Ο Δεκέμβρης δεν τέλειωσε για εμάς...

Οχτώ  χρόνια έχουν περάσει από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την εξέγερση της νεολαίας, και αυτή τη στιγμή καλούμαστε να πάρουμε εμείς  τη σκυτάλη του αγώνα, όχι για να «γιορτάσουμε» εκείνη την περίοδο, όχι  για να της δώσουμε επετειακό χαρακτήρα, αλλά αντίστροφα, μέσα από αυτήν την ημερομηνία να καταφέρουμε να εκφράσουμε τα σημερινά μας αιτήματα. Να καταφέρουμε να τη χρωματίσουμε με το στίγμα της τωρινής συγκυρίας. Να καταφέρουμε να πιάσουμε το νήμα που συνδέει την κραυγή της νεολαίας και των εργαζομένων το Δεκέμβρη του 2008 με τους σημερινούς αγώνες. Γιατί αυτή η ημερομηνία δεν θα έχει κανένα νόημα, αν εμείς, η νεολαία, δεν καταφέρουμε πεισματικά, να την τραβήξουμε από τον στείρο ιστορικό της χαρακτήρα και να την κάνουμε ζωντανή πραγματικότητα.

Αυτή τη στιγμή θα μπορούσε κάποιος πανεύκολα να πει ότι το κυριότερο μήνυμα που κυοφορεί αυτή η ημέρα συμπυκνώνεται στην καλύτερη περίπτωση στο σύνθημα «Μπάτσοι , γουρούνια, δολοφόνοι». Παρ’ όλα αυτά είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η δολοφονία ενός παιδιού 14 χρονών από έναν αστυνομικό,  πέρα από την ακραία καταστολή του κράτους, πέρα από την ωμή αστυνομική βία καταδεικνύει μια συνολική προσπάθεια του συστήματος να καθυποτάξει κάθε κινηματική απόπειρα και να σου πει με τον πιο αναίσχυντο τρόπο πως «ό,τι προσπάθεια και να κάνεις για να αντισταθείς, ό,τι κίνηση και να κάνεις ενάντια στα σχέδιά μας, θα μας βρεις μπροστά σου με τον πιο επιθετικό τρόπο». Κι αυτός ο επιθετικός τρόπος δεν είναι μόνο τα ΜΑΤ στις πορείες, δεν είναι μόνο τα ασφυξιογόνα, τα δακρυγόνα και το ξύλο, δεν είναι μόνο οι συλλήψεις και τα κρατητήρια. Είναι και η λιτότητα, είναι η ανεργία, είναι η επισφάλεια, είναι ο φασισμός, είναι το δυσοίωνο μέλλον που προμηνύεται για τη νέα γενιά. Γι αυτό,  το φοιτητικό κίνημα πρέπει να δώσει στην 6^η Δεκέμβρη νέα πνοή, με σημαία το σύνθημα ότι δεν θα είμαστε η γενιά που θα ζήσει μέσα στην ανεργία, μέσα στον κοινωνικό κανιβαλισμό και την κατάθλιψη. Με το σύνθημα ότι όποια και να είναι η καταστολή, κανείς δεν θα μπορέσει να καταπιέσει τις δυνατότητες και τις επιθυμίες των ανθρώπων για μια άλλη ζωή.

Μια πολύ έντονη και επίκαιρη, λοιπόν, έκφανση της καταπίεσης που δεχόμαστε στις ζωές μας είναι και η επίθεση στην εκπαίδευση. Με πολύ γενικά λόγια αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε σαν κύριο είναι ότι η εκπαίδευση γίνεται ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια του συστήματος να πλήξει ακόμη περισσότερο τα ήδη πληττόμενα κομμάτια και να αφαιμάξει όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος. Η γνώση γίνεται εμπόρευμα και μάλιστα πολύ πολύτιμο και όχι μόνο μέσα από τις πρακτικές (απλήρωτη δουλειά), ή τις έρευνες(π.χ. δωρεάν πατέντες για επιχειρήσεις) αλλά και μέσα από την κατανομή των φοιτητών με τέτοιο τρόπο ώστε η κατάρτισή τους να απαντάει ακριβώς στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και όχι στις ανάγκες της κοινωνίας. Π.χ. η αγορά εργασίας αυτή τη στιγμή, σε αντίθεση με την κοινωνία, δεν έχει ανάγκη από εκπαιδευτικούς, γιατί δεν παράγουν κάποιο μεγάλο κέρδος για το κεφάλαιο. Άρα, προσλήψεις στο δημόσιο δεν γίνονται και οι καθηγητικές σχολές υποβαθμίζονται σε τεράστιο βαθμό, από την αφαίρεση της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία μέχρι και την ένταση της υποχρηματοδότησης με αποτέλεσμα να πετιούνται απ’ έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία τα πιο πληττόμενα κομμάτια των φοιτητών.

