Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Καλωσήρθες στο Ιστορικό - Αρχαιολογικό…

«Κάθε σελίδα και μια νίκη 
Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια ?  
Κάθε 10 χρόνια και ένας μεγάλος άντρας. 
Ποιος πλήρωσε τα έξοδα ?
Πόσες και πόσες ιστορίες.
Πόσες και πόσες απορίες.» 
Μπέρτολντ Μρεχτ – Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει   
 
Μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά.  Μια χρονιά γεµάτη άγχος, διάβασµα, φροντιστήρια, λεφτά, καταπίεση, νεύρα, τρέξιµο, τόνους νεσκαφέ, εκνευριστικά τηλεφωνήµατα και ερωτήσεις από ξεχασµένους συγγενείς, συγχαρητήρια και φιλιά στα µάγουλα για µια χρονιά «που άξιζε να θυσιαστεί µόνο στο διάβασµα, γιατί εν πολλοίς κρίνεται η υπόλοιπη ζωή µας, το µέλλον µας». Σίγουρα, οι σπουδές σου σ’ αυτή τη σχολή είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για μόρφωση, αναθεώρηση και αμφισβήτηση, για μια αρχή ενός διαφορετικού τρόπου κοινωνικοποίησης και αυτού που λέμε «φοιτητική ζωή».

Όλ’ αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά οφείλουμε να σε υποψιάσουμε και να σε ενημερώσουμε πως η πραγματικότητα έχει πολλές περισσότερες πλευρές που δυστυχώς θα επηρεάσουν σύντομα την ιδέα σου για το Πανεπιστήμιο, για αυτόν τον «Ναό της Γνώσης», θα απομυθοποιήσουν την ονειρική σχολή που έχτιζες μέρα με τη μέρα στην παιδική σου ηλικία και θα σου αποκαλύψουν και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: ότι τα προβλήματα της εκπαίδευσης που αντιμετωπίζουμε οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, στην ουσία συνδέονται άρρηκτα με τα προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και γενικά με όλα τα κοινωνικά ζητήματα.

Δυστυχώς , το Πανεπιστήμιο αντί να είναι πηγή πραγματικής συνολικής γνώσης, γνώσης απελευθερωτικής για τον ίδιο τον άνθρωπο και την εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης, αντί να παράγει γνώση που να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, γίνεται ένα εργαλείο εξαιρετικά χρήσιμο στα χέρια του Κεφαλαίου στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την κρίση του. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα «Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο», ένα πεδίο κερδοφορίας για το Κεφάλαιο, που η αξία του «εξαργυρώνεται» ακριβώς στο βαθμό που παράγει κέρδος γι’ αυτό και τις επιχειρήσεις. Κυβέρνηση και Ε.Ε. διαλύουν κάθε έννοια «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας προσπαθώντας όλο και πιο σκληρά να συνδέσουν με άρρηκτους δεσμούς τη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τις επιχειρήσεις και να την καθορίσουν με βάση επιχειρηματικά ανταποδοτικά κριτήρια.

Τώρα, σίγουρα όλα αυτά ακούγονται περίεργα και μακρινά. Παρ’όλ’αυτά, πρόκειται για απλά καθημερινά στοιχεία που αφορούν στη λειτουργία της σχολής.

Πράγματι, τα κέρδη των επιχειρήσεων καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα προγράμματα σπουδών και την έρευνα, ενώ σχολές και τμήματα που δεν αποφέρουν κέρδη για το Κεφάλαιο (π.χ Φιλοσοφική) κινδυνεύουν να συγχωνευτούν ή να καταργηθούν ολοκληρωτικά (βλέπε σχέδιο Αθηνά). Η δωρεάν παιδεία ακούγεται ήδη σαν μια παλιά, μακρινή ιστορία (σίτιση, στέγαση, μεταφορές, συγγράμματα, θέρμανση, καθαριότητα), ενώ δεδομένη θεωρείται πλέον η επιβολή διδάκτρων σε μεταπτυχιακά και διδακτορικό. Πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να καταφέρουν να σπουδάσουν με αποτέλεσμα να μην παρακολουθούν τις παραδόσεις και οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών δεν τους επιτρέπουν να τελειώσουν τις σπουδές τους. Έτσι, εντείνονται  οι ταξικοί φραγμοί και η τριτοβάθμια εκπαίδευση καταλήγει να μετατρέπεται σε προνόμιο λίγων, αντί για δικαίωμα όλων.

Η γνώση τυποποιείται και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση χωρίζεται σε ανώτερη και κατώτερη δημιουργώντας εργαζόμενους  πολλών ταχυτήτων, που τους βάζουν στόχο να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο. Αντί το πανεπιστήμιο να βγάζει ολοκληρωμένους επιστήμονες , που κατέχουν συνολικά το επιστημονικό αντικείμενο που έχουν σπουδάσει, με συνολική εποπτεία του τι παράγουν και τι επίδραση θα έχει αυτό στην κοινωνία και με κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, ανάλογα με τις ανάγκες τους, βγάζει ένα υπερεξειδικευμένο, ημιμαθές και πλήρως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, που θα δουλεύει στην ελαστική, ανασφάλιστη και χωρίς δικαιώματα (ίσως και μαύρη) εργασία, όταν θα κάνει διάλειμμα απ’ το καθεστώς μόνιμης ανεργίας.

Πλέον, δεν θα πετύχεις στους διαδρόμους  και τα αίθρια της σχολής φοιτητές να χαλαρώνουν με συζητήσεις και τον καφέ τους, γιατί σε ένα τέτοιο μοντέλο φοίτησης κύριος στόχος του καθενός  είναι να εντατικοποιήσει όσο πιο πολύ μπορεί τις σπουδές του, έτσι ώστε να επιβιώσει και να ανελιχθεί προσωπικά. Ο χώρος της σχολής έχει γίνει πλέον ένας μαραθώνιος από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο και από το ένα σεμινάριο στο άλλο. Οτιδήποτε ξεφεύγει από το τρυπάκι της ανέλιξης, της προσπάθειας ακόμα και να πατήσω το διπλανό μου για να ανελιχθώ εγώ στην περίοδο της κρίσης, αποτελεί περιοριστικό παράγοντα της ανάπτυξής του. Και έτσι απλά, επιτυγχάνεται στη συνείδηση κάθε φοιτητή η κατάργηση κάθε έννοιας συλλογικότητας και αγώνα. Και αυτό είναι που θέλουν οι «από πάνω», οι κυβερνήσεις, η ΕΕ, τα ΜΜΕ.

Το 2012, το σχέδιο Αθηνά, αργότερα οι απολύσεις των διοικητικών, πρόπερσι οι απολύσεις των καθαριστριών και οι προσπάθειες για εξωτερική αξιολόγηση του ιδρύματος που στόχο είχε την ένταση της υποχρηματοδότησης και της διάλυσής του, είναι πολύ λίγες από τις εκφάνσεις του τρόπου με τον οποίο διαλύει κάθε έννοια «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας το Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο. Και σε αυτό το διαλυμένο τοπίο έρχεται να φέρει «επενδύσεις» από επιχειρήσεις για τα κέρδη των οποίων κατευθύνονται η γνώση και η έρευνα στις σχολές.  Απ’όλα αυτά αναδύεται μια μεγάλη αντίθεση: Οι ανάγκες της αγοράς απέναντι στις ανάγκες τις δικές μας και ολόκληρης της κοινωνίας.

Το θέμα είναι ότι η κατεύθυνση αυτή, δηλαδή η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου και η προσαρμογή του στους κανόνες της αγοράς «μπολιάζει» και την ίδια τη γνώση που λαμβάνουμε με τα ίδια «χημικά φάρμακα». Η γνώση που παίρνουμε αποσκοπεί, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, στην παραγωγή «ημιμαθούς, υπερεξειδικευμένου και πλήρως αναλώσιμου προσωπικού, χωρίς εργασιακά δικαιώματα», προσαρμοσμένου να απαντά ακριβώς στις ανάγκες των επιχειρήσεων.

Όμως εμείς δεν παλεύουμε γι’ αυτήν τη μόρφωση. Οι ορίζοντές μας δεν χωράνε στα κουτάκια της κατάρτισης και της υπερεξειδίκευσης στα οποία προσπαθούν να μας κλείσουν. Έχουμε ανάγκη από μία γνώση που να σπάει τα σύνορα αυτής της αντίληψης, που να ξεπερνάει τον στείρο επαγγελματισμό. Έχουμε ανάγκη από μία γνώση συνολική που να διαμορφώνει  ελεύθερες, κριτικά σκεπτόμενες και ανήσυχες προσωπικότητες και να απελευθερώνει τον άνθρωπο από την άγνοια και τον ανορθολογισμό. Οι τόσες νέες επιστημονικές γνώσεις και οι τόσες νέες επιστημονικές δυνατότητες δεν μπορούν να χωρέσουν πλέον σ’ αυτές τις διαχωριστικές γραμμές που διαμορφώνουν οι εξειδικεύσεις, οι κατατμήσεις σχολών και οι κύκλοι σπουδών. Έχουμε ανάγκη από μια παιδεία απελευθερωμένη από τα δεσμά της αυθεντίας και των απόλυτων αρχών με επίκεντρό της τον άνθρωπο και τις ανάγκες της κοινωνίας.

