια κρατική δολοφονία, ούτε το κράτος να εκδικηθεί σκοτώνοντας τον Ρωμανό.Τα σχέδια τους και η ενορχηστρωμένη δολοφονία που επιχειρούν θα μας βρούν απέναντι τους.Το φάντασμα του Δεκέμβρη και του κάθε Δεκέμβρη να τους τρομάζει και οι νύχτες οργής θα ξαναέρθουν με τον Νίκο Ρωμανό να παρακολουθεί κανονικά το Πανεπιστήμιό του. Θέλουμε συμφοιτητές σαν τον Νίκο Ρωμανό και όχι εντολοδόχους των επιταγών της Κυβέρνησης και Χρυσαυγίτες μέσα στο Πανεπιστήμιο. Υπεύθυνοι για οτι συμβεί στο Νίκο Ρωμανό είναι η κυβέρνηση,οι εισαγγελείς  των φυλακών που δίνουν εντολή για αναγκαστική σίτιση(που σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς αποτελεί βασανιστήριο)και όποιος παρακολουθεί τον αγώνα ενός ανθρώπου για ελευθερία και δικαιοσύνη και δεν αντιδράει.Το αίσθημα του καθήκοντος καθιστά τον καθένα δήμιο του εαυτού του...

AMEΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΝΙΚΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΙΜΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 18:00 ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ



Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ !

Ενάντια στον ολοκληρωτισμό κεφαλαίου – κυβέρνησης – υπουργείου – Φορτσάκη…

Το όργιο καταστολής όλης της προηγούμενης βδομάδας μπορεί να περιγραφεί με τις εικόνες των περικυκλωμένων σχολών του κέντρου από αστυνομικές δυνάμεις, λόγω λοκ-άουτ, των αιμόφυρτων φοιτητών, της άγριας επίθεσης των ΜΑΤ με γκλομπ, δακρυγόνα και κρότου λάμψης στα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων στην πόρτα του πολυτεχνείου και στην αστυνομοκρατούμενη Αθήνα των 7000 ΜΑΤ την ημέρα του Πολυτεχνείου, που κατέληξε στην επίθεση στην πορεία και στο να μετατραπούν τα Εξάρχεια σε πεδίο μάχης με ΜΑΤ – ΔΕΛΤΑ – ΔΙΑΣ να ξυλοκοπούν, να κάνουν συλλήψεις και να μπαίνουν απρόκλητα σε πολυκατοικίες και καταστήματα!

 Και ενώ το κράτος δείχνει τα σάπια δόντια του απέναντι σε όποιον αγωνίζεται, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ Φορτσάκης σε χθεσινή ανακοίνωσή του, με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, ξετυλίγει το κυβερνητικό πρόγραμμα του ολοκληρωτισμού για τα πανεπιστήμια. Αφού κατηγορεί τις καταλήψεις για το χάσιμο των διδακτικών ωρών (την ώρα που κάνει λοκ άουτ σε σχολές, για να μην γίνουν οι φοιτητικές συνελεύσεις) αποδεικνύει ότι η φαντασία δεν υπάρχει στην εξουσία, αφού ανασύρει απ’ το πρόγραμμα της ΔΑΠ την ηλεκτρονική ψηφοφορία, για την αντικατάσταση των γενικών συνελεύσεων! Ουσιαστικά επιδιώκει να διαλύσει τους φοιτητικούς συλλόγους, να απονομιμοποιήσει τις γενικές συνελεύσεις, το μόνο όργανο των φοιτητών μέσα απ’ το οποίο μπορούν να εκφράζονται δημοκρατικά και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους! Την ώρα που η κυβέρνηση με τον αντισυνδικαλιστικό νόμο, που φέρνει για ψήφιση, επιχειρεί να απαγορεύσει τις απεργίες των εργαζομένων, ο Φορτσάκης προσπαθεί αντίστοιχα να φιμώσει την πληττόμμενη πλειοψηφία των φοιτητών, που αγωνίζεται. Σαν να λέμε ο εργοδότης να σου επιβάλλει ότι δεν θα διεκδικείς τα δικαιώματά σου μέσα από το σωματείο σου, μέσα απ’ τη συλλογική διαβούλευση και τον συλλογικό αγώνα, αλλά απ’ το ίντερνετ και αυτό στο όνομα της δημοκρατίας!

  …Επιβάλλουμε τις δικές μας ανάγκες, τη δική μας δημοκρατία των από κάτω!

  Δεν μας τρομοκρατούν, μας εξοργίζουν! Τόσοι κι άλλοι τόσοι θα βγαίνουμε στους δρόμους, όπως στην μεγάλη αντιιμπεριαλιστική πορεία του Πολυτεχνείου, για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας για Μόρφωση – Εργασία – Ελευθερίες! Κόντρα την καταστολή, συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά, για να ανατρέψουμε τον ολοκληρωτισμό κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου! Παραίτηση τώρα του Πρύτανη Φορτσάκη! Φοιτητικός και εργατικός έλεγχος στα πανεπιστήμια!

  Να πάει αλλιώς! Με το λαό και τη νεολαία στο προσκήνιο! Σπάμε την εκλογική αναμονή, δεν ψάχνουμε για σωτήρες! Κλιμάκωση του αγώνα του νεολαιίστικου κινήματος! Με αγώνες να επιβάλλουμε μια ζωή στα μέτρα των αναγκών μας και ένα μέλλον στο μπόι των ονείρων μας!

Οι χούντες πέφτουν με εξεγέρσεις… Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!