Παρ’ όλα αυτά, για να καταλάβουμε το σχέδιο που έχουν κυβέρνηση και Ε.Ε. για την εκπαίδευση, θα πρέπει να δούμε το ζήτημα συνολικά και όχι μόνο μέσα στα πανεπιστήμια. Η κατάσταση που προετοιμάζεται για το Σχολείο  είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα, από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Αυτή τη στιγμή, το σχέδιο για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση μιλάει για ένα Λύκειο όπου ένα 30% μόνο των μαθητών θα πηγαίνει στα Γενικά Λύκεια και το υπόλοιπο 70% θα προορίζεται για την τεχνική εκπαίδευση, γεγονός που θα οξύνει σε τρομερά μεγάλο βαθμό τους ταξικούς φραγμούς. Επίσης, η μαθητεία στα τεχνικά λύκεια, δηλαδή η απλήρωτη εργασία των μαθητών για επιχειρήσεις με στόχο την  «κατάρτισή τους», γίνεται κύριος στόχος της επίθεσης καθώς ωθεί κι όλας τα παιδιά να μαθητεύσουν στις κακοπληρωμένες, ελαστικές  εργασιακές σχέσεις και στην υπακοή. Να μάθουν στο νέο πρότυπο εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας. Και το Λύκειο μετατρέπεται σε μια βαθμίδα των λίγων που έχουν τα λεφτά και τη δυνατότητα να περάσουν από το εξεταστικό κάτεργο της "αριστερής" τράπεζας θεμάτων, να μάθουν στην κατακερματισμένη γνώση και στο κυνήγι δεξιοτήτων για να περάσουν στο πανεπιστήμιο.

Με αυτά τα λίγα στοιχεία μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η επίθεση που επιχειρείται αυτή τη στιγμή στην παιδεία δεν είναι κάτι ξέχωρο από τη συνολική επίθεση που δέχονται γενικά τα πληττόμενα κομμάτια. Δεν είναι κάτι ξέχωρο, αλλά πτυχή μιας ολόκληρης απεγνωσμένης προσπάθειας του κεφαλαίου να βρει τρόπο να ξεπεράσει την κρίση του. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι σημαντικό σαν φοιτητικός σύλλογος να συνδεόμαστε στο κίνημα όχι μόνο με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, που είναι απαραίτητο, αλλά και συνολικά με το εργατικό κίνημα, κόντρα και μακριά από τον αστικοποιημένο, εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Γιατί εμείς είμαστε οι επόμενοι ή και τωρινοί άνεργοι ή οι ελαστικά και μαύρα εργαζόμενοι.

