Καλωσήρθες στη Γαλλική Φιλολογία…

«Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.

Και τη βρήκα πικρή.

Και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.»

Arthur Rimbaud – Μια εποχή στην κόλαση

Μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά.  Μια χρονιά γεµάτη άγχος, διάβασµα, φροντιστήρια, λεφτά, καταπίεση, νεύρα, τρέξιµο, τόνους νεσκαφέ, εκνευριστικά τηλεφωνήµατα και ερωτήσεις από ξεχασµένους συγγενείς, συγχαρητήρια και φιλιά στα µάγουλα για µια χρονιά «που άξιζε να θυσιαστεί µόνο στο διάβασµα, γιατί εν πολλοίς κρίνεται η υπόλοιπη ζωή µας, το µέλλον µας». Σίγουρα, οι σπουδές σου σ’ αυτή τη σχολή είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για μόρφωση, αναθεώρηση και αμφισβήτηση, για μια αρχή ενός διαφορετικού τρόπου κοινωνικοποίησης και αυτού που λέμε «φοιτητική ζωή».

Όλ’ αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά οφείλουμε να σε υποψιάσουμε και να σε ενημερώσουμε πως η πραγματικότητα έχει πολλές περισσότερες πλευρές που δυστυχώς θα επηρεάσουν σύντομα την ιδέα σου για το Πανεπιστήμιο, για αυτόν τον «Ναό της Γνώσης», θα απομυθοποιήσουν την ονειρική σχολή που έχτιζες μέρα με τη μέρα στην παιδική σου ηλικία και θα σου αποκαλύψουν και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: ότι τα προβλήματα της εκπαίδευσης που αντιμετωπίζουμε οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, στην ουσία συνδέονται άρρηκτα με τα προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και γενικά με όλα τα κοινωνικά ζητήματα.

Δυστυχώς , το Πανεπιστήμιο αντί να είναι πηγή πραγματικής συνολικής γνώσης, γνώσης απελευθερωτικής για τον ίδιο τον άνθρωπο και την εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης, αντί να παράγει γνώση που να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, γίνεται ένα εργαλείο εξαιρετικά χρήσιμο στα χέρια του Κεφαλαίου στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την κρίση του. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα «Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο», ένα πεδίο κερδοφορίας για το Κεφάλαιο, που η αξία του «εξαργυρώνεται» ακριβώς στο βαθμό που παράγει κέρδος γι’ αυτό και τις επιχειρήσεις. Κυβέρνηση και Ε.Ε. διαλύουν κάθε έννοια «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας προσπαθώντας όλο και πιο σκληρά να συνδέσουν με άρρηκτους δεσμούς τη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τις επιχειρήσεις και να την καθορίσουν με βάση επιχειρηματικά ανταποδοτικά κριτήρια.

Τώρα, σίγουρα όλα αυτά ακούγονται περίεργα και μακρινά. Παρ’όλ’αυτά, πρόκειται για απλά καθημερινά στοιχεία που αφορούν στη λειτουργία της σχολής.

 Για να καταλάβουμε καλύτερα ας ρίξουμε μια ματιά στον οδηγό σπουδών. Αρχικά, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι για την προετοιμασία των εξετάσεων χορηγούνται ‘’συνήθως’’ ένα σύγγραμμα ή ένα βοήθημα δωρεάν κάτι που όχι μόνο δεν συμβαίνει αλλά ίσα ίσα που χρειάζεται να βάλουμε και εμείς οι ίδιοι λεφτά από τις τσέπες μας, που δεν μας περισσεύουν, για να λάβουμε τη ‘’δωρεάν’’ παιδεία. Και μάλιστα αυτό συμβαίνει την ώρα που έχει καταργηθεί η δυνατότητα να μας δίνονται περισσότερα από ένα συγγράμματα για μαθήματα που τα χρειαζόμαστε. Η δικαιολογία φυσικά πάντα είναι ότι έχουμε να πληρώσουμε το «χρέος», στο βωμό του οποίου θυσιάζεται το δικό μας δικαίωμα στη μόρφωση. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι τα τελευταία χρόνια η δημόσια χρηματοδότηση για την παιδεία έχει μειωθεί κατά 80%, με αποτέλεσμα να διαλύεται όποιο δικαίωμα είχαμε σε δωρεάν σπουδές, στέγαση, σίτιση, μεταφορές. Και φυσικά στη γωνία περιμένουν οι επιχειρήσεις για να εμφανιστούν ως σωτήρες, οι οποίοι θα κάνουν επενδύσεις με αντάλλαγμα να αναπροσαρμοστούν τα πανεπιστήμια σύμφωνα με τις ανάγκες των κερδών τους.