Συγκεκριμένα, στο τμήμα μας, το Ιστορικό Αρχαιολογικό, η παραπάνω λογική βρίσκει εξαιρετικά εύπορο έδαφος για να εγκατασταθεί. Με την τόσο έντονη εντατικοποίηση των σπουδών μας, η οποία συνοδεύεται και από την αδυναμία πολλών από εμάς  να παρακολουθούν όλες τις παραδόσεις μαθημάτων λόγω εργασίας, με την τόσο σκληρά αγκιστρωμένη στο μυαλό μας νοοτροπία του λυκείου, η οποία σε θέλει να αποστηθίζεις, να ανταγωνίζεσαι και να έχεις ως αυτοσκοπό την εξέταση και όχι την κατάκτηση της πραγματικής γνώσης, αδυνατούμε ίσως να αντιληφθούμε την Ιστορία στην πραγματική και ολοκληρωμένη της έννοια. Έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ιστορία ως «ιστορία προσώπων», ως «χρονολογική σειρά γεγονότων». Όλον αυτόν τον καιρό, η Ιστορία στα μάτια μας ήταν το πόσο δημοκρατικός ήταν ο Περικλής, το πόσο μεγάλος αυτοκράτορας ήταν ο Ιουστινιανός και το πόσες τροποποιήσεις έκανε ο Βενιζέλος στο σύνταγμα της χώρας.

Η Ιστορία όμως για μας δεν είναι αυτές οι σκόρπιες πληροφορίες. Η ιστορία πρώτα και κύρια είναι η ίδια η κίνηση της κοινωνίας, τα βήματα της ανθρωπότητας στον κόσμο .Απαιτεί να δεις τα πράγματα στη συνέχειά τους. Όχι παρατεταγμένα στη σειρά, αλλά στη διαλεκτική τους σύνδεση. Να ανακαλύψεις πώς το παρελθόν κυοφορεί το ίδιο το παρόν και το μέλλον. Εμείς την ιστορία τη διαβάζουμε όπως και ο Μαρξ, αποκαλύπτωντάς την ως μια ιστορία της πάλης των τάξεων, μια ιστορία της ανθρωπότητας της οποίας σήμερα ζούμε ακόμα την προϊστορία της, την περίοδο της εκμετάλλευσης, ενώ παλεύουμε για να φτάσουμε στην ιστορία της απελευθερωμένης ανθρωπότητας. Εμείς διαβάζουμε τη σύγχρονη ιστορία του ανθρώπου προσπαθώντας να καταλάβουμε τις κοινωνικές διαδικασίες, όπως και πολύ σημαντικοί ιστορικοί, όπως ο Έρικ Χόμπσμπαουμ, την ανάδυση του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο διαδέχτηκε ένα προηγούμενο εκμεταλλευτικό σύστημα τη φεουδαρχία. Ενός καπιταλιστικού συστήματος που έχει περάσει εποχές σκληρών αντεπαναστάσεων, με καθοριστική την ανάδυση του φασισμού στον 20ο αιώνα ή αλλιώς στην εποχή των άκρων, κατά τον Χόμπσμπάουμ. Αλλά στον αντίποδα αυτών έχουν γεννηθεί και μεγάλες επαναστάσεις, όπως η Γαλλική Επανάσταση στην οποία η κοινωνία διεκδίκησε Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα, όπως η Οκτωβριανή Επανάσταση, που αποτέλεσε ένα τεράστιο βήμα για να δημιουργήσει ο άνθρωπος μια νέα ελεύθερη κοινωνία. Γιατί για εμάς η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους «από πάνω», αλλά κυρίως από τους «από κάτω», από τους μαχητές αλλά και τους χιλιάδες νεκρούς της μεγάλης αντιφασιστικής πάλης των λαών του ’40, από την εξεγερμένη νεολαία του ’68, αλλά και απ’ τους νέους του δικού μας Πολυτεχνείου. Από όλους αυτούς τους «ηττημένους» της ιστορίας, τις αφηγήσεις των οποίων προσπαθούν να εξαφανίσουν οι νικητές¨¨, είτε είναι σήμερα η ΕΕ που εξισώνει το φασισμό με τον κομμουνισμό, βάζοντάς τους κάτω απ’ το πέπλο της θεωρίας των δύο άκρων, είτε είναι οι αναθεωρητές της ιστορίας, όπως ο Καλύβας και ο Μαραντζίδης (ή και ο «δικός μας» Χατζηβασιλείου), που προβάλλονται απ’ τα ΜΜΕ ως έγκριτοι ιστορικοί για να διαστρεβλώσουν τη δική μας ιστορία της Αντίστασης και του Εμφυλίου, για να καλλιεργήσουν τη λήθη. Όμως ακόμα και αν καταφέρουν να σκεπάσουν τα πάντα με τη λήθη, η μνήμη των «από κάτω» θα είναι ακόμα εκεί και σαν τυφλοπόντικας συστηματικά θα σκάβει για να βγάλει στο φως την απελευθερωμένη ανθρωπότητα.

Εξίσου η Αρχαιολογία δεν είναι απλώς σκάψιμο και καταχώρηση αρχαίων αντικειμένων. Αλλά είναι η περιγραφή μιας ολόκληρης  κοινωνίας  μέσα από τα υλικά που μας έχουν μείνει. Δεν είναι ατέλειωτες λεπτομέρειες για τα ειδώλια και τα αγγεία, αλλά είναι ένας τρόπος να ανακαλύψουμε τον τρόπο ζωής των ανθρώπων, την εξέλιξη των κοινωνιών. Αντίστοιχα, η Ιστορία της Τέχνης δεν είναι η απλή εναλλαγή καλλιτεχνικών ρευμάτων, δεν είναι οι ονομαστοί ζωγράφοι και γλύπτες, αλλά είναι η κοινωνική χρησιμότητα κάθε φορά της τέχνης. Δεν είναι το έργο από μόνο του, αλλά η αναζήτηση της αιτίας που το γέννησε και της επιρροής του στην κοινωνία.   Από την προϊστορική κεραμεική, μέχρι τις μεγάλες καλλιτεχνικές δημιουργίες της Ανναγέννησης, αλλά και απ’ την ποίηση του για πάντα νέου Ρεμπώ, την φρίκη του πολέμου που γέννησε του Guernica, μέχρι και τις σημερινές τραγωδίες που γεννάνε τα σύγχρονα «τραγούδια της φρίκης» είναι η ιστορία όχι απλά κάποιων μεγάλων καλλιτεχνών, αλλά των κοινωνιών που γέννησαν τη μεγάλη τέχνη, που άνοιξαν τους ορίζοντες των ανθρώπων και στιγμιαία ίσως κατάργησαν τα σύνορα μεταξύ των «από πάνω» και των «από κάτω» στη θέασή τους. Και για μας τελικά αυτός είναι και ο ρόλος της τέχνης, όχι απλά να δημιουργεί τη δυνατότητα οι πληττόμενοι να ξεπερνούν αυτή την ανισοτιμία στη θέασή της, αλλά να συμβάλλει να φτάσουμε ψηλότερα, να οραματιστούμε, να ονειρευτούμε, να αγωνιστούμε.

Εμείς με αυτό τον τρόπο βλέπουμε τη μόρφωση για την οποία παλεύουμε. Και την κυνηγάμε καθημερινά με την κριτική μας μελέτη και παρακολούθηση των μαθημάτων, με την αμφιβολία ως όπλο. Αλλά και με τη συλλογική πάλη, ως δύναμη για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας για μια άλλη παιδεία και ένα άλλο πανεπιστήμιο, που θα λειτουργεί για τις δικές μας ανάγκες.   

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ


Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ, όπου το 2014 υποσχόταν το ‘’το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης’’ και το 2016 υλοποιεί το 3ο και πιο βάρβαρο μνημόνιο αποτελεί ένα πολύ κρίσιμο ραντεβού για όλους τους αγωνιστές-αγωνίστριες του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.



Εδώ και ενάμισι χρόνο ακόμα και τα λίγα που υποσχόταν με το ‘’πρόγραμμα Θεσσαλονίκης’’ δεν μπορεί να τα εφαρμόσει εξαιτίας της εναρμόνισης στα πλαίσια της ΕΕ και του μνημονίου. Όσο περισσότερο προχωράει η καπιταλιστική κρίση τόσο περισσότερο βαθαίνει και η επίθεση της ΕΕ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύοντας το ρόλο της ως ‘’φερέφωνο’’ της αντιδραστικής επέλασης της ΕΕ και του ΔΝΤ και επιχειρεί με τα νέα μέτρα να διαλύσει κάθε εργασιακό δικαίωμα με το νέο εργασιακό νόμο,αλλά και απαγορεύοντας ουσιαστικά τη δυνατότητα ταξικού συνδικαλισμού και απεργίας με το νέο συνδικαλιστικό νόμο. Κατακτήσεις για τις οποίες η εργατική τάξη χρόνια ολόκληρα έχει ‘’χύσει αίμα’’. 