Να, λοιπόν, γιατί είναι απαραίτητο και εμείς σαν φοιτητές να μιλήσουμε για την κατάσταση στους εργασιακούς χώρους, να συζητήσουμε  για τα εργασιακά μας δικαιώματα και για τον νέο εργασιακό νόμο, που κομμάτι του κατατίθεται προς ψήφιση μέσα στην επόμενη βδομάδα. Μέσα σε ένα τοπίο όπου οι άνεργοι στη νεολαία φτάνουν και το ποσοστό των 60%, ενώ παράλληλα όσοι εργάζονται το κάνουν περιστασιακά και χωρίς καμία σιγουριά για την επόμενη μέρα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έρχεται να φέρει τον νέο εργασιακό νόμο, έναν νόμο που ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση, υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο τους ανέργους με στόχο το κεφάλαιο να εκμεταλλευτεί την ανεργία τους, ορίζει υποκατώτατο μισθό και προωθεί όλο και πιο βαθιά αυτό το τοπίο της επισφαλούς και μαύρης εργασίας. Σου λέει με έναν πολύ ξεκάθαρο τρόπο ότι προοριζόμαστε να γίνουμε εκείνη η νεολαία που δεν θα χει ποτέ σταθερή και μόνιμη δουλειά, αλλά θα τρέχει συνεχώς πίσω από έναν εργοδότη για να εξασφαλίσει ένα μεροκάματο. Μας λέει ότι θα είμαστε η γενιά εκείνη που θα φεύγει σεζόν τα καλοκαίρια για να βγάλει το νοίκι των επόμενων μηνών, η γενιά που θα μεταναστεύει, η γενιά που θα ανακυκλώνει την ανεργία, η γενιά που θα παρατάει τις σπουδές της για να βγάλει κάνα φράγκο για την οικογένεια, η γενιά που θα ανταγωνίζεται μεταξύ της και θα εχθρεύεται για μια θέση εργασίας, η γενιά που θα εργάζεται για να σπουδάσει και θα σπουδάζει για να εργάζεται, η γενιά που θα εγκαταλείψει τα όνειρά της.

Εδώ είναι όμως το ερώτημα. Αν τελικά θα δεχτούμε να μαστε αυτή η γενιά ή θα πούμε ότι, πέρα από τις λογικές επιβιωτισμού και ατομικού δρόμου, θα βάλουμε τους εαυτούς μας στη διαδικασία αυτή της ανατροπής της κατάστασης,  γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να ζήσουμε έτσι. Και όχι μόνο δεν θέλουμε να ζήσουμε έτσι, αλλα θέλουμε να ζήσουμε αλλιώς. Όχι μόνο δεν θέλουμε την εκπαίδευση να ιδιωτικοποιείται και να γίνεται επένδυση για τις επιχειρήσεις, αλλά θέλουμε την παιδεία τη δημόσια και δωρεάν, την μόρφωση για όλους, την γνώση των αναγκών μας, τη γνώση τη σφαιρική και ανθρωπιστική. Όχι μόνο δεν θέλουμε την ανεργία και την επισφάλεια, αλλά θέλουμε τη μόνιμη και σταθερή εργασία, με όλα τα εργασιακά μας δικαιώματα. Γιατί δεν θέλουμε το παλιό ή το τωρινό, αλλά το νέο.

Και αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να γίνει δυνατή με κανέναν μαγικό τρόπο, ούτε με καμία ανάθεση, αλλά μπορεί να γίνει δυνατή μόνο αν οι ίδιοι οι φοιτητές παράξουμε πολιτική από μας για εμάς μέσα από το όργανο του φοιτητικού μας συλλόγου, τη Γενική Συνέλευση.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 5/12 ΣΤΗΝ ΑΙΘ. 440

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 6/12 ΣΤΙΣ 11 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 7/12 ΣΤΙΣ 12.30

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 8/12 ΜΕ ΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Παίζει γενική συνέλευση. Λες;

Ακούγεται τις τελευταίες μέρες ότι θα γίνει Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου. Πιθανόν αν είσαι πρωτοετής δεν ξέρεις τι είναι η Γενική Συνέλευση, ενώ αν είσαι στο 2^ο έτος δεν έχεις ζήσει προηγούμενες περιόδους με μαζικές και σχετικά τακτικές Γενικές Συνελεύσεις. Διάφοροι θα σου πουν ότι «δεν υπάρχει λόγος να πας, έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να κερδίσεις κάτι. Καλύτερα να παρακολουθήσεις το μάθημα σου μπας και πάρεις κανέναν καλό βαθμό». Θα σκεφτείς ότι «εντάξει δεν είναι λάθος αυτά που λένε, αλλά δεν έχω εγώ χρόνο για συλλογικές διαδικασίες και άλλα τέτοια. Εγώ πρέπει να μπω στο μάθημα, να πάρω πτυχίο, να τελειώνω από δω μέσα». Θα σου πουν ακόμη, ότι «οτιδήποτε ξεφεύγει από το ατομικό κυνήγι προσόντων, θα σταθεί εμπόδιο στο να τελειώσεις γρήγορα και με επιτυχία τη σχολή σου». Από την άλλη, μάλιστα, σίγουρα θα σκεφτείς ότι αυτοί που ήρθαν να με ενημερώσουν είναι είτε κάτι γραφικοί κομματικοί τύποι που θέλουν να βγουν σωστοί και να ενισχύσουν την παραταξούλα τους, είτε είναι κάτι ουτοπιστές, που δεν πατάνε σε μάθημα, βρίσκονται πολύ μακριά από την πραγματικότητα και το μόνο που έχουν να πουν είναι να κάνουμε καταλήψεις και πορείες.

