Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΣΕ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΔΙΗΜΕΡΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Οι εκλογές της 25ης Γενάρη σηματοδότησαν την αρχή μιας νέας περιόδου για το νεολαιίστικο και το εργατικό κίνημα, στην οποία το φοιτητικό κίνημα και η πρωτοπορία του, η ΕΑΑΚ, πρέπει να αναγνωρίσει τα νέα καθήκοντα και τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται. Κόντρα στην συνεχιζόμενη αστική επίθεση ΕΕ – ΔΝΤ – Κεφαλαίου  η μόνη απάντηση μπορεί να είναι οι ανυποχώρητοι αγώνες στη βάση της μαχητικής διεκδικητικότητας και της επιβολής των αναγκών της πληττόμενης πλειοψηφίας της νεολαίας και της κοινωνίας.

            Ζούμε στην περίοδο που όλα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η οποία έσπερνε μια αόριστη ελπίδα ποντάροντας στην εφαρμογή ενός κεϊνσιανού μοντέλου, τελικά καλλιεργεί τη συνέχιση των αστικών πολιτικών, αφού στο σύγχρονο καπιταλισμό το κεφάλαιο, το κράτος και οι κυβερνήσεις τους πρέπει να συστρατευτούν στο κυρίαρχο σχέδιο του ξεπεράσματος της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και δεν υπάρχουν περιθώρια για κεϊνσιανές πολιτικές και «κράτος πρόνοιας». Η συμφωνία – γέφυρα προσγείωσε πολλούς απότομα από την κοινωνία του θεάματος, της Καισαριανής και του Βαρουφάκη, στην πραγματικότητα της μνημονιακής βαρβαρότητας και της συνέχισής της, καθώς με αυτήν παρατάθηκε η ισχύς του υπάρχοντος μνημονίου, δεσμεύτηκε η κυβέρνηση στην εφαρμογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών (ακόμα και αυτού του προϋπολογισμού του μαύρου μετώπου, που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει ως αντιπολίτευση), η συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων-αποκρατικοποιήσεων κ.α. Την συνέχιση αυτής της πολιτικής ξεπεράσματος της καπιταλιστικής κρίσης μπορούμε να αναγνώσουμε και στην εκπαιδευτική πολιτική και πιο συγκεκριμένα στο πεδίο των ΑΕΙ – ΤΕΙ, όπου αφενός βλέπουμε να συνεχίζονται επιμέρους επιθέσεις στις κατακτήσεις και τις ανάγκες του πληττόμενου κομματιού των φοιτητών, όπως με τον αποκλεισμό 200 φοιτητών απ’ τη σίτιση στο Ρέθυμνο, όμως αφετέρου φαίνεται οι επιθετικές ή αμυντικές κινήσεις στην εκπαίδευση να έχουν παγώσει, ενώ και ο νόμος Διαμαντοπούλου μπαίνει σε δίχρονη διαδικασία διαβούλευσης. Ο Μπαλτάς στην κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων ουσιαστικά είχε να πει μόνο γενικολογίες για την επιστροφή των ήδη διαγραφέντων φοιτητών, χωρίς να μιλάει για κατάργηση του ορίου φοίτησης, ενώ παρά την ηθικολογία περί πολιτικής βούλησης και στο Υπουργείο Παιδείας και στο Υπουργείο Οικονομικών, το φοιτητικό κίνημα ήρθε αντιμέτωπο με επιχειρήματα που έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια απ’ όλες τις κυβερνήσεις: ότι δεν μπορεί να υπάρξει αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στην εκπαίδευση, κάλυψη της φοιτητικής μέριμνας και των δωρεάν σπουδών, καθώς η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να αποπληρώσει το χρέος και να εφαρμόσει τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς της ΕΕ. Και φυσικά ο Μπαλτάς δεν έκανε ούτε λόγο για ανατροπή της επιχειρηματικής λειτουργίας του πανεπιστημίου, αφού το κεφάλαιο για να ξεπεράσει την κρίση του ξέρει ότι πρέπει να αξιοποιήσει το πανεπιστήμιο ως νέο πεδίο κερδοφορίας και δεν πρόκειται να πάει βήμα πίσω.
            Απέναντι σε αυτές τις πολιτικές, αλλά και με βάση τις νέες δυνατότητες που ανοίγει η νέα περίοδος, το φοιτητικό κίνημα ήδη απ’ την αρχή του εξαμήνου δεν έμεινε ούτε παρατηρητής, ούτε έγινε χειροκροτητής των διαπραγματεύσεων, αλλά με βάση τη λογική ότι η κυβέρνηση άλλαξε - οι ανάγκες μας όχι, βγήκε ξανά στο δρόμο του αγώνα για να επιβάλλει τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας των φοιτητών και της νεολαίας, με τη λογική της σύγκρουσης με οποιαδήποτε κυβέρνηση σταθεί εμπόδιο σε αυτές. Έτσι λοιπόν οι φοιτητικοί σύλλογοι μετέφεραν τις αποφάσεις και τα αιτήματά τους στην Αθήνα στο Υπουργείο Οικονομικών και στο Υπουργείο Παιδείας, έξω από λογικές διαπραγμάτευσης και συνδιαλλαγής με τους υπουργούς και απαίτησαν τοποθέτηση από αυτούς, την οποία δημοσιοποίησαν μέσα απ’ τα Δελτία Τύπου, τα οποία συνέταξαν μέσα από συντονιστικά, τα οποία ακολούθησαν των κινητοποιήσεων. Αν και προκλήθηκαν προβληματικές καταστάσεις από κομμάτια της ΕΑΑΚ, σχετικά με τη διεξαγωγή συντονισμού και ακόμα και τη σύνταξη Δελτίων Τύπου αυτά τελικώς έφτασαν στους φοιτητικούς συλλόγους, σε μια προσπάθεια αποκάλυψης της κυβερνητικής πολιτικής και σπασίματος της κατάστασης αναμονής κομματιού των φοιτητών, λειτουργώντας προωθητικά για τη μαζικοποίηση των κινητοποιήσεων και των γενικών συνελεύσεων.
            Με βάση λοιπόν τόσο την ανάλυση όσο και την αποτίμηση της νέας περιόδου και των βημάτων του φοιτητικού κινήματος, θεωρούμε αναγκαίο να συνεδριάσει σε πόλεις, αλλά και πανελλαδικά η ΕΑΑΚ προκειμένου να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε ένα κινηματικό και πολιτικό σχέδιο, το οποίο θα υλοποιήσει ενιαία η αντικαπιταλιστική πτέρυγα. Για να κατέβουμε με ενιαίο πολιτικό στίγμα στους αγώνες του επόμενου διαστήματος, το οποίο θα συνδέει τον αγώνα για τη σίτιση στο Ρέθυμνο, με τους αγώνες για πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στη Ξάνθη, για την καθαριότητα και για να φύγουν οι εργολαβίες απ’ τις σχολές, ενάντια στη σκέψη για νέο σχέδιο Αθηνά 2 σε σχολές που δεν προσφέρουν κέρδος στο κεφάλαιο, όπως στη Φιλοσοφική. Για να ανατραπεί η επιχειρηματική λειτουργία του Πανεπιστημίου και να μην καθορίζουν τα προγράμματα σπουδών και τις γνώσεις που παίρνουμε ο Κοντέλλης στη Γεωπονική και οι φαρμακευτικές εταιρίες στη Φαρμακευτική. Για να μη γίνουμε η γενιά της ανεργίας και της μετανάστευσης, αλλά να εργαζόμαστε με δικαιώματα και αξιοπρέπεια και να ζούμε με δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Για τη διαγραφή του χρέους και την ανατροπή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, ώστε να αυξηθεί η κρατική χρηματοδότηση και η φοιτητική μέριμνα να καλύπτει τις ανάγκες όλων των φοιτητών, για τη ρήξη και αποδέσμευση απ’ το ευρώ και την ΕΕ και για μια άλλη παιδεία, με γνώση και έρευνα βασισμένη στις δικές μας ανάγκες, όχι του κεφαλαίου.
