Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Ερωτηματολόγιο ΔΑΠ : Παιδεία για τις ανάγκες του κεφαλαίου ή της κοινωνίας ;

  Ε, όχι και να λέει η ΔΑΠ για φοιτητικό κίνημα και να βγάζει διθυράμβους ενάντια στα κόμματα ! Γιατί ενόψει φοιτητικών εκλογών η ΔΑΠ, ο πολιτικός  εκφραστής των συμφερόντων της κυβέρνησης και του κεφαλαίου θέτει ερωτηματολόγια στους φοιτητές, παροτρύνοντάς τους να ασχοληθούν ξαφνικά με την “πολιτική”; Άραγε τι είναι πολιτική για την ΔΑΠ, τι είναι φοιτητικό κίνημα, τι είναι φοιτητικές και εκλογές γενικώς, τι σημαίνει εν τέλει οργανωνόμαστε στους συλλόγους για να διεκδικήσουμε ;
  Η καμπάνια της ΔΑΠ περιέχεται στη διαδικτυακή συμπλήρωση ερωτηματολογίου. Για μισό λεπτό… Διαδικτυακή;! Γιατί, άραγε, η ΔΑΠ επιλέγει ξανά να αξιοποιήσει την απρόσωπη συμπλήρωση ερωτηματολογίου, όπου μπορεί να μπει όποιος θέλει, όσες φορές θέλει, να απαντήσει ό,τι θέλει και οι απαντήσεις του να γίνουν δεκτές κάθε φορά, επηρεάζοντας τα στατιστικά αποτελέσματα ; Το ίδιο δεν έκανε η ΔΑΠ και στον αγώνα των διοικητικών, με τη συλλογή υπογραφών, όπου μπορούσε ο καθένας να συμπληρώσει απλά ένα όνομα και να υπογράψει την έκκληση να ανοίξουν επιτέλους τα πανεπιστήμια ; Και απ’ ότι φάνηκε οι δεκάδες χιλιάδες υπογραφές που ισχυρίζεται ότι συνέλλεξε η παράταξη της ΝΔ, που ενίσχυαν το σχέδιο απολύσεων της κυβέρνησης και δεν έχασαν την ευκαιρία να αναφέρουν τα «παπαγαλάκια» των ανεξάρτητων –κατά τα άλλα- ΜΜΕ, δεν μεταφράστηκαν σε κάτι παραπάνω από λίγες δεκάδες θλιβερούς ΔΑΠίτες, στο κάλεσμα για απεργοσπαστική συγκέντρωση στα Προπύλαια. Πολύ λιγότερους σίγουρα απ’ τους συγκεντρωμένους αγωνιζόμενους φοιτητές και εργαζόμενους, που ποτέ δεν πρόβαλλαν τα ΜΜΕ!
  Όμως πάμε στην ουσία της καμπάνιας της ΔΑΠ ΝΔΦΚ. Πρώτα απ΄ όλα τί είναι αυτό που διεκδικούμε όλοι μαζί, με μπροστάρη τη ΔΑΠ ΝΔΦΚ ; Οι φοιτητές της κάθε σχολής καλούνται να κάνουν “όργανα διεκδίκησης τους φοιτητικούς τους συλλόγους” ώστε να «υπηρετούν αποκλειστικά το πανεπιστήμιο, τη σύνδεσή του με την αγορά εργασίας, την ανάπτυξη του ερευνητικού έργου, τη συνεχή επιστημονική εξέλιξη» , «να βγουν μπροστά», ώστε να προωθήσουν (!) «τις αλλαγές που θα αναβαθμίσουν την Τριτοβάθμια εκπαίδευση», κάτι που «οι φοιτητικές παρατάξεις παλιότερα, φοβούμενες το πολιτικό κόστος, δεν το έκαναν». Δηλαδή, με λίγα λόγια, η ΔΑΠ ΝΔΦΚ ζητά να διεκδικήσουμε, μαχητικά, «ενώνοντας τις φωνές μας» το νέο, ολοκληρωτικά παραδομένο στην κοινωνία της αγοράς επιχειρηματικό πανεπιστήμιο. Γιατί δεν θέτει όμως την πραγματική ερώτηση στους φοιτητές ; Θέλετε πανεπιστήμιο που να μπορούν να σπουδάσουν όλοι, ανεξάρτητα απ’ την οικονομική τους κατάσταση ή πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς ; Πανεπιστήμιο για τις ανάγκες των επιχειρήσεων ή για τις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας ;
  Μπορεί να μην θέτει τέτοια ερωτήματα, όμως η φοιτητική παράταξη της ΝΔ, τόσα χρόνια έχει δώσει τις δικές της απαντήσεις! Όταν στο σχέδιο Αθηνά έμπαιναν λουκέτα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ σε όλη τη χώρα και φοιτητές πετάγονταν στο δρόμο η ΔΑΠ έκανε τικ στην απάντηση : Μεταρρυθμίσεις ! Στον αγώνα εργαζομένων και φοιτητών ενάντια στις διαθεσιμότητες – απολύσεις των εργαζομένων στα πανεπιστήμια που δημιουργούσαν ένα διαλυμένο τοπίο στα πανεπιστήμια, τα οποία θα υπολειτουργούσαν μαζί με την υποχρηματοδότηση που θα έφερνε κι άλλα λουκέτα σε τμήματα και σχολές μη κεδροφόρες για το κεφάλαιο, η ΔΑΠ έκανε τικ στην απάντηση : Ανοιχτές Σχολές! Όταν έρχονται αξιολογήσεις, για να δημιουργήσουν τη βάση δεδομένων, με βάση την οποία θα επιλεγούν ποια θα είναι τα επόμενα ΑΕΙ και ΤΕΙ που θα κλείσουν, ως άχρηστα για το κεφάλαιο, η ΔΑΠ κάνει τικ στην απάντηση : Λουκέτα! Κάθε φορά, που η κυβέρνηση και η ΕΕ βάζουν σχέδιο για την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, είτε με το νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, είτε με τον Οργανισμό και τους εσωτερικούς κανονισμούς, η ΔΑΠ κάνει τικ στην απάντηση : ΝΑΙ σε όλα !
  Πιο θρασεία παρά ποτέ η πρόταση για συγκρότηση φοιτητικού «κινήματος» (!!!) με αίτημα την πλήρη εφαρμογή όλων των νόμων και των κατευθύνσεων της ΕΕ για την παιδεία. Ακόμη πιο ολοκληρωμένη από την καμπάνια της ΔΑΠ για φοιτητές (μέλη του συλλόγου όπως τον αντιλαμβάνονται αυτοί) είναι αυτή του Υπουργείου Παιδείας (και δια βίου μάθησης όπως έχει μετονομαστεί…).Στο πνεύμα των προγραμμάτων επιχειρηματικότητας όπως λέγονται, το Υπουργείο καλεί τους πολίτες να οικοδομήσουν την «κοινωνία της γνώσης».
  Είναι ξεκάθαρο τι σημαίνει γνώση και τι πολιτική για τους εκφραστές αυτού του παράλογου συστήματος! Μας ζητούν με θράσος να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα του κεφαλαίου! Να αφήνουμε την πολιτική που θα έπρεπε να γίνεται από τους συλλόγους μας για τους ίδιους και για όλη την κοινωνία, να γίνεται πολιτική συμφωνία, απουσία πολιτικής συζήτησης στις Γενικές Συνελεύσεις μας, στα σχέδιά τους! Στα κοινά τους σχέδια με την κυβέρνηση και κάθε κυβέρνηση που σε συνεργασία με την ΕΕ και κάθε ολοκλήρωση,  για τον αποκλεισμό μας από μόρφωση, δουλειά, δημοκρατικά δικαιώματα, αφού μόνο από αυτό το δρόμο κερδίζουν εις βάρος της πληττόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας!