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική…

Αυτή τη στιγμή περνάνε δίδακτρα σε πολλά μεταπτυχιακά, ενώ παράλληλα υπάρχει κατεύθυνση της κυβέρνησης σε πολλά τμήματα της Φιλοσοφικής (όπως και σε καθηγητικές σχολές της ΦΜΣ) να μην ενσωματώνεται η διδακτική επάρκεια στο πτυχίο μας. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι πολλοί από εμάς που έχουμε μόνο το πτυχίο μας δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να προσληφθούμε και να ασκήσουμε το επάγγελμά του καθηγητή, Ενώ αν θέλουμε να αποκτήσουμε διδακτική επάρκεια υπάρχει η κατεύθυνση από την Επιτροπή Διαλόγου για την Παιδεία αυτή να ενσωματώνεται σε επί πληρωμή μεταπτυχιακό και άρα θα πρέπει να πληρώσουμε ένα σωρό λεφτά. Ας σκεφτούμε, λοιπόν,  σ’ αυτό το σημείο, πόσοι φοιτητές κυριολεκτικά πετιούνται έξω από την εκπαίδευση και πώς τελικά αυτό το «δημόσιο αγαθό» γίνεται προνόμιο για λίγους.

Το πρόγραμμα σπουδών συνεχίζει να αλλάζει κάθε τόσο για να προσαρμόζεται καλύτερα όχι στις δικές μας ανάγκες  και της κοινωνίας συνολικά, αλλά στις ανάγκες των επιχειρήσεων και τις ανάγκες της αγοράς.

Στα ξενόγλωσσα ειδικά δεν μας παρέχουν δωρεάν συγγράμματα, τα οποία είναι απαραίτητα για την παρακολούθηση και την εξέταση στο μάθημα. Οι αίθουσες συχνά γεμίζουν και οι φοιτητές δεν μπορούμε ούτε καν να βρούμε θέση να κάτσουμε (όπως στα κοινά μαθήματα Ψυχολογίας- ΦΠΨ). Το χειμώνα ξεπαγιάζουμε, ενώ όταν πιάνει βροχή (και αυτό δεν είναι υπερβολή), το ταβάνι στάζει και δημιουργεί λιμνούλες με βροχόνερο στους διαδρόμους της Σχολής. Την ίδια ώρα δεν δίνονται κτίρια για τη δωρεάν στέγαση όλων των φοιτητών που έρχονται από επαρχία και έχουν ανάγκη από εστίες, οι μεταφορές όχι μόνο δεν είναι δωρεάν, αλλά είναι και μια ολόκληρη ταλαιπωρία, ενώ το φαγητό της λέσχης σίτισης τα τελευταία χρόνια δεν προσφέρεται σε όλους τους φοιτητές την ίδια ώρα που οριακά θυμίζει πλαστικό.