Η ΕΕ, το ΔΝΤ και η κυβέρνηση με την περικοπή των επικουρικών συντάξεων, τον ΕΝΦΙΑ, τη νέα μείωση μισθών από 2,5%-3,5% τα βάρυ των φοροκαταιγίδων που αναγκάζονται να σηκώσουν οι γονείς μας, την ανεργία, τη διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια, επιδιώκουν οι επιθέσεις τους αυτές στη νεολαία και την εργατική τάξη να μην γνωρίζουν απολύτως καμία αντίσταση στο μέλλον. Ειδικά για εμάς το κομμάτι των πληττόμενων φοιτητών, η επίθεση αυτή της κυβέρνησης, της ΕΕ και
του κεφαλαίου μας αφορά άμεσα, διακινδυνεύει το μέλλον μας, προωθεί την ελαστική εργασία, καταληστεύει τα έτσι κι αλλιώς επιβαρυμένα εισοδήματα των γονιών μας.

Γι' αυτό πρέπει να δώσουμε όλοι οι πληττόμενοι μια αγωνιστική απάντηση με την κινητοποίηση στην Καμάρα, αλλά και με τους αγώνες του επόμενου διαστήματος. Η ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα έχει διπλό στόχο, αφενός να καταδείξει τις αγωνιστικές δυνατότητες του κινήματος και αφετέρου να λειτουργήσει ως αφετηρία για την ανασυγκρότηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος. Επιλέγοντας για ακόμα μια φορά την ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση, κόντρα στον υποταγμένο, εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, στο πλάι των πρωτοβάθμιων σωματείων, με τους φοιτητικούς μας συλλόγους, τις επιτροπές αγώνα, τις συνελεύσεις γειτονίας, τις επιτροπές ενάντια στο έγκλημα στη Χαλκιδική, επιδιώκουμε να απαντήσουμε στο κρίσιμο αίτημα για ανασυγκρότηση του φοιτητικού και εργατικού κινήματος σε ταξική βάση.

ΟΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 10/9 ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ ΩΡΑ 18:00 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΘ.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

«Αν δεν παρακολουθείτε και θέλετε να περάσετε, πλανάστε πλάνην οικτράν»

Μια εμπειρία απ’ την εξεταστική του Γαλλικού

Την Τρίτη 7/6, δεύτερη μέρα της εξεταστικής του εαρινού εξαμήνου σε μάθημα του Τμήματος «Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας» ο καθηγητής μετά το τέλος της εξέτασης ανέφερε τα εξής:                                                                                                               
«Μόνο δύο άτομα τα οποία παρακολουθούσαν τακτικά τα μαθήματα θα περάσουν το μάθημα, οι υπόλοιποι πλανώνται πλάνην οικτρά αν νομίζουν πως μη έχοντας παρακολουθήσει το μάθημα θα έρθουν να πουν δύο προτάσεις και να νομίζουν πως θα περάσουν».

Ο εν λόγω καθηγητής έχει επανειλημμένα μέσα στο εξάμηνο δημιουργήσει ένα κλίμα εκφοβισμού στο μάθημα του (σταμπάρει πρόσωπα τα οποία δεν παρακολουθούν κάθε φορά το μάθημα του και τους συμπεριφέρεται ειρωνικά π.χ. «είστε φοιτητής εδώ; δεν σας έχω ξαναδεί»). Η λογική αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο εντατικοποίησης των σπουδών μας, την οποία προωθούν οι αντι-εκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης και της ΕΕ, προκειμένου να αποδίδει καλύτερα το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο που χτίζουν. Επιπλέον γίνονται κανονικότητα τέτοιες πρακτικές από καθηγητές εκφοβισμού φοιτητών (ενδεικτικό είναι άλλωστε πως ελάχιστοι παρουσιάστηκαν για να δώσουν το μάθημα) με έμμεσες απειλές του τύπου ‘’ αν δεν έρχεσαι στα μαθήματα δεν θα μπορέσεις να περάσεις και το μάθημα’’, οι οποίες συνήθως δεν συναντούν αντιδράσεις.

Όμως πρέπει να δούμε την κατάσταση πιο συνολικά. Στον καιρό της κρίσης, της ανεργίας και της διαρκούς διάλυσης κάθε έννοιας «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας, ειδικά στο γαλλικό και στα άλλα ξενόγλωσσα τμήματα, όπου δεν μας παρέχουν ούτε συγγράμματα για να μπορέσουμε να διαβάσουμε για την εξεταστική και αναγκαζόμαστε να αναζητάμε σημειώσεις (οι οποίες είναι ελλιπείς και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε μέσα από αυτές να αποκτήσουμε συνολική επιστημονική γνώση) για να περνάμε τα μαθήματα, υπάρχουν καθηγητές που παρουσιάζουν εμάς ως αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψουν τις αδυναμίες του συστήματος. Το πιο πληττόμενο κομμάτι αυτών των πρακτικών είναι οι φοιτητές που εργάζονται, οι οποίοι είναι σχεδόν αδύνατο να παρακολουθούν όλα τα μαθήματα. Τα τελευταία χρόνια λόγω της κρίσης όλο και περισσότεροι φοιτητές εργάζονται, οι οποίοι αφενός θα πρέπει να επιβάλλουν το δικαίωμά τους να ρυθμίζουν την εξεταστική τους ανάλογα με τη δουλειά τους, ενώ είναι προφανές ότι θα πρέπει να μπορούν να δίνουν μαθήματα χωρίς διακρίσεις απ’ τους μαθητές που παρακολουθούν και χωρίς να δέχονται τις απειλές κανενός καθηγητή.

Είναι προφανές ότι η παρακολούθηση των μαθημάτων (αν και αναγκαία σε κάποιες περιπτώσεις) δεν θα πρέπει να εκβιάζεται με τέτοιο τρόπο και να δημιουργείται και μεγαλύτερο ψυχικό βάρος στους φοιτητές από αυτό που ήδη έχουν λόγω της υπάρχουσας κατάστασης (κρίση, αβέβαιο μέλλον, ανεργία, επισφάλεια). Σαν να μην έφτανε η βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου στις σπουδές μας (με τις τεράστιες ελλείψεις σε συγγράμματα – σίτιση - στέγαση, αλλά και με τη συνολικότερη αδυναμία να μπορούμε να σπουδάσουμε δωρεάν) έρχονται τώρα και κάποιοι καθηγητές να επιβαρύνουν την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση.

Για εμάς η γνώση κατακτιέται μέσα από τη μελέτη και την κριτική στο κάθε γνωστικό αντικείμενο και όχι με το να θεωρεί ο κάθε καθηγητής τον εαυτό του αυθεντία που πρέπει να παπαγαλίζουμε τα "και" και τα "αλλά" του. Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι δεν θέλουμε να παρακολουθούμε μαθήματα, αλλά ότι η γνώση που μας παρέχει το πανεπιστήμιο και ο τρόπος που διδάσκονται τα μαθήματα δεν μας χωράει. 

Θέλουμε να μπορούμε να καθορίζουμε εμείς τη γνώση και την έρευνα του πανεπιστημίου στη βάση των δικών μας αναγκών, όχι να καθορίζονται από τις επιχειρήσεις και τα κέρδη τους. Θέλουμε στο μάθημα να μην θεωρείται κανένας καθηγητής «αυθεντία», αλλά να μας δίνονται τα εφόδια ώστε να δούμε κριτικά το κάθε διδασκόμενο αντικείμενο, ώστε να μπορέσουμε να κατακτήσουμε συνολική γνώση και μόρφωση. Θέλουμε ένα άλλο πανεπιστήμιο για εμάς και τις ανάγκες μας, κόντρα στις κατευθύνσεις κυβέρνησης – ΕΕ, στην υποχρηματοδότηση, στο κλείσιμο τμημάτων (βλ. σχέδιο Αθηνά 2), αλλά και κόντρα στις εξεταστικές του άγχους, των σημειώσεων και των εξυπνάκηδων καθηγητών.


Θέλουμε μια άλλη παιδεία για τις ανάγκες μας και παλεύουμε καθημερινά γι’ αυτή!



Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

- 18 ΜΑΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ - Ε ΚΑΙ;

Είναι λογικό να έχεις στο μυαλό σου τις εκλογές σαν εκείνη την περίοδο που τσακώνονται οι παρατάξεις μεταξύ τους για να αυξήσουν τα αποτελέσματά τους. Ή απ’ την άλλη να σκέφτεσαι ότι είναι η περίοδος που έρχονται όλοι ξαφνικά να σου μιλήσουν, να σου θυμίσουν τις σημειώσεις που σου έδωσαν και να σε πιέσουν να τους το ξεπληρώσεις με μια διαδρομή μόνο με το 608 τη μέρα των εκλογών. Ή να προβλέπεις τις αγωνιστικές κορώνες και τις λάσπες προς άλλες δυνάμεις που θα προσπαθούν να σε πείσουν ότι πρέπει να βάλεις τους «αγωνιστές» στα ΔΣ.

Αν έχεις έτσι στο μυαλό σου τις φοιτητικές εκλογές τότε δεν έχεις και πολύ άδικο, γιατί κάπως έτσι είναι απ’ τη σκοπιά του αστικού συνδικαλισμού της ΔΑΠ, αλλά και απ’ την πρόταση «ανάθεσης» με επαναστατικές κορώνες της ΚΝΕ – ΠΚΣ – ΜΑΣ.

