ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ, όπου το 2014 υποσχόταν το ‘’το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης’’ και το 2016 υλοποιεί το 3ο και πιο βάρβαρο μνημόνιο αποτελεί ένα πολύ κρίσιμο ραντεβού για όλους τους αγωνιστές-αγωνίστριες του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Εδώ και ενάμισι χρόνο ακόμα και τα λίγα που υποσχόταν με το ‘’πρόγραμμα Θεσσαλονίκης’’ δεν μπορεί να τα εφαρμόσει εξαιτίας της εναρμόνισης στα πλαίσια της ΕΕ και του μνημονίου. Όσο περισσότερο προχωράει η καπιταλιστική κρίση τόσο περισσότερο βαθαίνει και η επίθεση της ΕΕ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύοντας το ρόλο της ως ‘’φερέφωνο’’ της αντιδραστικής επέλασης της ΕΕ και του ΔΝΤ και επιχειρεί με τα νέα μέτρα να διαλύσει κάθε εργασιακό δικαίωμα με το νέο εργασιακό νόμο,αλλά και απαγορεύοντας ουσιαστικά τη δυνατότητα ταξικού συνδικαλισμού και απεργίας με το νέο συνδικαλιστικό νόμο. Κατακτήσεις για τις οποίες η εργατική τάξη χρόνια ολόκληρα έχει ‘’χύσει αίμα’’. 

Η ΕΕ, το ΔΝΤ και η κυβέρνηση με την περικοπή των επικουρικών συντάξεων, τον ΕΝΦΙΑ, τη νέα μείωση μισθών από 2,5%-3,5% τα βάρυ των φοροκαταιγίδων που αναγκάζονται να σηκώσουν οι γονείς μας, την ανεργία, τη διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια, επιδιώκουν οι επιθέσεις τους αυτές στη νεολαία και την εργατική τάξη να μην γνωρίζουν απολύτως καμία αντίσταση στο μέλλον. Ειδικά για εμάς το κομμάτι των πληττόμενων φοιτητών, η επίθεση αυτή της κυβέρνησης, της ΕΕ και

του κεφαλαίου μας αφορά άμεσα, διακινδυνεύει το μέλλον μας, προωθεί την ελαστική εργασία, καταληστεύει τα έτσι κι αλλιώς επιβαρυμένα εισοδήματα των γονιών μας.

Γι' αυτό πρέπει να δώσουμε όλοι οι πληττόμενοι μια αγωνιστική απάντηση με την κινητοποίηση στην Καμάρα, αλλά και με τους αγώνες του επόμενου διαστήματος. Η ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα έχει διπλό στόχο, αφενός να καταδείξει τις αγωνιστικές δυνατότητες του κινήματος και αφετέρου να λειτουργήσει ως αφετηρία για την ανασυγκρότηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος. Επιλέγοντας για ακόμα μια φορά την ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση, κόντρα στον υποταγμένο, εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, στο πλάι των πρωτοβάθμιων σωματείων, με τους φοιτητικούς μας συλλόγους, τις επιτροπές αγώνα, τις συνελεύσεις γειτονίας, τις επιτροπές ενάντια στο έγκλημα στη Χαλκιδική, επιδιώκουμε να απαντήσουμε στο κρίσιμο αίτημα για ανασυγκρότηση του φοιτητικού και εργατικού κινήματος σε ταξική βάση.

ΟΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 10/9 ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ ΩΡΑ 18:00 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΘ.

Κείμενο - κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για πολιτικό και κινηματικό συντονισμό Φιλοσοφικής

Ως φοιτητές και φοιτήτριες της Φιλοσοφικής γράφουμε αυτό το κείμενο –κάλεσμα κατόπιν της συγκρότησης μιας πρωτοβουλίας πολιτικού και κινηματικού συντονισμού προκειμένου να ανοίξουμε την κουβέντα και να συμβάλλουμε στην τροφοδότηση και την αναζωογόνηση  του συλλόγου μέσα απο την ίδια μας την δράση.

 Ένας λόγος που είναι παραπάνω αναγκαία αυτή η κουβέντα και τέτοιου είδους εγχειρήματα είναι η συνολική επίθεση που βιώνουν η νεολαία, οι εργαζόμενοι και τα αποκλεισμένα κομμάτια της κοινωνίας  στα χρόνια της  κρίσης. Συγκεκριμένα αυτή η επίθεση εντείνεται με την υπογραφή του 3ου μνημονιού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που έρχεται  να συνεχίσει τις προηγούμενες ευρωπαικές αντιλαικές πολιτικές και πλήττει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, τις κοινωνικές παροχές, αυξάνει την ανεργία και συρρικνώνει μισθούς και συντάξεις. Καταστέλλει πολιτικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες. Διαρρηγνύει τις κοινωνικές μας σχέσεις. Μέσα σε αυτό τοπίο η εκπαίδευση δεν μένει αλώβητη. Οι κατευθύνσεις αυτές εισάγονται στο πανεπιστήμιο μέσα απο την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία επιβάλλει την διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας, την εισβολή ιδιωτικών συμφερόντων, την διάλυση της επαγγελματικής μας προοπτικής μέσα απο την διάσπαση και απαξίωση των πτυχίων  μας και την ένταση της υποχρηματοδότησης.  Αυτό εμπεδώνει στους φοιτητές την κουλτούρα της απάθειας ,του ατομισμού και της λογικής της ανταγωνιστικότητας για το μέλλον τους στην αγορά εργασίας, μέσα από την εντατικοποίηση των σπουδών τους  και  την πειθάρχηση των ζωών τους.

Απέναντι και πέρα από  την κυρίαρχη αφήγηση που επιβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την διάλυση του παρόντος και του μέλλοντος μας, εμείς προτάσσουμε την δική μας προοπτική με όπλο τις συλλογικές μας διαδικασίες και τους δικούς μας αγώνες. Στην βάση αυτού θεωρούμε πιο αναγκαίο από ποτέ να ανασυγκροτηθεί ο φοιτητικός μας  σύλλογος και το ανώτερο όργανο του που είναι η γενική συνέλευση. Να υπερβεί την αδυναμία που έχει το τελευταίο διάστημα να συνεδριάσει και να μπει σε αγωνιστική τροχιά. Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για την Γενική Συνέλευση καλούμαστε να επερωτήσουμε τις παραδοσιακές της μορφές και διαδικασίες, να την επανανοηματοδοτήσουμε και να την αναβαθμίσουμε σε συμμετοχικότητα και άμεση δραστηριοποίηση. Να γίνει πεδίο έκφρασης όλων των φοιτητών, να συμβάλει στην διαμόρφωση της συλλογικής μας καθημερινότητας και να μπορεί να απαντάει στους προβληματισμούς, στις ανάγκες και τις επιθυμίες του ζωτικού κομματιού του πανεπιστημίου, δηλαδή των φοιτητών και των εργαζομένων του. Να αποτελέσει το όχημα οργάνωσης ενός μαχητικού, διεκδικητικού και αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος  που θα προασπίζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα μας και θα συνδέεται  με το εργατικό και τα ευρύτερα κοινωνικά κινήματα.