  Βέβαια, δεν πρέπει να προσπεραστεί και το κομμάτι της καμπάνιας της ΔΑΠ, που καλεί σε αγώνα ενάντια στα κόμματα ! Και αν η πρώτη απορία που γεννιέται σε κάθε έναν από μας είναι, πώς μπορεί η ΔΑΠ ΝΔΦΚ, η φοιτητική παράταξη του κόμματους που συγκυβερνά, δηλαδή της ΝΔ, να απορρίπτει ξαφνικά τα κόμματα, η ουσία βρίσκεται στη δεύτερη σκέψη. Η ΔΑΠ δεν αποφάσισε ξαφνικά να ανεξαρτητοποιηθεί, να σηκώσει μπαϊράκι ενάντια στη ΝΔ και τη συγκυβέρνηση, λόγω των αντεργατικών πολιτικών που επίβάλλουν μαζί με την ΕΕ στην κοινωνία. Επιχειρεί να επικοινωνήσει με ένα κομμάτι της νεολαίας, που βιώνοντας την κρίση, τη διάλυση της κοινωνίας και το μέλλον που μας ετοιμάζουν, κατηγορεί όλα τα κόμματα, ως υπαίτια για την κρίση. Όμως αυτό το θεωρητικό σχήμα έχει εξοπλίσει ιστορικά το οπλοστάσιο του φασισμού, αλλά και της Χρυσής Αυγής με τους «αλήτες προδότες πολιτικούς» και φυσικά δεν είναι τυχαία αυτή η φασιστικής έμπνευσης ρητορεία της ΔΑΠ, αφού μέσα της κρύβει τους φασίστες στα πανεπιστήμια, καταγγέλλοντας συγχρόνως τη βία των «δύο άκρων» ! Στην πραγματικότητα όμως, η κρίση δεν είναι των κομμάτων γενικά, αλλά των κομμάτων που εξυπηρετούν τα αστικά συμφέροντα και μας έφτασαν ως εδώ, για να συνεχίσει να βγάζει κέρδη το κεφάλαιο. Αλλά και πάλι η ρίζα του προβλήματος δεν είναι στα κόμματα, ούτε η λύση θα δοθεί με κάποια άλλη κυβέρνηση. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το σύστημα, που χρειάζεται να ανατραπεί για να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, με την εξουσία και τον πλούτο στα χέρια αυτών που τον παράγουν.
  Όμως το φοιτητικό κίνημα τόσα χρόνια έχει συμπληρώσει τα δικά του ερωτηματολόγια! Σε κάθε αγώνα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και στην πάλη για τις ανάγκες μας, έχουμε κάνει τικ στην απάντηση : Αγώνας! Από τον αγώνα για να μπορούμε να σπουδάσουμε όλοι δωρεάν, μέχρι τον αγώνα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16 το 2006-2007, ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, στο σχέδιο Αθηνά, στις διαθεσιμότητες – απολύσεις των εργαζόμενων στα πανεπιστήμια, αλλά και ενάντια στην κυβέρνηση και την ΕΕ, που θέλουν να μας κάνουν τη γενιά της ανεργίας και της μετανάστευσης, έχουμε κάνει τικ στην απάντηση : Συλλογικοί ανυποχώρητοι αγώνες, για την επιβολή των αναγκών μας !
  Η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος είναι ο δρόμος για να δώσουμε νέες απαντήσεις αγώνα :
  Ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων, του κυττάρου του φοιτητικού κινήματος! Όσο κι αν φαίνεται να ενδιαφέρεται η ΔΑΠ για τις γενικές συνελεύσεις στην καμπάνια της, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η ΔΑΠ είναι αυτή που δεν πατάει στις γενικές συνελεύσεις, μποϋκοτάροντάς τις με αυτόν τον τρόπο, ενώ σε όσες σχολές έχει μεγάλη δύναμη εκλογικά, δεν αφήνει να διεξαχθούν καν γενικές συνελεύσεις! Κόντρα σε αυτές τις λογικές πρέπει να παλέψουμε για την ανασυγκρότηση των φοιτητικών μας συλλόγων, με όλη την εξουσία στις γενικές συνελεύσεις ! Για να γίνουν οι φοιτητικοί σύλλογοι η «ασπίδα» μας, που θα καλύπτουν τις ανάγκες μας για να μπορούμε να σπουδάσουμε όλοι, αλλά και το «δόρυ» μας στην αντεπίθεση ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, τις διαγραφές φοιτητών, το κόψιμο της φοιτητικής μέριμνας, ενάντια  στην κυβέρνηση και την ΕΕ, αλλά και για να μην γίνουμε η γενιά της ανεργίας και της μετανάστευσης!
  Όμως χρειάζεται και ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος ! Απέναντι στη νέα κατάσταση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, χρειαζόμαστε ένα νέο φοιτητικό κίνημα, που να παλεύει ενιαία, με αγώνες επιβολής και όχι απλής διαμαρτυρίας, με πολιτικά επικίνδυνο πολιτικό περιεχόμενο, που να στοχεύει την κυβέρνηση, την ΕΕ, αλλά και το κεφάλαιο, για τα συμφέροντα των οποίων θυσιάζονται το δικαίωμά μας να μπορούμε να σπουδάσουμε, να εργαστούμε και να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Χρειαζόμαστε ένα φοιτητικό κίνημα, που θα εκφράζεται μέσα απ’ τις γενικές του συνελεύσεις και στη βάση αυτών θα εκφράζεται και πανελλαδικά, κόντρα στις λογικές συγκρότησης ΕΦΕΕ, του γραφειοκρατικού οργάνου, που διαμορφώνεται απ’ τις φοιτητικές εκλογές και ξαναβάζει στο τραπέζι η ΔΑΠ! Δεν χρειαζόμαστε ένα γραφειοκρατικό όργανο του φοιτητικού κινήματος, που θα λειτουργήσει σαν τροχοπέδη στους αγώνες! Χρειαζόμαστε ένα δυναμικό φοιτητικό κίνημα, που σε κοινό βηματισμό με το εργατικό κίνημα, να δώσουν μάχη για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου !

Και φυσικά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται αγώνας για τις ανάγκες μας, αλλά και αγώνας για να πεταχτούν έξω απ’ τις σχολές μας οι επιχειρήσεις, οι εργολαβίες και οι τσάτσοι της ΔΑΠ ΝΔΦΚ !


7 ΜΑΗ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΜΗΝΥΜΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ!


Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Όχι και απεργοσπασία οι ανατρεπτικοί αγώνες διαρκείας !!

  Όλο το προηγούμενο διάστημα οι δυνάμεις των ΜΑΣ/ΠΑΜΕ/ΠΚΣ/ΚΚΕ/ΚΝΕ έχουν επιδοθεί σε μια χυδαία λασπολογία ενάντια στις δυνάμεις της ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και της Αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο εργατικό κίνημα και τους αγώνες. Με απανωτά άρθρα και ανακοινώσεις τους, με καταγγελίες στα σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους, με λασπολογία σε συμφοιτητές μας και εργαζόμενους, έχουν προσωποποιήσει το διάβολο στο πρόσωπο της ΕΑΑΚ και της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς! Αλλά το ποτήρι τώρα ξεχείλισε…

 Είμαστε λένε «απεργοσπάστες», «προδότες του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος», «δεξί χέρι της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης», «νεροκουβαλητές της Αριστερής Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ»! Αποκορύφωμα ήταν η πρόσφατη ανακοίνωση των ΚΝΕ/ΚΚΕ με τίτλο «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε απεργοσπασία»! Εντάξει, έρχονται εκλογές, αλλά θα βασιστούν σε κριτική ή σε συκοφαντίες;

 Ας δούμε όμως τι έγινε πραγματικά… Αναφέρονται στην πρόταση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, στο εργατικό κίνημα, να μην πάμε απλά σε άλλη μία μονοήμερη απεργία – ντουφεκιά, απ’ αυτές που μας έχει συνηθίσει ο γραφειοκρατικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ τόσα χρόνια, αλλά να πάρουν οι εργαζόμενοι θέση μάχης, στη λογική του πανεργατικού αγώνα, με απεργία διαρκείας, με σταθμούς, ενέργειες και απεργιακές κινητοποιήσεις, για να μην περάσουν τα νέα μέτρα, αλλά και για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ - κεφαλαίου! Αυτή είναι η απεργοσπασία, πέρα απ’ τους παχιούς τίτλους ! Και η απεργία τότε ποια είναι; ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΠΑΣΚΕ(ΠΑΣΟΚ)-ΔΑΚΕ(ΝΔ)-ΑΠ(ΣΥΡΙΖΑ)-ΠΑΜΕ(ΚΚΕ) στήριξαν 24ωρη απεργία μετά την ψήφιση των νέων μέτρων (αναμένοντας την ωρίμανση των συνθηκών) !!




Γιατί όμως χαλάνε τόσους τόνους μελάνι και σάλιο για να μας συκοφαντήσουν?

Γιατί, ρε γαμώτο, έχουν περισσότερο μένος ενάντια σε μας, από ότι στους πραγματικούς υπεύθυνους της αντιλαϊκής πολιτικής που διαλύει τους εργαζόμενους και τη νεολαία, δηλαδή την Κυβέρνηση, την ΕΕ, την άρχουσα τάξη και τα όργανα τους, τις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και τις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στο εργατικό κίνημα?

  Ζούμε ένα καταιγισμό μέτρων: διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού, διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας και υγείας, κοινωνική καταστροφή και ανεργία, από τις πολιτικές της Κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ και της άρχουσας τάξης, για να αντιμετωπίσουν την δομική κρίση του συστήματος τους. Από την πρώτη στιγμή η ΕΑΑΚ και η Αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά φώναξαν : «δε θα μας πεθάνετε- θα σας ανατρέψουμε». Σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα στο φοιτητικό και εργατικό κίνημα υπήρχε μια φωνή που πάλευε και παλεύει με αγώνες ανατροπής, με διάρκεια και επικίνδυνο πολιτικό περιεχόμενο, οργανωμένους από τα κάτω! Ενάντια στην επίθεση που δεχόμαστε, ενάντια στην ΕΕ, ενάντια την  Κυβέρνηση και κάθε άλλη με αντιλαϊκή πολιτική, για την ανατροπή του συστήματος που καταστρέφει τη ζωή μας! Ενάντια στο υπάρχον εργοδοτικό – γραφειοκρατικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, με στόχο ένα άλλο ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα πολιτικά επικίνδυνο, όπλο στη φαρέτρα των εργαζομένων και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος σε εργατική κατεύθυνση! Με αυτά τα συνθήματα δώσαμε -και θα ξαναδώσουμε- κάθε αγώνα μαζί με τους συμφοιτητές μας και τους εργαζόμενους, ισότιμα όχι σαν «ινστρούκτορες του αλάνθαστου», ειλικρινά αναγνωρίζοντας τα λάθη μας χωρίς κόλπα και λασπολογίες.

