3ο μνημόνιο...Να ένας λόγος να πάω στη Γενική Συνέλευση!

  Φέτος η νέα φοιτητική χρονιά μάς καλωσόρισε με ένα μνημόνιο  στο οποίο, όσο και να μην θέλουμε να το πιστέψουμε , εγκυμονούν πολύ μεγάλοι κίνδυνοι για την εκπαίδευση, τόσο για  την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, όσο και για την τριτοβάθμια. Και τονίζουμε το «όσο και να μην θέλουμε να το πιστέψουμε», γιατί πραγματικά κυριαρχεί η εντύπωση ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν μας αγγίζουν, δεν επηρεάζουν άμεσα τη ζωή μας , ότι είναι παιχνίδι που παίζεται στα χέρια των λίγων εκλεγμένων βουλευτών. Ότι τέλος πάντων η πολιτική που εφαρμόζεται ανήκει σε μια παράλληλη πραγματικότητα και όχι τη δική μας. Όμως , δυστυχώς, οι πολιτικές που εφαρμόζονται τόσα χρόνια ανήκουν στην δική μας πραγματικότητα και την καθορίζουν. Και μπορεί εμείς σαν φοιτητές να μην καταλαβαίνουμε ακριβώς  τους νομικούς όρους  στα μεγαλεπήβολα σχέδια των από πάνω για ένα απώτερο μακρινό μέλλον που «η Ελλάδα θα είναι σε ανάπτυξη», αυτό όμως  που ξέρουμε πολύ καλά γιατί το βιώνουμε κάθε μέρα  είναι το πιο απλό : ότι τόσα χρόνια που υλοποιούνται αυτές οι πολιτικές, πολλοί από μάς δεν κάναμε  διακοπές γιατί αναγκαστήκαμε  να δουλέψουμε  για 3 ευρώ την ώρα, ότι οι γονείς πολλών από μας έχασαν τη δουλειά τους , ότι πολλοί από μας δεν παρακολουθούμε τα μαθήματα της σχολής μας γιατί χρειάζεται να εργαζόμαστε για να βγάζουμε το νοίκι μας. Αυτό που το ξέρουμε καλύτερα από όλους είναι ότι  πολλοί από μας δεν έχουμε λεφτά για να πληρώσουμε το εισιτήριο για το 608, ούτε για να πληρώσουμε τα συγγράμματα που μας ζητάνε  να αγοράσουμε, δεν έχουμε να πληρώνουμε νοίκια, αλλά ούτε το μεταπτυχιακό μας. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι δεν θέλουμε να τελειώσουμε τη σχολή μας και να βρεθούμε άνεργοι, ότι θέλουμε να σπουδάσουμε όλοι δωρεάν και να κάνουμε όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Όμως το μέλλον μας το καθορίζουν τα κέρδη των «από πάνω» αντί για εμάς. Και εμείς, χωρίς να μας ρωτήσει κανείς, προοριζόμαστε για να γίνουμε μια γενιά χωρίς εργασιακά δικαιώματα, που εναλλάσσει την ανεργία με τη μισοεργασία, με δουλειά σε συνθήκες γαλέρας. Και αυτό είναι το σημαντικό, αυτό είναι το πραγματικό.

 Για να ανατρέψουμε όμως αυτό το μέλλον που μας ετοιμάζουν είναι απαραίτητο να καταλάβουμε πρώτα τι ρόλο έρχεται να διαδραματίσει το 3^ο μνημόνιο στη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία και  με ποιόν τρόπο τα μέτρα που περιλαμβάνει διαλύουν κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας και δημιουργούν ένα Πανεπιστήμιο Α.Ε. για λίγους.

  Το καπιταλιστικό σύστημα, στην προσπάθεια να ξεπεράσει την κρίση του αναζητά νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Με αυτή τη στρατηγική, τα μνημόνια και ιδιαίτερα το 3^ο πιο βάρβαρο μνημόνιο έρχονται να υλοποιήσουν στην κοινωνία αντεργατικές πολιτικές, προκειμένου να αυξήσει το κεφάλαιο τα κέρδη του, εις βάρος του κόσμου της εργασίας. Έτσι λοιπόν τα μνημόνια στην παιδεία έχουν στόχο να μετατρέψουν και το πανεπιστήμιο σε πεδίο κερδοφορίας. Πώς όμως γίνεται αυτό; Σε έναν βαθμό γίνεται με τις εργολαβίες μέσα στις σχολές (σίτιση, κυλικεία, θέρμανση, security, καθαριότητα). Π.χ. αντί να έχουμε καθαρίστριες που να προσλαμβάνονται από το δημόσιο με σταθερές σχέσεις εργασίας, τα λεφτά του πανεπιστημίου πηγαίνουν σε κάποιον ιδιώτη, σε κάποιον εργολάβο, ο οποίος τα διαχειρίζεται όπως θέλει (όλοι θυμόμαστε την περσινή σχολή - χωματερή από τις ετσιθελικές απολύσεις των καθαριστριών). Ένας άλλος τρόπος άντλησης κέρδους του Κεφαλαίου από το «δημόσιο» πανεπιστήμιο  είναι τα προγράμματα έρευνας και πρακτικής. Συγκεκριμένα, στις περισσότερες σχολές, σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών, οι φοιτητές δουλεύοντας χωρίς να πληρώνονται, παράγουν γνώση και έργο τα οποία δεν γυρνάνε στο πανεπιστήμιο και στον κόσμο, αλλά τα εκμεταλλεύονται διάφορες επιχειρήσεις  ( π.χ. στο γεωπονικό η ΦΑΓΕ, στην ΑΣΟΕΕ ο ΟΤΕ κ.α.). Αυτές και άλλες τακτικές, που επιβάλλονται από τα μνημόνια, έχουν ως στόχο  τη διάλυση του πανεπιστημίου και την ιδιωτικοποίησή του.