Όμως κόντρα σε αυτό το σαπισμένο συνδικαλισμό για εμάς οι φοιτητικές εκλογές είναι άλλη μια μάχη της νεολαίας, απ’ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν είναι μια μάχη για τις έδρες στα ΔΣ. Εξ άλλου τελικά το κίνημα δημιουργείται και αναπτύσσεται στις Γενικές Συνελεύσεις. Αλλά είναι μια μάχη για το ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η πληττόμενη νεολαία στις 18 Μάη μέσα απ’ τις φοιτητικές εκλογές…

Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει στις 18 Μάη η νεολαία που είδε το “ΟΧΙ” στα μνημόνια, στην κυβέρνηση και στην ΕΕ, να μετατρέπεται σε “ΝΑΙ” μέσα σε μια νύχτα. Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η νεολαία που βρίσκεται στο κέντρο της αστικής επίθεσης, βλέποντας το παρόν της να καταστρέφεται μέσα στο πανεπιστήμιο λόγω της υποχρηματοδότησης και το εργασιακό της μέλλον να φαντάζει δυσοίωνο, με την ανεργία στο 70%, με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τη μετανάστευση. Αυτή η νεολαία που βλέπει στο πρόσωπο των προσφύγων και των μεταναστών, ένα κοινό μέλλον πολέμων και εξαθλίωσης.

Και καλά όλα αυτά για να μην απέχουμε από τη μάχη των εκλογών όμως…


…ΓΙΑΤΙ Ε.Α.Α.Κ. ;

ΓΙΑΤΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ. Σε μια περίοδο που το αστικό στρατόπεδο πιστεύει πως έχει ξεμπλέξει με τη μαχόμενη νεολαία και έχει βάλει στο «πάγο» το φοιτητικό κίνημα, η ανάδειξη ενός μηνύματος αμφισβήτησης και ανυπακοής αποτελεί καθήκον και χρέος της γενιάς μας. Για να στείλουμε μήνυμα κλιμάκωσης της πάλης μας ενάντια στην σύγχρονη βαρβαρότητα, κόντρα στα σχέδια αποκλιμάκωσης του εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αλλά και του ΠΑΜΕ.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ 85 % ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. Δεν αποτελεί παραφωνία ή παρόρμηση, την οποία έχουμε μετανιώσει και απολογούμαστε για αυτήν. Αντίθετα έχει βάθος,  παρελθόν και μέλλον. Η νεολαία, με συνειδητή επιλογή, έσπασε έμπρακτα τα δεσμά της τρομοκρατίας Ε.Ε – Εργοδοτών- ΜΜΕ και αποφάσισε να συγκρουστεί στην πράξη με κάθε έκφανση της αστικής πολιτικής. Το ίδιο ρεύμα είναι ανάγκη να μην αφανιστεί μέσα στα ποσοστά αποχής, να αποτυπωθεί με μαζικούς και δυναμικούς όρους σε κάθε μέτωπο και μάχη που ανοίγεται μπροστά μας.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΕ. Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά την αποτυχία του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκαν αφενός ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να καταργήσει τις αντιλαϊκές πολιτικές, ενώ αφετέρου ότι δεν υπάρχει μέλλον για το λαό και τη νεολαία μέσα στην ΕΕ. Μόνη ελπίδα μας είναι οι ίδιοι οι αγώνες μας για την ανατροπή της κυβέρνησης, για την έξοδο απ’ το ευρώ και την ΕΕ, για τη διαγραφή του χρέους στο συνολικότερο πλαίσιο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. Ενάντια στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα και τις εξευτελιστικές συνθήκες (ασφαλιστικό νομοσχέδιο/ανεργία/ελαστική εργασία), που επιδιώκουν να καθυποτάξουν τη νέα γενιά, η νεολαία έχει υποχρέωση απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό να ενισχύσει τον αγώνα της, σε σύμπνοια με το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, για δουλειά με πλήρη και εξασφαλισμένα εργασιακά δικαιώματα και κοινωνική ασφάλιση για όλους.

ΓΙΑΤΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ. Από τις γενικές συνελεύσεις και τις καταλήψεις του Ρεθύμνου, της Πληροφορικής και των Ιωαννίνων έως το Παρίσι, τη Λυών και τη Μπορντώ, όπου νέοι/νέες από κοινού με τους εργαζόμενους εξεγείρονται ενάντια στους αντεργατικούς νόμους κυβέρνησης-Ε.Ε., αποδεικνύεται ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για κινηματικές αντιστάσεις και ξεσπάσματα, που αποσπούν σημαντικές νίκες στο σήμερα για όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΘΕΝΑΡΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ. Ακριβώς επειδή αντιλαμβανόμαστε τους πρόσφυγες σαν κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού, της γενιάς μας και της τάξης μας, υπό το πρίσμα της ταξικής αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης των λαών, στεκόμαστε έμπρακτα πλάι σε κάθε πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Άλλωστε γνωρίζουμε ότι με τους πρόσφυγες μας ενώνουν περισσότερα από όσα μας χωρίζουν και εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και το σύστημα που τον γεννά. Η νεολαία να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός μαζικού και μαχητικού αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος από κοινού με τους πρόσφυγες.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ. Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να ανασυγκροτηθούν προκειμένου να γίνουν το σωματείο του κάθε πληττόμενου φοιτητή. Ο σύλλογος δεν πρέπει να θεωρείται ο χώρος που τσακώνονται οι παρατάξεις, αλλά το σημείο συνάντησης όλων των πληττόμενων φοιτητών για να οργανώσουν την πάλη τους για την επιβολή των αναγκών του για Μόρφωση – Εργασία – Ελευθερίες. Και γι’ αυτό θα πρέπει να ανασυγκροτηθούν με ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ και με σχέδιο δημιουργίας ενός μόνιμου συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων, που θα συντονίζει και θα ενώνει όλους του επιμέρους αγώνες στους φοιτητικούς συλλόγους και θα τους ενώνει με τους αγώνες του εργατικού κινήματος.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ. Δε δεχόμαστε την προσαρμογή της γνώσης στις ανάγκες των εκάστοτε επιχειρήσεων. Δεν θα επιτρέψουμε να μπουν λουκέτα σε σχολές που δεν παράγουν κέρδος στο κεφάλαιο με ένα νέο σχέδιο Αθηνά. Παλεύουμε για σφαιρική και ολόπλευρη μόρφωση δίχως ταξικούς φραγμούς, με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας και των φοιτητών.

Για όλους αυτούς τους λόγους στις 18 Μάη στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής και αγώνα. Ενισχύουμε έναν δρόμο που περνάει μέσα από ανασυγκροτημένους φοιτητικούς συλλόγους, μαζικές συλλογικές διαδικασίες, καταλήψεις και απεργίες διαρκείας.

Στις 18 Μάη φωνάζουμε σε κυβερνήσεις – ΕΕ – κεφάλαιο ότι δεν ξοφλήσαμε.

Φωνάζουμε ότι ο κόσμος τους πάει, σάπισε. Κι εμείς είμαστε εδώ για να χτίσουμε έναν άλλο κόσμο…

Έναν κόσμο στο μπόι των αναγκών και των ονείρων μας…

18 ΜΑΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ




Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Κείμενο - Απόφαση ΕΑΑΚ Αθήνας

Βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή για την εφαρμογή του 3ου μνημονίου λίγους μήνες μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη. Αυτή την στιγμή καλούμαστε να δράσουμε μέσα σε ένα πολιτικά συμπιεσμένο χρόνο όπου τα μέτωπα που ανοίγονται μπροστά μας διαδέχονται το ένα με το άλλο με αστραπιαία ταχύτητα και με παράλληλο τρόπο. Αν μπορούμε με κάποιο τρόπο να αναλύσουμε σε ποια επίδικα αποκρυσταλλώνεται πιο εμφατικά το βάθος και η ποιότητα της επίθεσης στα λαϊκά στρώματα και ειδικά στην νεολαία, αυτό θα ήταν το νέο ασφαλιστικό, η επίθεση στην παιδεία, ιδιαίτερα με αιχμή το νόμο Φίλη και το προσφυγικό ζήτημα. Άλλωστε, τοποθετούμαστε σε μια χρονική στιγμή κομβική και ιδιαίτερα κρίσιμη για την εξέλιξή μιας σειράς κινητοποιήσεων που έχουν ξεπηδήσει τόσο σε ευρύτερο επίπεδο (ασφαλιστικό-απεργίες, προσφυγικό-αντιπολεμικό) αλλά και σε επίπεδο σχολών, ιδρυμάτων και φοιτητικών κινητοποιήσεων (προγράμματα σπουδών, εθνικός διάλογος για την παιδεία-νόμος Φίλη και αναδιάρθρωση στις σχολές). Τα σχήματα της ΕΑΑΚ οφείλουν να δώσουν ξεκάθαρες απαντήσεις απέναντι στις προκλήσεις και τα επίδικα της περιόδου.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ
Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και η ευρύτερη αποσταθεροποίηση στο χώρο της Μέσης Ανατολής, έχουν οδηγήσει στο αιματοκύλισμα των λαών, σε τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών και το ξερίζωμα χιλιάδων ανθρώπων απο τη χώρα τους. Η εγκληματική πολιτική της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ αποκρυσταλλώνεται στα πολύνεκρα ναυάγια στο Αιγαίο και στους υπερυψομένους φράχτες στα σύνορα της “Ευρώπης των λαών και της αλληλεγγύης”. Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των χωρών της ακολουθούν απέναντι στους πρόσφυγες όλο και πιο εχθρικές, συντηρητικές πολιτικές εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών. Οι αποφάσεις για κατασχέσεις χρημάτων και προσωπικών ειδών των προσφύγων, το μαρκάρισμα στις πόρτες των σπιτιών όπου κατοικούν πρόσφυγες, οι αποφάσεις για μαζικές απελάσεις δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά αυταρχικά μέτρα στο όνομα μιας δήθεν “ασφάλειας” από τους “ξένους” παραπέμποντας στις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Οι ξενοφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές των κυβερνήσεων συμπληρώνονται και απο τις επιθέσεις νεοναζιστικών ομάδων στους πρόσφυγες σε μια σειρά χωρών. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ευθυγραμμίζεται με αυτές τις εγκληματικές πολιτικές με τα νατοϊκα πλοία να αρμενίζουν στο Αιγαίο, μετά την πρόσφατη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας.