Σε αυτά τα πλαίσια θεωρούμε σημαντικό οι φοιτητές της Φιλοσοφικής να συμμετέχουν μαζί με τους φοτητικούς συλλόγους στην απεργιακή κινητοποίηση την Πέμπτη 12/11 στις 10:30 στο Μουσείο, στις διεργασίες τους στο τριήμερο εορτασμό και στην πορεία για την επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Σαν πρωτοβουλία πολιτικού και κινηματικού συντονισμού θα βρεθούμε στο μπλοκ των φ.σ. της ΝΟΠΕ .

Η επόμενη συνάντηση μας θα είναι για να οργανώσουμε τις δράσεις μας για την ανασυγκρότηση των συλλογικών διαδικασιών και την πρόταση μας ενόψει επόμενης Γενικής Συνέλευσης.

ΚΑΠΝΟΣ ΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟ ΕΚΠΑ

Στη Νομική, στη ΦΜΣ και στη Φιλοσοφική «προπηλακίστηκαν» οι εξωτερικοί αξιολογητές. σύμφωνα με άρθρα που έχουν δημοσιευθεί σε athens voice, neapolis και άλλες γνωστές «ποταμίσιες» e-φυλλάδες. Εμείς, θέλουμε από την πλευρά της ΕΑΑΚ να βοηθήσουμε να διαλευκανθεί το μυστήριο.

Καταρχήν δηλώνουμε ένοχοι…

Πράγματι οι αξιολογητές διώχτηκαν από εμάς, τους αγωνιζόμενους φοιτητές της Φιλοσοφικής και άλλων σχολών. Και είμαστε ένοχοι γιατί είμαστε και περήφανοι γι’ αυτό και θα το ξανακάνουμε όποτε ξανάρθουν!

Όμως τι είναι αυτή η αξιολόγηση ;

Πρέπει να γίνει σαφές: Η αξιολόγηση δε θα γίνει για να γίνει πιο διαδραστικό το μάθημα, να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις και τα προβλήματα της σχολής, για να γίνουν πιο ποιοτικές οι σπουδές μας. Δεν αξιολογούνται οι σχολές γι’ αυτό.
Η εξωτερική αξιολόγηση γίνεται με πλαφόν περικοπών 15% στις δαπάνες οποιοδήποτε κι αν είναι το αποτέλεσμα. Δηλαδή στην ήδη μειωμένη κατά 80% χρηματοδότηση του ΕΚΠΑ έρχονται κάποιοι κύριοι για να δουν σαν καλοί χασάπηδες πόσο ψαχνό έχει μείνει ακόμα και μπορεί να αφαιρεθεί...

Πέραν τούτου η αξιολόγηση θα αποτελέσει την αντικειμενική βάση της πρότασης του Υπουργείου Παιδείας για νέο σχέδιο Αθηνά με συγχωνεύσεις/καταργήσεις τμημάτων στα ιδρύματα μέσα από διαβούλευση με ορίζοντα την άνοιξη, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί. Η λεγόμενη αξιολόγηση επιβάλλεται μέσω του νέου μνημονίου και γίνεται στη βάση όλων των κατευθύνσεων της ΕΕ για περικοπές και είσοδο των επιχειρήσεων στα πανεπιστήμια. Πλέον όλα είναι για ξεπούλημα. Αν “αξιολογηθεί” ότι στη Φιλοσοφική υπάρχει κάποιο φιλέτο τότε θα ξεπουληθεί κι αυτό για πέντε δεκάρες όπως τα αεροδρόμια. Σημειωτέον ότι το φαγητό της λέσχης δεν τρώγεται διότι λίγα χρόνια πριν “αξιολογήθηκε” ότι ο δημόσιος φορέας ο οποίος παρείχε σαφώς καλύτερη ποιότητα φαγητού ήταν περιττή πολυτέλεια. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο εργολάβος αμοίβεται πολλαπλάσια χρήματα από τον δημόσιο φορέα. Γενικώς παρατηρείται ότι πριν από κάθε μεγάλη περικοπή στις δαπάνες και υπάρχει και μια “αξιολόγηση” που τη δικαιολογεί σαν εξορθολογισμό και απαιτεί οι επιχειρήσεις να βάλουν το χεράκι τους.

Για αυτούς τους λόγους κι  ακόμα έναν δεν αφήσαμε τους αξιολογητές να πατήσουν στη Φιλοσοφική. Οι αξιολογητές έφτασαν στη σχολή με δύο μαύρες λιμουζίνες audi a6 και μια mercedes αντίστοιχης κλάσης με κόστος όσο πέντε επιπλέον λεωφορεία για τη μεταφορά μας στη σχολή. Φορούσαν ρούχα που αξίζουν περίπου όσα τα δίδακτρα δύο τριών μεταπτυχιακών στη σχολή. Έφτασαν στη σχολή και στο lunch break τους οι ξετσίπωτοι δεν θα έτρωγαν τη μαγειρική σόδα με "κάτι σαν κρέας και λαχανικά" που τρώμε καθημερινά στη λέσχη αλλά θα τους έκανε πολυτελές γεύμα η αγαπητή κοσμήτορας της σχολής κ. Καραμαλέγκου.
Αυτοί οι τύποι ήρθαν με έξοδα του ΕΚΠΑ για να αποφασίσουν πού θα γίνουν περικοπες... Νοιώσαμε σα να κοροϊδεύουν και να περιπαίζουν όλους τους φοιτητές μαζί κι εμάς, αλλά είπαμε να είμαστε ψύχραιμοι. Εμείς τους απαντήσαμε ότι οι μόνοι που πρέπει να περικοπούν είναι αυτά τα παράσιτα μαζί και οι επιχειρήσεις που κουβαλάνε από τις οποίες παίρνουν μίζες για την καλή δουλειά που κάνουν.

Τους δηλώνουμε λοιπόν κι ας το έχουν στο νου τους ότι την επόμενη φορά που θα έρθουν στη σχολή με τον ίδιο τρόπο ας το ξανασκεφθούν. Αν δεν πάρουν το μετρό στις 8μιση που ναι πήχτρα, αν δεν στριμωχτούν στο 250 σα σαρδέλες για ανέβουν στη σχολή, αν δεν φάνε τη σόδα που τρώμε καθημερινά αντί για φαγητό στη λέσχη θα κατέβουν τα σκαλιά στον 4ο με το σαγόνι και τα ακριβά τους ρούχα θα πάνε σε πρόσφυγες από τη Συρία.

Θα μπλοκάρουμε λοιπόν κάθε αξιολόγηση, που γίνεται με κριτήριο τις ανάγκες του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων.  Το ζήτημα είναι για ποιό σκοπό γίνεται και κυρίως από ποιόν γίνεται η αξιολόγηση.