 Κατ’ αρχήν, σύμφωνα με τις δηλώσεις του νέου υπουργού παιδείας Ν. Φίλη, θα χρησιμοποιηθεί η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και το Σχέδιο Ευρώπη 2020, που περιλαμβάνουν πλήθος μέτρων που εναντιώνονται στα συμφέροντα των εργαζομένων και της πληττόμενης νεολαίας και βαθαίνουν τη σύνδεση της λειτουργίας του πανεπιστημίου με τα κέρδη του κεφαλαίου. Το νομοσχέδιο, λοιπόν, θα αποτελεί πλήρη συνέχεια προηγούμενων αντιδραστικών τομών, όπως οι νόμοι Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου. Αυτό σημαίνει πλήθος νέων αλλαγών στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ. Ήδη υπάρχουν δημοσιεύματα για νέο σχέδιο Αθηνά, που φέρνει νέα λουκέτα σε σχολές που δεν είναι χρήσιμες  για το κεφάλαιο. Σε αυτό το σημείο έρχεται απ' τους πρώτους η φιλοσοφική, που η έρευνά της δεν παράγει άμεσοκέρδος για το κεφάλαιο, γι' αυτό απειλείται με νέες συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων. Ακόμα το νέο μνημόνιο θα φέρει νέο γύρο διάλυσης στα προγράμματα σπουδών, με την διάλυση του γνωστικού μας αντικειμένου, ενώ επίσης θα επιδιωχθεί η πλήρης αποσύνδεση των πτυχίων από τα επαγγελματικά δικαιώματα, τα οποία έτσι κι αλλιώς είναι ήδη διαλυμένα από την επίθεση κυβερνήσεων – ΕΕ στον εργασιακό τομέα. Με αυτό τον τρόπο μας προετοιμάζουν να γίνουμε ημικαταρτισμένοι, εντατικοποιημένοι, ανταγωνιστικά και πειθήνιοι εργαζόμενοι άνεργοι.

  Βασικοί κόμβοι στα μέτρα που περιλαμβάνει το 3^ο μνημόνιο είναι η αξιολόγηση και ηυποχρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Η διαδικασία αξιολόγησης, η οποία γίνεται με κριτήρια τις ανάγκες της αγοράς έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία σχολών πολλών ταχυτήτων, δηλαδή τη διάκριση των τμημάτων σε καλά και κακά και συνεπώς την αντίστοιχη διάκριση σε διαφορετικές ταχύτητες εργαζομένων με διαφορετικάδικαιώματα. Επίσης είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι αξιολογήσεις χρησιμοποιούνται ως  βάση δεδομένων για τη συγχώνευση και την κατάργηση ολόκληρων τμημάτων, με βάση τα κριτήρια της αγοράς (βλέπε σχέδιο Αθηνά).Την ίδια ώρα προετοιμάζεται νέος γύρος απολύσεων διοικητικών υπαλλήλων γεγονός που δίνει χώρο στις εργολαβίες και την ιδιωτικοποίηση,

 Όσον αφορά στην υποχρηματοδότηση  πρέπει να τονιστεί ότι ανέκαθεν στην πολιτική ατζέντα  της κάθε κυβέρνησης βρισκόταν η διάλυση κάθε έννοιας δωρεάν παιδείας. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία 5 χρόνια ο κρατικός προϋπολογισμός για την παιδεία έχει μειωθεί κατά 80%  με το 3^ο μνημόνιο να προβλέπει για το 2016 έναν προϋπολογισμό για την παιδεία  μειωμένο κατά 20%! Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση διαθέτει τεράστιο ποσοστό από τον κρατικό προϋπολογισμό για τα στρατεύματα, το ΝΑΤΟ και τις πολεμικές επεμβάσεις. Με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης , εκτός από το ότι ενισχύεται ξανά η ιδιωτικοποίηση, μειώνεται κι άλλο η φοιτητική μέριμνα με αποτέλεσμα να πρέπει ο φοιτητής να βάλει από την τσέπη του χρήματα για να καλύψει τις ανάγκες τις οποίες το πανεπιστήμιο αμέλησε να του ικανοποιήσει. Έτσι, θεμελιώνονται ακόμα πιο βαθιά οι ταξικοί φραγμοί στο πανεπιστήμιο και μεγάλο κομμάτι δεν μπορεί ούτε υα αρχίσει, αλλά και ούτε να τελειώσει τις σπουδές του.

  Συγκεκριμένα στη φιλοσοφική μπορούμε ήδη να δούμε πτυχές της μνημονιακής επίθεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το τμήμα ψυχολογίας, που οι φοιτητές του 4^ου έτους δεν θα πληρώνονται από δω και πέρα  για την πρακτική τους  άσκηση, η οποία λειτουργεί σαν μια μορφή απλήρωτης εργασίας. Η πληρωμή τους κόβεται αυτόματα με το κόψιμο του αντίστοιχου ΕΣΠΑ, το οποίο δίνεται πάντα με βάση τα κριτήρια της αγοράς. καταλαβαίνουμε λοιπόν τι τζάμπα δουλειά μας περιμένει αν περάσει ο νόμος φίλη, που θα παγιώσει τη σύνδεση των σχολών με τα ΕΣΠΑ. Παράλληλα, σε μεταπτυχιακά του ίδιου τμήματος, αλλά και σε άλλα τμήματα έχουν επιβληθεί υπέρογκα ποσά διδάκτρων. Επιπλέον στα ξενόγλωσσα τμήματα μέσω αλλαγών στα προγράμματα σπουδών και την έλλειψη διδακτικού προσωπικού φαίνεται να επιχειρείται η συγχώνευσή τους σε ένα ενιαίο τμήμα ξενόγλωσσης φιλολογίας, που δε θα παρέχει πτυχίο φιλολόγου ξένης γλώσσας, αλλά απλά  πιστοποιητικά γλωσσομάθειας, που διασπούν το γνωστικό αντικείμενο (όπως στο σχέδιο Αθηνά1) και καταστρέφουν κι άλλο τα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων.

 Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πως αφού όλα αυτά ανήκουν στην δική μας πραγματικότητα, οι ίδιοι όχι μόνο μπορούμε, αλλά έχουμε ευθύνη να παρέμβουμε σ’ αυτήνγια να την αλλάξουμε. Και ναι, είναι σίγουρα αλήθεια ότι επειδή έχουμε μεγαλώσει σε μια καταπιεστική κοινωνία  την έχουμε συνηθίσει. Επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με την ανεργία την έχουμε αποδεχτεί. Θεωρούμε δεδομένες τις τωρινές συνθήκεςεξαθλίωσης. Δεδομένες και παγιωμένες. Πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, γι’ αυτό παρατηρείται και η τόσο μεγάλη αποχή από οτιδήποτε συλλογικό. Όμως ξεχνάμε ιστορικά τους αγώνες του νεολαιίστικου και του φοιτητικού κινήματος, όπως το 2012 που το φοιτητικό κίνημα, κόντρα σε κυβέρνηση –εε , κατάφερε να ακυρώσει σε μεγάλο βαθμό το σχέδιο Αθηνά και να νικήσει. Και πρόκειται για μια νίκη, από τις πολλές που έχει κερδίσει το φοιτητικό κίνημα, που γεννήθηκε  μέσα στις γενικές συνελεύσεις του φοιτητικού συλλόγου, μέσα απόμαχητικούς αγώνες, καταλήψεις και πορείες πάντα συνδεδεμένες με το εργατικό και μαθητικό κίνημα. Γιατί  όσο εντείνεται η καταπίεση δεν πρέπει να απογοητευόμαστε, αλλά αντίθετα να οργιζόμαστε και να κάνουμε αυτή την οργή όπλο για να διεκδικήσουμε αυτάπου έχουμε ανάγκη, αυτά που θέλουμε, αυτά που ονειρευόμαστε .

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 22/10 ΣΤΙΣ 12 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 204

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ! ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ !

  Το σκουπιδιαριό της Φιλοσοφικής είναι εικόνα απ’ το μέλλον του πανεπιστημίου που μας ετοιμάζουν! Οι εργολάβοι βρωμίζουν τις σχολές μας… Οι εργολάβοι που κάνουν τους εργαζόμενους σύγχρονους δούλους. Γιατί δουλεία ζουν οι καθαρίστριες που δούλευαν για 7 μήνες απλήρωτες. Δουλεία ζουν οι καθαρίστριες που απολύθηκαν ξαφνικά τα Χριστούγεννα, χωρίς να ξέρουν τίποτα και απολύθηκαν ξανά τον προηγούμενο μήνα και σήμερα είναι ακόμα χωρίς δουλειά. Δούλους θέλουν τους εργαζόμενους, που δεν πρέπει να βγάζουν άχνα για όλα αυτά, γιατί αλλιώς απολύονται, όπως η καθαρίστρια στη ΦΜΣ, που απολύθηκε για συνδικαλιστικούς λόγους.

 Όμως οι καθαρίστριες, μας δείχνουν τον εργασιακό μεσαίωνα, που πάνε να επιβάλλουν σε όλη την κοινωνία Κυβέρνηση – ΕΕ – εργοδοσία – κεφάλαιο ! Οι αυριανές καθαρίστριες, οι αυριανοί δούλοι θα είμαστε εμείς!

Εκτός αν πάει αλλιώς…

Να πάει αλλιώς… μόνο μέσα απ’ τους αγώνες μπορούμε να πετύχουμε την ανατροπή!

  Οι καθαρίστριες μας δείχνουν τον δρόμο… Οι απεργίες τους, η μαχητική τους στάση, με τον σκληρό αγώνα που δίνουν τόσους μήνες, κόντρα στην εργολαβία, αλλά και το ίδιο το πανεπιστήμιο, έφερε την πρώτη νίκη  : Πήραν τα δεδουλευμένα όλων των μηνών! Οι συλλογικοί αγώνες, οι ταξικοί αγώνες, κόντρα στα κέρδη των επιχειρήσεων, οι αγώνες για την επιβίωση και τη ζωή με αξιοπρέπεια, μπορούν να δίνονται και μπορούν να νικάνε !

Όμως ο αγώνας των καθαριστριών δεν τελείωσε ! Τη θέση εργασίας τους δεν την χαρίζουν σε κανέναν εργολάβο, σε κανέναν πρύτανη, σε καμιά λιτότητα, σε καμιά μνημονιακή ή ευρωπαϊκή δέσμευση ! Ο αγώνας για άμεση επαναπρόσληψη απ’ το ίδιο το πανεπιστήμιο, με μόνιμη και σταθερή εργασία, με αξιοπρεπή μισθό και εργασιακά δικαιώματα είναι μονόδρομος ! Ο αγώνας των καθαριστριών για το δικαίωμα στην εργασία είναι δίκαιος αγώνας! Οι καθαρίστριες δεν είναι μόνες τους! Έχουν στο πλευρό τους, όλους εμάς τους φοιτητές, που βλέπουμε σε αυτές, το παρόν και το μέλλον το δικό μας και των οικογενειών μας ! Και γι’ αυτό θα νικήσουν!

  Να πάει αλλιώς… κόντρα στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, που χτίζουν, για τα κέρδη του κεφαλαίου!

 Ο αγώνας των καθαριστριών, ενάντια στις εργολαβίες και τον εργασιακό μεσαίωνα, είναι κομμάτι του αγώνα ενάντια στο πανεπιστήμιο, που θέλουν να μας επιβάλλουν! Διαλύουν κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας και παράλληλα καθιερώνουν το νέο πανεπιστήμιο, μέσα από τους Οργανισμούς ! Το πανεπιστήμιο που πάνε να φτιάξουν δεν μας χωράει, γιατί είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κεφαλαίου ! Οι Οργανισμοί, που φέρνουν απολύσεις, διαγραφές, δίδακτρα, μετακύλιση κόστους σπουδών στις πλάτες μας, γνώση και έρευνα στα χέρια του κεφαλαίου, διάλυση των προγραμμάτων σπουδών, ταξικούς φραγμούς, συγχωνεύσεις – καταργήσεις τμημάτων και σχολών, δεν θα περάσουν ! Θα αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, για παιδεία με βάση τις ανάγκες μας και πανεπιστήμιο με φοιτητικό και εργατικό έλεγχο… και θα νικήσουμε !

  Να πάει αλλιώς… με ανατροπή Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου !

 Να πάμε στην «ομαλότητα» και την «σταθεροποίησή» τους κόντρα! Με αγώνες σαν αυτούς των καθαριστριών της Φιλοσοφικής, των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, των διοικητικών, του φοιτητικού κινήματος, θα ανατραπούν ! Με συντονισμό όλων των αγωνιζόμενων κλάδων, με ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, με φοιτητικό κίνημα, που παλεύει μαζί με τους εργαζόμενους, για τα συμφέροντα της πληττόμενης νεολαίας, με αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, μέσα από έναν άλλο δρόμο, χωρίς χρέος, μνημόνια, ΕΕ και το σάπιο σύστημά τους… θα νικήσουμε !

ΌΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ - ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ - ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 19/6 ΣΤΙΣ 12.00 ΜΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΣΤΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ  

''Ωφελούμενοι'' δουλοπάροικοι...

...ή αλλιώς εγώ δουλεύω, εσύ δουλεύεις, ο ΟΑΕΔ ''διαμεσολαβεί'', εμείς(οι νέοι εργαζόμενοι) πληρώνουμε τη νύφη, εσείς-οι πάσης φύσεως εργοδότες και επιχειρηματίες- θησαυρίζετε, αυτοί(κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ) μας δουλεύουν ψιλο-γαζί...

Τέσσερα χρόνια μνημονιακών πολιτικών και οι κυβερνώντες δε σταματούν να μας εκπλήσσουν με τη φαντασία τους και την ικανότητά τους να βαφτίζουν το κρέας ψάρι. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Από τον Ξένο Δία, το πογκρόμ στο κέντρο ενάντια στους μετανάστες,μέχρι το Σχέδιο Αθηνά-που μόνο σοφό δεν ήταν-, δηλαδή την προσπάθεια απόλυτης υποταγής της εκπαίδευσης στις ανάγκες του κεφαλαίου. Η τελευταία προσπάθεια... επανανοηματόδοτησης της ελληνικής γλώσσας γίνεται στο πεδίο της εργασίας και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι μία πολύ φιλόδοξη επιχείρηση. Ας δούμε συνοπτικά τις...μεταλλαγμένες φράσεις:

1)Προγράμματα ''καταπολέμησης της ανεργίας'': Έτσι, βαφτίζεται το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο που πάνε να στήσουν, επιχειρώντας το τελειωτικό χτύπημα στα όποια εργασιακά κεκτημένα είχαν απομείνει και βάζωντας ένα ακόμα λιθαράκι στην οικοδόμηση του νέου μοντέλου εργαζομένου-λάστιχο. Επί της ουσίας, πρόκειτα για μία νέα τεράστια κρατική επιδότηση των επιχειρηματιών, που με χρήματα του ελληνικού λαού(χαράτσια, εισφορά αλληλεγγύης κ.λπ) εφοδιάζονται με δωρεάν εργαζομένους, αφού πρώτα έχουν ξεμπερδεύσει με τις ευλογίες του κράτους(βλέπε απελευθέρωση απολύσεων) με τους ''καλά'' αμειβόμενους υπαλλήλους.(στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος)! Αυτή είναι σήμερα η «ιδιωτική πρωτοβουλία», που μας διατυμπανίζουν: τόσο «υγιής», που για να βγει από την κρίση, ζητάει απ’ το κράτος-μέσω του ΟΑΕΔ- να της παρέχει δωρεάν εργαζόμενους!

2)Κοινωνικό έργο: Η παραπάνω μπίζνα μεταξύ κράτους και εργοδοσίας ονομάζεται κοινωνικό έργο. Γιατί; Μα επειδή οι επενδυτές-σωτήρες βοηθούν(με το αζημείωτο, φυσικά, στον καπιταλισμό ζούμε) στην πτώση των ποσοστών ανεργίας, μας λένε οι απολογητές του συστήματος. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επικοινωνιακή διαχείρηση του τεράστιου προβλήματος της ανεργίας και μία πολύ καλή ευκαιρία για διάφορους αετονύχηδες-επενδυτες να βάλλουν στο χέρι κρατικά κονδύλια, στήνοντας δήθεν ''συνεργαζόμενες εταιρίες με τον ΟΑΕΔ''. Το ''κοινωνικό έργο'' τους, εν τέλει, συνίσταται στο να δίνουν περιστασιακά δουλειά σε λίγους, να τους ξεζουμίζουν και να τους πετάνε ξανά στην ανεργία. Με αυτόν τον τρόπο, το όφελος είναι διπλό καθώς, από τη μία αυξάνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων, ενώ, από την άλλη, καταλαγιάζεται πρόσκαιρα ο θυμός και η οργή των ανέργων.

3)Ωφελούμενοι: Για να δούμε, όμως, ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι ωφελούμενοι και γιατί λέγονται έτσι. Ωφελούμενος, λοιπόν, καλείται ο εργαζόμενος που δουλεύει με 5μηνες συμβάσεις εργασίας για 400 ευρώ το μήνα χωρίς ένσημα και χωρίς ασφάλεια. Μάλιστα, αυτά τα φοβερό λεφτά προβλέπεται να του καταβληθούν μετά το πέρας της σύμβασης. Η ονομασία δεν είναι καθόλου τυχαία. Εντάσσεται στην συνολικότερη προσπάθεια για περαιτέρω διάσπαση των εργαζομένων σε πολλές υποκατηγορίες (εργολαβικοί, με μπλοκάκι, επινοικιαζόμενοι), χωρίς τη δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης, και για δημιουργία ενός νέου κλάδου εργαζόμενων πιο χαμηλά αμειβόμενων ως μέσο συμπίεσης των μισθών.

Αυτό είναι το εργασιακό μέλλον που ετοιμάζουν για τη νεολαία κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφάλαιο. Ένα μέλλον εργασιακή περιπλάνησης, μακροχρόνιας ανεργίας με μικρά διαλείμματα υποαπασχόλησης, αλλά και αέναου κυνηγιού προσόντων, δεξιοτήτων και καταρτίσεων μπας και κατακτήσεις μία καλύτερη θέση στον ήλιο που δε λέει να φανεί. Μόνο η συλλογική οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς, στην γειτονιά, στο πανεπιστήμιο και η πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες μας για μόρφωση, εργασία και ελευθερία μπορούν να ανατρέψουν αυτή τη βάρβαρη πολιτική!

ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.... Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ '73

Ένα σύνθημα πιο επίκαιρο από ποτέ! Διανύουμε τον 5ο χρόνο της μνημονιακής λιτότητας και της όξυνσης της χούντας του κεφαλαίου. Κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και ελευθερία κατακερματίζεται. Καταργείται κάθε κοινωνική παροχή (σίτιση-στέγαση-υγεία) και διαλύεται ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης. Καταπάται κάθε εργατικό κεκτημένο, ποινικοποιείται κάθε αντίληψη η οποία μιλάει για ρήξη και έξοδο από την Ε.Ε. και προωθείται ο εκφασισμός της κοινωνίας.