Όλα αυτά δηλαδή στη βάση της σκληρής λογικής ενός ερμητικά κλειστού φρουρίου που επιτρέπει στοχευμένα τη διέλευση στη ευρωπαϊκή γη πολύ μικρού αριθμού διωκόμενων από εμπόλεμες χώρες της Αφρικής και της Ασίας, στη λογική της άμεσης ενσωμάτωσής τους στο φθηνό εργατικό, ελαστικά εργαζόμενο και πλήρως εκμεταλλεύσιμο δυναμικό των χωρών της ΕΕ, ενώ το υπόλοιπο το αφήνει στη μοίρα του. Αυτό τον στόχο εξυπηρετούν οι κεντρικά σχεδιαζόμενες ευρωπαϊκές πολιτικές για: (α) σαφή διάκριση ανάμεσα σε πρόσφυγες και μετανάστες, (β) ενδυνάμωση της Frontex και των δυνάμεων αποτροπής της θαλάσσιας μετακίνησης και στρατιωτικοποίηση των θαλάσσιων συνόρων τόσο στο Αιγαίο όσο και ευρύτερα στη Μεσόγειο, (γ) δημιουργία hotspots στα νησιά του Αιγαίου και αλλού για έναν διοικητικά αποτελεσματικό διαχωρισμό μεταξύ των προσφύγων και μεταναστών, με τους δεύτερους να απελαύνονται με ταχείες διαδικασίες και (δ) ανάθεση ρόλου χωροφύλακα στο ΝΑΤΟ με την αποστολή στο Αιγαίο για την ενίσχυση των πολιτικών αποτροπής και αποθάρρυνσης της διέλευσης των θαλάσσιων οδών του Αιγαίου. Η κίνησή μας στο προσφυγικό ζήτημα πρέπει να είναι πολυεπίπεδη.

Στον αντίποδα της παραπάνω κατάστασης εργατικά σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, συλλογικότητες περιοχών αλλά και πολλοί αλληλέγγυοι έχουν εκφράσει έμπρακτα την ταξική αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες που καταφτάνουν στη χώρα. Το ελπιδοφόρο κίνημα αλληλεγγύης που έχει αναπτυχθεί πρέπει να συνεχίσει με αμείωτη ένταση σε ρήξη με λογικές φιλανθρωπίας (βλ. ΜΚΟ, κινήσεις νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ), με κατεύθυνση μπολιάσματος με αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό στίγμα και κατάδειξης των ενόχων κυβέρνησης- ΕΕ-ΝΑΤΟ για τον πόλεμο στην Συρία και το προσφυγικό ζήτημα. Ένα κίνημα που να συντονίζει και θα ενοποιεί τις δομές αλληλεγγύης με απεύθυνση στο ίδιο τον κόσμο του κινήματος, θα εμπλέκει εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, εργατικές λέσχες συλλογικότητες και κοινωνικούς φορείς και θα συγκρούεται ιδεολογικά και έμπρακτα με τις φασιστικές φωνές που προσπαθούν να βρουν πάτημα σε τέτοιες στιγμές.

Στην κατεύθυνση αυτή απαιτούμε καμία συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στον πόλεμο, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και άμεση και πλήρη κάλυψη των αναγκών και των δικαιωμάτων των προσφύγων σε ασφαλή και αξιοπρεπή διαμονή και διέλευση. Κοινός αγώνας ντόπιων και μεταναστών με τα συμφέροντα των πληττόμενων μπροστά για ζωή και ελευθερία.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
Με τον νέο νόμο για το ασφαλιστικό, η αστική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, έρχεται να ολοκληρώσει τη δουλειά που ξεκίνησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Το νέο ασφαλιστικό, αποτελεί ποιοτική τομή για την αστική στρατηγική απέναντι στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Αλλάζει πλήρως το χαρακτήρα της ασφάλισης, καθώς μιλάμε για την μετατροπή του όποιου αναδιανεμητικού χαρακτήρα της σε ανταποδοτική και ατομική υπόθεση του κάθε εργαζομένου. Αποτελεί την πλήρη θεσμική κατοχύρωση και επισφράγιση σε βάθος δεκαετιών των ελαστικών μορφών εργασίας που ξεπήδησαν και εξαπλώθηκαν μέσα στην κρίση και την διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων και συνολικά της κοινωνικής ασφάλισης στο βωμό εξυπηρέτησης του χρέους. Η επίθεση αυτή συμπληρώνει το εργασιακό τοπίο που αντιμετωπίζει κάθε νεολαίος και αυριανός εργαζόμενος, αυτό της ανασφάλιστης εργασίας, της ημιαπασχόλησης, της εργασιακής ευελιξίας, του κοινωνικού επιβιωτισμού, της ανύπαρκτης προστασίας απο τον εργοδότη και της δυνατότητας προάσπισης δικαιωμάτων, του εξοβελισμού απο τις κρατικές δομές και την υγεία, την εξώθηση στην αυτασφάλιση. Σε αυτή την κατεύθυνση η υπέρογκη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών σε συνδυασμό με τα υψηλά ποσοστά ανεργίας που υπάρχουν στην νεολαία έχουν ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό μια σειράς αποφοίτων απο το επάγγελμα (βλ. δικηγόροι, μηχανολόγοι, οικονομολόγοι).

Απέναντι στην παραπάνω οξυμένη επίθεση, οι κοινωνικές αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν δείχνουν ότι οι λαϊκές προσδοκίες παραμένουν ζωντανές και ανεκπλήρωτες, παρά την απο κοινού προσπάθεια κυβέρνησης, ΕΕ και μνημονιακού προσωπικού να τις φιμώσουν. Οι μεγάλες απεργίες και κινητοποιήσεις που ξέσπασαν φαίνεται να αποκλιμακώνονται. Παρά την κάμψη που παρατηρείται στις κινητοποιήσεις ενάντια στο νομοσχέδιο, με μεγάλες ευθύνες των υποταγμένων συνδικαλιστικών γραφειοκρατειών των ΓΣEΕ-ΑΔΕΔΥ καθώς και της στάσης αποκλιμάκωσης και αναδίπλωσης του ΠΑΜΕ, αλλά και της ηγεμονίας της λογικής που εκφράζει συμφέροντα των πιο προνομιούχων κομματιών σε επιμέρους κλάδους που έβγαλαν κινητοποιήσεις (βλ. ΔΣΑ,ΤΕΕ) μιλάμε για έναν αγώνα που πρέπει να ιεραρχηθεί και για την σημασία του αυτή καθ' αυτή ως επίθεση στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας άμεσα, αλλά και ως προς την κρισιμότητα του για να περάσει η κυβέρνηση το τεστ αξιολόγησης και επομένως για την εφαρμογή του 3ου μνημονίου.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ - Ν/Σ ΦΙΛΗ
Στην κατεύθυνση διάλυσης της προοπτικής αποφοίτου και νεολαίου προωθείται και βαθαίνει απο τη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Σε αυτό το πλαίσιο η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, με το νομοσχέδιο Φίλη, θα έρθει να κλειδώσει αντιδραστικές τομές που επιχείρησε ο ν.Διαμαντοπούλου και λίγο ή πολύ έχουν εμπεδωθεί   σε μια σειρά σχολές και ιδρύματα. Αναδιαρθρώσεις στις σχέσεις σχολής τμήματος, νέος χάρτης συγχωνεύσεων και κατακερματισμού σχολών και γνωστικών αντικειμένων (σχέδιο Αθηνά ΙΙ), αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο (βλ. διδακτική επάρκεια), νέος τρόπος ένταξης στη τριτοβάθμια, επαναφορά με πιο επιτακτικούς όρους της δια βίου μάθησης (2ετή προγράμματα επανακατάρτισης) είναι κατευθύνσεις που ήδη υλοποιούνται και θα ενταθούν το επόμενο διάστημα για να εναρμονίσουν πτυχία και τις σχολές με τις νέες απαιτήσεις και τα νέα δεδομένα στη σφαίρα της παραγωγής παγιώνοντας το νέο μοντέλο εργαζομένου και τις νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις στο πανεπιστήμιο. Ταυτόχρονα η υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων πιέζει ήδη ασφυκτικά καθηγητές και τις πρυτανείες να επιταχύνουν την εφαρμογή των αναδιαρθρώσεων και να ευθυγραμμιστούν γρηγορότερα με τα πορίσματα των αξιολογήσεων και τις δυνατότητες αύξησης της ανταγωνιστικότητας τομέων και τμημάτων, ποντάροντας την επιβίωσή τους (αύξηση και προσέλκυση κονδυλίων για έρευνα) μέσα από τη μεταφορά των αδιεξόδων της κρίσης στις πλάτες του φοιτητικού σώματος.