Επιπλέον, ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον σημείο του οδηγού σπουδών του τμήματός μας προβλέπει ότι ‘’οι προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, ημεδαποί ομογενείς και αλλοδαποί δικαιούνται υγειονομική περίθαλψη, ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή, για διάστημα ίσο προς τα έτη φοίτησης που προβλέπονται ως ελάχιστη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών ενός Τμήματος προσαυξανόμενο κατά το ήμισυ’’. Συγκεκριμένα, οι φοιτητές για να έχουν πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χρειάζονται το ‘’φοιτητικό βιβλιάριο περίθαλψης’’ το οποίο δίνεται στο σπουδαστή κατά την εγγραφή του στο τμήμα. Τέτοιο βιβλιάριο, όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς δεν έχουμε δει ποτέ στα μάτια μας και ούτε πρόκειται. Μάλιστα δεν υπάρχει καμία πρόνοια ακόμα και για φοιτητές που αναγκάζονται να εργάζονται για να σπουδάσουν, οι οποίοι δεν έχουν το δικαίωμα ούτε διαφορετικής μέρας εξέτασης, λόγω εργασίας, ή απαλλαγής από υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Μάλιστα επιπρόσθετα το πιο ενδιαφέρον από όλα είναι το περίφημο ‘’Ταμείο Αρωγής φοιτητών’’ του Πανεπιστημίου Αθηνών, το οποίο μεταξύ άλλων έχει σκοπό την παροχή οικονομικού εισοδήματος σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών των φοιτητών που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική θέση, ιδιαίτερα εάν εξαιτίας αυτών τίθεται σε κίνδυνο η συνέχιση των σπουδών τους. Μάλλον μπερδεύτηκαν και το ταμείο αυτό άδειασε στην τσέπη καμίας εργολαβίας απ’ αυτές που κάνουν κουμάντο στη σχολή.

Είναι σίγουρο λοιπόν ότι δεν υπάρχει καμια δημόσια και δωρεάν παιδεία. Έτσι,  πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να καταφέρουν να σπουδάσουν με αποτέλεσμα να μην παρακολουθούν τις παραδόσεις και οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών δεν τους επιτρέπουν να τελειώσουν τις σπουδές τους. Έτσι, εντείνονται  οι ταξικοί φραγμοί και η τριτοβάθμια εκπαίδευση καταλήγει να μετατρέπεται σε προνόμιο λίγων, αντί για δικαίωμα όλων.

Όμως τι είναι αυτές οι μπλε αφίσες έξω απ’ την AULA;

Με το που ήρθες στο Πανεπιστήμιο, αποκλείεται να μην πρόσεξες τη ΔΑΠ, αυτήν την «ανεξάρτητη» παράταξη της σχολής, που σίγουρα θα πέρασε στις εγγραφές να σε «βοηθήσει» να γραφτείς, σίγουρα θα σου έδωσε αυτόν τον περίφημο φάκελο ΔΑΠ και θα σου ζήτησε το κινητό σου. Σίγουρα θα σου υποσχέθηκε σημειώσεις για κάθε μάθημα και θα σου είπε πως θα τα πείτε στα μπουζούκια. Όμως αρκετοί φοιτητές που παίρνουν σημειώσεις απ’ τη ΔΑΠ, παρακολουθούν τα «επιστημονικά» της σεμινάρια ή της «πολιτιστικές» της εξόδους μετά (ίσως και για να γλιτώσουν το πρήξιμο) ψηφίζουν ΔΑΠ, όμως θεωρούν ότι δεν παίρνουν κάποια θέση και ότι είναι ουδέτεροι. Όμως αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα!