Και φυσικά πέρα απ’ το πολιτικό πρόγραμμα θα πρέπει να συζητήσουμε πώς θα συμβάλλουμε στην ανασυγκρότηση των δομών του φοιτητικού κινήματος, ώστε να επιστρέψει η πολιτική ζωή των συλλόγων στη βάση τους, στις Γενικές Συνελεύσεις. Η ΕΑΑΚ πρέπει να συμβάλει στην ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων, οι οποίοι πρέπει να είναι αυτοτελείς οντότητες παραγωγής πολιτικής από τα κάτω, για τον εαυτό τους, σε ανεξαρτησία απ’ την αστική πολιτική και απ’ τις παρατάξεις της, αλλά και με διαφορετικού τύπου ανεξαρτησία και απ’ τις παρατάξεις που εκφράζουν την εργατική πολιτική. Θέλουμε ο σύλλογος να είναι αυτοτελής οντότητα, με εσωτερική ζωή, καρδιά τη γενική συνέλευση και μυαλό τους φοιτητές που εμπλέκονται στις συλλογικές διαδικασίες και τις επιτροπές του. Να έχει μορφές εμφάνισης από χώρους και blog, μέχρι εκδηλώσεις, στέκι και πάνω απ’ όλα πραγματικές κινητοποιήσεις του συλλόγου που θα υπερβαίνουν την κίνηση  των πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό του. Να είναι σύλλογος με θέσεις ενιαίες και συνεκτικές, ριζωμένες στα μυαλά των φοιτητών και που δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά και με πρωτοβουλίες αγώνα, που δεν θα υποκαθιστούν αλλά αντίθετα θα αναζωογονούν τις γενικές συνελεύσεις. Με επιτροπές φοιτητών, στις οποίες θα δρουν τα υποκείμενα του αγώνα, που κάθε φορά ξεπετιούνται και είναι ικανά να εμπλουτίζουν τις συλλογικές διαδικασίες.
Η ΕΑΑΚ πρέπει να συμβάλλει στο να αποτελέσουν οι φοιτητικοί σύλλογοι το άρμα αντεπίθεσης του φοιτητικού κινήματος. Αντεπίθεση μέσα απ’ την ανασυγκρότησή τους σε σωματειακή βάση, προκειμένου να διερευνήσουν τις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών και να αποτελέσουν ασπίδα της πληττόμενης πλειοψηφίας στο εσωτερικό των συλλόγων. Αλλά και μέσα απ’ τη εργατική στροφή τόσο με τη δημιουργία δομών όπως οι επιτροπές εργαζόμενων φοιτητών, όσο κυρίως μέσα απ’ την πραγματική πολιτική στροφή του φοιτητικού κινήματος στην έκφραση και επιβολή συνολικά των συμφερόντων της νεολαίας και της νέας εργατικής βάρδιας. Με πιο στοχευμένη παρέμβαση για ζητήματα όπως τη χαρτογράφηση των εργαζόμενων φοιτητών και της σύνδεσής τους με το ευρύτερο εργατικό κίνημα και τις πρωτοβουλίες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, όπως η Λάντζα και η Attack. Με αυτό τον τρόπο η εργατική στροφή πρέπει να γίνει κομμάτι της εργατικής λαϊκής αντεπίθεσης, να εκφράσει συνολικά τα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας, μέσα από αιτήματα όπως η μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, η σύγκρουση με την ελαστική εργασία και την επισφάλεια και με το μέλλον της ανεργίας, που μας ετοιμάζουν. Σε ένα φοιτητικό κίνημα, στο οποίο όλη η εξουσία θα είναι στις γενικές συνελεύσεις και στις δημοκρατικές διαδικασίες βάσης, όπως στην εκλογή αιρετών και ανακλητών αντιπροσώπων απ’ τις Γενικές Συνελεύσεις, που θα μεταφέρουν τις αποφάσεις των συλλόγων τους, ενάντια στη λογική καπελώματος του φοιτητικού κινήματος από πολιτικές δυνάμεις. Ανασυγκρότηση για να επιβάλλουμε το φοιτητικό και εργατικό έλεγχο στις σχολές μας, κόντρα σε κράτος, αστυνομία και παρακράτος. Και όλη αυτή η λογική για την ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων καταλήγει στην αναγκαιότητα συγκρότησης ενός μόνιμου συντονιστικού αγώνα, του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων, το οποίο θα υπηρετεί ακριβώς τη λογική να γυρίσει η πολιτική ζωή στις Γενικές Συνελεύσεις, θα συντονίζει και θα τροφοδοτεί τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος, το οποίο θα συντονίζεται σε μόνιμη βάση, θα ξεπεράσει την παθογένεια της αδράνειας των μη κινηματικών περιόδων, αλλά και θα έρχεται σε πλήρη διάσπαση με λογικές συνδιαχείρισης που επιχειρεί να καλλιεργήσει και η νέα κυβέρνηση για το φοιτητικό κίνημα. Η εμπειρία του φοιτητικού κινήματος έχει δείξει ότι το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων βοηθάει καταλυτικά τόσο στην ανάπτυξη, στο συντονισμό και στην ενιαία έκφραση, όσο και στην κορύφωση του φοιτητικού κινήματος.
Όμως είναι προφανές ότι για να ανταπεξέλθουμε στα καθήκοντα της νέας περιόδου χρειαζόμαστε και μία άλλη ΕΑΑΚ. Μια ΕΑΑΚ, που πρέπει στο διήμερό της να κάνει συνολική πολιτική επανεκκίνηση και να επανεξοπλιστεί με νέα εργαλεία και με βάση τα νέα καθήκοντα της περιόδου. Μια ΕΑΑΚ η οποία θα βαθύνει τη λογική της αντικαπιταλιστικής πτέρυγας και τη διαδικασία δημοκρατικής ενοποίησής της, ενώ μέσα απ’ τον διάλογο που θα γίνει στα συντονιστικά πόλεων και του διημέρου θα καταλήξει σε εκλογική διακήρυξη, σε κοινά εκλογικά υλικά και σε εκλογική αφίσα. Μια ΕΑΑΚ η οποία θα βάλει σε θέσεις μάχης το φοιτητικό κίνημα, θα πρωτοστατήσει στο σπάσιμο της αναμονής και στη διαδικασία συγκρότησης πολιτικά επικίνδυνου κινήματος, το οποίο θα εκφραστεί και στις εκλογές, όμως με στραμμένο το ενδιαφέρον στην επόμενη μέρα των εκλογών, στην κλιμάκωση των αγώνων για την επιβολή των αναγκών της πληττόμενης πλειοψηφίας των φοιτητών και της κοινωνίας. Μια ΕΑΑΚ η οποία θα πρέπει να εκφράσει το ρεύμα τσακίσματος των εκφραστών της αστικής πολιτικής των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, οι οποίες θα πρέπει να ακολουθήσουν το μαύρισμα των πολιτικών τους φορέων, αλλά και μια ΕΑΑΚ που θα εκφράσει και τη σύγκρουση με τις λογικές χαμηλής έντασης αγώνων ή και διαπραγμάτευσης - συνδιαχείρησης στα πλαίσια του εφικτού, που εκφράζουν οι ρεφορμιστικές δυνάμεις της ΠΚΣ και της ΑΡΕΝ. Η επαφή και η διεύρυνση της ΕΑΑΚ με αγωνιστές και δυνάμεις της άλλης Αριστεράς, που διαφοροποιούνται από ΠΚΣ και ΑΡΕΝ, πρέπει να ξεκινήσει μέσα από διαδικασίες βάσης, από κοινή δράση στις κινηματικές διαδικασίες αλλά και σχήματα στα οποία θα καλέσουμε αυτούς τους αγωνιστές και τις δυνάμεις να τοποθετηθούν και να διερευνήσουμε την ένταξή τους στην ΕΑΑΚ, με όπλα τις πολιτικές θέσεις της πτέρυγας και τις αποφάσεις των διημέρων. Καθοριστική διαδικασία στο σφράγισμα του καλέσματος συστράτευσης πρέπει να αποτελέσει η συζήτηση που θα γίνει στο διήμερο και η απόφαση που θα πάρει συνολικά η ΕΑΑΚ και η συζήτηση των σχημάτων της σε αυτό. Τέλος χρειαζόμαστε μια ΕΑΑΚ εργατικής στροφής, η οποία θα εκφράζει το πληττόμενο κομμάτι των φοιτητών, αλλά θα εκφράζει συνολικά τα συμφέροντα της νέας εργατικής βάρδιας, θα συγκρούεται με τον εργασιακό μεσαίωνα, την κρατική – φασιστική – εργοδοτική τρομοκρατία και θα αποτελέσει κομμάτι της εργατικής νεολαιίστικης και λαϊκής αντεπίθεσης.