Εμείς από τη μεριά μας προτείνουμε μια άλλου τύπου αξιολόγηση: Από τους πληττόμενους φοιτητές και τους εργαζόμενους με κριτήριο κατά πόσο η λειτουργία του πανεπιστημίου (γνώση, έρευνα, εργασιακές συνθήκες) κατευθύνεται στη βάση των δικών μας αναγκών. Να ανοίξουμε τα λογιστικά βιβλία της σχολής και των εργολάβων για να δούμε πού πάνε κι από πού έρχονται τα λεφτά! Και σε αυτή την αξιολόγηση πανεπιστήμιο – κυβέρνηση – ΕΕ πάνε για… λουκέτο!

Στα συντρίμμια τους θα χτίσουμε μια άλλη εκπαίδευση και ένα άλλο πανεπιστήμιο με μόρφωση και έρευνα για τις δικές μας ανάγκες, με φοιτητικό και εργατικό έλεγχο.

Ελλάς – Γαλλία Συμμαχία;

Πανηγύρια έχουν στήσει τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, από κοινού με τα κυβερνητικά επιτελεία για την επίσκεψη του Ολάντ στη χώρα. Την ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο πλαίσιο της εξωτερικής της πολιτικής αναζητά συμμαχίες στην υπόλοιπη «σοσιλαδημοκρατία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ελληνικό μιντιακό σύστημα αναπαράγει από τις δηλώσεις του Ολάντ για στήριξη της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας από τη Γαλλία, μέχρι και για τα γεύματά του με το ΠτΔ Πάκη. Και εκεί που λέγαμε ότι τα όρια της γελοιότητας έχουν ξεπεραστεί με τη χιλιοστή αναπαραγωγή της Μασσαλιώτιδας, από τα ίδια κανάλια και δημοσιογράφους που καθημερινά υπερασπίζονται την καταπίεση, την καταστολή και την ανελευθερία, ήρθε το εξώφυλλο της αυριανικής «Κόντρας» με τίτλο «Bienvenue President Hollande» να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν στην  πραγματικότητα όρια. Με βάση αυτά θα θέλαμε να επανορίσουμε τι σημαίνει η ελληνογαλλική συμμαχία για τα αντίπαλα κοινωνικά στρατόπεδα.

  Η «Ελλάς – Γαλλία συμμαχία» των από πάνω

  Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ευρύτερα για το κεφάλαιο η επίσκεψη του Ολάντ είναι κομμάτι της στρατηγικής συμμαχιών για την ανάπτυξη μέσα στην ΕΕ. Ο Κουρής του «Κόντρα» το περιγράφει ανάγλυφα : «Αλέξη, δωστου τα όλα, ό,τι ζητήσει ακόμα και τζάμπα για να ξεκινήσει η ανάπτυξη και γιατί, όσο πιο βαθιά μπαίνει η Γαλλία, τόσο πιο ισχυρή γίνεται η Ελλάδα». Βέβαια εμείς ξέρουμε στην πραγματικότητα τι σημαίνει η ανάπτυξή τους… Το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε βαθιά κρίση, την οποία προσπαθεί να ξεπεράσει αυξάνοντας τα κέρδη του κεφαλαίου. Για να ξεπεράσουν λοιπόν, την κρίση τους οι καπιταλιστές έχουν συμμαχήσει σε μια στρατηγική τσακίσματος της εργατικής τάξης, η οποία συνεχώς θα χάνει προκειμένου να προσφέρει περισσότερο αίμα και τζάμπα εργασία στο βωμό της ανάπτυξης και των κερδών του κεφαλαίου. Αυτό το σχέδιο υλοποιείται μέσω των αντεργατικών πολιτικών, οι οποίες μας έχουν επιβληθεί σε πιο οξύ βαθμό τα τελευταία πέντε χρόνια μέσω των μνημονίων. Καταλυτική για την επίθεση στα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα είναι η στρατηγική συμμαχία των αστικών τάξεων της Ευρώπης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δημιουργήθηκε ακριβώς για να οργανώσει σε ανώτερο βαθμό την επίθεση του κεφαλαίου. Και βέβαια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ την ίδια ώρα που χτίζει τις συμμαχίες της εντός ΕΕ, επιβάλλει το βάρβαρο τρίτο μνημόνιο, που διαλύει περαιτέρω τον εργασιακό τομέα (με τον αντισυνδικαλιστικό νόμο),το ασφαλιστικό, την εκπαίδευση, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι μπαίνουν στην προτεραιότητα οι ιδιωτικοποιήσεις και οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας.

  

Και δεν σταματάει στην ΕΕ η «Ελλάς – Γαλλία συμμαχία», αφού υπάρχει ένα ακόμα κοινό : το ΝΑΤΟ! Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γαλλία οργανώνει πολεμικές επεμβάσεις στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, με την έγκριση του ΟΗΕ. Οι «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις φυσικά δεν είναι κάτι καινούριο, αφού έχουμε ακούσει πολλές φορές για αντίστοιχες στη Μέση Ανατολή και σε άλλες περιοχές που τυχαίνει πέρα από «ανθρωπιστική κρίση» να υπάρχουν πετρέλαια και άλλες ευκαιρίες πλουτισμού για τους ιμπεριαλιστές. Από την άλλη το ελληνικό κράτος συμμετέχει στο ΝΑΤΟ και σε αντίστοιχες επεμβάσεις, ενώ μπορούμε να καταλάβουμε πολλά από τις πολεμικές ασκήσεις που κάνει είτε από κοινού με άλλα κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ, όπως το κράτος – σφαγέας των Παλαιστινίων, Ισραήλ ή και από τις δικές του στρατιωτικές ασκήσεις, όπως μία τελευταία στην οποία ο στρατός μάθαινε πώς να εισβάλλει και να ξαναπαίρνει υπό τον έλεγχό του στρατηγικής σημασίας εργοστάσια που έχουν καταληφθεί από ταραξίες, δηλαδή από τον «εσωτερικό εχθρό» του κράτους.

 Η «Ελλάς – Γαλλία συμμαχία» των από κάτω

  Αν και αδόκιμος ο όρος, εμείς μπορούμε να σκεφτούμε και μια άλλου τύπου συμμαχία, η οποία θα θεμελιώνεται από τους «από κάτω», από τους εργαζόμενους, τους ανέργους, την πληττόμενη νεολαία, τους μετανάστες που ζουν σε αυτές τις χώρες (αλλά στην πραγματικότητα και σε κάθε χώρα του κόσμου). Και αυτή η συμμαχία των «από κάτω», θα χτίζεται στον αντίποδα της αστικής επίθεσης, του πολέμου και του θανάτου, πάνω στα οποία συμμαχούν οι κυρίαρχοι.