Αντίθετα, υποστηρίζοντας τη ΔΑΠ παίρνεις πολύ βαθιά και ξεκάθαρη θέση. Υποστηρίζοντας τη ΔΑΠ αμέσως υποστηρίζεις την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στα Πανεπιστήμια, η οποία είναι ενεργός υποστηρικτής του σχεδίου διάλυσης κάθε έννοιας «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας και της επιχειρηματικοποίησης του πανεπιστημίου. Αυτοί είναι που θέλουν τα security, τις εργολαβίες, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, τις διαγραφές φοιτητών, την κατάργηση κάθε συλλογικής διαδικασίας και την ιδιωτικοποίηση γενικά της σχολής. Υποστηρίζεις την παράταξη που ήταν υπέρ στο σχέδιο Αθηνά το 2012, ένα σχέδιο που το γαλλικό το συγχώνευε με τις άλλες ξενόγλωσσες φιλολογίες σε ένα ενιαίο τμήμα, απ’ το οποίο η κάθε φιλολογία θα ήταν κατεύθυνση (!) και πέταγε με αυτό τον τρόπο χιλιάδες φοιτητές στο δρόμο. Στη Φιλοσοφική όμως καταφέραμε μέσα απ’ τις Γενικές μας Συνελεύσεις και τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος να μπλοκάρουμε αυτό το νομοσχέδιο. Κάπως έτσι πρέπει να μπλοκάρουμε και να εξαφανίσουμε και τους πολιτικούς εκφραστές αυτών των πολιτικών, δηλαδή τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ.

Λίγα λόγια για το πώς βλέπουμε εμείς την ιστορία της Γαλλίας, ως μια ιστορία επαναστάσεων και εξεγέρσεων…

Από τη γαλλική επανάσταση του 1789 μέχρι την παρισινή κομμούνα του 1871 και από το Μάη του 68 μέχρι την εξέγερση των ‘’καταραμένων’’ στα γαλλικά προάστια το 2005 και το πρόσφατο κίνημα του Nuit Debout η Γαλλία αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί χώρα των μεγάλων κοινωνικών εξεγέρσεων. Συγκεκριμένα το ρεύμα αμφισβήτησης του  Μαΐου του 68 αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα οδηγώντας το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών στο δρόμο της συλλογικής πάλης, του κοινωνικού αγώνα και της αντίστασης. Ξεκινώντας με σειρά καταλήψεων και απεργιών σε διάφορα πανεπιστήμια και σχολεία, ο αντίκτυπος του κινήματος έφτασε να διαδοθεί παγκοσμίως. Για εμάς ιδιαίτερα ο Μάης του ’68 αποδεικνύει ότι η νεολαία μπορεί να βγαίνει πρώτη μπροστάρης στους αγώνες και να δίνει το έναυσμα για κοινωνικές αναταραχές στις οποίες θα οδηγήσουν οι μαχητικοί αγώνες του εργατικού κινήματος.

Περνώντας σε σύγχρονα παραδείγματα ανυπακοής και κοινού αγώνα της νεολαίας και της εργατικής τάξης, φτάνουμε στη Γαλλία του 2016 όπου η κοινωνική έκρηξη ενάντια στην κυβέρνηση Ολάντ και την αλλαγή του «Εργατικού Κώδικα». έμελλε να ταράξει την ησυχία όχι μόνο της Γαλλίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλει με τις πολιτικές της ένα σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα για τη νεολαία και την εργατική τάξη και σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε και ο αντεργατικός νόμος της κυβέρνησης Ολάντ, όπως παρόμοιοι είναι και οι νόμοι για το ασφαλιστικό και τα εργασιακά (που έρχεται να ψηφιστεί το επόμενο διάστημα) της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Όμως απέναντι στο μέλλον της ανεργίας και της μετανάστευσης χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους της Γαλλίας, στους δρόμους του αγώνα να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, να δημιουργήσουν ένα άλλο μέλλον από αυτό που τους υπόσχονται, να συντρίψουν  την αντιδραστική επίθεση της εργοδοσίας και του κεφαλαίου στα εργασιακά τους δικαιώματα. Ο νέος νόμος για τα εργασιακά στόχευε στην αύξηση των ωρών εργασίας, την ελαστικοποίηση της εργασίας και τη μείωση των απολαβών των εργαζομένων με απώτερο σκοπό την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Où disperserons-nous les cendres du vieux monde ? (Πού θα σκορπίσουμε τις στάχτες του παλιού κόσμου;) λέει ένα από τα συνθήματα του κινήματος nuit debout, ένα κίνημα με ξεκάθαρα εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, ένα κίνημα που κατάφερε να δώσει ένα μήνυμα ανυπακοής και αγώνα, αντίστασης και ρήξης με τις αντεργατικές πολιτικές, ένα κίνημα από το οποίο εμείς εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε και επιδιώκουμε να απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο που απάντησε και ο γαλλικός λαός, ενάντια στην αντιδραστική πολιτική της ΕΕ, του ΔΝΤ, της κυβέρνησης και των ευρωμνημονίων που μας επιβάλλουν