Για τους παραπάνω λόγους καλούμε να ανοίξει ο προδιημεριακός διάλογος, τα συντονιστικά πόλης της ΕΑΑΚ να συνεδριάσουν άμεσα και Πανελλαδική Διήμερο ΕΑΑΚ 17-18 Απρίλη

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ 19/3/15


Σήμερα, Πέμπτη 19/3, μια σειρά φοιτητικών συλλόγων, μετά από αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, πραγματοποιήσαμε μαχητική κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας.

Η πραγματικότητα δείχνει ότι, παρά την κυβερνητική εναλλαγή και τις προεκλογικές δεσμεύσεις, τα προβλήματα στα πανεπιστήμια και τις σχολές μας, όχι μόνο δεν έχουν λυθεί, αλλά συνεχώς οξύνονται. Η ίδια δυσχερής κατάσταση επικρατεί σε ολόκληρη την κοινωνία, και όσο η κυβέρνηση ιεραρχεί ψηλότερα την αποπληρωμή του χρέους και την τήρηση των συμφωνιών με την ΕΕ και το ΔΝΤ από τις ανάγκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, δε φαίνεται να αλλάζει.

Υπό αυτό το πρίσμα, απαιτήσαμε και επιβάλαμε τη μαζική παρουσία στο εσωτερικό του υπουργείου όλων των φοιτητών που βρέθηκαν στη σημερινή κινητοποίηση, για να καταθέσουμε τα αιτήματά μας ενώπιον του υπουργού. Με τοποθετήσεις από το σύνολο των φοιτητικών συλλόγων, κάναμε σαφές πως το φοιτητικό κίνημα έχει πάγια αιτήματα για τα οποία δεν συνδιαλέγεται και δεν κάνει βήμα πίσω.

Συγκεκριμένα, απαιτήσαμε την άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία, την κατάργηση των διαγραφών και των ορίων φοίτησης, την επιστροφή των ήδη διαγραφέντων, την κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος και την επαναπρόσληψη μόνιμου προσωπικού από τα ιδρύματα με συλλογικές συμβάσεις εργασίας για τις διοικητικές λειτουργίες, τη φύλαξη και την καθαριότητα των τμημάτων. Επίσης, κάναμε ξεκάθαρο ότι ο κατακερματισμός της εργασιακής μας προοπτικής μέσα από τις αντιδραστικές αλλαγές των προγραμμάτων σπουδών, τη διάσπαση των πτυχίων, την εισαγωγή πιστωτικών μονάδων και το νέο σχέδιο συγχωνεύσεων και καταργήσεων τμημάτων και σχολών, βρίσκεται απέναντι στις ανάγκες μας, γι’ αυτό και θα μπλοκάρουμε κάθε προσπάθεια εφαρμογής τους.

Για εμάς, η κατάργηση του συνόλου του νόμου Διαμαντοπούλου και των Οργανισμών που έρχονται να τον εφαρμόσουν, η αύξηση των παροχών για σίτιση – στέγαση – μεταφορές - συγγράμματα, η επαναφορά του πανεπιστημιακού ασύλου, η έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι για τους ιδιώτες και η σύγκρουση συνολικά με τις επιταγές της ΕΕ για την παιδεία, αποτελούν κόκκινες γραμμές!

Απέναντι σε όλα αυτά, η τοποθέτηση του υπουργού Παιδείας ήταν αφενός ελλιπής, αφετέρου οριοθετημένη σε ζητήματα χωρίς δημοσιονομικό κόστος, όπως οι διαγραφές, τα Συμβούλια Ιδρύματος και το άσυλο. Για όλα τα υπόλοιπα, αλλά και για τις μετεγγραφές φοιτητών, δήλωσε ότι θα απαντήσει μακροπρόθεσμα με νομοσχέδια, τα οποία όμως θα είναι εντός των πλαισίων των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, της αποπληρωμής του χρέους, των κατευθύνσεων του ΕΣΠΑ και της εργασιακής κατάστασης της ελαστικής εργασίας, των voucher και της ανεργίας.

Η αναμονή και η εναπόθεση ελπίδων στη θέσπιση ενός δήθεν καλύτερου νόμου, δε χωράνε! Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί αυτή η κατάσταση είναι με όρους ρήξης να βρεθούμε στο πεδίο του δρόμου και να επιβάλουμε τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας. Δεν ανεχόμαστε αυταρχικές πρακτικές των πρυτανικών αρχών. Δεν θα πληρώσουμε εμείς το χρέος που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε! Η γενιά μας θα αμφισβητήσει στη πράξη την ελαστική εργασία, τα voucher, τον διαχωρισμό του κατώτατου μισθού για τους νέους και θα διεκδικήσει ένα καλύτερο αύριο. Με τις Γενικές μας Συνελεύσεις και το συντονισμό μας, με κοινή δράση με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, να συγκρουστούμε με τις κυβερνητικές επιλογές, την ΕΕ, το ΔΝΤ και με όλους εκείνους που τσακίζουν τις ζωές μας.

• ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ 2 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Φ.Σ. Φυσικού, Βιολογικού, Πληροφορικής, Μεταλλειολόγων Μεταλλουργών Μηχανικών, Σ.Ο. ΦΕΠΑ









Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ 12/3/2015

Η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όχι!

Διανύουμε ήδη τον δεύτερο μήνα της θητείας της νέας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η οποία παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της περί τέλους των μνημονίων και των πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, σε καμία περίπτωση δεν κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Η νέα συμφωνία-γέφυρα και η παράταση της δανειακής σύμβασης σε συνδυασμό με τις δεσμεύσεις της συγκυβέρνησης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, όπως προβλέπει η ΕΕ, αλλά και αποπληρωμής του χρέους, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καμία κυβέρνηση –πόσο μάλλον στα πλαίσια της ΕΕ και του χρέους- δε θα ικανοποιήσει τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Την ίδια στιγμή, η συγκυβέρνηση προσπαθεί να πείσει το λαό ότι η πρότασή της αποτελεί τη μόνη “ρεαλιστική λύση” ζητώντας εμπιστοσύνη και υπομονή.