Με λίγα λόγια τα χρήματα που δίνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για την παιδεία είναι ελάχιστα. Μας  λένε ότι δεν έχουν λεφτά για το πανεπιστήμιο, όμως έχουν λεφτά για στρατιωτικό εξοπλισμό και για την αστυνομία. Μας λένε ότι το πανεπιστήμιο δεν έχει χρήματα, όμως ολόκληρες εργολαβίες  πλουτίζουν απ’ αυτό. Στην ουσία μας λένε ότι δεν θα δώσουν ούτε ψίχουλο παραπάνω για τη φοιτητική μέριμνα και ότι θα πρέπει να την πληρώνουμε εμείς από την τσέπη μας. Άρα, όχι απλά μας το λένε, αλλά μας το θυμίζουν και συνέχεια, ότι η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται προνόμιο των λίγων φοιτητών, που διαθέτουν τα απαραίτητα χρήματα για να τα βγάλουν πέρα. Σε αυτό το τοπίο της διάλυσης κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας έρχεται να επενδύσει το κεφάλαιο, προκειμένου να χρησιμοποιήσει τη γνώση και την έρευνά για να αυξήσει τα κέρδη του στην προσπάθεια να ξεπεράσει την κρίση του συστήματος. Έτσι λοιπόν αντί να αναδεικνύεται ως λύση η αναγκαία κρατική χρηματοδότηση, εμφανίζεται το Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο ως «από μηχανής θεός». Όμως στο Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο χωράνε μόνο οι ανάγκες και τα κέρδη του κεφαλαίου και όχι εμείς, που μας προορίζουν να γίνουμε η γενιά της ανεργίας, της ελαστικής και μαύρης εργασίας και της μετανάστευσης.

Μας λένε ότι η γνώση που θα πάρουμε μέσα στο Πανεπιστήμιο δεν θα πρέπει να είναι γνώση σφαιρική και χρήσιμη για τον άνθρωπο και την κοινωνία, αλλά γνώση υπερεξειδικευμένη  και τεμαχισμένη, έτσι ώστε να μας προετοιμάσει να βγεις ένα αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, χρήσιμο γι’ αυτό που αναζητά και επιδιώκει αυτή τη στιγμή η αγορά εργασίας. Άρα, αυτή τη στιγμή, με τις αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, με την μη αναγνώριση διδακτικής επάρκειας και την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, αν ποτέ θελήσεις να ασκήσεις το επάγγελμά σου ή θα πρέπει να κάνεις ένα καλό ακριβό μεταπτυχιακό ή θα πρέπει να αναλωθείς σε μια σειρά από προγράμματα επανακατάρτισης, που πάλι απαιτούν χρήματα.

Αυτοί , λοιπόν, που σου λένε ότι οι φοιτητές που δεν έχουν να πληρώσουν δε θα σπουδάσουν. Αυτοί  που διαλύουν κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας, αυτοί που θυσιάζουν τη γνώση στο βωμό των αναγκών της αγοράς εργασίας, είναι οι ίδιοι που σου λένε να μην πας στη Γενική σου Συνέλευση.

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Πώς θα αντιμετωπίσουμε όλη αυτήν την κατάσταση; Ή μάλλον, τελικά, δεν θα την αντιμετωπίσουμε και θα μείνουμε αμέτοχοι; Δε θα πάρουμε θέση απέναντι σε όλα αυτά;

Εκεί ακριβώς είναι η χρησιμότητα της γενικής συνέλευσης. Ξεκινά από τη συνειδητοποίηση ότι δε θα κάτσουμε να δεχτούμε σαν δεδομένη και απαράλλαχτη την κατάσταση που βιώνουμε, ότι ο τρόπος  να κερδίσουμε κάτι δεν μπορεί να είναι ατομικός αλλά μόνο συλλογικός. Ξεκινά από τη συνειδητοποίηση ότι αν δεν πάρουμε θέση, ξεκάθαρα δεχόμαστε την κατάσταση που μας επιβάλλουν. Η Γενική Συνέλευση είναι το όργανο του φοιτητικού συλλόγου με το οποίο οι φοιτητές όχι μόνο μπορούμε αλλά οφείλουμε  να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε και να αποφασίσουμε, μακριά από λογικές που θέλουν το σύλλογο μαγαζάκι των πολιτικών παρατάξεων. Η γενική συνέλευση είναι το όργανο που οι φοιτητές οι ίδιοι μπορούμε και πρέπει να παράγουμε πολιτική για τον εαυτό μας  και όχι να καθοδηγούμαστε από τα θέλω και τα δε θέλω κάθε παράταξης. Γι’ αυτό κι εμείς πιστεύουμε ότι θα πρέπει να βρίσκεται όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις.