  Εδώ είναι λοιπόν το πρόβλημα! Τα ΜΑΣ/ΠΑΜΕ/ΠΚΣ/ΚΚΕ/ΚΝΕ δεν επιδιώκουν αγώνες ανατροπής και επιβολής των αναγκών των εργαζομένων, αλλά απλούς αγώνες διαμαρτυρίες «για να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματά του»! Όποιος αγώνας δε τους δυναμώνει είναι άσκοπος! Εργαζόμενοι – άνεργοι περιμένετε να ωριμάσουν οι συνθήκες !

 Εμείς όμως, δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε για να πάει αλλιώς ! Δεν θα σταματήσουμε να είμαστε μπροστά σε κάθε αγώνα για τα συμφέροντα του πληττόμενου κομματιού των φοιτητών, για την ανατροπή των νόμων Διαμαντοπούλου - Αρβανιτόπουλου και των σχεδίων Αθηνά, για την ανατροπή του πανεπιστημίου που λειτουργεί για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και για την επιβολή παιδείας για τις ανάγκες μας ! Δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της νεολαίας, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου, για να μην γίνουμε η γενιά της ανεργίας και της μετανάστευσης ! Δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε για μια άλλη κοινωνία, χωρίς χρέος, μνημόνια, ΕΕ και αφεντικά, που θα είναι ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια αυτών, που τον παράγουν !

(Εμείς δεν μπαίνουμε στη λογική «να τα λέμε καλά και ο λαός να βγάλει τα συμπεράσματά του». Βάζουμε στόχους και σχέδιο στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, για μαχητικούς και ανυποχώρητους αγώνες επιβολής των αναγκών μας ! Και γι’ αυτό δεν τσιμπάμε απ’ τις λάσπες. Όσο ξεπηδάνε στον αγώνα Χαλυβουργίες, ΜΕΤΡΟ, Καθηγητές, Διοικητικοί ξέρουμε ότι το μέλλον μας είναι ελπιδοφόρο ! Για μας η ιστορία γράφεται στους δρόμους απ’ τους εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες και όχι στις ανακοινώσεις λασπολογίας!)



7/5 Στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής / Στηρίζουμε – ψηφίζουμε Ενωτική Πρωτοβουλία ΣΑΦ – ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ! 

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Εικόνες απ' την απαγορευμένη διαδήλωση ενάντια στη σύνοδο του Ecofin


Μαζικά και μαχητικά διαδήλωσαν σήμερα χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι και αγωνιστές,ενάντια στη σύνοδο του eurogroup και του ecofin, των οικονομικών επιτελείων εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας της Ε.Ε. του κεφαλαίου, στην Αθήνα. Σπάζοντας στην πράξη την άθλια, αντιδημοκρατική και αυταρχική απαγόρευση των διαδηλώσεων που είχε επιβάλλει η κυβέρνηση μέσω απόφασης της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής. Μαζικά ήταν τα μπλοκ και όλες οι συγκεντρώσεις. Άγρια επίθεση δέχτηκε η διαδήλωση από τα Προπύλαια, όταν έφτασε στο μπλόκο των δυνάμεων καταστολής, στην οδό Σταδίου, στο ύψος της Παλιάς Βουλής. Δακρυγόνα, χημικά, ξύλο με γκλοπ και χειροβομβίδες κρότου λάμψης, αυτή ήταν η απάντηση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού στην μαζική διαδήλωση του λαού.

Γιατι ετσι εχουμε μαθει να τις δινουμε τις μαχες... ουτε θα στριψουμε ουτε θα κανουμε πισω στην τρομοκρατια...

Οι απαγορεύσεις και η τρομοκρατία σπάνε στο δρόμο !
Αγώνας για την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ - κεφαλαίου !

Αγώνας για μόρφωση - εργασία - ελευθερία !
















 Τη λεφτεριά δεν τη ζητάν με παρακάλια, τήνε παίρνουν,
με τα δικά τους χέρια, μοναχοί. 
Κώστας Βάρναλης

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ !

Και ξαφνικά… διαγραφές φοιτητών! Οργή προκαλεί το θράσος της κυβέρνησης και του υπουργείου να ανακοινώνουν 180.000 διαγραφές φοιτητών, τη στιγμή, που έχουν διαμορφώσει ένα τοπίο σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, όπου δεν μπορούμε να σπουδάσουμε! Όταν 200 φοιτητές στο ΕΚΠΑ δικαιούνται δωμάτιο στις εστίες και πετιούνται έξω, όταν ιδιωτικοποιείται η σίτιση, όταν πληρώνουμε για βιβλία και σημειώσεις είναι πρόκληση να μιλάει το υπουργείο για το «βάρος των αιώνιων φοιτητών»! Οι διαρκείς περικοπές έχουν στερήσει κάθε δικαίωμα και παροχή από τον πρωτοετή φοιτητή, πόσο μάλλον από τους φοιτητές πάνω από το έκτο έτος. Λένε τα πιο χυδαία ψέματα όταν μιλάνε για κόστος, αποκρύπτουν ότι οι φοιτητές αυτοί δεν δικαιούνται ούτε καν πάσο, δεν κοστίζουν ούτε μισό ευρώ στο πανεπιστήμιο. Άλλοι είναι οι πραγματικοί στόχοι τους!
Φυσικά οι διαγραφές δεν ήρθαν από το πουθενά. Η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ υπό τις εντολές της ΕΕ συνεχίζει την προσπάθεια εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στα πανεπιστήμια. Οι διαγραφές είναι απαραίτητο βήμα του πανεπιστημίου που πάνε να φτιάξουν, ένα πανεπιστήμιο της αγοράς, με συνεχώς εντεινόμενη επιχειρηματική λειτουργία και αυξανόμενη εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών. Όποιος δεν συμμορφώνεται στο πρόγραμμα σπουδών, στις υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, στις φαστ τρακ εξεταστικές, θα διαγράφεται! Όποιος σηκώνει κεφάλι και αγωνίζεται για τις ανάγκες του, θα καταστέλλεται με την απειλή της διαγραφής. Είναι ξεκάθαρο ότι μέσω των διαγραφών, προσπαθούν να καταστείλουν το φοιτητικό κίνημα το οποίο έχει βγει με μαχητικούς και ανατρεπτικούς αγώνες διαρκείας, σε κάθε φάση της επίθεσης, για να χαλάσει τα σχέδιά τους. Γι’ αυτό θέλουν να το αφοπλίσουν! Αλλά έχουν και ένα μακροπρόθεσμο στόχο, θέλουν να εξασφαλίσουν ότι όταν θα δουλεύουμε θα φοβόμαστε να διεκδικήσουμε τα στοιχειώδη δικαιώματα μας. Οι κυβερνήσεις των αντεργατικών πολιτικών ξέρουν ότι μόνο με το φόβο θα κρατήσουν τους εργαζόμενους από το να εξεγερθούν, για αυτό και μας «εκπαιδεύουν» από νωρίς στην τρομοκρατία.
Απέναντι σε αυτά, μας έχουν ήδη απαντήσει τα «ανεξάρτητα» ΜΜΕ : «Μα δεν υπάρχει πρόβλημα που σπουδάζει κάποιος 7 και οχτώ χρόνια;». Για μας, πρόβλημα υπάρχει όταν η πλειοψηφία των φοιτητών εργάζεται και οι σπουδές μας διαρκώς εντατικοποιούνται. Πρόβλημα υπάρχει όταν αυξάνονται τα μαθήματα σε όλες τις σχολές με υποχρεωτικές παρουσίες και με το παραμικρό χάνεις το δικαίωμα να εξεταστείς. Πρόβλημα υπάρχει όταν είναι μαρτύριο για οικογένειες από την επαρχία να στείλουν τα παιδιά τους στην Αθήνα , ή οπουδήποτε αλλού. Πρόβλημα υπάρχει όταν ποινικοποιείται ο ελεύθερος χρόνος και θεωρείται «τεμπελιά» να έχουμε ασχολίες πέρα από το διάβασμα. Αυτή είναι η κατάσταση που δείχνει ότι το πραγματικό πρόβλημα για την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ είναι ότι δεν παρατάμε τις σχολές μας, ότι δεν παίρνουμε πτυχίο στα 3 ή στα δύο χρόνια, ότι δεν πηγαίνουμε ακόμα πιο πολλοί στα ιδιωτικά ΙΕΚ. Αποδεικνύεται ότι ο αγώνας ενάντια στις διαγραφές δεν αφορά απλά τους συναδέλφους μας από μεγαλύτερα έτη αλλά είναι υπόθεση όλων όσων δυσκολεύονται να σπουδάσουν, είναι θέμα της πλειοψηφίας μέσα στις σχολές που έχει ανάγκη δωρεάν σπουδές για όλους.
Η κατάσταση που διαμορφώνεται στις σχολές ανοίγει για το φοιτητικό κίνημα δύο δρόμους: ή θα αποδεχθούμε την εντατικοποίηση των σπουδών μας, θα δεχθούμε να τρέχουμε από μάθημα σε μάθημα σε ένα πανεπιστήμιο εξεταστικό κάτεργο, με συγγράμματα που θα πληρώνουμε απ’ την τσέπη μας και την ίδια στιγμή θα κοιτάμε καχύποπτα το διπλανό μας μήπως είναι «αιώνιος». Ή θα επιβάλλουμε την ανάγκη μας, να μπορούμε να σπουδάσουμε με ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, χωρίς να δίνουμε ούτε 1 ευρώ! Ή θα αποδεχθούμε το πανεπιστήμιο να λειτουργεί με τα κριτήρια της αγοράς, με δίδακτρα, διάσπαση πτυχίων, διαγραφές ή θα ορθώσουμε τείχος αντίστασης στις προωθούμενες από την ΕΕ και τις ελληνικές κυβερνήσεις πολιτικές! Ή συνολικά θα αποδεχθούμε την υποτίμηση των ζωών μας και θα οδηγηθούμε σε ένα μέλλον ανεργίας και ελαστικής εργασίας με μπόνους την τρομοκρατία από το αφεντικό μας ή θα ανατρέψουμε το παρόν και μέλλον, που μας ετοιμάζουν και θα χτίσουμε ένα άλλο μέλλον, στα μέτρα των αναγκών μας!

ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ – ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ – ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΕ – ΔΝΤ 

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Εκπαιδευτική ημερίδα ΔΑΠ - Δάσκαλοι σε ποιο σχολείο όμως ;


ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΜΕ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
«Αυτοί που μας πήραν το βιβλίο απ’ το χέρι,
Μας κατηγορούν γιατί μείναμε αδιάβαστοι»
                                                    Μπ. Μπρεχτ