Παράλληλα στη διαδικασία αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων και των σχολών εντείνεται η όσμωση των πανεπιστημίων με τον επιχειρηματικό κόσμο και ανοίγει ο δρόμος για περαιτέρω σύνδεση της έρευνας με τις επιχειρήσεις. Σε όλα αυτά δεν ξεχνάμε τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης για την εκπαίδευση με τη βούλα του 3ου μνημονίου και της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ και άρα αναμένουμε ότι σε αυτή την κατεύθυνση θα εξειδικευτεί ο νόμος Φίλη, ο οποίος θα διαμορφωθεί μέσα απο τη διαδικασία του Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία που βρίσκεται σε εξέλιξη και έχει βγάλει ήδη τα πρώτα πορίσματα. Αυτός ο “διάλογος” είναι προσχηματικός, στημένος ώστε να νομιμοποιήσει τα αναδιαρθρωτικά του πορίσματα. Εξαρχής ναρκοθετημένος από το νόμο Διαμαντοπούλου και τις επιταγές του 3ου μνημονίου, αλλά και λόγω της ίδιας του της σύνθεσης.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Απέναντι σε αυτή την επίθεση η νεολαία, κομμάτι της οποίας είναι οι φοιτητές, πρέπει να βγει μαζικά στο δρόμο στην βάση της συνολικής απουσίας προοπτικής παλεύοντας τα δικαιώματά της σε παιδεία-εργασία- κοινωνική ασφάλιση. Στόχος είναι δηλαδή να συνδεθούν οι αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση με το εργασιακό τοπίο  και τον κόλαφο της ανεργίας συγκροτώντας την νεολαία πίσω από έναν ανυποχώρητο αγώνα για την προοπτική και το μέλλον της. Η συμμετοχή της νεολαίας στον αγώνα ενάντια στο ασφαλιστικό είναι ποιοτικός δείκτης της δυνατότητας συγκρότησης νικηφόρου φοιτητικού κινήματος και σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να εργαστούμε μέσα στους συλλόγους με στόχο να μην περάσει. Οι κινητοποιήσεις και η παρέμβασή μας τόσο για το ασφαλιστικό όσο και για το νομοσχέδιο Φίλη πρέπει να συγκροτεί όρους και να διαμορφώνει προϋποθέσεις στους φοιτητικούς συλλόγους, να μετασχηματίζει τα μπλοκ που μέσα στις σχολές παλεύουν για το πρόγραμμα σπουδών και επιμέρους αναδιαρθρώσεις και στοιχίζονται σε κινητοποιήσεις για την εργασιακή τους προοπτική σε πολιτικά μπλοκ που συστρατεύονται μαζί με τις υπόλοιπες μερίδες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας έξω απο το πανεπιστήμιο και θα σηκώνει ανάστημα απέναντι στα κεντρικά πολιτικά διακυβεύματα έχοντας αποσταθεροποιητικό ρόλο στην συγκυρία, προτάσσοντας αιτήματα που θα συγκροτούν αντικειμενικά τον αντίποδα στις επιχειρούμενες αναδιαρθρώσεις και θα δίνουν όραμα στην γενιά μας. Παλεύουμε για ένα φοιτητικό κίνημα κόντρα και ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και σε κάθε κυβέρνηση που ψηφίζει μνημόνια και υλοποιεί αστική πολιτική. Ένα φοιτητικό κίνημα πρωτοπόρο και συμπορευόμενο με το εργατικό λαϊκό κίνημα για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής μέσα και έξω απο το πανεπιστήμιο, για έναν άλλο δρόμο χωρίς ΕΕ, χρέος, μνημόνια, ευρώ. Ένα φοιτητικό κίνημα αντισυνδιαχειριστικό, κόντρα σε κάθε διάλογο και συνδιαλλάγη με μέλη ΔΕΠ, υπουργείο, κυβέρνηση, που θα στοχεύει στην μαχητική επιθετική διεκδίκηση των αιτημάτων του και αντιαναδιαρθρωτικό με στόχο το μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και την συνολική ανατροπή του ν. Διαμαντοπούλο, της συνθηκης της Μπολόνια και του ΚΕΧΑΕ.

Με βάση τα παραπάνω θα κινηθούμε σε μια διαδικασία αναζωπύρωσης των συλλογικών διαδικασιών με γενικές συνελεύσεις, σε μια κατεύθυνση κινητοποιήσεων για το προσφυγικό μεταναστευτικό ζήτημα. Στις αρχές Απρίλη διερευνούμε την δυνατότητα κινηματικής επανεμφάνισης της νεολαίας μαζί με  τον κόσμο της εργασίας, ενάντια στο ασφαλιστικό αλλά και στις επιμέρους κατευθύνσεις τις εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Σε λογική κλιμάκωσης ενόψει της 48ωρης απεργίας, θέλουμε το φοιτητικό κίνημα να βγει μαζικά στο δρόμο με γενικές συνελεύσεις παντού και κλειστές σχολές. Σε αυτές τις απεργίες το φοιτητικό κίνημα πρέπει να συμμετέχει με ενιαία προσυγκέντρωση των φοιτητικών συλλόγων μακριά απο την προσυγκέντρωση των υποταγμένων συνδικαλιστικών γραφειοκρατειών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Επιδιώκουμε ενιαία πορεία με όλα τα σωματεία και τους εργαζόμενους που απεργούν περιθωριοποιώντας τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ.

ΤΑ ΜΠΛΟΚ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΑΑΚ
Αντιλαμβανόμενοι, την ανάγκη μεγαλύτερης συσπείρωσης δυνάμεων σε μια περίοδο μάλιστα που η σκιαγράφηση ενός πολιτικού και κινηματικού σχεδίου, κοινωνικά γειωμένου και αποδεκτού, φαντάζει δύσκολο έργο σαν Ε.Α.Α.Κ. απευθύνουμε κάλεσμα αγωνιστικής κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας σε κάθε δύναμη του κινήματος και της μαχόμενης αριστεράς. Επιδιώκουμε, την ενίσχυση της κινηματικής συνεργασίας μπροστά στα επίδικα που γεννιούνται μπροστά μας, ώστε να χτιστούν ανώτεροι πολιτικοί δεσμοί με τα εκάστοτε ρεύματα αναζήτησης (οργανωμένα ή ανένταχτα). Στην ΕΑΑΚ δεν αντιστοιχεί τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απο το να αποτελέσει σημείο συνάντησης και πόλο έλξης όλης της ριζοσπαστικής αμφισβήτησης εντός του φοιτητικού κινήματος. Οι κοινές κινηματικές πρακτικές και η υγιής πολιτική ζύμωση και ώσμωση των διαφορετικών αντιλήψεων, μπορούν να μετουσιωθούν σε εμβάθυνση των συναγωνιστικών σχέσεων και να βοηθήσουν στην σκιαγράφηση των αναγκαίων δομών και του πολιτικού περιεχομένου για την αναπτέρωση των κινηματικών διεργασιών μέσα στους συλλόγους.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η επιτυχία της πρότασης κινηματικής και πολιτικής συνεργασίας κρίνεται πρώτα απ’ όλα στην κοινή μας δράση στους φοιτητικούς συλλόγους και στο δρόμο και στη συνολικότερη προσπάθεια ανασυγκρότησης του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος αλλά και στο αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο στο οποίο εμείς θα επιδιώξουμε πολιτική συμφωνία με αυτές τις δυνάμεις. Πολιτκή συμφωνία πάνω στα εξής: Η κρίση είναι δομική και δεν υπάρχει λύση για τους εργαζόμενους και τη νεολαία εντός συστήματος.
Ηττήθηκε η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, όμως υπάρχουν δυνατότητες στην περίοδο για συνολική ρήξη με ΕΕ,ευρώ,χρέος,μνημόνια. Απαιτείται το αναγκαίο φοιτητικό κίνημα και η συμπόρευσή του με το εργατικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα με τα χαρακτηριστικά και τους στόχους που περιγράψαμε παραπάνω.
Τέλος καθοριστική είναι η συστράτευση της ΕΑΑΚ, των δυνάμεων και των ανένταχτων αγωνιστών για κοινό αγώνα για την ανασυγκρότηση των συλλόγων και την επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος που θα παλέψει για τις ανάγκες και τα δικαιώματα της γενιάς μας.