40 χρόνια μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πρακτικές της σύγχρονης κοινοβουλευτικής χούντας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) που καταπνίγει κάθε μορφή αντίστασης!

Σ' αυτό το κλίμα εντάσσονται οι μαζικές απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, οι οποίες στοχεύουν στην διάλυση κάθε έννοιας "δημόσιου και δωρεάν" πανεπιστημίου και στην υποβάθμιση της λειτουργίας του, γεγονός που δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την εισβολή των επιχειρήσεων σ' αυτά και την καθυπόταξη της γνώσης και της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου. Η απάντηση όμως των διοικητικών υπαλλήλων ήταν μαχητική. Βγήκαν στον αγώνα δυναμικά με απεργία, μαζικές συνελεύσεις, περιφρουρήσεις και συντονισμό με άλλους πληττόμενους κλάδους! Καθοριστική ήταν και η στήριξη πληθώρας φοιτητικών συλλόγων που πήραν αγωνιστικές αποφάσεις και που πραγματοποιούν καταλήψεις διαρκείας, με αποτέλεσμα να μιλάμε για την 10η βδομάδα της απεργίας των διοικητικών!Και έτσι ανάγκασαν την κυβέρνηση να προβεί σε αντιδημοκρατικά και αντιθεσμικά μέσα και να κηρύξει την απεργία παράνομη, βάζοντας για άλλη μια φορά μπροστά τις ολοκληρωτικές της πρακτικές...

Παρόμοιο παράδειγμα της κυβερνητικής καταστολής είναι και η πραξικοπηματική εισβολή των ΜΑΤ στην κατάληψη του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ από τους εργαζομένους, οι οποίοι λειτουργούσαν την δημόσια τηλεόραση μόνοι τους αρνούμενοι να μεταδώσουν οτιδήποτε πρόβαλλε τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλουν ΕΕ-ΔΝΤ ως την μοναδική έξοδο από την κρίση. Πάρα όμως την προσπάθεια της κυβέρνησης να καταπνίξει μια ακόμα ελεύθερη φωνή, όπως επιδιώκει για κάθε εργατικό και νεολαιίστικο αγώνα, η άμεση αντίδραση του κόσμου ήταν να σπεύσουν εκατοντάδες αλληλέγγυοι να περιφρουρήσουν την δημόσια περιουσία και τα εργατικά δικαιώματα αποδεικνύοντας ότι ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει ελπίδα.

40 χρόνια πριν η νεολαία σηκώνοντας στις πλάτες της τον αγώνα για δημοκρατία και ελευθέρια και προτάσσοντας παράλληλα τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα με το σύνθημα " Έξω οι Η.Π.Α" "Έξω το ΝΑΤΟ" κατάφερε να ανατρέψει τη στρατιωτική χούντα!

40 χρόνια μετά το αίτημα για την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ είναι πιο επιτακτικό από ποτέ! Δεν θα γίνουμε η γενιά της αμορφωσιάς, της κατακερματισμένης γνώσης, της ανεργίας και της μετανάστευσης! Να βγούμε στους δρόμους μαζί με τους εργαζομένους, να δώσουμε στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το στίγμα του παλλαϊκού ξεσηκωμού κόντρα στις επιδιώξεις της σύγχρονης χούντας. Διεκδικούμε το ΨΩΜΙ, κόντρα σε όσους μας θέλουν άνεργους και μισθωτούς σκλάβους. Την ΠΑΙΔΕΙΑ, δημόσια και δωρεάν για όλους, με γνώση απελευθερωτική και όχι υποταγμένη στις ανάγκες του κεφαλαίου. Και διεκδικούμε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, κόντρα στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και το φασισμό κράτους και παρακράτους, που τελικά ρίχνει τα βάρη της κρίσης του καπιταλισμού στις πλάτες του λαού, για να διασφαλίζουν οι τράπεζες και επιχειρήσεις τα κέρδη τους. Δεν υποτασσόμαστε! Διεκδικούμε το μέλλον που μας ανήκει!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

Και τι θα γίνει μπαμπά με τις σπουδές μου;

   Κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ, οι ακούραστοι εντολοδόχοι των οικονομικά ισχυρών, φέτος το καλοκαίρι αποφάσισαν να μην πάνε διακοπές αλλά, αντίθετα, να συνεχίσουν απτόητοι να εργάζονται δημιουργώντας τις "καλύτερες" προϋποθέσεις για το μέλλον μας. Αυτή τη φορά στο στόχαστρο της ''μεταρρυθμιστικής'' τους πολιτικής μπήκε η δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η οποία, οφείλει, όπως και το σύνολο του δημοσίου τομέα να ''εξορθολογιστεί'' και να προσαρμοστεί με τις απαιτήσεις της νέας εποχής. ( σε απλά ελληνικά να υποταχθεί στις ανάγκες των επιχειρηματικών συμφερόντων, να γίνει ένα ακόμα πεδίο κερδοφορίας για τους περιβόητους επενδυτές και να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τα παιδιά των φτωχών οικογενειών)

   Ας δούμε, όμως, τι περιλαμβάνει το νέο νομοσχέδιο-έκτρωμα, που έρχεται να φέρει μια πραγματική τομή στο Λύκειο, όπως το γνωρίζαμε. Βασικός πυλώνας για την εφαρμογή του αποτελεί η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και η συνεπακόλουθη διαθεσιμότητα-απόλυση. Πιο συγκεκριμένα,.βγάζουν στη ανεργία 2500 εκπαιδευτικούς, 10000 αναπληρωτές και 22000 σχολικούς φύλακες, ενώ 5000 ακόμα εκπαιδευτικοί θα μεταταχθούν με σύντομες διαδικασίες. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή... Η δικομματική κυβέρνηση δε δίστασε να  καταργήσει περισσότερες από 50 ειδικότητες στα ΕΠΑΛ και και να βάλει λουκέτο σε όλα τα ΕΠΑΣ (102 σχολεία πανελλαδικά), ρίχνοντας, επί της ουσίας, χιλιάδες μαθητές στα νύχια των ιδιωτικών ΙΕΚ.