  Στο τρίτο έτος του Ιστορικού – Αρχαιολογικού στην Κατεύθυνση Ιστορίας, για πρώτη χρονιά γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστεί μια ιδιότυπη «πρακτική άσκηση», η οποία αποτελείται από την υποχρεωτική παρακολούθηση τριών 5ωρων και ενός 6ωρου μαθήματος. Οι παρακολουθήσεις αυτές είναι απαραίτητες για την εξέταση του υποχρεωτικού μαθήματος κατεύθυνσης Μεθοδολογία της Ιστορίας. Μάλιστα γίνεται σαφές ότι η ανελλιπής παρακολούθηση των μαθημάτων θα τσεκάρεται με παρουσίες που θα κρατούνται αυστηρά κατά ημέρα και ώρα!
  Το πρόβλημα με όλα τα παραπάνω δεν είναι ότι είναι καινούρια η υποχρεωτική παρακολούθηση. Το πρόβλημα είναι ποιούς έρχεται να πλήξει. Ο αποκλεισμός απ’ την εξέταση όσων φοιτητών δεν δήλωσαν παρουσία στα μαθήματα αυτά χτυπά το πληττόμενο κομμάτι των φοιτητών, το κομμάτι των φοιτητών, που εργάζονται για να μπορούν να σπουδάσουν! Στην εποχή της κρίσης, όπου η πλειοψηφία της κοινωνίας παλεύει για την επιβίωσή της, απ’ την επίθεση της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ, μεγάλο κομμάτι των φοιτητών εργάζεται, ιδιαίτερα σε μία σχολή, όπως η Φιλοσοφική στην οποία σπουδάζουν πλειοψηφικά παιδιά λαϊκών οικογενειών. Αυτοί οι φοιτητές, που αναγκάζονται να δουλεύουν για να πληρώσουν το φαγητό τους, όταν τους κόβουν τη σίτιση, για να πληρώσουν φωτοτυπίες και συγγράμματα, όταν δεν τα παίρνουν δωρεάν απ’ το πανεπιστήμιο, για να πληρώσουν νοίκι, όταν εστίες κλείνουν και δεν τους δέχονται, για να βοηθήσουν οικονομικά την οικογένειά τους, όταν αυτές διαλύονται απ’ τις αντεργατικές πολιτικές, για να μπορούν να βγουν για ένα καφέ, όταν ο ελεύθερος χρόνος ποινικοποιείται σαν «είδος πολυτελείας», είναι αυτοί που δεν μπορούν να «βολέψουν το πρόγραμμά τους» για να παρακολουθήσουν τα υποχρεωτικά μαθήματα.
  Φυσικά οι υποχρεωτικές παρακολουθήσεις μαθημάτων δεν έρχονται σαν κεραυνός εν αιθρία. Είναι κομμάτι του πανεπιστημίου, που πάνε να φτιάξουν (ίσως το πιο ελάσσων). Κομμάτι ενός πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς, που θα λειτουργεί με κριτήριο τις ανάγκες του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων και όχι για τις ανάγκες τις δικές μας και της κοινωνίας. Ένα πανεπιστήμιο με εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών, με φαστ τρακ εξεταστικές, με απουσίες, με προόδους, που βάζουν περισσότερους φραγμούς για τη φοίτηση του πληττόμενου κομματιού των φοιτητών, αλλά και με επιχειρήσεις, με εργολαβίες, με λουκέτα και συγχωνεύσεις σχολών που δεν είναι χρήσιμες στο κεφάλαιο για την κερδοφορία του (βλ. Σχέδιο Αθηνά).
  Από την άλλη όμως καλλιεργείται και η λογική ότι η γνώση μετριέται ποσοτικά, δεν κατακτιέται ποιοτικά ! Αυτή η λογική πιστεύει ότι αν δεν μας υποχρεώσουν να παρακολουθήσουμε το μάθημα δεν θα πάρουμε τις επιστημονικές γνώσεις που μας χρειάζονται. Λες και γυρίσαμε μετά από τρία χρόνια ξανά στο σχολείο, στα χειρότερά του !
  Στην εποχή του κοινωνικού σκοταδισμού και της αμορφωσιάς, πάνω στην οποία καλλιεργούν τόσο η κυβέρνηση και η ΕΕ,  για να κρατούν υποταγμένους τους εργαζόμενους στους μύθους τους, για το ξεπέρασμα της κρίσης, όσο και ο φασισμός με τις ανορθολογικές του θεωρίες, η γνώση και η μόρφωση είναι δικαίωμά μας και όπλο μας στη μάχη για την ανατροπή ! Η γνώση είναι κτήμα του ανθρώπινου πολιτισμού, απ’ τη γέννησή του μέχρι σήμερα. Ο απελευθερωτικός πυρήνας της γνώσης είναι κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης ιστορίας. Με όπλο τη γνώση θα αλλάξουμε την κοινωνία, θα κάνουμε πέρα όσους την χρησιμοποιούν για να βγάζουν κέρδος, θα τη θέσουμε στην υπηρεσία της κοινωνίας και θα καταργήσουμε οποιαδήποτε μορφής καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο!    
  Κανένας δεν θα μας επιβάλλει υποχρεωτικές παρακολουθήσεις στο όνομα της γνώσης, γιατί εμείς ξέρουμε ότι η απελευθερωτική γνώση, είναι αυτή που φοβούνται όσοι σχεδιάζουν ένα πανεπιστήμιο για τις ανάγκες του κεφαλαίου και όχι για τις ανάγκες του πληττόμενου κομματιού των φοιτητών και της κοινωνίας.
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΣΠΟΥΔΩΝ – ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

                                                                                                                                                                                               

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Ο παλιός κόσμος πεθαίνει στην Ουκρανία – Ο νέος γεννιέται στη Βοσνία

Οι διεθνείς εξελίξεις μας έχουν παρουσιαστεί όλο αυτό το διάστημα μέσα από μια σύνθετη οπτικοακουστική προπαγάνδα, που ξεκίνησε απ’ το Mega και το ΣΚΑΪ και έφτασε μέχρι την απονομή των Όσκαρ, παρουσιάζοντας την πραξικοπηματική επιβολή ενός ακροδεξιού καθεστώτος απ’ την ΕΕ στην Ουκρανία, ως εξέγερση από ένα αυθόρμητο λαϊκό κίνημα κάποιων «ονειροπόλων».