Η παραπάνω διαδικασία θα πρέπει να γίνει με ειλικρινή και συντροφική πολιτική κουβέντα και διαπάλη, χωρίς να υποκρύπτει τις πολιτικές διαφωνίες αλλά στοχεύοντας στην βαθύτερη πολιτική σύγκλιση. Στη λογική αυτή προβαίνουμε σε ανοιχτό κάλεσμα στις μαχόμενες δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος και συγκεκριμένα στην ΑΡΕΝ και στο ΑΡΔΙΝ σε κοινές πολιτικές συζητήσεις βάσης. Σε αυτές θα αποτιμηθεί η κοινή πολιτική και κινηματική συμπόρευση και η αποτελεσματικότητα της πολιτικής συνεργασίας καθώς και η διερεύνηση της δυνατότητας εκλογικής συνεργασίας. Όλος αυτό ο διάλογος θα εκτιμηθεί και θα αποτιμηθεί στο διήμερο πριν το Πάσχα όπου τα σχήματα της ΕΑΑΚ θα καταλήξουν γι΄ αυτά τα ζητήματα με ενιαίο και πανελλαδικό τρόπο.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Λίγες εικόνες από το... μέλλον

  Από τις τηλεοράσεις μέχρι την επίσημη πολιτική σκηνή πολύς λόγος γίνεται για το προσφυγικό ζήτημα, όμως συνήθως χωρίς να εστιάζει στις αιτίες και στους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της κατάστασης. Και φυσικά αυτοί που αποσυνδέουν τις προσφυγικές ροές από τους πολέμους και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα που τις προκαλούν, είναι οι ίδιοι που εκμεταλλεύονται το προσφυγικό για να χύσουν ξανά το ρατσιστικό τους δηλητήριο εναντίον αυτών των ανθρώπων ξεσπώντας σε απάνθρωπα -το λιγότερο- παραληρήματα που στο βωμό της «ασφάλειας» ταυτίζουν τον πρόσφυγα με τον τρομοκράτη, κάνουν λόγο για «λαθρομετανάστες» και σπέρνουν το φόβο για να περιορίσουν περισσότερο τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας. Όμως απέναντι σε αυτές τις φασίζουσες ή και ανοιχτά φασιστικές λογικές στέκονται οι εικόνες των χιλιάδων αλληλέγγυων (κάθε ηλικίας), που με κάθε τρόπο υποδέχονται τους πρόσφυγες στη χώρα και διεκδικούν μαζί τους τα δικαιώματά τους.
  Όμως ποιος στερεί στους πρόσφυγες βασικά δικαιώματα, όπως να μπορούν να περνούν ελεύθερα τα σύνορα, να μεταφέρονται σε όποια ευρωπαϊκή χώρα αυτοί επιθυμούν και εκεί να έχουν χαρτιά, προκειμένου να ζουν και να εργάζονται νόμιμα; Μα φυσικά οι ίδιοι που κάνουν τους πολέμους και ξεριζώνουν αυτούς τους ανθρώπους απ’ τον τόπο τους : η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κεφάλαιο.
 Οι χώρες της Ευρώπης έκλεισαν τα σύνορα στους πρόσφυγες, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε την «ταχεία αναχαίτιση των προσφυγικών ροών και την προστασία των εξωτερικών συνόρων από τους πρόσφυγες», λες και οι άνθρωποι αυτοί είναι εχθροί και εισβολείς. Για αυτό από κοινού με το ΝΑΤΟ φυλάνε τα σύνορα με πολεμικά πλοία και οργανώνουν επαναπροωθήσεις προσφύγων. Με την καταγραφή των προσφύγων ξεκίνησαν αρχικά να κάνουν διαλογή, για να παίρνουν όποιον θεωρούσαν χρήσιμο, ευέλικτο και φτηνά εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό, ενώ τώρα χαρακτηρίζουν όλους τους πρόσφυγες «παράτυπους μετανάστες» και προχωρούν στο κλείσιμο των συνόρων, σε μέτρα εγκλεισμού και απελάσεις.
  Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των χωρών της ακολουθούν απέναντι στους πρόσφυγες όλο και πιο εχθρικές, συντηρητικές πολιτικές εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών. Οι αποφάσεις της Δανίας και Ελβετίας για κατασχέσεις χρημάτων και προσωπικών ειδών των προσφύγων, το μαρκάρισμα στις πόρτες των προσφύγων στη Βρετανία, οι αποφάσεις για μαζικές απελάσεις από τη Σουηδία και τη Νορβηγία δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά αυταρχικά μέτρα στο όνομα μιας δήθεν «ασφάλειας» από τους «ξένους» παραπέμποντας στις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Οι ξενοφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές των κυβερνήσεων, όπως της Τσεχίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Σλοβακίας συμπληρώνονται και από τις επιθέσεις νεοναζιστικών ομάδων στους πρόσφυγες σε μια σειρά χώρες.
 Στον αντίποδα της παραπάνω κατάστασης εργατικά σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, συλλογικότητες περιοχών αλλα και πολλοί αλληλέγγυοι έχουν εκφράσει έμπρακτα την ταξική αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες που καταφτάνουν στη χώρα. Με κοινό εχθρό τον πόλεμο, το κεφάλαιο, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις που πνίγουν πρόσφυγες ανοιχτά του Αιγαίου, κλείνουν τα σύνορα, υψώνουν φράχτες και εφαρμόζουν αντιμεταναστευτικές πολιτικές στο συνολικό πλαίσιο της επίθεσης στον κόσμο της εργασίας Στα πλαίσια αυτά ο κόσμος της εργασίας οργανώνει την ταξική αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα ντόπιων και μεταναστών με τα εργατικά συμφέροντα μπροστά. Με συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης κόντρα στις ψευτιές της κυβερνησης -κάτω απο την συναίνεση της οποίας παρατείνεται η παραπάνω κατάσταση- ή τη δήθεν φιλανθρωπία του Κόκκαλη και του Μαρινάκη, οι οποίοι "τρέχουν" κι αυτοί να διασφαλίσουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα εκμεταλλευόμενοι την όλη κατάσταση. Με αντιπολεμικές, αντιφασιστικές, διεθνιστικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Με τη δράση σωματείων και φοιτητικών συλλόγων, που όπως δείχνει το παράδειγμα τη διακήρυξης της Κεσσάνης που συνέταξαν από κοινού ελληνικά και τουρκικά εργατικά σωματεία, αντιτίθενται στον πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής και στην πράξη αποδεικνύουν ότι σήμερα ο αγώνας για ειρήνη και ελευθερία δεν μπορεί να μην συνδέεται με τον αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.
  Όμως αντίθετα με τη δυστυχία που σπέρνει ο πόλεμος, ο ξεριζωμός και η μετανάστευση αυτό που αντικρίζει κανείς περνώντας την πύλη Ε1 του λιμανιού του Πειραιά είναι εικόνες χαράς και περηφάνιας. Άνθρωποι οι οποίοι έχουν αφήσει πίσω τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη ζωή τους, να παίζουν με τα παιδιά τους ποδόσφαιρο, να βοηθούν τους αλληλέγγυους στο κουβάλημα προϊόντων σαν να μην έφυγαν ποτέ από τον τόπο τους. Τα παιδιά γεμάτα ελπίδα κοιτώντας μπροστά να κλωτσούν με χαρά τις μπάλες ενώ άλλα να παίζουν κρυφτό και να σε ανταμείβουν με μεγάλα χαμόγελα και αγκαλιές που ήρθες εδώ να τους βοηθήσεις ή έστω να τους συμπαρασταθείς.
  Αυτή είναι η δίψα για ζωή, που παρά τις αντιξοότητες, τις άθλιες συνθήκες, κοιτάει πάντα το μέλλον και χτίζει με ελπίδα ένα κόσμο γεμάτο χρώματα. Η θέληση για ένα άλλο μέλλον που γκρεμίζει την υπάρχουσα γκρίζα και μουντή κατάσταση που επικρατεί και πολύ περισσότερο δίνει ένα μάθημα αντοχής και δύναμης σε όλους μας.
  Σαν λαός έχουμε υποστεί διωγμούς, εξορίες, προσφυγιά, πολέμους, κατοχή, δικτατορίες. Θα μπορούσαμε ν' αναλογιστούμε συνεπώς ως περισσότερο οικείο με την ιστορίας μας το μέγεθος του ανθρώπινου αυτού δράματος το οποίο δεν έχει σταματημό εδώ και μήνες.. Γι αυτό το λόγο στα πλαίσια της πλατιάς αλληλεγγύης που έχει εκφραστεί όλο το τελευταίο διάστημα -και διαφέρει από την απλή φιλανθρωπία- καλούμε καθέναν και καθεμιά που βλέπει τον εαυτό του στην ίδια εν δυνάμει θέση με τους ανθρώπους αυτούς, να συμβάλλει ενεργά στην έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη που αναπτύσσεται όπου βρίσκονται πρόσφυγες, αλλά και στον κοινό μας αγώνα για να ανατρέψουμε αυτή τη σάπια κατάσταση που μας επιβάλλουν οι «από πάνω».
  Γιατί όμως όλα αυτά;
  Γιατί οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους, αλλά και εμείς οι ίδιοι δεν βολευόμαστε με λιγότερο ουρανό, δεν βολευόμαστε με λιγότερο ήλιο. Γιατί οι καρδιές μας δεν χωράνε σ’ αυτή την κοινωνία της εκμετάλλευσης, γιατί δεν βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.
  Γι’ αυτό.