Με ένα ανασυγκροτημένο και μαχητικό φοιτητικό κίνημα, πρωτοπόρο κομμάτι ενός ευρύτερου αγωνιστικού κινήματος της εργατικής νεολαίας πιστεύουμε ότι μπορούμε κι εμείς εδώ να πούμε όχι στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν, να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας για Μόρφωση – Εργασία - Ελευθερίες, να διεκδικήσουμε τα όνειρα μας, να σκορπίσουμε μια και καλή τις στάχτες του παλιού κόσμου!

Boycott Brazil 2014 : Ποτίζουν το γκαζόν με αίμα εργατών

Οι Βραζιλιάνοι έχουν ξεχυθεί στους δρόμους… Όχι ο λαός, που ίσως αγαπάει περισσότερο από κάθε άλλον το ποδόσφαιρο, δεν πανηγυρίζει τη «γιορτή του ποδοσφαίρου» ! Οι δρόμοι έχουν γεμίσει θυμό, πορείες και γκράφιτι, ενάντια στη διοργάνωση του Μουντιάλ. Και αναρωτιέται ο «αγνός» φίλαθλος : «τρελάθηκαν αυτοί ;»

Όχι, δεν τρελάθηκαν! Εξαθλιώθηκαν… και ξεσηκώθηκαν !

Όταν δίνονται 30 δις δολάρια για τα αθλητικά έργα, ενώ δεν υπάρχει πρόσβαση σε παιδεία και υγεία στο 10% του πληθυσμού, που είναι αναλφάβητο, δεν μπορείς να ζήσεις. Όταν 13 εκ. πολίτες υποσιτίζονται και πάνω από 250.000 άνθρωποι εκδιώκονται βίαια απ’ τα σπίτια τους, για να «εξευγενιστούν» οι «υποβαθμισμένες» κατοικήσιμες περιοχές, δεν έχεις καναπέ να κάτσεις άλλο. Όταν η καταναγκαστική και παιδική πορνεία γνωρίζει τεράστια αύξηση, με επίσημες καμπάνιες της κυβέρνησης να την προωθούν, δεν θα πουλήσεις φτηνά το τομάρι σου ! Όταν αμερικάνικες εταιρείες πολέμου, τύπου Blackwater, εκπαιδεύουν τη βραζιλιάνικη αστυνομία, οι πορείες διαμαρτυρίας γνωρίζουν την μηδενική ανοχή της καταστολής, πρώτος κίνδυνος είναι ο «εχθρός λαός» και όποιος αντιστέκεται, θα τους χαλάσεις το πανηγύρι ! Όταν στα κατασκευαστικά έργα πεθαίνουν σε εργατικά ατυχήματα – εργοδοτικές δολοφονίες 9 εργάτες… τότε εργάτες όλων των χωρών ενωθείτε !

Και αυτό είναι το δικό μας χρέος… να ενωθούμε !

 Να ενωθούμε με τους Βραζιλιάνους εργαζόμενους, φτωχούς και καταπιεσμένους, στην καμπάνια για μποϋκοτάζ του Μουντιάλ. Μια καμπάνια, που μας θυμίζει κάποιους «τρελούς», που το 2004, κόντρα στην εθνική υπερηφάνεια, φώναζαν ενάντια στη φούσκα της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.