Εμείς αναρωτιόμαστε: μπορεί να υπάρξει άλλη υπομονή με την ανεργία στη νεολαία να φτάνει το 60%; Με το εργασιακό τοπίο να παραπέμπει σε ζούγκλα, με τις εργασιακές σχέσεις να είναι πιο δυσμενείς από ποτέ και με τη μόνη λύση που προτάσσεται να είναι είτε η αποδοχή των voucher και της ελαστικής εργασίας, είτε η μετανάστευση;

Αλλά και στο εσωτερικό των πανεπιστημίων το τοπίο δεν είναι καλύτερο. Ο νόμος Διαμαντοπούλου, του οποίου η κατάργηση αποτέλεσε πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος, δεν αμφισβητείται από το Υπουργείο Παιδείας, αλλά προτείνεται μόνο η «βελτίωσή» του μέσα από διάλογο. Την ίδια στιγμή, η συνεχής υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων τα έχει φέρει σε οριακή κατάσταση, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται ή και να καταργούνται οι φοιτητικές παροχές και η φοιτητική μέριμνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Πανεπιστήμιο Κρήτης και η κατάργηση της δωρεάν σίτισης των φοιτητών λόγω υποχρηματοδότησης του ιδρύματος και της άρνησης του Υπουργείου Οικονομικών να εγκρίνει το αναγκαίο κονδύλι. Ταυτόχρονα, η είσοδος του ιδιωτικού παράγοντα στα πανεπιστήμια εντείνεται (επένδυση Κοντέλη στο ΓΠΑ, πρόταση της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ για σύσταση ιδιωτικών εδρών, κ.α.) με τις εργολαβίες να παραμένουν ακλόνητες και τις απολύσεις να συνεχίζονται (βλ. πέντε απολυμένους διοικητικούς του ΕΜΠ που αρνήθηκαν να υπογράψουν το χαρτί κινητικότητας).

Κάτω από αυτό το πρίσμα σαν φοιτητικοί σύλλογοι μετά από αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, δώσαμε μια πρώτη απάντηση με κινητοποίηση η οποία κατέληξε στο Υπουργείο Οικονομικών για να μεταφέρουμε τις αποφάσεις μας και να απαιτήσουμε να υπάρξει μια ξεκάθαρη θέση από την κυβέρνηση για τα προβλήματά μας. Η τοποθέτηση από πλευράς Υπουργείου ήταν ότι υπάρχει πολιτική, βούληση, που φτάνει όμως μέχρι τα στενά πλαίσια των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της αποπληρωμής του χρέους, συνεχίζοντας έτσι την ίδια πολιτική.

Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να ενσωματώσει μια λογική αναμονής, για το αν και πότε θα υλοποιηθούν τα αιτήματά του από τη συγκυβέρνηση. Αλλά ούτε και να μπει σε μια λογική διαπραγμάτευσης και πλαισίου διαλόγου για το πόσα ψίχουλα θα πάρει και πόσο καλύτερος μπορεί να γίνει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Τέτοιοι αντιδραστικοί νόμοι δεν μεταρρυθμίζονται, αλλά μόνο ανατρέπονται!

Αντιθέτως, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βγει άμεσα στο προσκήνιο μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες, να επιβάλει με αγώνες τις ανάγκες του. Το φοιτητικό κίνημα ήταν πάντα πυροδότης ευρύτερων εξελίξεων στην κοινωνία και αυτή τη στιγμή καλείται να αναλάβει τον ιστορικό ρόλο να αναζωπυρώσει όλο το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα.

Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους να μπουν σε διαδικασία Γενικών Συνελεύσεων τις μέρες 16-18/3 με κόμβο την κεντρική δυναμική κινητοποίηση του φοιτητικού κινήματος στις 19/3 στο Υπουργείο Παιδείας, και σε έναν αγώνα για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας.


ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ - ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ!

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

“Επιχείρηση” Πανεπιστήμιο : Δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ζούμε στην περίοδο  που όλα αλλάζουν, αλλά τελικά όλα τα ίδια μένουν.  Η αλλαγή σελίδας στο πολιτικό σκηνικό μετά τις εκλογές του Γενάρη, η καταδίκη των κυβερνήσεων, που  εφάρμοσαν τα μνημόνια τα τελευταία 5 χρόνια ανέδειξε την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μέσα από ένα ιδιότυπο μείγμα ελπίδας και μειωμένων προσδοκιών. Τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης μέσα στο πλαίσιο “ούτε ρήξη, ούτε υποταγή” δείχνουν πού οδηγούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία... σαν σύγχρονους Χάνσελ και Γκρέτελ, στο σπίτι με τα “ζαχαρωτά”.

Νομίζεις ότι είναι παραμύθι;
Όχι είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Και αν στα παραμύθια συνήθως υπάρχει αίσιο τέλος για όλους, στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης οι λίγοι κερδίζουν και εμείς χάνουμε... Και όπως στα παραμύθια είναι φανερό ποιοι είναι οι καλοί και οι κακοί, στο σύστημα που ζούμε υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Κι  εμείς πρέπει να διαλέξουμε με ποιους θα πάμε!

Η κυβέρνηση έχει ήδη διαλέξει πλευρά! Προσπάθησε με τις εκλογικές της εξαγγελίες να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο βάρκες, σε αυτές του κεφαλαίου και της εργασίας. Όμως επειδή αυτό είναι αδύνατο για να μη βουλιάξει, μπήκε με τα δύο πόδια στη βάρκα του κεφαλαίου. Έτσι το “τέλος των μνημονίων” έγινε η αρχή ενός νέου μνημονίου με άλλο όνομα (συμφωνία-γέφυρα), το “τέλος της τρόικας” οδήγησε στην απλή μετονομασία της σε “θεσμούς”, η “διαγραφή μέρους του χρέους”  ξεχάστηκε με τη δέσμευση να αποπληρωθεί  ολόκληρο το χρέος και η “αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης” σήμανε μια νέα διάσωση των τραπεζών και των αφεντικών. Και βλέπουμε τους Πρετεντέρηδες, το ΣΕΒ, τον Βαρδινογιάννη, τον Ομπάμα, ακόμα και τον Άδωνη Γεωργιάδη να πανηγυρίζουν για τις συμφωνίες υποταγής της νέας κυβέρνησης στην ΕΕ. Όμως ενώ ακούμε πολλά για τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις, λίγα ακούγονται για τις εξελίξεις στο πανεπιστήμιο.
 
Επιχειρηματικό πανεπιστήμιο : Ένας γνωστός απ' τα παλιά...
Στην ίδια κατεύθυνση που κινήθηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις έτσι και η σημερινή ετοιμάζεται να συνεχίσει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Το πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος για κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου πάρα τις προεκλογικές εξαγγελίες για απόσυρση του, για την κυβέρνηση είναι ακόμα εδώ και μπαίνει σε μακρά διαβούλευση. Όσο όμως αυτοί θα συζητάνε τα προβλήματά μας θα είναι ακόμα εδώ! Προβλήματα όπως οι διαγραφές, η υποχρηματοδότηση,  το όριο φοίτησης, η σίτιση και η μέριμνα.