   Επιπλέον, αλλάζουν ριζικά τόσο τα αναλυτικά προγράμματα και ο χαρακτήρας της γνώσης που παρέχεται στη δευτεροβαάθμια εκπαίδευση όσο και ο τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια. Το Γενικό Λύκειο νέου τύπου που σκαρφίστηκαν περιλαμβάνει αύξηση των μαθητών ανά τμήμα και συγχρόνως "εμπλουτίζεται" με πολλαπλές-εξαντλητικές εξετάσεις, που προωθούν την παπαγαλιά και όχι την καλλιέργεια κριτικής σκέψης. Στο τεχνικό, πάλι, εισάγονται οι λεγόμενες μαθητείες, δηλαδή η απλήρωτη ή χαμηλά αμειβόμενη εργασία των μαθητών, ενώ προβλέπεται αλλαγή των προγραμμάτων κάθε έξι χρόνια ανάλογα με τις ανάγκες των εργοδοτών. Και όλα αυτά, φυσικά, βρίσκονται σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις οδηγίες της ΕΕ. (ανάπτυξη και πρόοδος κατά τα άλλα)

   Ο κύριος σκοπός όλων των παραπάνω είναι η ένταση των ταξικών φραγμών και η ενίσχυση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, καθώς η κατάργηση των ειδικοτήτων ωθεί τους μαθητές στα ιδιωτικά ΙΕΚ ενώ οι συνεχείς εξετάσεις αφενος είναι "βούτυρο στο ψωμί" της παραπαιδείας και αφετέρου αποκλείουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών απο την ανώτατη εκπαίδευση. Έτσι, "ρίχνουν στον πάτο του πηγαδιού" όχι μόνο τους καθηγητές, που ή θα μένουν άνεργοι ή θα αναγκαστούν να εργάζονται μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, αλλά και τις οικογένειες των μαθητών.  Μία ακόμα επιδίωξη των κυβερνώντων είναι η στήριξη των επιχειρηματιών με τις προαναφερθέντες μαθητείες αλλά και η εδραίωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Συνολικότερη στόχευση είναι ένα σχολείο φτηνότερο που δε θα προσφέρει γνώση αλλά καταρτιση, με πειθήνιους και εξαθλιωμένους εκπαιδευτικούς και μια νεολαία που θα γνωρίζει μόνο τα βασικά, ευέλικτη, επανακαταρτίσιμη σε ένα κυνήγι πρόσοντων και δεξιοτήτων χωρίς τελειωμό, έρμαιο στα χέρια του κάθε εργοδότη. Είναι επόμενο, βέβαια, το πτυχίο των καθηγητικών σχολών να ευτελισθεί ακόμα περισσότερο αφού δεν θα υπάρχει η αντίστοιχη απορρόφηση από την αγορά εργασίας παρά την πληθώρα των αναγκών. 

   Οι καθηγητές, όμως, προχώρησαν από την πρώτη στιγμή στην αντεπίθεση. Οργάνωσαν μαζικές συνελεύσεις, αποφάσισαν απεργίες και παρ' ότι ξεπουλήθηκαν από την πλειοψηφία των συνδικαλιστικών ηγεσιών, συνεχίζουν με αγωνιστική διάθεση, θέτοντας νέο γύρο γενικών συνελεύσεων για την απόκρουση της ολοφάνερα ταξικής επίθεσης. Το ίδιο σκοπεύουν να κάνουν και οι διοικητικοί του ΕΚΠΑ, οι οποίοι μέσα στην παλίρροια των απολύσεων και των περικοπών στην εκπαίδευση, έγιναν εν μία νυκτί άνεργοι. 

   Η νεολαία στο σύνολό της αλλά και πόσω μάλλον, εμέις, ως αυριανοί καθηγητές, είναι χρέος και ανάγκη να αντισταθούμε στη σαρωτική επέλαση της κυβέρνησης, η οποία εντείνει ακόμα περισσότερο τους ταξικούς φραγμούς και εντάσσει την εκπαίδευση στις ανάγκες του κεφαλαίου.

   Εφόσον η επίθεση είναι ολόπλευρη, ο δικός αγώνας μπορεί να είναι νικηφόρος, έχοντας κύρια χαρακτηριστικά τη συλλογικότητα και την κοινή συμπόρευση εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών. Ένας αγώνας που θα προτάσσει το δικαίωμα στη δωρεάν, ποιοτική παιδεία για τις ανάγκες της κοινωνίας, το αναφαίρετο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία αλλά και το δικαίωμα στον αγώνα και στην οργάνωσή του. Όσο αυτοί μηχανεύονται σχέδια για το μέλλον μας, εμείς θα τα γκρεμίζουμε και θα χτίζουμε τα δικά μας!

Ανακοίνωση της ΕΑΑΚ για την απεργία των καθηγητών και τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ

Δεν έχει τέλος η επίθεση του μαύρου μετώπου κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Παρά τις χάλκινες υποσχέσεις του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά για «ανάκαμψη»,  το περιβόητο «success story» της δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και της Τρόικας στην πραγματικότητα σημαίνει ανεργία και εργασιακή περιπλάνηση, φτώχεια και εξαθλίωση για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Τελευταία θύματα είναι οι καθηγητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και οι εργαζόμενοι με συμβάσεις Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ) στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Οι καθηγητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μετά την προδοτική στάση των συνδικαλιστικών παρατάξεων των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-Συνεργασία) στο ξεπούλημα του αγώνα που επιχείρησαν να δώσουν οι καθηγητές το Μάιο, καλούνται τώρα να σκύψουν το κεφάλι στη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης που προβλέπει 12.500 απολύσεις μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη και επιπλέον 12.500 απολύσεις μέχρι το τέλος του 2013. Η δικομματική κυβέρνηση ακολουθεί την τακτική της κατασκευής  πλεοναζόντων εκπαιδευτικών μέσα από την αύξηση του ωραρίου, την αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, το κλείσιμο – συγχώνευση σχολείων, την κατάργηση τεχνικών ειδικοτήτων και τις μετακινήσεις μαθητών σε άλλο σχολείο λόγω κατάργησης τμημάτων κατευθύνσεων. Βασικό της όπλο είναι η «αξιολόγηση» η οποία προβάλλεται ως δήθεν μέτρο εξυγίανσης και βελτίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης ενώ στην πραγματικότητα είναι εργαλείο διαμόρφωσης των νέων καταλόγων μετακινήσεων – διαθεσιμοτήτων – κινητικότητας και τελικά απολύσεων. Κυβέρνηση και Τρόικα, με βασικό τους σύμμαχο την ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν το «Νέο Σχολείο» της εποχής της κρίσης και των μνημονίων, ενεργοποιούν τον κοινωνικό αυτοματισμό και προσπαθούν να στρέψουν την κοινωνία εναντίον του δίκαιου αγώνα των καθηγητών.