ê 

       Να ενωθούμε με κάθε φίλαθλη φωνή, που σιχαίνεται να βλέπει την αγαπημένη του ομάδα να παίζει για να βγάζουν λεφτά το κεφάλαιο, οι πρόεδροι (αυτοί που γίνονται και δήμαρχοι, για να επιβάλουν πιο στεγνά τα συμφέροντά τους), οι χορηγοί και οι εταιρείες, ενάντια στην εμπορευματοποίηση του αθλητισμού.

ê

     Να ενωθούμε οι εργαζόμενοι, τα πληττόμενα κομμάτια της νεολαίας και των φοιτητών, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ - κεφαλαίου και του συστήματος, που μας εξαθλιώνουν !

ê 

          Οι καταπιεσμένοι στη Βραζιλία, οι αντιφασίστες στην Ουκρανία, οι εξεγερμένοι στη Βοσνία, οι Ζαπατίστας στα βουνά του Μεξικού, οι καθαρίστριες απ’ το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Φιλοσοφική και οι εργάτες απ’ το Σικάγο μέχρι τον Οκτώβρη, είναι εικόνες από το μέλλον μας ! 

Ο παλιός κόσμος πεθαίνει στην Ουκρανία – Ο νέος γεννιέται στη Βοσνία

Οι διεθνείς εξελίξεις μας έχουν παρουσιαστεί όλο αυτό το διάστημα μέσα από μια σύνθετη οπτικοακουστική προπαγάνδα, που ξεκίνησε απ’ το Mega και το ΣΚΑΪ και έφτασε μέχρι την απονομή των Όσκαρ, παρουσιάζοντας την πραξικοπηματική επιβολή ενός ακροδεξιού καθεστώτος απ’ την ΕΕ στην Ουκρανία, ως εξέγερση από ένα αυθόρμητο λαϊκό κίνημα κάποιων «ονειροπόλων».

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική…

Νεοφασιστικές ομάδες ξεχύνονται στους δρόμους της χώρας, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της ΕΕ και την ένταξη της χώρας σε αυτήν. Πιο συγκεκριμένα η απουσία ενός μαχητικού, αντικαπιταλιστικού, ταξικού εργατικού κινήματος καθιστά το λαό πιόνι των εκάστοτε αστικών συμφερόντων. Έτσι απ’ τη μία στοιχίζονται οι υπερασπιστές του διεφθαρμένου φιλο-ρωσικού καθεστώτος Γιανούκοβιτς και από την άλλη νεοφασιστικές ομάδες, που υπερασπίζονται τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα ΕΕ – ΗΠΑ,

Τα γεγονότα αυτά είναι ιστορικά, τόσο για την Ουκρανία, όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη.  Ένα γρήγορο φλασμπάκ θυμίζει ότι οι πολιτικές του έκπτωτου, πλέον, προέδρου Γιανούκοβιτς βύθιζαν στη φτώχεια τον ουκρανικό λαό. Κοινωνικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες περιστέλλονταν, η αυταρχικότητα άνθιζε, ενώ η οικονομική κρίση είχε ήδη ριζώσει για τα καλά. Η άρνησή του, όμως, να συμπράξει με την ΕΕ και η στροφή του προς τη δανειακή συμφωνία διάσωσης με τη Ρωσία, ήταν το γεγονός που έκανε την ΕΕ να δείξει το αμείλικτο και βάρβαρο πρόσωπό της.

Εκμεταλλευόμενη το φιλοδυτικό μέρος της χώρας και εξοπλίζοντας – στηρίζοντας παραστρατιωτικές νεοφασιστικές ομάδες πρωταγωνιστεί εμμέσως πλην σαφώς στις μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με στόχο την καθαίρεση του φιλορώσου πρόεδρου κα την πραξικοπηματική εγκαθίδρυση μιας νέας φασιστοειδούς κυβέρνησης.