Ποια είναι τα μέτρα της κυβέρνησης; Αρχικά αντί για κατάργηση των διαγραφών προτείνει προσωπικές συνεντεύξεις με τους λιμνάζοντες που δεν είναι τίποτα άλλο πάρα η διατήρηση του ν+2 , δηλαδή τη προσπάθεια όξυνσης των ταξικών φραγμών στην ανώτερη εκπαίδευση. Επίσης η επαναφορά του ασύλου δεν σημαίνει την επανακατοχύρωση ενός ασύλου για τους αγώνες της νεολαίας όπως ιστορικά κατακτήθηκε από το φοιτητικό κίνημα αλλά την επαναφορά του “ασύλου των ιδεών”. Η κατάργηση των συμβουλίων ιδρύματος γίνεται απ' τη σκοπιά της διαφοροποίησης με την προηγούμενη κυβέρνηση και όχι ως αλλαγή του πυρήνα της διοίκησης , αφού ο Μπαλτάς αναγνωρίζει θετικά τα συμβούλια ιδρύματος της Αμερικής. Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι το ζήτημα της επαναπρόσληψης των διοικητικών στο χώρο εργασίας τους  το οποίο έχει παγώσει και είναι αβέβαιη η εξέλιξη του αφού η κυβέρνηση δεσμεύεται στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς της λιτότητας της ΕΕ.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση όσο υποτάσσεται στις επιταγές της ΕΕ και αποπληρώνει το χρέος θα συνεχίζει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με αριστερή φρασεολογία. Η επιχειρηματική βάση του πανεπιστημίου δεν θίγεται ούτε στο ελάχιστο. Οι εργολαβίες συνεχίζουν να πλουτίζουν σε βάρος των εργαζομένων, οι επιχειρήσεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και τα προγράμματα σπουδών ανάλογα με τα κέρδη τους αφού γίνονται ο προνομιακός χρηματοδότης ενός πανεπιστημίου που υποχρηματοδοτείται. Το αχούρι της φιλοσοφικής των απολυμένων καθαριστριών είναι εικόνα από το μέλλον του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Ενός πανεπιστημίου που δεν χωράει τα δικαιώματα των εργαζομένων του, τους φοιτητές που δεν έχουν λεφτά για να σπουδάσουν, τη γνώση και την έρευνα που εξυπηρετεί της ανάγκες της κοινωνίας και του πανεπιστημίου. Ζούμε στην εποχή που τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά είναι βασική πηγή χρηματοδότησης των σχολών, ενώ τα δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές ετοιμάζονται, αντί το κράτος να εγγυάται επαρκή χρηματοδότηση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων.
Να τους χαλάσουμε το παραμύθι! Οι ανάγκες μας θα γράψουν ιστορία!
Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η ανάγκη ενός φοιτητικού κινήματος το οποίο θα θέτει και θα διεκδικεί το σύνολο των αναγκών της νεολαίας δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Η γενιά μας έχει ανάγκη ένα φοιτητικό κίνημα το οποίο δεν θα διαπραγματεύεται, ούτε θα παίρνει το ρόλο του εταίρου για ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις, δεν θα δεχτεί το ρόλο του κομπάρσου, που θέλει να της δώσει η κυβέρνηση.
Αντίθετα θα βγούμε μπροστά για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας! Με άμεσα αιτήματα την κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολο του, την αύξηση της χρηματοδότησης για δωρεάν σίτιση-στέγαση-συγγράμματα και συνολικά επαρκή φοιτητική μέριμνα για όλους, κόντρα στην υποχρηματοδότηση και στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς που επιβάλλουν οι δεσμεύσεις στους εταίρους και τα πάσης φύσεως μνημόνια, την κατάργηση των εργολαβιών με τις συμβάσεις δουλείας και την άμεση πρόσληψη των εργαζομένων απευθείας από το πανεπιστήμιο, την επαναπρόσληψη των διοικητικών υπαλλήλων και των συμβασιούχων, την αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση κόντρα στην επιχειρηματικοποίηση. Αυτός ο αγώνας είναι συνολικός για μια απελευθερωτική παιδεία με γνώση και έρευνα για τις ανάγκες τις δικές μας και της κοινωνίας και όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου.
 Όλα τα παραπάνω συνιστούν έναν αγώνα που δεν παίρνει αναβολές. Έναν αγώνα που πρέπει να δοθεί στο τώρα. Μαζί τον αγώνα για μόρφωση για εργασία με δικαιώματα και σύγχρονες ελευθερίες, προκειμένου να υπάρξει πραγματική ελπίδα για την νεολαία, την ίδια στιγμή που η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να της εγγυηθεί τίποτα.


Γιατί ακριβώς τα παραμύθια τελειώνουν με το “ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα” στην πραγματικότητα όμως της ταξικής πάλης για να είμαστε εμείς καλά πρέπει αυτοί -οι από πάνω- να ανατραπούν!

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

ΝΑ ΑΝΑΤΙΝΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ – ΓΕΦΥΡΑ

«ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Ελληνικό Λαό διότι συνήργησα σ΄ αυτή την ψευδαίσθηση»
Μανώλης Γλέζος, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ

               Σαν να μην πέρασε μια μέρα λοιπόν, και πάλι τα μνημόνια είναι εδώ, μόνο που τώρα έχουν διαφορετικό όνομα: Συμφωνία – γέφυρα. Ζούμε στην εποχή που αλλάζουν τα ονόματα και οι εικόνες, με στόχο να παραμείνει σταθερή η βαρβαρότητα της ταξικής εκμετάλλευσης! Έτσι την Τρόικα, πλέον θα τη λέμε Ευρωπαϊκούς θεσμούς, αφού μπορεί να αποτελείται απ’ τους ίδιους θεσμούς με την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ), όμως πρέπει να παρουσιαστούν απ’ τη νέα κυβέρνηση ως αξιόπιστος θεσμός και να μην ταυτιστούν με την Τρόικα που απεχθάνεται και παλεύει να ανατρέψει ο λαός τα τελευταία πέντε χρόνια. Στη νέα πραγματικότητα δεν θα βλέπουμε στυγνούς τεχνοκράτες (τύπου Στουρνάρα), αλλά μεταμοντέρνους «ειδικούς» (τύπου Βαρουφάκη), που μπορεί να είναι ταγμένοι στην αστική διαχείριση του συστήματος με τα ίδια πάνω κάτω εργαλεία, αλλά δεν φοράνε γραβάτα και θα μας κάνουν υπερήφανους τρολλάροντας τους εταίρους μας, πριν κάνουν την άτακτη υποχώρηση και υπογράψουν τις νέες συμφωνίες της υποταγής. Και επειδή περί υποταγής ο λόγος, πλέον τα μνημόνια θα τα λέμε συμφωνία – γέφυρα και θα τα θεωρούμε επιτυχία των σκληρών διαπραγματεύσεων, παρ’ όλο που ουσιαστικά σημαίνουν την παράταση του υπάρχοντος μνημονίου!