  Με τον διεθνιστικό αγώνα των εργαζόμενων για τα συμφέροντα και τις ανάγκες τους, κόντρα στα κέρδη του κεφαλαίου. Ένας αγώνας που συμπυκνώνεται στην αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης των κυβερνήσεων – ΕΕ – κεφαλαίου, ώστε να ανατραπούν οι αντεργατικές πολιτικές, τα πάσης φύσεως μνημόνια, να υλοποιηθούν τα αιτήματα του εργατικού κινήματος  στην εργασία, ώστε να χάσει πλούτο και εξουσία το κεφάλαιο, ώστε να περάσουν ολόκληρα στα χέρια της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτός ο διεθνιστικός αγώνας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την πάλη ενάντια στην ΕΕ, τον υπερεθνικό οργανωτή της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης. Το εργατικό κίνημα μέσα από τους αγώνες του πρέπει να επιβάλλει την εδώ και τώρα ρήξη και έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, με κατεύθυνση να διαλυθεί και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να δώσουν εργατική διεθνιστική απάντηση στην κρίση. Για να απαντήσει από καλύτερες θέσεις το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα στο ερώτημα «καπιταλιστική βαρβαρότητα ή αντικαπιταλιστική ανατροπή» και να ανοίξει το δρόμο για μια άλλη κοινωνία, στην οποία θα ζούμε με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

  Η δική μας διεθνιστική συμμαχία με τους πληττόμενους, που ζουν στη Γαλλία έχει ιστορική βάση. Η Παρισινή κομμούνα είναι κομμάτι και της δικής μας ιστορίας, ως το πρώτο εργατικό ημι-κράτος, η πρώτη έφοδος στον ουρανό από εργάτες που οραματίζονταν μια άλλη κοινωνία και δημιούργησε για δύο μήνες έναν ανατρεπτικό τρόπο άσκησης πολιτικής, από τους «από κάτω» για τον εαυτό τους, πριν πνιγεί στο αίμα από τον συνασπισμό των αρχουσών τάξεων, των «αντίπαλων» μέχρι τότε, της Γαλλίας και της Πρωσσίας. Και βέβαια συνδέεται με την δικιά μας «έφοδο στον ουρανό», την επανάσταση του 1945-49 (που η επίσημη ιστορία θέλει να θυμόμαστε ως εμφύλιο, ίσως για λόγους ταξικούς και όχι μόνο) με την ηρωική μορφή του πάντα ανυπόταχτου Άρη Βελουχιώτη, αλλά και μιας ολόκληρης τάξης που δεν διεκδικεί τίποτα άλλο πέρα απ’ το να πετάξει τις αλυσίδες του. Αλλά και από τα σύγχρονα κινήματα δεν μπορούμε να μην μπαίνουμε στη θέση των εξεγερμένων μεταναστών στο Παρίσι το 2005, που πήρε «φωτιά» μετά τη δολοφονία δύο έφηβων μεταναστών απ’ τη γαλλική αστυνομία, όπως ακριβώς ξέσπασε και η δική μας εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, που μέσα στις φλόγες της η δική μας γενιά φώναζε ότι δεν πάει άλλο με αυτή τη σάπια κοινωνία.

  Γι’ αυτούς και για άλλους τόσους λόγους σε όποιο κανάλι ακούμε «Ολάντ» ξέρουμε ότι από πίσω κρύβεται ο πόθος για την εφαρμογή του πιο βάρβαρου μνημονίου, ώστε να έρθει η ανάπτυξη μέσα από το τσάκισμα των εργαζομένων και της πληττόμενης νεολαίας. Και όταν το Πανεπιστήμιο Αθηνών επιλέγει να φέρει τον Ολάντ, ή το όποιο άλλο ηγετικό μέλος της ΕΕ μέσα στο ακαδημαϊκό άσυλο θα πρέπει να ξέρει από πριν ότι θα μας βρει απέναντί του! Όπως μας βρίσκει σε κάθε αγώνα ενάντια στην εφαρμογή των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κεφαλαίου για την διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν Παιδείας και την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου. Και θα μας βρει ξανά απέναντι γιατί η ΕυρωπαΪκή Ένωση και οι πολιτικές της λιτότητας και του πολέμου δεν χωράνε στο άσυλο!

Fuck Holland, fuck European Union. Refugees Welcome

Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην επίσκεψη Ολάντ στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ 23/10 στη 1 (προσυγκέντρωση Πλατεία Κοραή)

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ...

         Τις τελευταίες μέρες το θέμα που κατά κύριο λόγο κατακλύζει τις τηλεοράσεις και το ραδιόφωνο μας, είναι το αν και πότε θα επέλθει η νέα οικονομική συμφωνία μεταξύ των Ευρωπαίων δανειστών και της χώρας. Όσο και αν προσπαθεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, προκειμένου να αποκομιστεί επικοινωνιακά οφέλη, να παρουσιάσει ότι οι συναντήσεις της με τη τρόικα (“θεσμούς” όπως αρέσκονται), διεξάγονται υπό όρους  σκληρής διαπραγμάτευσης, όλα υποδηλώνουν ότι η κατάληξη είναι προδιαγεγραμμένη. Σε μόλις 100 μέρες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώθηκε ότι η ακολούθηση της λογικής “ούτε σύγκρουσης ούτε υποταγής” νομοτελειακά θα αφήνει σα μοναδικό ενδεχόμενο το δεύτερο.

         Οι δημόσιες διαβεβαιώσεις των μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τους εταίρους για πάση θυσία και κόστους υπογραφής του νέου μνημονίου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας για το τι μέλλει γενέσθαι. Σε ελάχιστο διάστημα θα υπογραφεί εκ νέου μνημόνιο και η ελπίδα για ανατροπή των μνημονίων που υποσχέθηκε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, θα δώσει μια και καλή τη θέση της στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής που προστάζει η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.. Η επικείμενη συμφωνία δεν αποτελεί μια εξαίρεση ή μια μαύρη σελίδα στο πολιτικό πρόγραμμα της συγκυβέρνησης. Αντιθέτως, το υπό υπογραφή νέο μνημονιακό πακέτο μέτρων σε συνδυασμό με τη συμφωνία – γέφυρα για παράταση των προγραμμάτων πριν μερικούς μήνες, τη δέσμευση των αποθεματικών πανεπιστημίων και δήμων, τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων (βλ. Λιμάνι Πειραιά) και το πολυνομοσχέδιο για τη Παιδεία, που αποτελεί μια απλά πιο “αριστερή” εκδοχή του ν. Διαμαντοπούλου υποδηλώνουν ότι εντός των ευρωπαϊκών τειχών και με παράλληλη αποδοχή του χρέους, καμία πραγματικά φιλολαϊκή αλλαγή δε μπορεί να επέλθει.

Σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, υπάρχει αδυναμία τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή να πληρωθεί η επόμενη δόση στο ΔΝΤ τις αρχές του Ιουνίου. Αυτό σημαίνει ότι με δεδομένη τη δέσμευση της κυβέρνησης για αποπληρωμή του χρέους, οδηγούμαστε σε δύο επιλογές για την εξεύρεση χρημάτων: είτε σύναψη νέου μνημονίου και μείωση μισθών και συντάξεων, είτε νέα κλοπή των αποθεματικών των δημοσίων φορέων. Και τα δύο επιβεβαιώνουν τη συνέχιση της αντιλαικής πολιτικής και υπό αυτή την κυβέρνηση.

Η εδώ και χρόνια συνεχής αναδίπλωση του ΣΥΡΙΖΑ , το γεγονός ότι δε μπορεί να υλοποιήσει, ούτε το ελάχιστο για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων, πρόγραμμα Θεσσαλονίκης  δε πρέπει να σπείρει την απογοήτευση στη φοιτητιώσα νεολαία και στους εργαζόμενους. Και τώρα όπως και πάντα ο λαϊκός παράγοντας θα πρέπει να είναι αυτός που θα πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και θα καθορίσει τις κοινωνικές εξελίξεις.

Σαν πρώτη απάντηση, ήρθε η κινητοποίηση εργατικών σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και πολιτικών οργανώσεων στις 11/5 μέρα που καταβλήθηκε η προηγούμενη δόση στο ΔΝΤ. Δόθηκε ένα πρώτο μήνυμα ότι δεν θα υπάρξει καμία συναίνεση στην λιτότητα και στα αντιλαικά μέτρα που υιοθετεί η κυβέρνηση, κάτω από τις προσταγές των δανειστών και της ΕΕ. Σ αυτό το δρόμο πρέπει να συνεχίσουμε και τώρα!

         Όλοι στο δρόμο για να ενισχύσουμε την εργατική - νεολαιίστικη αντιπολίτευση που δεν θα λαμβάνει χώρα στους διαδρόμους της βουλής και στα κομματικά γραφεία αλλά συγκροτείται από τα κάτω, θα επιβάλλει τις λαικές ανάγκες και ελευθερίες, καθώς και τη διεύρυνση αυτών, στο δρόμο και με όρους κινήματος.

Για την συγκρότηση ενός  πανεολαιίστικου-πανεργατικού μετώπου που θα ανατρέψει στη πράξη κάθε προσπάθεια συνέχισης των μνημονιακών μέτρων από οποιαδήποτε κυβέρνηση.Το κίνημα έχοντας ως όπλο του τις αμεσοδημοκρατικές δομές του και όργανα μπορεί και πρέπει να βγεί στην αντεπίθεση. Με γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις λαικές γειτονιές, με επιτροπές ανέργων και με το συντονισμό όλων αυτών ο λαός και η νεολαία οφείλουν να καταλάβουν ότι είναι αυτοί η κινητήρια δύναμη της ιστορίας, η μόνη που μπορεί να φέρει αλλαγές προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας. Για να γίνει αυτό χρειάζεται πάλη που να περνάει μέσα από την μονομερή διαγραφή του χρέους, την αποδέσμευση από ευρώ-ΕΕ και την ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου . Με την αντίληψη ότι οι αγώνες για να'ναι νικηφόροι πρέπει να βγούν έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά, να τσακίσουμε στο δρόμο τη πολιτική της λιτότητας, της Ε.Ε. και των δανειστών. Για ένα μέλλον χωρίς μνημόνια,χρέος,ΕΕ που θα μπαίνουν στο προσκήνιο οι κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου!

ΌΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 3/6 ΣΤΙΣ 12 ΣΤΗ 313

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ 12/3/2015

Η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όχι!

Διανύουμε ήδη τον δεύτερο μήνα της θητείας της νέας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η οποία παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της περί τέλους των μνημονίων και των πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, σε καμία περίπτωση δεν κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Η νέα συμφωνία-γέφυρα και η παράταση της δανειακής σύμβασης σε συνδυασμό με τις δεσμεύσεις της συγκυβέρνησης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, όπως προβλέπει η ΕΕ, αλλά και αποπληρωμής του χρέους, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καμία κυβέρνηση –πόσο μάλλον στα πλαίσια της ΕΕ και του χρέους- δε θα ικανοποιήσει τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Την ίδια στιγμή, η συγκυβέρνηση προσπαθεί να πείσει το λαό ότι η πρότασή της αποτελεί τη μόνη “ρεαλιστική λύση” ζητώντας εμπιστοσύνη και υπομονή.

Εμείς αναρωτιόμαστε: μπορεί να υπάρξει άλλη υπομονή με την ανεργία στη νεολαία να φτάνει το 60%; Με το εργασιακό τοπίο να παραπέμπει σε ζούγκλα, με τις εργασιακές σχέσεις να είναι πιο δυσμενείς από ποτέ και με τη μόνη λύση που προτάσσεται να είναι είτε η αποδοχή των voucher και της ελαστικής εργασίας, είτε η μετανάστευση;

Αλλά και στο εσωτερικό των πανεπιστημίων το τοπίο δεν είναι καλύτερο. Ο νόμος Διαμαντοπούλου, του οποίου η κατάργηση αποτέλεσε πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος, δεν αμφισβητείται από το Υπουργείο Παιδείας, αλλά προτείνεται μόνο η «βελτίωσή» του μέσα από διάλογο. Την ίδια στιγμή, η συνεχής υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων τα έχει φέρει σε οριακή κατάσταση, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται ή και να καταργούνται οι φοιτητικές παροχές και η φοιτητική μέριμνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Πανεπιστήμιο Κρήτης και η κατάργηση της δωρεάν σίτισης των φοιτητών λόγω υποχρηματοδότησης του ιδρύματος και της άρνησης του Υπουργείου Οικονομικών να εγκρίνει το αναγκαίο κονδύλι. Ταυτόχρονα, η είσοδος του ιδιωτικού παράγοντα στα πανεπιστήμια εντείνεται (επένδυση Κοντέλη στο ΓΠΑ, πρόταση της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ για σύσταση ιδιωτικών εδρών, κ.α.) με τις εργολαβίες να παραμένουν ακλόνητες και τις απολύσεις να συνεχίζονται (βλ. πέντε απολυμένους διοικητικούς του ΕΜΠ που αρνήθηκαν να υπογράψουν το χαρτί κινητικότητας).

Κάτω από αυτό το πρίσμα σαν φοιτητικοί σύλλογοι μετά από αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, δώσαμε μια πρώτη απάντηση με κινητοποίηση η οποία κατέληξε στο Υπουργείο Οικονομικών για να μεταφέρουμε τις αποφάσεις μας και να απαιτήσουμε να υπάρξει μια ξεκάθαρη θέση από την κυβέρνηση για τα προβλήματά μας. Η τοποθέτηση από πλευράς Υπουργείου ήταν ότι υπάρχει πολιτική, βούληση, που φτάνει όμως μέχρι τα στενά πλαίσια των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της αποπληρωμής του χρέους, συνεχίζοντας έτσι την ίδια πολιτική.

Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να ενσωματώσει μια λογική αναμονής, για το αν και πότε θα υλοποιηθούν τα αιτήματά του από τη συγκυβέρνηση. Αλλά ούτε και να μπει σε μια λογική διαπραγμάτευσης και πλαισίου διαλόγου για το πόσα ψίχουλα θα πάρει και πόσο καλύτερος μπορεί να γίνει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Τέτοιοι αντιδραστικοί νόμοι δεν μεταρρυθμίζονται, αλλά μόνο ανατρέπονται!

Αντιθέτως, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βγει άμεσα στο προσκήνιο μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες, να επιβάλει με αγώνες τις ανάγκες του. Το φοιτητικό κίνημα ήταν πάντα πυροδότης ευρύτερων εξελίξεων στην κοινωνία και αυτή τη στιγμή καλείται να αναλάβει τον ιστορικό ρόλο να αναζωπυρώσει όλο το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα.

Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους να μπουν σε διαδικασία Γενικών Συνελεύσεων τις μέρες 16-18/3 με κόμβο την κεντρική δυναμική κινητοποίηση του φοιτητικού κινήματος στις 19/3 στο Υπουργείο Παιδείας, και σε έναν αγώνα για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας.


ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ - ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ!

“Επιχείρηση” Πανεπιστήμιο : Δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ζούμε στην περίοδο  που όλα αλλάζουν, αλλά τελικά όλα τα ίδια μένουν.  Η αλλαγή σελίδας στο πολιτικό σκηνικό μετά τις εκλογές του Γενάρη, η καταδίκη των κυβερνήσεων, που  εφάρμοσαν τα μνημόνια τα τελευταία 5 χρόνια ανέδειξε την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μέσα από ένα ιδιότυπο μείγμα ελπίδας και μειωμένων προσδοκιών. Τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης μέσα στο πλαίσιο “ούτε ρήξη, ούτε υποταγή” δείχνουν πού οδηγούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία... σαν σύγχρονους Χάνσελ και Γκρέτελ, στο σπίτι με τα “ζαχαρωτά”.

Νομίζεις ότι είναι παραμύθι;

Όχι είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Και αν στα παραμύθια συνήθως υπάρχει αίσιο τέλος για όλους, στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης οι λίγοι κερδίζουν και εμείς χάνουμε... Και όπως στα παραμύθια είναι φανερό ποιοι είναι οι καλοί και οι κακοί, στο σύστημα που ζούμε υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Κι  εμείς πρέπει να διαλέξουμε με ποιους θα πάμε!

Η κυβέρνηση έχει ήδη διαλέξει πλευρά! Προσπάθησε με τις εκλογικές της εξαγγελίες να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο βάρκες, σε αυτές του κεφαλαίου και της εργασίας. Όμως επειδή αυτό είναι αδύνατο για να μη βουλιάξει, μπήκε με τα δύο πόδια στη βάρκα του κεφαλαίου. Έτσι το “τέλος των μνημονίων” έγινε η αρχή ενός νέου μνημονίου με άλλο όνομα (συμφωνία-γέφυρα), το “τέλος της τρόικας” οδήγησε στην απλή μετονομασία της σε “θεσμούς”, η “διαγραφή μέρους του χρέους”  ξεχάστηκε με τη δέσμευση να αποπληρωθεί  ολόκληρο το χρέος και η “αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης” σήμανε μια νέα διάσωση των τραπεζών και των αφεντικών. Και βλέπουμε τους Πρετεντέρηδες, το ΣΕΒ, τον Βαρδινογιάννη, τον Ομπάμα, ακόμα και τον Άδωνη Γεωργιάδη να πανηγυρίζουν για τις συμφωνίες υποταγής της νέας κυβέρνησης στην ΕΕ. Όμως ενώ ακούμε πολλά για τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις, λίγα ακούγονται για τις εξελίξεις στο πανεπιστήμιο.

 

Επιχειρηματικό πανεπιστήμιο : Ένας γνωστός απ' τα παλιά...

Στην ίδια κατεύθυνση που κινήθηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις έτσι και η σημερινή ετοιμάζεται να συνεχίσει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Το πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος για κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου πάρα τις προεκλογικές εξαγγελίες για απόσυρση του, για την κυβέρνηση είναι ακόμα εδώ και μπαίνει σε μακρά διαβούλευση. Όσο όμως αυτοί θα συζητάνε τα προβλήματά μας θα είναι ακόμα εδώ! Προβλήματα όπως οι διαγραφές, η υποχρηματοδότηση,  το όριο φοίτησης, η σίτιση και η μέριμνα.

Ποια είναι τα μέτρα της κυβέρνησης; Αρχικά αντί για κατάργηση των διαγραφών προτείνει προσωπικές συνεντεύξεις με τους λιμνάζοντες που δεν είναι τίποτα άλλο πάρα η διατήρηση του ν+2 , δηλαδή τη προσπάθεια όξυνσης των ταξικών φραγμών στην ανώτερη εκπαίδευση. Επίσης η επαναφορά του ασύλου δεν σημαίνει την επανακατοχύρωση ενός ασύλου για τους αγώνες της νεολαίας όπως ιστορικά κατακτήθηκε από το φοιτητικό κίνημα αλλά την επαναφορά του “ασύλου των ιδεών”. Η κατάργηση των συμβουλίων ιδρύματος γίνεται απ' τη σκοπιά της διαφοροποίησης με την προηγούμενη κυβέρνηση και όχι ως αλλαγή του πυρήνα της διοίκησης , αφού ο Μπαλτάς αναγνωρίζει θετικά τα συμβούλια ιδρύματος της Αμερικής. Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι το ζήτημα της επαναπρόσληψης των διοικητικών στο χώρο εργασίας τους  το οποίο έχει παγώσει και είναι αβέβαιη η εξέλιξη του αφού η κυβέρνηση δεσμεύεται στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς της λιτότητας της ΕΕ.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση όσο υποτάσσεται στις επιταγές της ΕΕ και αποπληρώνει το χρέος θα συνεχίζει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με αριστερή φρασεολογία. Η επιχειρηματική βάση του πανεπιστημίου δεν θίγεται ούτε στο ελάχιστο. Οι εργολαβίες συνεχίζουν να πλουτίζουν σε βάρος των εργαζομένων, οι επιχειρήσεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και τα προγράμματα σπουδών ανάλογα με τα κέρδη τους αφού γίνονται ο προνομιακός χρηματοδότης ενός πανεπιστημίου που υποχρηματοδοτείται. Το αχούρι της φιλοσοφικής των απολυμένων καθαριστριών είναι εικόνα από το μέλλον του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Ενός πανεπιστημίου που δεν χωράει τα δικαιώματα των εργαζομένων του, τους φοιτητές που δεν έχουν λεφτά για να σπουδάσουν, τη γνώση και την έρευνα που εξυπηρετεί της ανάγκες της κοινωνίας και του πανεπιστημίου. Ζούμε στην εποχή που τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά είναι βασική πηγή χρηματοδότησης των σχολών, ενώ τα δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές ετοιμάζονται, αντί το κράτος να εγγυάται επαρκή χρηματοδότηση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων.