Γι’ αυτό ακριβώς το ζήτημα είναι να υπερβούμε την κατάσταση που μας επιβάλλουν. Μια κατάσταση που σου λέει ότι πρέπει να την παλέψεις όσο μπορείς ατομικά, να επιβιώσεις μόνος σου και πολλές φορές σε βάρος των άλλων.

Αντίθετα οι αγώνες σήμερα μπορούν να νικάνε. Έτσι κατάφεραν να πετύχουν νίκες οι Γενικές Συνελεύσεις και οι μαχητικές κινητοποιήσεις στο Ρέθυμνο για τη δωρεάν μεταφορά των φοιτητών. Έτσι και οι Γενικές Συνελεύσεις και οι μαχητικές κινητοποιήσεις στη Νομική για την κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά μπορούν να νικήσουν αν γίνουν υπόθεση όλων μας! Όλοι πρέπει να πάρουμε θέση για την παιδεία που θέλουμε. Για μια παιδεία δημόσια και δωρεάν  που να μας χωράει όλους. Για μια γνώση απελευθερωτική για τον ίδιο τον άνθρωπο και την κοινωνία. Για την παιδεία των αναγκών μας και την κοινωνία των ονείρων μας.

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του συλλόγου την ΤΡΙΤΗ 25/10 στις 12:00 στην αίθουσα 313

Όσο υπάρχει νεολαία ... θα παλεύει για τα δικαιώματά της

  Η δεύτερη και συνεχόμενη εκλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έρχεται να μας πείσει ότι πλεόν βρισκόμαστε σε μια φάση “έντιμου συμβιβασμού” και αποδοχής του ευρωμονόδρομου και των μνημονίων. Συμπυκνώνοντας όλα αυτά στη κυρίαρχη αφήγηση του ΤΙΝΑ (There Is No Alternative) η κυβέρνηση πίστευε ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει το 3ο μνημόνιο αναίμακτα. Τα πρώτα μέτρα τα οποία κλήθηκε να εφαρμόσει ήταν εκείνα του ασφαλιστικού (κόψιμο μισθών συντάξεων, ιδιωτική υποχρέωση η ασφάλιση), του πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας με διαδικασίες fast track και της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, δηλαδή τη διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας και της επιχειρηματικής ανασυγκρότησης, μέσω της εισαγωγής ιδιωτικών συμφερόντων στη γνώση και την έρευνα του πανεπιστημίου, ιδιαίτερα σε σχολές που είναι χρήσιμες για τα κέρδη του κεφαλαίου, όπως το ΕΜΠ. Από την άλλη για τις σχολές που δεν παράγουν άμεσα κέρδος για το κεφάλαιο το μέλλον τους είναι η συγχώνευση ή ακόμα και το κλείσιμο τμημάτων, μέσω του Σχεδίου Αθηνά 2 που αφορά πολλά ΤΕΙ, αλλά και τμήματα ανθρωπιστικών επιστημών.

  Οι αντιλαϊκές αυτές πολιτικές, πυροδότησαν πολύ γρήγορα αντιστάσεις. Ήδη από την αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς υπήρξαν μια σειρά από γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις στις σχολές ενώ στο εργατικό κίνημα εναρκτήριο λάκτισμα ήταν η απεργία στις 12 Νοεμβρίου. Όλα αυτά  ήρθαν και συνάντησαν τον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου, κατά τη διάρκεια του όποιου πέρα από τη μαζική αντιιμπεριαλιστική πορεία, διεξήχθη συντονιστικό των φοιτητικών συλλόγων για κοινό κινηματικό σχεδιασμό ενώ παράλληλα έγινε παράσταση διαμαρτυρίας στο Ιταλικό Ινστιτούτο με αίτημα τη μη έκδοση των 5 συναδέλφων μας  στις Ιταλικές Αρχές. Επιπλέον ξεσπάνε διάφοροι κλαδικοί αγώνες ιδιαίτερα μαχητικοί, όπως οι λιμενεργάτες ή η πρόσφατη κινητοποίηση των αγροτών, οι οποίοι πρέπει να συντονιστούν μεταξύ τους, προκειμένου να δωθεί ενιαία εργατική απάντηση στην κρίση.