Αλλά πώς φτάσαμε άραγε ως εδώ ;

               Τα αποτελέσματα των εκλογών σηματοδότησαν αλλαγή σελίδας για το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό, αφού ο λαός «μαύρισε» τα κόμματα, που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, απορρίπτοντας τα μνημόνια της βαρβαρότητας, που του επέβαλλαν τα τελευταία πέντε χρόνια. Με αυτή την αλλαγή η πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας έχει εν μέρει ανακουφιστεί, ενώ έχει αναπτυχθεί όλο αυτό το διάστημα η ελπίδα ότι θα υπάρξει κάποια αλλαγή. Βέβαια τις ελπίδες για αυτή την αλλαγή φρόντισε ο ΣΥΡΙΖΑ να τις κουτσουρέψει, ποντάροντας στη μείωση των προσδοκιών του λαού απ’ την διακυβέρνησή του, αφού ξέρει καλά ότι μέσα στη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ, με τις εξαγγελίες για συμβιβασμό των συμφερόντων εργασίας και αφεντικών, με στρατηγική τον εξανθρωπισμό του - δομικά απάνθρωπου - καπιταλιστικού συστήματος, πρέπει να κρατάει μικρό καλάθι, ακόμα και για μετριοπαθείς  μεταρρυθμίσεις αντιμετώπισης της «ανθρωπιστικής» (όχι καπιταλιστικής) κρίσης. Αποτέλεσμα αυτής της λογικής διακυβέρνησης ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το κουτσουρεμένο σε σχέση ακόμα και με τα προηγούμενα χρόνια πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια πλέον με την συμφωνία-γέφυρα του eurogroup της Παρασκευής, ούτε αυτό δεν μπορεί να υλοποιήσει η κυβέρνηση, αν δεν συμφωνούν οι εταίροι… αλλά θα φτάσουμε και εκεί.

               Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αναδείχτηκε πρώτο κόμμα απ’ τις βουλευτικές εκλογές και αμέσως σχημάτισε συγκυβέρνηση με το κόμμα των ψεκασμένων λάιτ ακροδεξιών του Καμμένου. Ο Καμμένος μάλιστα παραλλήλισε τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με την συνεργασία Βελουχιώτη – Ζέρβα. Αφού ξεπεράσαμε το σοκ και αφού ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μας νοιάζει ο Ζέρβας, αλλά το Βελουχιώτη σαν ιστορική φιγούρα της ανυπακοής και του αγώνα μέχρι τέλους δεν τον χαρίζουμε σε όσους υπογράφουν νέες Βάρκιζες, αναρωτιόμαστε άραγε σε αυτή την ιστορική συμμαχία ο Προκόπης Παυλόπουλος, ως πρόεδρος της δημοκρατίας παίζει τον Τσώρτσιλ ; Τέλος πάντων, αφού επισημάνουμε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει στρατηγική το δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» και η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ, δεν τίθεται καν σαν ερώτημα, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι υλοποιήθηκε και στο ακέραιο η θέση περί «συνέχισης του κράτους», αφού το «βαθύ κράτος» δόθηκε σε έμπιστα χέρια, όπως ο στρατός στον Καμμένο, η αστυνομία στον Πανούση, η ΕΥΠ στον πρώην ΠΑΣΟΚο Γιάννη Ρουμπάτη.

Τι είναι όμως αυτή η συμφωνία-γέφυρα και γιατί είναι νέο μνημόνιο;

               Η συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το Eurogroup σηματοδοτεί την αποδοχή και τη νομιμοποίηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και του τοκογλυφικού χρέους, ενώ σηματοδοτεί την εγκατάλειψη ακόμα και του δικού της προγράμματος. Η συμφωνία αυτή αποτελεί βίαιη ανατροπή της λαϊκής εντολής για κατάργηση των μνημονίων και για βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και της νεολαίας, ενώ ανοίγει το δρόμο και για ακόμα μεγαλύτερες υποχωρήσεις στο άμεσο μέλλον.

               Συγκεκριμένα η συμφωνία-γέφυρα ορίζει την παράταση του υπάρχοντος μνημονιακού προγράμματος -όχι τη διακοπή του την οποία διατυμπάνιζε η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα- και την αξιολόγηση με βάση τις δεσμεύσεις της τρέχουσας συμφωνίας από την Τρόικα (εεε συγνώμη του θεσμούς!). Η κυβέρνηση με αυτή τη συμφωνία αναγνωρίζει το χρέος και δεσμεύεται να αποπληρώσει το σύνολο του, κάνοντας πίσω ακόμα και απ’ τη μετριοπαθέστατη θέση της για διαγραφή μέρους του χρέους (αν όχι του μεγαλύτερου μέρους, όπως λέει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ). Σημαντική είναι και η δέσμευση υποτέλειας στην ΕΕ και στους «θεσμούς», σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση θα πρέπει να παρουσιάσει το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεών της, το οποίο για να υλοποιηθεί θα πρέπει να εγκριθεί πρώτα απ’ το ευρω-ιερατείο (τους θεσμούς δηλαδή). Φυσικά δεν θα μπορεί να πάει πίσω ούτε σε αυτή τη δέσμευση, αφού δεσμεύτηκε επίσης να μην προχωρήσεις σε μονομερείς ενέργειες, ούτε όσον αφορά την ακύρωση των μνημονιακών μέτρων. Και για να μην μοιάζουν όλοι χαμένοι από αυτή τη συμφωνία, ορίζεται και κάποιος που κερδίζει… οι τράπεζες! Έτσι στη συμφωνία περιλαμβάνεται η δέσμευση ότι τα κεφάλαια του ΤΧΣ, δεν θα χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης, όπως έλεγε προγραμματικά η κυβέρνηση, αλλά για να σωθούν ξανά οι τράπεζες (με την ευγενική χορηγία της ΕΚΤ). Τέλος η αποδοχή των πρωτογενών πλεονασμάτων, δηλαδή της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής βάζουν ταφόπλακα στις διακηρύξεις για το τέλος της λιτότητας.  

Αυτοί τα βρήκανε! Εμείς θα τους κοιτάμε ;

               Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι απλό : η τακτική «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή» σημαίνει νέες ήττες για τους εργαζόμενους και τα πληττόμενα κομμάτια της νεολαίας. Η τακτική αυτή, που συμπυκνώνεται στην υπογραφή της συμφωνίας της υποταγής σημαίνει τη συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας, τη συνέχιση της κυριαρχίας και των κερδών των από πάνω. Γιατί πώς αλλιώς μπορούν να μεταφραστούν οι πανηγυρισμοί των αστικών ΜΜΕ, τα tweet του Άδωνη Γεωργιάδη, που συγχαίρει την κυβέρνηση για την επιστροφή στην πραγματικότητα, αλλά και ο συνασπισμός της εγχώριας αστικής τάξης για τη στήριξη της κυβέρνησης, τόσο από το ΣΕΒ, όσο και από μεμονωμένους επιχειρηματίες (π.χ. Μυτιληναίος, Βαρδινογιάννης), ενώ από καιρό έχει εκφράσει τη στήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ ο Ομπάμα!

Όμως ούτε μας ταιριάζει, ούτε θέλουμε να παίξουμε το ρόλο του γκρινιάρη. Δεν αξίζει στη νεολαία και στους εργαζόμενους ο ρόλος της χριστοπαναγίας απ’ τον καναπέ και της μούτζας, όπως δεν μας άξιζε και ο ρόλος των φιλοκυβερνητικών παπαγάλων, των εμπόρων ελπίδας, της χορωδίας του «γειά σου αλάνι Γιάνη Βαρουφάκη»! Έχουμε ξεκαθαρίσει καιρό τώρα τη θέση μας, την ανάγκη να αποτελέσουμε το ατσάλινο τοίχος των συμφερόντων της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, να χτίσουμε την αριστερή εργατική και νεολαιίστικη αντιπολίτευση, που θα μπλοκάρει τα σχέδιά τους και θα επιβάλλει τις ανάγκες μας! Και αυτή τη δύναμη χτίζουμε όλο αυτόν τον καιρό στους δρόμους, στις αντιφασιστικές πορείες, στις συγκεντρώσεις για το κλείσιμο όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης των μεταναστών, στις πλατείες για τη σύγκρουση με χρέος, ευρώ, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφάλαιο!