Οι καθηγητές όμως δεν σκύβουν το κεφάλι! Ήδη έχουν συγκληθεί παντού τοπικές συνελεύσεις καθηγητών για τις  4 και 5 Σεπτέμβρη με πρόταση για 5ήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες για την αρχή της σχολικής χρονιάς από τις «Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις». Όπως διευκρινίζουν οι «Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις», ο αγώνας για μόνιμη και σταθερή εργασία  και για την απόσυρση του νομοσχεδίου για το νέο Γενικό και Τεχνολογικό Λύκειο είναι αγώνας ενάντια στη διάλυση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου, ενάντια στις απολύσεις και τις εργασιακές σχέσεις «λάστιχο»· αγώνας που απαιτεί συστράτευση της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, του μαθητικού, του φοιτητικού και του εργατικού κινήματος.

Δυναμική, όμως, είναι και η αντίδραση των εργαζομένων με συμβάσεις ΙΔΑΧ στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Στις 1500 απολύσεις που ανήγγειλε η κυβέρνηση απάντησαν με άμεσες κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. Οι απολύσεις των εργαζομένων με συμβάσεις ΙΔΑΧ, οι οποίοι καλύπτουν πολύ σημαντικά πόστα στη λειτουργία των Ιδρυμάτων, θα δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Η υπολειτουργία πολλών σχολών και τμημάτων είναι δεδομένη, ενώ σχεδόν βέβαιο είναι και το επ’ αόριστον «λουκέτο» σε πολλά Ιδρύματα λόγω αδυναμίας λειτουργίας. Αναμενώμενη είναι η υποβάθμιση της ποιότητας σπουδών και η χειροτέρευση της φοιτητικής καθημερινότητας, με το κόστος να πέφτει στους φοιτητές και τις οικογένειές τους. Όλα αυτά είναι επακόλουθα  της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και των εκάστοτε συμμάχων τους (ΛΑΟΣ-XA-ΗΜΑΡ), που ψήφισαν και εφαρμόζουν τους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το «Σχέδιο Αθηνά» που φέρνουν τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ στην καταστροφή, οδηγούν τους εργαζόμενους σ’ αυτά σε απολύσεις και κατακρεούργηση μισθών και χειροτερεύουν τους όρους σπουδών για τους φοιτητές.

Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση στέκεται αλληλέγγυα στον αγώνα των καθηγητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και των εργαζόμενων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Είναι επιτακτική η ανάγκη οικοδόμησης ενός αγωνιστικού μετώπου όλων των χώρων της εκπαίδευσης, για να βάλουμε από κοινού ένα φρένο στην αντιλαϊκή και της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

ΕΑΑΚ ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ‘Η….ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

 Τις προάλλες ακούσαμε τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, αξιότιμο κύριο Δένδια να δηλώνει, σχετικά με τα αίτια της αύξησης του ποσοστού των αυτοκτονιών, τα εξής συνταρακτικά:  “δεν υπάρχει μόνο ένας καθολικά αποδεκτός παράγοντας που προκαλεί στον άνθρωπο τέτοιας ακραίας μορφής αυτοκαταστροφικές τάσεις, αλλά πρόκειται για ένα φαινόμενο πολυπαραγοντικό που σχετίζεται με εξωγενείς παράγοντες (κοινωνικό, επαγγελματικό, οικογενειακό κλπ), αλλά και με παράγοντες ατομικούς-εσωτερικούς.”

Ναι κύριε Δένδια! Κατά τα λεγόμενα σας, λοιπόν, οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε ένα κοινωνικό φαινόμενο, όπως είναι η αύξηση των αυτοκτονιών, ξεκομμένο από την ιστορική συγκυρία στην οποία εμφανίζεται, που δεν είναι άλλη από την δομική κρίση του συστήματος. Δηλαδή, κατά αναλογία, θέλετε να μας πείσετε ότι οι Αμερικάνοι που πηδούσαν σωρηδόν από τα παράθυρα στην κρίση του ’29 με την  κατάρρευση του χρηματιστηρίου το έκανα λόγω...  ερωτικής απογοήτευσης!

 

  Για να μιλήσουμε, λοιπόν, και με την επίσημη γλώσσα των «από πάνω», δηλαδή με αριθμούς, σύμφωνα με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, από το 2009 και το πρώτο ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα ως τον Αύγουστο του 2012, έχουν σημειωθεί 3.124 περιπτώσεις αυτοκτονιών (τελεσθείσες και απόπειρες). Για την ακρίβεια, όσο πιο πολύ βαθαίνει η κρίση και όσο οι εκάστοτε κυβερνήσεις μας «σώζουν» το ποσοστό των αυτοκτονιών αυξάνεται.

·         Το 2009 – 677

·         Το 2010 – 830

·         Το 2011 – 927

·         Ως την 29^η Αυγούστου του 2012 – 690 και έπεται συνέχεια

  Πώς όμως η πολιτική που ακολουθείται, η πολιτική της λιτότητας, της λεηλασίας κάθε έννοιας δικαιώματος και της κοινωνικής αφαίμαξης οδηγεί στο φαινόμενο της κατάθλιψης, η οποία είναι και μια από τις βασικότερες αιτίες που μπορούν να οδηγήσουν το άτομο στο να δώσει τέλος στην ζωή του;