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική…

Νεοφασιστικές ομάδες ξεχύνονται στους δρόμους της χώρας, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της ΕΕ και την ένταξη της χώρας σε αυτήν. Πιο συγκεκριμένα η απουσία ενός μαχητικού, αντικαπιταλιστικού, ταξικού εργατικού κινήματος καθιστά το λαό πιόνι των εκάστοτε αστικών συμφερόντων. Έτσι απ’ τη μία στοιχίζονται οι υπερασπιστές του διεφθαρμένου φιλο-ρωσικού καθεστώτος Γιανούκοβιτς και από την άλλη νεοφασιστικές ομάδες, που υπερασπίζονται τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα ΕΕ – ΗΠΑ,
Τα γεγονότα αυτά είναι ιστορικά, τόσο για την Ουκρανία, όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη.  Ένα γρήγορο φλασμπάκ θυμίζει ότι οι πολιτικές του έκπτωτου, πλέον, προέδρου Γιανούκοβιτς βύθιζαν στη φτώχεια τον ουκρανικό λαό. Κοινωνικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες περιστέλλονταν, η αυταρχικότητα άνθιζε, ενώ η οικονομική κρίση είχε ήδη ριζώσει για τα καλά. Η άρνησή του, όμως, να συμπράξει με την ΕΕ και η στροφή του προς τη δανειακή συμφωνία διάσωσης με τη Ρωσία, ήταν το γεγονός που έκανε την ΕΕ να δείξει το αμείλικτο και βάρβαρο πρόσωπό της.
Εκμεταλλευόμενη το φιλοδυτικό μέρος της χώρας και εξοπλίζοντας – στηρίζοντας παραστρατιωτικές νεοφασιστικές ομάδες πρωταγωνιστεί εμμέσως πλην σαφώς στις μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με στόχο την καθαίρεση του φιλορώσου πρόεδρου κα την πραξικοπηματική εγκαθίδρυση μιας νέας φασιστοειδούς κυβέρνησης.
Διαφορετική στάση όμως έχει η ΕΕ στη Βοσνία. Απέναντι στην εργατική εξέγερση της Βοσνίας δείχνει το πιο επιθετικό της πρόσωπο οξύνοντας ακραία την καταστολή. Ενάντια σε ένα κίνημα με σαφή αντιεθνικιστική κατεύθυνση, που προτάσσει τα εργατικά συμφέροντα και με αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης, δεν βλέπει «ονειροπόλους» αλλά μαχητικούς αγώνες ανατροπής, γι’ αυτό τρέχει γρήγορα να το καταπνίξει.
Τα παραδείγματα της Ουκρανίας και της Βοσνίας δείχνουν ξεκάθαρα το ρόλο της ΕΕ, που συνειδητά επιλέγει το νεοφασιστικό ολοκληρωτισμό, ως νέα κυρίαρχη αστική εναλλακτική στην καπιταλιστική κρίση, ειδικά εκεί όπου η οικονομική και κοινωνική κρίση μετατρέπεται σε ανοιχτή πολιτική κρίση. Όποιος αυτή τη στιγμή υπερασπίζεται την ΕΕ, είτε απ’ τη σκοπιά της κυβέρνησης, που υπόσχεται στήριξη στον ουκρανικό λαό με μεταφορά οικονομικής τεχνογνωσίας, είτε απ’ τη σκοπιά του ΣΥΡΙΖΑ, που σπέρνει αυταπάτες ότι μπορεί να την μεταλλάξει σε Ευρώπη των λαών, στην πραγματικότητα υπερασπίζεται τις νεοφασιστικές ορδές της ΕΕ και τελικά ένα σύστημα που γεννά νεκροταφεία.
Παράλληλα καταδεικνύεται έντονα και ο ρόλος του φασισμού, ως το μακρύ χέρι του συστήματος. Οι φασίστες είναι πάντα πρόθυμοι να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των κυρίαρχων. Όπως στην Ουκρανία παλεύουν για την ΕΕ, έτσι και η Χρυσή Αυγή δεν αμφισβητεί ούτε το ευρώ, ούτε την ΕΕ, προσταττεύει στη Βουλή τα συμφέροντα των εφοπλιστών και στόχο έχει να διαλύσει του μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων (βλ. δουλεμπορικά γραφεία εργασίας). Υψηλά στην ατζέντα του φασισμού είναι πάντα η επίθεση στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά, όπως αποδεικνύεται και απ’ την άμεση έκδοση νόμου για την απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας.
Από την άλλη πλευρά όμως, καθόλου αθώα δεν είναι και η Ρωσία, όπου ο φαρισαϊσμός και η υποκρισία της δεν έχουν όρια. Βλέποντας να διακυβεύεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο η οικονομικοπολιτική της κυριαρχία και επιρροή στην ευρύτερη περιοχή, στέλνει στρατεύματα στην Κριμαία, με την πρόφαση του κινδύνου των ρωσόφωνων κατοίκων από τους ακροδεξιούς – εθνικιστές. Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι στα σχέδια της Ρωσίας μπαίνει με περίεργο τρόπο και η Ουκρανική Αριστερά και το ΚΚ Ουκρανίας, που παρά την ακραία επίθεση που έχει δεχθεί απ’ τους νεοναζί, με αποκορύφωμα το νόμο για την απαγόρευσή του, το προηγούμενο διάστημα δεν λειτουργούσε προωθητικά για το λαό της Ουκρανίας, αλλά αντίθετα εγκλωβίστηκε σε ένα στρεβλό σχέδιο στήριξης του διεφθαρμένου φιλορώσου Γιανουκόβιτς. Η ανυπαρξία ανατρεπτικής Αριστεράς οδηγεί τους λαούς στην υποτέλεια στα συμφέροντα της αστικής τάξης και στο φασισμό.
Το δίλημμα για τους λαούς, όμως, δεν είναι ΕΕ-ΗΠΑ ή Ρωσία. Το πραγματικό δίλημμα είναι Ουκρανία ή Βοσνία! Το δρόμο στους λαούς δείχνει η εργατική εξέγερση της Βοσνίας, ο αγώνας για επιβίωση, κοινωνική δικαιοσύνη, δημόσια αγαθά, δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες, ενάντια σε ΕΕ – φασισμό.  Η εργατική τάξη και η νεολαία απ’ την Ουκρανία, μέχρι τη Βοσνία και από την Ελλάδα μέχρι την κάθε χώρα που υπάρχει καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, μόνο δρόμο έχουν την πάλη ενάντια στις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις και το σύστημα, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, για την επανάσταση και για μια κοινωνία με την εξουσία και τον πλούτο στα χέρια αυτών, που τον παράγουν.