Αυτοί μιλήσανε… Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε εμείς !

Είναι πλέον ολοφάνερο: Το δίλημμα δεν είναι καλή ή κακή διαπραγμάτευση, αλλά ρήξη και αντικαπιταλιστική ανατροπή ή υποταγή και νέο μνημόνιο!

Χρέος μας είναι να πούμε ένα μεγάλο διπλό ΟΧΙ : ΟΧΙ στη συμφωνία-γέφυρα της κυβέρνησης και ΟΧΙ στο σφαγείο ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου!

               Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση είναι αντικαπιταλιστικός και περνά μέσα από την επιβολή κατακτήσεων για τις ζωτικές ανάγκες λαού και νεολαίας, από την «μονομερή» κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, την ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ, την διαγραφή του χρέους! Ο δρόμος της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, για να χάσει κέρδη, πλούτο και δύναμη! Ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου και των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων!

Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 26/2 ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

ΝΔ - Φορτσάκης: μία ιστορία αγάπης συνεχίζεται... ...ή τι χρειάζεται ένας διαπλεκόμενος πρύτανης για να “προαχθεί” σε βουλευτή

Την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε επίσημα από τον απερχόμενο πρωθυπουργό η υποψηφιότητα για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της 25ης Γενάρη του Θεόδωρου Φορτσάκη, πρώην -πλέον- πρύτανη του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΝΔ. Η κατάληξη αυτή του Φορτσάκη μετά από μία μακρά και επίπονη διαδικασία για τη νεολαία και το φοιτητικό κίνημα, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, την εκπαίδευση και τα Πανεπιστήμια μόνο τυχαία δεν είναι. Οι μόνοι που εκπλήσσονται μάλλον είναι όσοι πίστεψαν την εικόνα που καθεστωτικά ΜΜΕ, κυβέρνηση και αντιδραστικοί καθηγητές παρουσίαζαν για τον ίδιο: εκείνη του “πρύτανη που παλεύει ενάντια στις μειοψηφίες και το κομματικό κατεστημένο στα πανεπιστήμια”...

Ο Φορτσάκης εν τέλει απέδειξε αυτό το οποίο βροντοφώναζαν μετά την διαβλητή και αντιδημοκρατική εκλογή του στη θέση του Πρύτανη του ΕΚΠΑ, όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις εντός και εκτός Πανεπιστημίων, το φοιτητικό κίνημα και οι αγωνιστές διοικητικοί υπάλληλοι. Πρόκειται για έναν άνθρωπο «βαλτό» από την ακροδεξιά και αυταρχική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, έναν «υπάλληλο» της Τρόικας και της κυβέρνησης, «πιστό σκυλί» στις επιταγές του εκάστοτε αφεντικού του. Πρόκειται για έναν σεσημασμένο κολαούζο της εξουσίας, με δεκάδες «θέσεις» στον κρατικό μηχανισμό: από Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ μέχρι …Πρόεδρος του Ειδικού Ταμείου Οργάνωσης Συναυλιών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο «πολυπράγμων» πρώην Πρύτανης γνώριζε και γνωρίζει πώς να εξαργυρώνει με τον πλέον επικερδή τρόπο τις πολύτιμες υπηρεσίες του στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Στη δεδομένη χρονική περίοδο ο Φορτσάκης συμβολίζει το βασικό συστατικό της κυβερνητικής συνταγής της απερχόμενης κυβέρνησης: το νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό, όπως αυτός εκφράστηκε το τελευταίο διάστημα από τις νέες διοικήσεις στα Πανεπιστήμια και ειδικά στο ΕΚΠΑ. Ήδη από την εποχή που θήτευε ως Πρόεδρος της Νομικής Σχολής Αθηνών είχε δώσει δείγματα γραφής: πανεπιστημιακή αστυνομία, face control, κατάργηση ασύλου ήταν μερικά μόνο από τα «μεταρρυθμιστικά μέτρα» που οραματιζόταν ο Φορτσάκης. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως Πρύτανη, ο Φορτσάκης προσπάθησε να εφαρμόσει το δόγμα «νόμος και τάξη». Πρόσληψη secutiry με αλεξίσφαιρα γιλέκα για τη “φύλαξη” των Σχολών -από τους αγώνες φοιτητών και εργαζομένων όπως αποδείχθηκε-, αλλεπάλληλα προληπτικά κλεισίματα των Σχολών «υπό το φόβο επεισοδίων», συνεδριάσεις της Συγκλήτου φρουρούμενες από ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας, απρόκλητοι ξυλοδαρμοί φοιτητών, προσπάθεια διαγραφής φοιτητών, απειλές για μηνύσεις σε όσους αγωνίζονται είναι μερικά μόνο σημεία από την …προσφορά του στο Πανεπιστήμιο.

Η κήρυξη του Πανεπιστημίου σε κατάσταση «διαρκούς έκτακτης ανάγκης» με αδιάλειπτη επιτήρηση από τις δυνάμεις της Αστυνομίας, η σκλήρυνση εν γένει του ακαδημαϊκού-σπουδαστικού πλαισίου, η αμφισβήτηση της δυνατότητας παρέμβασης των φοιτητών για τα καθημερινά τους προβλήματα, η προσπάθεια ουσιαστικής κατάργησης του φοιτητικού συνδικαλισμού και των φοιτητικών συλλόγων μέσω των λεγόμενων «ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων» συνηγορούν σε δύο συμπεράσματα: υπήρξε μεθοδευμένο σχέδιο εξαφάνισης των Φοιτητικών Συλλόγων και κάθε αγωνιστικής φωνής και πρακτικής, συμπεριλαμβανομένων των ριζοσπαστικών αριστερών σχημάτων της ΕΑΑΚ, στο εσωτερικό τους.

Με αυτό το προσοντολόγιο θα διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού στις εκλογές ο Θεόδωρος Φορτσάκης. Ως άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα που μας κρατά καθηλωμένους στην μνημονιακή κόλαση και την ευρωκηδεμονία. Ως ο εκφραστής της πιο αυταρχικής, αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής στην μεταπολεμική ελληνική ιστορία. Ως συνεργάτης και μακρύ χέρι των ντόπιων και των ξένων αφεντικών. Ο Φορτσάκης και συνιστά ένα από τα πιο αποκρουστικά πρόσωπα της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής των τελευταίων χρόνων. Κατάφερε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να πλήξει το δημοκρατικό ιστορικό φορτίο του Πανεπιστημίου, να «βεβηλώσει» τον ιερό ακαδημαϊκό χώρο καλώντας επανειλημμένα τις δυνάμεις καταστολής να παρέμβουν και να τραυματίσει φυσικά, κοινωνικά και ηθικά τους φοιτητές του. Θα μείνει στην ιστορία ως «ο πιο χουντικός Πρύτανης μετά την Χούντα», ως ο Πρύτανης ο οποίος προσπάθησε να αναβιώσει τα «ήθη και έθιμα» της Επταετίας.

Η επιλογή Φορτσάκη λοιπόν για τη συγκεκριμένη θέση έχει ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα ενόψει των εκλογών, συγκεκριμένα για το χώρο της εκπαίδευσης και τη φοιτητική νεολαία: κάθε ψήφος στη Ν.Δ. είναι ταυτόχρονα ψήφος στον αυταρχισμό, στην κατάργηση της δημοκρατίας στα πανεπιστήμια, στην καταστολή της νεολαίας, στις απολύσεις των εργαζομένων, στις διαγραφές φοιτητών, στην κατάργηση της δημόσιας & δωρεάν εκπαίδευσης!