  Έτσι και στο φοιτητικό κίνημα προκειμένου να γίνουν οι αγώνες μας νικηφόροι, χρειάζεται ένα μόνιμο συντονιστικό γενικών συνελεύσεων. Η γενική συνέλευση ως ανώτατο και αναντικατάστατο όργανο του συλλόγου που είναι ανοιχτό σε κάθε άποψη, πέρα από φασιστικές, θα πρέπει να συνεδριάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, να παίρνει αποφάσεις, οι οποίες θα υλοποιούνται από όλο το σύνολο των φοιτητών, καθώς και να εκλέγει αντιπροσώπους οι οποίοι θα λογοδοτούν στο σύλλογο και θα μπορούν να ανακαλούνται ανά πάσα στιγμή. Σκοποί αυτής της λογικής είναι αφενός μια μόνιμη κινηματική δράση και αφετέρου ο πολιτικός συντονισμός του φοιτητικού κινήματος σε μια βαθιά ενοποίηση που θα πηγαίνει κόντρα στο κατακερματισμό των επιμέρους αντιστάσεων. Έτσι με ενιαίο και δημοκρατικό  τρόπο το φοιτητικό κίνημα θα μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματα του και να επιβάλλει, με μαχητικό τρόπο τα “θέλω” του για να οικοδομήσει μια παιδεία και ένα πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται πραγματικά στις ανάγκες μας.

  Βάσει αυτών λοιπόν πρέπει μέσα από τη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού μας συλλόγου να πάρουμε αγωνιστικές αποφάσεις. Το κίνημα θα πει την τελευταία λέξη απέναντι στις αντεργατικές πολιτικές κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου! Να βρισκόμαστε όλοι και όλες στις κινητοποιήσεις: 

-Στις 24/11 πορεία στις 18.00 στην Ιταλική πρεσβεία, έναντια στην έκδοση των 5 φοιτητών στην Ιταλία και στις αυταρχικές πολιτικές της Ε.Ε.

-Πέμπτη 26/11 ανοιχτό κάλεσμα Πρωτοβουλίας Αγώνα Φιλοσοφικής, για συζήτηση αναφορικά με τα ζητήματα της συγκυρίας και τη δράση μας εντός και εκτός σχολής  το επόμενο διάστημα.

-Παρασκευή 27/11 κινητοποίηση στον ΟΑΣΑ, με αίτημα δωρεάν μεταφορές για όλους τους φοιτητές και τους ανέργους. ΚΑΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ!

-Σάββατο 28/11 στις 12:00μμ στο Μοναστηράκι, έπειτα από διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης, με αντι-ΕΕ χαρακτήρα, για όλους τους συλληφθέντες της 1ης Μάη του 2015 στο Μιλάνο. Στις 11.00 κινητοποίηση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ενάντια στην Frontex και τη μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης φρούριο με το Συντονιστικό σωματείων – φοιτητικών συλλόγων για το μεταναστευτικό – προσφυγικό.

-Τετάρτη 2/12 Γενική Συνέλευση Φοιτητικού Συλλόγου Φιλοσοφικής

-Πέμπτη 3/12 Πανεκπαιδευτική πορεία στα Προπύλαια, έπειτα από απόφαση του συντονιστικού των Γενικών Συνελεύσεων

-6/12 πορεία μνήμης για τη δολοφόνια του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα και την κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε

Κείμενο - κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για πολιτικό και κινηματικό συντονισμό Φιλοσοφικής

Ως φοιτητές και φοιτήτριες της Φιλοσοφικής γράφουμε αυτό το κείμενο –κάλεσμα κατόπιν της συγκρότησης μιας πρωτοβουλίας πολιτικού και κινηματικού συντονισμού προκειμένου να ανοίξουμε την κουβέντα και να συμβάλλουμε στην τροφοδότηση και την αναζωογόνηση  του συλλόγου μέσα απο την ίδια μας την δράση.