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Έξω οι εργολαβίες!! Το λόγο για το άσυλο τον έχουμε εμείς!!

Στα πλαίσια της εξόφθαλμης επιχειρηματικοποίησης της εκπαίδευσης, παρατηρούμε καθημερινά, το φαινομένο της εισβολής εταιριών στον χώρο του πανεπιστημίου, που εντείνουν την ιδιωτικοποίησή του. Πιο συγκεκριμένα, η σίτιση των φοιτητών βρίσκεται στα χέρια της εταιρίας ΑΦΟΙ ΚΟΜΠΑΤΣΙΑΡΟΙ Α.Ε, δεν υπάρχουν δωμάτια στις εστίες για φοιτητές που δεν έχουν άλλο τρόπο στέγασης για να σπουδάσουν και υπάρχει κατεύθυνση να μπουν νοίκια σε όλους τους φοιτητές που διαμένουν σε εστίες, ενώ και στην ίδια την καθαριότητα της σχολής παίζεται ένα σκοτεινό παιχνίδι απ’ τον εργολάβο στις πλάτες τόσο των φοιτητών όσο και των πενιχρά αμειβόμενων (όταν δεν μένουν απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα) εργαζόμεων. Διαλύεται κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας και η επκαίδευση μετατρέπεται σε πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου, είτε με την αναδιαμόρφωση των σπουδών, μέσα απ’ την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, είτε με την δραστηριοποίηση των επιχειρήσεων μέσα στις σχολές.

Με αυτό το κριτήριο, έγινε σήμερα επίθεση από πλευράς της κοσμητείας, στο εγχείρημα του αυτοδιαχειριζόμενου κυλικείου, με στόχο το λουκέτο του, ύστερα από πιέσεις που δέχτηκε από τον εργολάβο του ήδη υπάρχοντος κυλικείου της Φιλοσοφικής. Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται ! Το πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί για τις ανάγκες όλων των φοιτητών να μπορούν να σπουδάσουν και των εργαζομένων να μπορούν να έχουν αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες εργασίας, αλλά με βάση τα συμφέροντα των επιχειρήσεων και των εργολαβιών που δραστηριοποιούνται οικονομικά μέσα σε αυτό.

Η επίθεση αυτή εντάσσεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο σταδιακής καταπάτησης του ασύλου αλλά και γενικότερα στην επίθεση ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες. Συνεπακόλουθα αποτελεί μια δίωξη της ίδιας της ελεύθερης έκφρασης, οργάνωσης και δράσης των φοιτητών μέσα στον ίδιο το φοιτητικό τους σύλλογο. Και αυτά εν μέσω μιας κατάστασης κρατικών απαγορεύσεων και καταστολής απέναντι σε όποιον αγωνίζεται και στην κοινωνία και στο πανεπιστήμιο (απαγόρευση αντι-ΕΕ διαδ
ηλώσεων, διώξεις για πολιτικά φρονήματα, καταπάτηση ασύλου και συλλήψεις φοιτητών κατά τη διάρκεια συνεδρίασης συμβουλίου ιδρύματος).

Η Τρομοκρατία Δεν Θα Περάσει ! Απαιτούμε απομάκρυνση όλων των εργολαβιών από τις σχολές. Άμεση επαναπρόσληψη των εργαζομένων απ’ το πανεπιστήμιο με αξιοπρεπείς μισθούς και εργασιακά δικαιώματα. Απέναντι στην επίθεση σε όλα τα μέτωπα, προτάσσουμε την συντροφικότητα, την ανατρεπτική αλληλεγγύη και την συλλογική μαχητική δράση. Δεν θα αφήσουμε κανέναν πέρα από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους να κάνουν κουμάντο στο άσυλο ! Θα μας βρουν απέναντί τους, να παλεύουμε για παιδεία με βάση τις δικές μας ανάγκες, των πληττόμενων φοιτητών και όχι για τα κέρδη των επιχειρήσεων, να παλεύουμε για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες, να παλεύουμε για μόρφωση – εργασία – ελευθερία!

Σε αυτά τα πλαίσια στηρίζουμε προσπάθειες φοιτητών να αντιταχθούν στην κατάσταση αδράνειας που υπάρχει σε μεγάλο βαθμό στο σύλλογό μας. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούμε ότι σε ένα βαθμό δικαιώνεται η τοποθέτησή μας ότι οποιοδήποτε εγχείρημα αλληλεγγύης μέσα στο φοιτητικό σύλλογο, θα πρέπει να είναι κομμάτι αυτού και των συλλογικών του διαδικασιών, να είναι κτήμα του κάθε φοιτητή. Πιστεύουμε ότι αν το κυλικείο δεν είχε ανοίξει με όρους κινηματικής ανάθεσης, αλλά από όλους εμάς τους φοιτητές που θα το είχαμε συζητήσει και αποφασίσει στη γενική μας συνέλευση δεν θα ήταν τόσο εύκολο στον οποιοδήποτε εκπρόσωπο των επιχειρηματικών συμφερόντων να το απειλεί με κλείσιμο. Παράλληλα όμως συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι ένα κυλικείο πολιτιστικός – πολιτικός χώρος είναι απαραίτητος στη σχολή μας, που θα είναι κομμάτι του φοιτητικού συλλόγου, θα απαντά στα έντονα προβλήματα επιβίωσης του πλειοψηφικού κομματιού των φοιτητών, που πλήττεται με όρους ανατρεπτικής ταξικής αλληλεγγύης και όχι με λογικές «διαχείρισης της φτώχειας μας» και θα έχει σαφή πολιτικό στόχο και ανατρεπτικό περιεχόμενο για να φύγουν οι εργολαβίες απ’ τις σχολές με επαναπρόσληψη των εργαζόμενων απ’ το πανεπιστήμιο στην κατεύθυνση της συνολικής ανατροπής του επιχειρηματικού πανεπιστημίου! Ένα τέτοιο εγχείρημα απαντά στις ανάγκες μας, στο δρόμο για την παιδεία των αναγκών μας !