Για την ριζοσπαστική και επαναστατική αριστερά, την ΕΑΑΚ, η παραίτηση του Φορτσάκη δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα θετικό γεγονός. Άλλωστε αποτέλεσε αίτημα των φοιτητικών συλλόγων του ΕΚΠΑ σχεδόν από την πρώτη στιγμή που η συγκεκριμένη πρυτανική αρχή έδωσε τα παραπάνω “δείγματα γραφής”. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν θα αλλάξει ριζικά εάν δεν εμφανιστεί εκ νέου το φοιτητικό κίνημα. Πρέπει να παλέψουμε πανελλαδικά για «ξήλωμα» των νέων, διορισμένων από την κυβέρνηση και τα συμβούλια ιδρύματος, διοικήσεων και του συνόλου των τομών, που τα τελευταία χρόνια επιτίθενται στην καθημερινότητα και το μέλλον της νεολαίας. Πέρα από την καταδίκη και στις επικείμενες εκλογές για το κόμμα της κυβέρνησης και τα νεοφιλελεύθερα-κεντροαριστερά-κεντροδεξιά-φασιστικά δεκανίκια του, τα σχήματα της ΕΑΑΚ και την επόμενη των εκλογών θα συνεχίσουν να παλεύουν για την αγωνιστική, μαζική και ανυποχώρητη επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος στο προσκήνιο. Στο πεδίο του δρόμου, μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις, ισχυροποιημένους και δημοκρατικούς Φοιτητικούς Συλλόγους -όπλο στα χέρια των φοιτητών- και ριζοσπαστικές μορφές πάλης, θα ανατρέψουμε όχι μόνο τις νέες διοικήσεις αλλά συνολικά την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την πολιτική κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ που την γεννάει.

Η ΕΑΑΚ δεσμεύεται ότι το όπως ο Φορτσάκης ήταν αυτός που τελικά «τσακίστηκε έξω» από τις αίθουσες του Πανεπιστημίου, έτσι και συνολικά αυτή η πολιτική μαζί με τους ντόπιους και ξένους εκφραστές της θα «τσακιστούν έξω» από τον τόπο μας!

                                      ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ

Στις 10 Νοεμβρίου ο Νίκος Ρωμανός ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα να του χορηγηθεί η νόμιμη, σύμφωνα με την αστική δικαιοσύνη ,εκπαιδευτική άδεια για να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο(ΤΕΙ Αθήνας,διοίκηση επιχειρήσεων) στο οποίο πέρασε βρισκόμενος μέσα στη Φυλακή. Αλληλέγγυοι στον αγώνα του στέκονται οι σύντροφοι του Γιάννης Μιχαηλίδης, Ανδρέας Δημήτρης Μπουρζούκος και Δημήτρης Πολίτης ξεκινώντας και αυτοί απεργία πείνας. Τη στιγμή που γράφεται το παρόν κείμενο ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται στην 20η ημέρα απεργίας με την υγεία του να κινδυνεύει. Το ερώτημα που προκύπτει εδώ είναι για ποιόν λόγο το ίδιο το κράτος επιλέγει να μην του παραχωρήσει την νόμιμη άδεια του. Η απάντηση ξεκινάει λίγα χρόνια πριν και έτσι πρέπει να την δούμε.

 6 Δεκέμβρη 2008, πέφτει νεκρός στα Εξάρχεια από τις σφαίρες των ένστολων τραμπούκων του κράτους ο αδερφικός φίλος του Νίκου Ρωμανού,Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.Αυτό το γεγονός αποτέλεσε για την γενιά μας την αφορμή για να βγούμε στους δρόμους συντετριμμένοι από το γεγονός οτι κάποιος που θα μπορούσε να είναι συμμαθητής μας,έχασε την ζωή του με τόσο τραγικό και συνάμα ‘’περίεργο’’ τρόπο. Αυτό το γεγονός άναψε τη φλόγα της εξέγερσης και ξύπνησε μέσα μας την ανάγκη να αλλάξουμε αυτό το βάρβαρο κόσμο. Με το άδικο να πνίγει τις παιδίκες μας τότε συνειδήσεις, βγήκαμε στους δρόμους  για να αγωνιστούμε ενάντια σ ένα σάπιο σύστημα που τα πιόνια των ισχυρών δεν διστάζουν να εκτελέσουν μια αθώα ψυχή,νομίζοντας οτι κανείς δεν μπορεί να τους ακουμπήσει.Σ αυτόν τον Δεκέμβρη λοιπόν ανδρώθηκε πολιτικά και ο ίδιος ο Νίκος Ρωμανός,που σήμερα βρίσκεται στοχοποιημένος από το κράτος για την επιλογή του να μην δεχτεί το βραβείο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτή την πολιτική του επιλογή πληρώνει ο Ρωμανός, το να μην δέχεται τους κίβδηλους επαίνους του από τους δολοφόνους του καλύτερου του φίλου και συνολικότερα τους καταπιεστές της κοινωνίας. Και γι' αυτό το λόγο διαλέγει το έσχατο μέσο διεκδίκησης των δίκαιων αιτημάτων του-δηλαδή να μπορεί να παρακολουθεί την σχολή του- την απεργία πείνας, με το σώμα του οδόφραγμα κραυγάζει για μια ανάσα ελευθερίας και δικαιοσύνης. Δύο λέξεις που έχουν χάσει στο σήμερα το νόημα τους με τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα να καταστρατηγούνται καθημερινά. Ο αγώνας λοιπόν αυτός μετατρέπεται σε αγώνα μιας ολόκληρης γενιάς καταδικασμένης να μην ζήσει, μιας γενιάς που την καταστέλουν με τον πιό βίαιο τρόπο, μιας γενιάς που της κόβουν τα φτερά και της τεμαχίζουν τα όνειρα, και την διδάσκει  ότι πρέπει να παλεύει μέχρι τέλους για τα δικαιώματα και την ελευθερία της! Να παλεύει και ν αγωνίζεται για την αξιοπρέπειά της, τις ιδέες και τα ιδανικά της, για όσα της κλέβουνε και για όσα της αρνούνται!

Δεν θα αφήσουμε κανένα Δεκέμβρη να επαναληφθεί με αφορμή μια κρατική δολοφονία, ούτε το κράτος να εκδικηθεί σκοτώνοντας τον Ρωμανό.Τα σχέδια τους και η ενορχηστρωμένη δολοφονία που επιχειρούν θα μας βρούν απέναντι τους.Το φάντασμα του Δεκέμβρη και του κάθε Δεκέμβρη να τους τρομάζει και οι νύχτες οργής θα ξαναέρθουν με τον Νίκο Ρωμανό να παρακολουθεί κανονικά το Πανεπιστήμιό του. Θέλουμε συμφοιτητές σαν τον Νίκο Ρωμανό και όχι εντολοδόχους των επιταγών της Κυβέρνησης και Χρυσαυγίτες μέσα στο Πανεπιστήμιο. Υπεύθυνοι για οτι συμβεί στο Νίκο Ρωμανό είναι η κυβέρνηση,οι εισαγγελείς  των φυλακών που δίνουν εντολή για αναγκαστική σίτιση(που σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς αποτελεί βασανιστήριο)και όποιος παρακολουθεί τον αγώνα ενός ανθρώπου για ελευθερία και δικαιοσύνη και δεν αντιδράει.Το αίσθημα του καθήκοντος καθιστά τον καθένα δήμιο του εαυτού του...

AMEΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΝΙΚΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΙΜΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 18:00 ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