Διαφορετική στάση όμως έχει η ΕΕ στη Βοσνία. Απέναντι στην εργατική εξέγερση της Βοσνίας δείχνει το πιο επιθετικό της πρόσωπο οξύνοντας ακραία την καταστολή. Ενάντια σε ένα κίνημα με σαφή αντιεθνικιστική κατεύθυνση, που προτάσσει τα εργατικά συμφέροντα και με αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης, δεν βλέπει «ονειροπόλους» αλλά μαχητικούς αγώνες ανατροπής, γι’ αυτό τρέχει γρήγορα να το καταπνίξει.

Τα παραδείγματα της Ουκρανίας και της Βοσνίας δείχνουν ξεκάθαρα το ρόλο της ΕΕ, που συνειδητά επιλέγει το νεοφασιστικό ολοκληρωτισμό, ως νέα κυρίαρχη αστική εναλλακτική στην καπιταλιστική κρίση, ειδικά εκεί όπου η οικονομική και κοινωνική κρίση μετατρέπεται σε ανοιχτή πολιτική κρίση. Όποιος αυτή τη στιγμή υπερασπίζεται την ΕΕ, είτε απ’ τη σκοπιά της κυβέρνησης, που υπόσχεται στήριξη στον ουκρανικό λαό με μεταφορά οικονομικής τεχνογνωσίας, είτε απ’ τη σκοπιά του ΣΥΡΙΖΑ, που σπέρνει αυταπάτες ότι μπορεί να την μεταλλάξει σε Ευρώπη των λαών, στην πραγματικότητα υπερασπίζεται τις νεοφασιστικές ορδές της ΕΕ και τελικά ένα σύστημα που γεννά νεκροταφεία.

Παράλληλα καταδεικνύεται έντονα και ο ρόλος του φασισμού, ως το μακρύ χέρι του συστήματος. Οι φασίστες είναι πάντα πρόθυμοι να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των κυρίαρχων. Όπως στην Ουκρανία παλεύουν για την ΕΕ, έτσι και η Χρυσή Αυγή δεν αμφισβητεί ούτε το ευρώ, ούτε την ΕΕ, προσταττεύει στη Βουλή τα συμφέροντα των εφοπλιστών και στόχο έχει να διαλύσει του μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων (βλ. δουλεμπορικά γραφεία εργασίας). Υψηλά στην ατζέντα του φασισμού είναι πάντα η επίθεση στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά, όπως αποδεικνύεται και απ’ την άμεση έκδοση νόμου για την απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας.

Από την άλλη πλευρά όμως, καθόλου αθώα δεν είναι και η Ρωσία, όπου ο φαρισαϊσμός και η υποκρισία της δεν έχουν όρια. Βλέποντας να διακυβεύεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο η οικονομικοπολιτική της κυριαρχία και επιρροή στην ευρύτερη περιοχή, στέλνει στρατεύματα στην Κριμαία, με την πρόφαση του κινδύνου των ρωσόφωνων κατοίκων από τους ακροδεξιούς – εθνικιστές. Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι στα σχέδια της Ρωσίας μπαίνει με περίεργο τρόπο και η Ουκρανική Αριστερά και το ΚΚ Ουκρανίας, που παρά την ακραία επίθεση που έχει δεχθεί απ’ τους νεοναζί, με αποκορύφωμα το νόμο για την απαγόρευσή του, το προηγούμενο διάστημα δεν λειτουργούσε προωθητικά για το λαό της Ουκρανίας, αλλά αντίθετα εγκλωβίστηκε σε ένα στρεβλό σχέδιο στήριξης του διεφθαρμένου φιλορώσου Γιανουκόβιτς. Η ανυπαρξία ανατρεπτικής Αριστεράς οδηγεί τους λαούς στην υποτέλεια στα συμφέροντα της αστικής τάξης και στο φασισμό.

Το δίλημμα για τους λαούς, όμως, δεν είναι ΕΕ-ΗΠΑ ή Ρωσία. Το πραγματικό δίλημμα είναι Ουκρανία ή Βοσνία! Το δρόμο στους λαούς δείχνει η εργατική εξέγερση της Βοσνίας, ο αγώνας για επιβίωση, κοινωνική δικαιοσύνη, δημόσια αγαθά, δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες, ενάντια σε ΕΕ – φασισμό.  Η εργατική τάξη και η νεολαία απ’ την Ουκρανία, μέχρι τη Βοσνία και από την Ελλάδα μέχρι την κάθε χώρα που υπάρχει καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, μόνο δρόμο έχουν την πάλη ενάντια στις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις και το σύστημα, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, για την επανάσταση και για μια κοινωνία με την εξουσία και τον πλούτο στα χέρια αυτών, που τον παράγουν.