  Οι βασικές κατευθυντήριες αυτής της πολιτικής είναι ο «εκσυγχρονισμός» των σχέσεων εργασίας και ο δήθεν εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα και των κρατικών δαπανών. Μετάφραση: γι’ αυτούς εκσυγχρονισμός σημαίνει εργασιακές σχέσεις λάστιχο, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και επιβολή της ατομικής διαπραγμάτευσης (για την σύσφιξη σχέσεων εργαζόμενου-εργοδότη!), ενώ εξορθολογισμός σημαίνει κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, εφεδρεία, απολύσεις και διάλυση του κράτους πρόνοιας. Τα βασικότερα αποτελέσματα αυτής της «συνταγής» είναι αφενός η δημιουργία μιας στρατιάς ανέργων, που ήδη μετράει 1.500.000 ανθρώπους στις γραμμές της και αφετέρου η κατάρρευση των κοινωνικών πολιτικών, όπως η διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας και παιδείας, η πρόσβαση στα οποία γίνεται όλο και πιο δύσκολη για τα πληττόμενα στρώματα της κοινωνίας. Βέβαια, την ίδια στιγμή «λεφτά υπάρχουν» για τη αποπληρωμή των δανείων και του χρέους, τη χρηματοδότηση των τραπεζών, τις προσλήψεις σωμάτων ασφαλείας(καταστολής) και για φοροαπαλλαγές και προνόμια σε εφοπλιστές, επιχειρηματίες και εκκλησία.

  Λογικά, θα αναρωτιέστε τι σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με την κατάθλιψη που αντικρίζουμε καθημερινά στο πρόσωπο του συνεπιβάτη μας στο λεωφορείο, στο πρόσωπο του φοιτητή στα αμφιθέατρα, στα πρόσωπα των γονιών μας όταν βλέπουν τα «έγκυρα» δελτία των 8:00 και των ανθρώπων που περπατούν με το κεφάλι σκυφτό. Η απάντηση είναι απλή… Η πραγματικότητα στην οποία ζούμε, όπως έχει διαμορφωθεί από όλες αυτές τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να μας τη πλασάρουν (βλέπε ιδεολόγηματα του τύπου “η κρίση ως ευκαιρία”), είναι μια πραγματικότητα της αβεβαιότητας, της απελπισίας και της έλλειψης προοπτικής. Είναι η πραγματικότητα του άνεργου που βυθίζεται στα οικονομικά αδιέξοδα, τα οποία διαταράσσουν τις προσωπικές και οικογενειακές του σχέσεις, αλλά και την αυτοεκτίμηση του αφού νιώθει κοινωνικά άχρηστος. Είναι η πραγματικότητα η δικιά μας, της σημερινής πιο μορφωμένης από κάθε άλλοτε νεολαίας, που αναλώνεται σε ένα ατελείωτο κυνήγι προσόντων και δεξιοτήτων για να ανακαλύψει στα 25 της ότι έχει φτάσει σε ένα εργασιακό και προσωπικό τέλμα βασιζόμενη στα καλοστημένα ψέματα περί ατομικής ανέλιξης και επιτυχίας.

  Οι διάφορες κυβερνήσεις, λοιπόν, και τα διάφορα κέντρα εξουσίας αξιοποιούν την κρίση όχι μόνο για να αυξήσουν τα κέρδη τους και να εντείνουν την εκμετάλλευση αλλά και για να αφαιρέσουν από μια ολόκληρη κοινωνία το δικαίωμα της να συγκροτεί συλλογική-κοινωνική ταυτότητα, να ελπίζει και να πορεύεται συλλογικά. Καθώς και επιβάλλουν τον ατομικό δρόμο, ένα δρόμο καταδικασμένο στην αποτυχία. Και πώς μπορεί να μην βιώνει κατάθλιψη κάποιος που του δίνεται ως μόνη επιλογή η αποτυχία; Πώς μπορούν να μην οδηγούνται στην απομόνωση και στην ενοχή τα μέλη μιας κοινωνίας, όταν η εξουσία καλλιεργεί την εντύπωση ότι η κρίση είναι αποτέλεσμα κάποιων αφηρημένων δυνάμεων που κατευθύνουν τη ροή των πραγμάτων και ότι το άτομο είναι απόλυτα αδύναμο απέναντι σ’ αυτές και επομένως δεν μπορεί να δράσει, δεν μπορεί να αντισταθεί; Αυτό είναι κρατική δολοφονία… δολοφονία της σκέψης, δολοφονία της ελπίδας, δολοφονία της αντίστασης και που στην έσχατη των περιπτώσεων καταλήγει και σε φυσική δολοφονία με τους ίδιους πάντα ηθικούς αυτουργούς(βλέπε ΕΕ-ΔΝΤ-Συγκυβέρνηση)!

  Τέλος λοιπόν στις αυταπάτες! Υπαίτιοι για την κρίση δεν είναι οι εργαζόμενοι και η νεολαία. Υπαίτιο είναι το χρεωκοπημένο καπιταλιστικό σύστημα και όλοι όσοι ωφελούνται από αυτό (βλέπε Λάτσης, Λαμπράκης, Μπόμπολας, Μάνεσης και λοιποί ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές). Δε είμαστε εμείς κοινωνικά άχρηστοι. Άχρηστη είναι αυτή η πολιτική και οι εκφραστές της. Δε θα τους επιτρέψουμε να διαιωνίσουν την κοινωνία της εκμετάλλευσης, της διαφθοράς και της αποξένωσης. Εμείς θα φτιάξουμε την κοινωνία που δε σε θέλει υπόδουλο και θεατή, μια κοινωνία δημοκρατική, αλληλέγγυα, μια κοινωνία από εμάς για εμάς!

  Απέναντι στον ατομικό δρόμο της κατάθλιψης προτάσσουμε την αισιοδοξία της συλλογικής αντίστασης! Γιατί ή θα χάσει ο καθένας μόνος του ή θα νικήσουμε όλοι μαζί!

Αντί Καλωσορίσματος

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα τα ποσοστά ανεργίας φτάνουν το 20%, η δε ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και – για να μη μιλάμε μόνο με ποσοστά -  τον αριθμό του ενός εκατομμυρίου. Πράγμα που σημαίνει πως το μέλλον για όσους αυτή τη στιγμή είναι στο πανεπιστήμιο, δηλαδή για τους αυριανούς εργαζόμενους (ή αυριανούς ανέργους) προμηνύεται δύσκολο. Τουλάχιστον όμως οι φοιτητές είναι σε πιο προνομιακή θέση, έχουν εφόδια για να βγουν αύριο προς αναζήτηση εργασίας, εφόδια που παίρνουν από τη σχολή τους. Ή μήπως όχι;