 Ένας λόγος που είναι παραπάνω αναγκαία αυτή η κουβέντα και τέτοιου είδους εγχειρήματα είναι η συνολική επίθεση που βιώνουν η νεολαία, οι εργαζόμενοι και τα αποκλεισμένα κομμάτια της κοινωνίας  στα χρόνια της  κρίσης. Συγκεκριμένα αυτή η επίθεση εντείνεται με την υπογραφή του 3ου μνημονιού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που έρχεται  να συνεχίσει τις προηγούμενες ευρωπαικές αντιλαικές πολιτικές και πλήττει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, τις κοινωνικές παροχές, αυξάνει την ανεργία και συρρικνώνει μισθούς και συντάξεις. Καταστέλλει πολιτικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες. Διαρρηγνύει τις κοινωνικές μας σχέσεις. Μέσα σε αυτό τοπίο η εκπαίδευση δεν μένει αλώβητη. Οι κατευθύνσεις αυτές εισάγονται στο πανεπιστήμιο μέσα απο την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία επιβάλλει την διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας, την εισβολή ιδιωτικών συμφερόντων, την διάλυση της επαγγελματικής μας προοπτικής μέσα απο την διάσπαση και απαξίωση των πτυχίων  μας και την ένταση της υποχρηματοδότησης.  Αυτό εμπεδώνει στους φοιτητές την κουλτούρα της απάθειας ,του ατομισμού και της λογικής της ανταγωνιστικότητας για το μέλλον τους στην αγορά εργασίας, μέσα από την εντατικοποίηση των σπουδών τους  και  την πειθάρχηση των ζωών τους.

Απέναντι και πέρα από  την κυρίαρχη αφήγηση που επιβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την διάλυση του παρόντος και του μέλλοντος μας, εμείς προτάσσουμε την δική μας προοπτική με όπλο τις συλλογικές μας διαδικασίες και τους δικούς μας αγώνες. Στην βάση αυτού θεωρούμε πιο αναγκαίο από ποτέ να ανασυγκροτηθεί ο φοιτητικός μας  σύλλογος και το ανώτερο όργανο του που είναι η γενική συνέλευση. Να υπερβεί την αδυναμία που έχει το τελευταίο διάστημα να συνεδριάσει και να μπει σε αγωνιστική τροχιά. Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για την Γενική Συνέλευση καλούμαστε να επερωτήσουμε τις παραδοσιακές της μορφές και διαδικασίες, να την επανανοηματοδοτήσουμε και να την αναβαθμίσουμε σε συμμετοχικότητα και άμεση δραστηριοποίηση. Να γίνει πεδίο έκφρασης όλων των φοιτητών, να συμβάλει στην διαμόρφωση της συλλογικής μας καθημερινότητας και να μπορεί να απαντάει στους προβληματισμούς, στις ανάγκες και τις επιθυμίες του ζωτικού κομματιού του πανεπιστημίου, δηλαδή των φοιτητών και των εργαζομένων του. Να αποτελέσει το όχημα οργάνωσης ενός μαχητικού, διεκδικητικού και αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος  που θα προασπίζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα μας και θα συνδέεται  με το εργατικό και τα ευρύτερα κοινωνικά κινήματα.

Σε αυτά τα πλαίσια θεωρούμε σημαντικό οι φοιτητές της Φιλοσοφικής να συμμετέχουν μαζί με τους φοτητικούς συλλόγους στην απεργιακή κινητοποίηση την Πέμπτη 12/11 στις 10:30 στο Μουσείο, στις διεργασίες τους στο τριήμερο εορτασμό και στην πορεία για την επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Σαν πρωτοβουλία πολιτικού και κινηματικού συντονισμού θα βρεθούμε στο μπλοκ των φ.σ. της ΝΟΠΕ .

Η επόμενη συνάντηση μας θα είναι για να οργανώσουμε τις δράσεις μας για την ανασυγκρότηση των συλλογικών διαδικασιών και την πρόταση μας ενόψει επόμενης Γενικής Συνέλευσης.