Να τους χαλάσουμε το παραμύθι! Οι ανάγκες μας θα γράψουν ιστορία!

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η ανάγκη ενός φοιτητικού κινήματος το οποίο θα θέτει και θα διεκδικεί το σύνολο των αναγκών της νεολαίας δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Η γενιά μας έχει ανάγκη ένα φοιτητικό κίνημα το οποίο δεν θα διαπραγματεύεται, ούτε θα παίρνει το ρόλο του εταίρου για ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις, δεν θα δεχτεί το ρόλο του κομπάρσου, που θέλει να της δώσει η κυβέρνηση.

Αντίθετα θα βγούμε μπροστά για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας! Με άμεσα αιτήματα την κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολο του, την αύξηση της χρηματοδότησης για δωρεάν σίτιση-στέγαση-συγγράμματα και συνολικά επαρκή φοιτητική μέριμνα για όλους, κόντρα στην υποχρηματοδότηση και στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς που επιβάλλουν οι δεσμεύσεις στους εταίρους και τα πάσης φύσεως μνημόνια, την κατάργηση των εργολαβιών με τις συμβάσεις δουλείας και την άμεση πρόσληψη των εργαζομένων απευθείας από το πανεπιστήμιο, την επαναπρόσληψη των διοικητικών υπαλλήλων και των συμβασιούχων, την αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση κόντρα στην επιχειρηματικοποίηση. Αυτός ο αγώνας είναι συνολικός για μια απελευθερωτική παιδεία με γνώση και έρευνα για τις ανάγκες τις δικές μας και της κοινωνίας και όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου.

 Όλα τα παραπάνω συνιστούν έναν αγώνα που δεν παίρνει αναβολές. Έναν αγώνα που πρέπει να δοθεί στο τώρα. Μαζί τον αγώνα για μόρφωση για εργασία με δικαιώματα και σύγχρονες ελευθερίες, προκειμένου να υπάρξει πραγματική ελπίδα για την νεολαία, την ίδια στιγμή που η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να της εγγυηθεί τίποτα.

Γιατί ακριβώς τα παραμύθια τελειώνουν με το “ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα” στην πραγματικότητα όμως της ταξικής πάλης για να είμαστε εμείς καλά πρέπει αυτοί -οι από πάνω- να ανατραπούν!

ΝΑ ΑΝΑΤΙΝΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ – ΓΕΦΥΡΑ

«ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Ελληνικό Λαό διότι συνήργησα σ΄ αυτή την ψευδαίσθηση»

Μανώλης Γλέζος, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ

               Σαν να μην πέρασε μια μέρα λοιπόν, και πάλι τα μνημόνια είναι εδώ, μόνο που τώρα έχουν διαφορετικό όνομα: Συμφωνία – γέφυρα. Ζούμε στην εποχή που αλλάζουν τα ονόματα και οι εικόνες, με στόχο να παραμείνει σταθερή η βαρβαρότητα της ταξικής εκμετάλλευσης! Έτσι την Τρόικα, πλέον θα τη λέμε Ευρωπαϊκούς θεσμούς, αφού μπορεί να αποτελείται απ’ τους ίδιους θεσμούς με την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ), όμως πρέπει να παρουσιαστούν απ’ τη νέα κυβέρνηση ως αξιόπιστος θεσμός και να μην ταυτιστούν με την Τρόικα που απεχθάνεται και παλεύει να ανατρέψει ο λαός τα τελευταία πέντε χρόνια. Στη νέα πραγματικότητα δεν θα βλέπουμε στυγνούς τεχνοκράτες (τύπου Στουρνάρα), αλλά μεταμοντέρνους «ειδικούς» (τύπου Βαρουφάκη), που μπορεί να είναι ταγμένοι στην αστική διαχείριση του συστήματος με τα ίδια πάνω κάτω εργαλεία, αλλά δεν φοράνε γραβάτα και θα μας κάνουν υπερήφανους τρολλάροντας τους εταίρους μας, πριν κάνουν την άτακτη υποχώρηση και υπογράψουν τις νέες συμφωνίες της υποταγής. Και επειδή περί υποταγής ο λόγος, πλέον τα μνημόνια θα τα λέμε συμφωνία – γέφυρα και θα τα θεωρούμε επιτυχία των σκληρών διαπραγματεύσεων, παρ’ όλο που ουσιαστικά σημαίνουν την παράταση του υπάρχοντος μνημονίου!

Αλλά πώς φτάσαμε άραγε ως εδώ ;

               Τα αποτελέσματα των εκλογών σηματοδότησαν αλλαγή σελίδας για το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό, αφού ο λαός «μαύρισε» τα κόμματα, που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, απορρίπτοντας τα μνημόνια της βαρβαρότητας, που του επέβαλλαν τα τελευταία πέντε χρόνια. Με αυτή την αλλαγή η πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας έχει εν μέρει ανακουφιστεί, ενώ έχει αναπτυχθεί όλο αυτό το διάστημα η ελπίδα ότι θα υπάρξει κάποια αλλαγή. Βέβαια τις ελπίδες για αυτή την αλλαγή φρόντισε ο ΣΥΡΙΖΑ να τις κουτσουρέψει, ποντάροντας στη μείωση των προσδοκιών του λαού απ’ την διακυβέρνησή του, αφού ξέρει καλά ότι μέσα στη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ, με τις εξαγγελίες για συμβιβασμό των συμφερόντων εργασίας και αφεντικών, με στρατηγική τον εξανθρωπισμό του - δομικά απάνθρωπου - καπιταλιστικού συστήματος, πρέπει να κρατάει μικρό καλάθι, ακόμα και για μετριοπαθείς  μεταρρυθμίσεις αντιμετώπισης της «ανθρωπιστικής» (όχι καπιταλιστικής) κρίσης. Αποτέλεσμα αυτής της λογικής διακυβέρνησης ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το κουτσουρεμένο σε σχέση ακόμα και με τα προηγούμενα χρόνια πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια πλέον με την συμφωνία-γέφυρα του eurogroup της Παρασκευής, ούτε αυτό δεν μπορεί να υλοποιήσει η κυβέρνηση, αν δεν συμφωνούν οι εταίροι… αλλά θα φτάσουμε και εκεί.

               Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αναδείχτηκε πρώτο κόμμα απ’ τις βουλευτικές εκλογές και αμέσως σχημάτισε συγκυβέρνηση με το κόμμα των ψεκασμένων λάιτ ακροδεξιών του Καμμένου. Ο Καμμένος μάλιστα παραλλήλισε τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με την συνεργασία Βελουχιώτη – Ζέρβα. Αφού ξεπεράσαμε το σοκ και αφού ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μας νοιάζει ο Ζέρβας, αλλά το Βελουχιώτη σαν ιστορική φιγούρα της ανυπακοής και του αγώνα μέχρι τέλους δεν τον χαρίζουμε σε όσους υπογράφουν νέες Βάρκιζες, αναρωτιόμαστε άραγε σε αυτή την ιστορική συμμαχία ο Προκόπης Παυλόπουλος, ως πρόεδρος της δημοκρατίας παίζει τον Τσώρτσιλ ; Τέλος πάντων, αφού επισημάνουμε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει στρατηγική το δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» και η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ, δεν τίθεται καν σαν ερώτημα, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι υλοποιήθηκε και στο ακέραιο η θέση περί «συνέχισης του κράτους», αφού το «βαθύ κράτος» δόθηκε σε έμπιστα χέρια, όπως ο στρατός στον Καμμένο, η αστυνομία στον Πανούση, η ΕΥΠ στον πρώην ΠΑΣΟΚο Γιάννη Ρουμπάτη.

Τι είναι όμως αυτή η συμφωνία-γέφυρα και γιατί είναι νέο μνημόνιο;

               Η συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το Eurogroup σηματοδοτεί την αποδοχή και τη νομιμοποίηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και του τοκογλυφικού χρέους, ενώ σηματοδοτεί την εγκατάλειψη ακόμα και του δικού της προγράμματος. Η συμφωνία αυτή αποτελεί βίαιη ανατροπή της λαϊκής εντολής για κατάργηση των μνημονίων και για βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και της νεολαίας, ενώ ανοίγει το δρόμο και για ακόμα μεγαλύτερες υποχωρήσεις στο άμεσο μέλλον.

               Συγκεκριμένα η συμφωνία-γέφυρα ορίζει την παράταση του υπάρχοντος μνημονιακού προγράμματος -όχι τη διακοπή του την οποία διατυμπάνιζε η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα- και την αξιολόγηση με βάση τις δεσμεύσεις της τρέχουσας συμφωνίας από την Τρόικα (εεε συγνώμη του θεσμούς!). Η κυβέρνηση με αυτή τη συμφωνία αναγνωρίζει το χρέος και δεσμεύεται να αποπληρώσει το σύνολο του, κάνοντας πίσω ακόμα και απ’ τη μετριοπαθέστατη θέση της για διαγραφή μέρους του χρέους (αν όχι του μεγαλύτερου μέρους, όπως λέει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ). Σημαντική είναι και η δέσμευση υποτέλειας στην ΕΕ και στους «θεσμούς», σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση θα πρέπει να παρουσιάσει το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεών της, το οποίο για να υλοποιηθεί θα πρέπει να εγκριθεί πρώτα απ’ το ευρω-ιερατείο (τους θεσμούς δηλαδή). Φυσικά δεν θα μπορεί να πάει πίσω ούτε σε αυτή τη δέσμευση, αφού δεσμεύτηκε επίσης να μην προχωρήσεις σε μονομερείς ενέργειες, ούτε όσον αφορά την ακύρωση των μνημονιακών μέτρων. Και για να μην μοιάζουν όλοι χαμένοι από αυτή τη συμφωνία, ορίζεται και κάποιος που κερδίζει… οι τράπεζες! Έτσι στη συμφωνία περιλαμβάνεται η δέσμευση ότι τα κεφάλαια του ΤΧΣ, δεν θα χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης, όπως έλεγε προγραμματικά η κυβέρνηση, αλλά για να σωθούν ξανά οι τράπεζες (με την ευγενική χορηγία της ΕΚΤ). Τέλος η αποδοχή των πρωτογενών πλεονασμάτων, δηλαδή της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής βάζουν ταφόπλακα στις διακηρύξεις για το τέλος της λιτότητας.  

Αυτοί τα βρήκανε! Εμείς θα τους κοιτάμε ;

               Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι απλό : η τακτική «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή» σημαίνει νέες ήττες για τους εργαζόμενους και τα πληττόμενα κομμάτια της νεολαίας. Η τακτική αυτή, που συμπυκνώνεται στην υπογραφή της συμφωνίας της υποταγής σημαίνει τη συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας, τη συνέχιση της κυριαρχίας και των κερδών των από πάνω. Γιατί πώς αλλιώς μπορούν να μεταφραστούν οι πανηγυρισμοί των αστικών ΜΜΕ, τα tweet του Άδωνη Γεωργιάδη, που συγχαίρει την κυβέρνηση για την επιστροφή στην πραγματικότητα, αλλά και ο συνασπισμός της εγχώριας αστικής τάξης για τη στήριξη της κυβέρνησης, τόσο από το ΣΕΒ, όσο και από μεμονωμένους επιχειρηματίες (π.χ. Μυτιληναίος, Βαρδινογιάννης), ενώ από καιρό έχει εκφράσει τη στήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ ο Ομπάμα!

Όμως ούτε μας ταιριάζει, ούτε θέλουμε να παίξουμε το ρόλο του γκρινιάρη. Δεν αξίζει στη νεολαία και στους εργαζόμενους ο ρόλος της χριστοπαναγίας απ’ τον καναπέ και της μούτζας, όπως δεν μας άξιζε και ο ρόλος των φιλοκυβερνητικών παπαγάλων, των εμπόρων ελπίδας, της χορωδίας του «γειά σου αλάνι Γιάνη Βαρουφάκη»! Έχουμε ξεκαθαρίσει καιρό τώρα τη θέση μας, την ανάγκη να αποτελέσουμε το ατσάλινο τοίχος των συμφερόντων της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, να χτίσουμε την αριστερή εργατική και νεολαιίστικη αντιπολίτευση, που θα μπλοκάρει τα σχέδιά τους και θα επιβάλλει τις ανάγκες μας! Και αυτή τη δύναμη χτίζουμε όλο αυτόν τον καιρό στους δρόμους, στις αντιφασιστικές πορείες, στις συγκεντρώσεις για το κλείσιμο όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης των μεταναστών, στις πλατείες για τη σύγκρουση με χρέος, ευρώ, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφάλαιο!

Αυτοί μιλήσανε… Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε εμείς !

Είναι πλέον ολοφάνερο: Το δίλημμα δεν είναι καλή ή κακή διαπραγμάτευση, αλλά ρήξη και αντικαπιταλιστική ανατροπή ή υποταγή και νέο μνημόνιο!

Χρέος μας είναι να πούμε ένα μεγάλο διπλό ΟΧΙ : ΟΧΙ στη συμφωνία-γέφυρα της κυβέρνησης και ΟΧΙ στο σφαγείο ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου!

               Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση είναι αντικαπιταλιστικός και περνά μέσα από την επιβολή κατακτήσεων για τις ζωτικές ανάγκες λαού και νεολαίας, από την «μονομερή» κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, την ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ, την διαγραφή του χρέους! Ο δρόμος της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, για να χάσει κέρδη, πλούτο και δύναμη! Ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου και των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων!

Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 26/2 ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