Συλλέγουμε τρόφιμα και είδη ανάγκης καθημερινά στο αίθριο 12-2

Όλοι στις αντιφασιστικές – διεθνιστικές πορείες με φοιτητικούς συλλόγους το Συντονισμό Σωματείων για το Προσφυγικό στις 19/3 στις 2 στο κέντρο και στις 21/3 στις 17.30 στο λιμάνι του Πειραιά

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! ΠΡΟΤΙΜΩ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Η 8η Μάρτη έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Πολλοί θα έλεγαν ότι η μερα αυτή έχει αφιερωθεί στην γυναίκα επειδή είναι “το όμορφο φύλο”, η σαν ένα φόρο τιμής για την στοργικότητα και την τρυφερότητα που προσφέρει στον πλανήτη. Όπως και να έχει αυτά είναι πολύ μακρυά απο την πραγματικότητα και πολύ περισσότερο μακρυά από την εξέλιξη της ιστορίας.

Η μέρα αυτή έχει τις ρίζες της στους αιματηρούς αγώνες των γυναικών. Στις 8 Μάρτη του 1857 οι γυναίκες εργαζόμενες στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού στη Νέα Υόρκη ξεσηκώθηκαν διεξάγοντας την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία απεργία γυναικών εργαζομένων. Τα κεντρικά αιτήματα της απεργίας αφορούσαν τη μείωση του ωραρίου εργασίας (σε 10 από 16 ώρες), ίσα μεροκάματα με τους άντρες και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Η διαδήλωση των γυναικών καταστάλθηκε βίαια από την αστυνομία και πνίγηκε στο αίμα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1859, οι εργαζόμενες στον ιματισμό κινητοποιήθηκαν και πάλι, δημιουργώντας την πρώτη εργατική ένωση.

 Πολύ αργότερα όπου δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για προοδευτικές κατακτήσεις τα κινήματα διεθνώς επέβαλαν την αφιέρωση αυτής της μέρα στην γυναίκα ακριβώς για να τιμήσουν αυτές τις ανυπόταχτες εργάτριες που ύψωσαν το ανάστημα τους στην διπλή καταπίεση που υφίσταται κάθε γυναίκα τόσο ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων, αλλά και εξαιτίας της ειδικής καταπίεσης που δέχεται εξαιτίας του τρόπου που έχουν δομηθεί οι κοινωνίες, που θέλουν την γυναίκα κατώτερη,  κατάλληλη για λιγότερο σημαντικά πράγματα και ικανή για αγάπη αλλά όχι για ευφυία, αδύναμη να προστατεύσει τoν εαυτό της. Με μοναδική στόχευση την καλλιέργεια και την νομιμοποίηση της λογικής της εξάρτησης της γυναίκας απο έναν άντρα, που εν τέλει αυτός πρέπει να είναι ο υπεύθυνος, ο καθοδηγητής, ο “αρχηγός του σπιτιού” και μάλλον καλύτερα αυτός να είναι ο αρχηγός της παραγωγής, του πλούτου, της εξουσίας- είναι άλλωστε και το ισχυρό φύλο-. Χρειάζεται υποταγή και στο αφεντικό υποταγή και στον άντρα!

Η πάλη για ισότητα

Οι γυναίκες, των πλούσιων στρωμάτων έχουν πράγματι κάνει σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση της εξίσωσης των δύο φύλων. Μπορεί να μην έχουν πετύχει την πλήρη εξίσωση τους με τους άντρες της τάξης τους, και με αυτή την έννοια παραμένουν καταπιεσμένες, έχουν όμως αρχίσει να διεισδύουν σε παραδοσιακά αντρικούς τομείς. Καταλαμβάνουν θέσεις στα κοινοβούλια, διευθυντικά πόστα σε οργανισμούς και επιχειρήσεις, κοκ.   Τι γίνεται όμως με την συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών; Τις γυναίκες των μεσαίων και φτωχών στρωμάτων; Τις εργαζόμενες και τις νοικοκυρές; Τις γυναίκες που δεν κάνουν καριέρα, που δεν έχουν οικιακή βοηθό, που μοχθούν για να τα βγάλουν πέρα στη ζωή τους, και τόσες άλλες που δεν μοιάζουν με την κυρία Βαρδυνογιάννη ή με τη διευθύντρια της τράπεζας; Πόσο τις αγγίζει η σημερινή “ισότητα”; Πόσο αγγίζει η σημερινή ισότητα τους φτωχούς του πλανήτη μας, που είναι στο 70% γυναίκες.

Η πάλη για ισότητα στο σήμερα δεν μεταφράζεται στο κάποιες πλούσιες γυναίκες να μπορούν να έχουν τα προνόμια κάποιων πλούσιων αντρών.

Αντίθετα την στιγμή που η κρίση βαθαίνει και η επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία εντείνεται, τα εργασιακά δικαιώματα συρρικνώνονται με γεωμετρική πρόοδο μαζί με την δυνατότητα διεκδίκησης, όλο και πιο συχνά γίνονται τα φαινόμενα απόλυσης εγκύων, αδειών άνευ αποδοχών, μη καταβολής των επιδομάτων μητρότητας, τοκετού, μη χορήγησης των απαραίτητων αδειών. Και φυσικά πάντα με την κατάλληλη σεξιστική υπόκρουση που ταιριάζει σε ένα απάνθρωπο σύστημα.                                                                                                                                

  Στην εποχή του ανεπτυγμένου καπιταλισμού το ανθρώπινο σώμα χρησιμοποιείται ως εργαλείο και σαν τέτοιο αντιμετωπίζεται. Ένα εργαλείο προς τα κέρδη. Αυτό για τις γυναίκες πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει να είναι σκληρά εργαζόμενες ,ενώ παράλληλα πρέπει να είναι μάνες , νοικοκυρές. Παράλληλα το γυναικείο σώμα χρησιμοποιείται ευρέως ως διαφημιστικό θέλγητρο, όπου παρουσιάζεται σαν τρόπαιο προς απόκτηση και η σεξουαλικότητα ως αντικείμενο προς αγοραπωλησία( π.χ. το νέο αμάξι της τάδε εταιρίας,μπορεί να σου προσφέρει την τάδε). Αυτό είναι έκδηλο και στο με πόση ελαφρότητα αντιμετωπίζεται σήμερα μια σεξουαλική παρενόχληση ή και το trafficking. Η εργαλειοποίηση αυτή του σώματος, οδηγεί και στο καλούπωμά του σε πρότυπα στα οποία πρέπει να ανταποκριθείς για να μην σε πετάξει έξω απ την κανονικότητα που προσπαθεί να σου επιβάλλει. Τα πρότυπα ομορφιάς καταπιέζουν εκ νέου το γυναικείο φύλο που πρέπει να ανταποκριθεί πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα σε μια άφταστη ιδανική ομορφιά, απ`την οποία διακυβεύεται όλη η ύπαρξή του. Πώς θα το πετύχει αυτό; Με προϊόντα ομορφιάς. Ο καπιταλισμός δημιουργεί δηλαδή νέες ανάγκες προς χάριν νέων κερδών. Εμείς όμως τι κέρδος έχουμε από όλα αυτά; Ένα καλοστημένο έργο με δοσμένους ρόλους και πληρωμένους θεατές.

Φαντάζει πιο αναγκαίο απο ποτέ ένα μαχητικό κίνημα ενάντια στην γυναικεία καταπίεση, που θα  αποτάξει όλα τα “barcode” απο τα γυναικεία σώματα, θα συγκρούεται με το “ματσό” πρότυπο  αλλά παράλληλα θα αμφισβητεί και όλες τις διαφυλικές μορφές καταπίεσης. Ένα κίνημα που η φωνή της γυναίκας απο την ελληνική επαρχία που πρέπει να φέρνει τις παντόφλες, η φωνή του μαύρου, του ομοφυλόφιλου, θα ενώνεται με την φωνή όλης της τάξης στην οποία ανήκουν και θα ουρλιάζουν ενάντια στην καταπίεση, παλεύοντας για την συνολική χειραφέτηση τους και την κοινωνική απελευθέρωση.

Η θέσπιση τέτοιων ημερών, βέβαια, όπως η 8η Μάρτη έχει γενικά αμφιλεγόμενο χαρακτήρα. Συχνά κυριαρχεί η τάση ουδετεροποίησης των ζητημάτων και παραγνώρισης της ουσίας τους. Είναι ενδεικτικό ότι επικρατεί η έννοια του εορτασμού, λογική που κρύβει μια αταξική και εξωκοινωνική προσέγγιση του προβλήματος. Καλούμαστε απλώς όλοι και όλες να γιορτάσουμε, να τιμήσουμε τις γυναίκες μια μέρα το χρόνο. Κι όμως ο χαρακτήρας αυτής της παγκόσμιας μέρας παραμένει διακύβευμα που εξαρτάται από την ίδια την ταξική πάλη και την ανάπτυξη των γυναικείων και κοινωνικών αγώνων. Είναι στοίχημα να αποτελεί κάθε φορά όχι μια μέρα απλού εορτασμού αλλά μια μέρα μάχης και ταυτόχρονα εφαλτήριο αγώνα.