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ (ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ) ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ...

...δύσκολα ξεχνιούνται και έτσι η Γαλλία βρίσκεται ,ένοπλα και επίσημα, για άλλη μια φορά στα εδάφη της Αφρικής. Αυτή τη φορά οι δυνάμεις της έχουν σταλεί στην Κεντραφρικανική Δημοκρατία με πρόσχημα τις θρησκευτικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα εκεί, στην πραγματικότητα όμως για να υπερασπίσουν τα συμφέροντά της σε μια χώρα που μέχρι το 1960 αποτελούσε μια από τις αποικίες της.

   Αναρωτιέται κανείς πώς βρίσκεται μπλεγμένη η Ελλάδα σε αυτή την ιμπεριαλιστική επέμβαση της Γαλλίας στην Κεντρική Αφρική. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Η Γαλλία για να μην πάθει ένα δεύτερο Βιετνάμ και να μην εγείρει την δυσαρέσκεια του γαλλικού λαού (που θα έβλεπε τα φέρετρα των Γάλλων στρατιωτών να αυξάνονται ) ζήτησε την βοήθεια της Ευρωπαικής Ένωσης. Η Ε.Ε. πάντα πρόθυμη να εμπλακεί όπου υπάρχει κεφάλαιο και περιθώρια ''ανάπτυξης'' αποφάσισε να στείλει κομμάτια του λεγόμενου ''ευρωστρατού'' για να βοηθήσει στην ''ειρήνευση'' της περιοχής. Και κάπως έτσι και εμείς ως μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης,''του σπιτιού των λαών'', (βλ. Λαμπεντούζα, Φαρμακονήσι) πρέπει να συμμετάσχουμε σε αυτή την ''ειρηνευτική'' αποστολή. Προφανώς δεν θα γίνει δωρεάν. Η πίτα της Κεντραφρικανικής Δημοκρατίας είναι μεγάλη και όλοι οι συνένοχοι στο έγκλημα θα κερδίσουν το κατιτίς τους. Αντίστοιχα και οι δικοί μας καλοθελητές (βλ. Ελληνικό Κεφάλαιο) θα έχουν τα τυχερά τους.
Ποιό ρόλο όμως καλείται να παίξει η Ελλάδα σε αυτή τη σύγκρουση? Ήδη καταφθάνουν από κάθε γωνιά της Ευρώπης τα άτομα που θα σχηματίσουν τον Ευρωστρατό για εκπαίδευση στην Λάρισα. Σε ελληνικό έδαφος λοιπόν και με ελληνικές υπηρεσίες θα γίνει η σφαγή του αφρικανικού λαού στο όνομα της ''ειρήνευσης'' (κάτι όχι τόσο περίεργο αν θυμηθεί κανείς την Σούδα στην Κρήτη από όπου οι Αμερικανοί βομβαρδίζαν την Λιβύη).
  Ο ευρωστρατός όμως έχει ανάγκες και αυτές καλούνται να εξυπηρετήσουν οι Έλληνες φαντάροι. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.) μεταθέτει φαντάρους από μονάδες στα βόρεια σύνορα , στο 485 τάγμα διαβιβάσεων στην Λάρισα (το τάγμα που θα τεθεί στην υπηρεσία του Ευρωπαικού Στρατηγείου το οποίο θα καθοδηγήσει τους Ευρωπαίους μισθοφόρους στην γαλλική επέμβαση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία). Φαντάροι που αρνηθήκαν αυτή την μετάθεση διώκονται από το στρατοδικείο ενώ έχουν ήδη ''φάει φυλακή''.

  Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ο ρόλος της Ευρωπαικής Ένωσης που προσπαθεί να ορθωθεί ως άλλη μια ιμπεριαλιστική δύναμη στον παγκόσμιο χάρτη σε ένα νέο γύρο μοιράσματος του κόσμου σε οικονομικές αποικίες .Γίνεται φανερό ότι κανένας λαός δεν μπορεί να εμπιστευτεί αυτήν αλλά και καμία καπιταλιστική ολοκλήρωση, για την προστασία του, καθώς το ενδιαφέρον της Ε.Ε. μόνο για την προστασία του κεφαλαίου γίνεται για άλλη μια φορά φανερό, αυτή την φορά με την πιο κραυγαλέα ιμπεριαλιστική, αντιανρθωπιστική και ξεδιάντροπη μορφή του. Εμείς κανένα κοινό συμφέρον δεν έχουμε με το κεφάλαιο και τα κέρδη του απ’ τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Αντίθετα είμαστε στην ίδια μοίρα με τους πληττόμενους κάθε γωνιάς του πλανήτη, γι’ αυτό παλεύουμε για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου, μαζί με το διεθνές εργατικό κίνημα από ταξική διεθνιστική σκοπιά !

Αυτός που σπέρνει πείνα, θερίζει θυμό”

…Το κόκκινο γκράφιτι σε κυβερνητικό κτήριο στο Σαράγεβο αποτυπώνει το μέγεθος της εξαθλίωσης και της οργής που έχει οδηγήσει τη διαιρεμένη Βοσνία-Ερζεγοβίνη σε βίαιες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, όπου η ΕΕ και το ΔΝΤ έχουν οδηγήσει  την ανεργία στο 40%.

Κάτι κινείται στα Βαλκάνια…. και είναι πολύ ελπιδοφόρο !!

Το «μαύρο» φόντο: Μια διαλυµένη απ’ τις ιδιωτικοποιήσεις και την επέλαση του ξένου κεφαλαίου οικονοµία και ένα διαιρεµένο κράτος που κυβερνάται από εθνικά χρωματισμένες πολιτικές γραφειοκρατίες και την επιστασία µιας υπερεθνικής ιµπεριαλιστικής γραφειοκρατικής ελίτ. Η εδώ και καιρό υποβόσκουσα κοινωνική οργή εκφράστηκε µαζικά την προηγούµενη εβδομάδα, όταν αρχικά η εξέγερση πυροδοτήθηκε απ’ τους ταξικούς αγώνες στην Τούζλα, όπου οι εργάτες πέντε πρώην κρατικών εργοστασίων της περιοχής κλιμάκωσαν τις κινητοποιήσεις τους ενάντια στη μη καταβολή των μισθών τους, την ιδιωτικοποίηση και το κλείσιμο των εργοστασίων. Σύντοµα ο αγώνας αγκαλιάστηκε απ’ όλη την κοινωνία σε πάνω από τριάντα πόλεις της Βοσνίας εργαζόμενοι, άνεργοι και άλλα πληττόμενα κοινωνικά στρώµατα ξέσπασαν βίαια εναντίον όλων των συµβόλων της εξουσίας, αλλά και με έντονο αντι-εθνικιστικό χαρακτήρα.

Περισσότερα από 15 κυβερνητικά κτήρια λεηλατήθηκαν, αυτοκίνητα πολιτικών αστικών κομμάτων αναποδογυρίστηκαν και πετάχτηκαν σε κοίτες ποταµών, τα γραφεία των κοµµάτων εξουσίας και των εθνικιστικών κοµµάτων καταστράφηκαν και οι δυνάµεις καταστολής αντιµετωπίστηκαν µε ανάλογη βία µε αυτή που και οι ίδιες χρησιµοποίησαν εναντίον των διαδηλωτών. Το κράτος προσπάθησε να απαντήσει εκφοβιστικά µε εκατοντάδες συλλήψεις, εισβολές σε σπίτια και χαρακτηρισµό των διαδηλωτών ως «χούλιγκανς», όµως η προσπάθεια τροµοκράτησης δεν πτόησε τους διαδηλωτές. Επίσης, για πρώτη φορά µετά το διαµελισµό της πρώην Γιουγκοσλαβίας οργανώθηκαν πορείες αλληλεγγύης στις πρωτεύουσες των γειτονικών κρατών µε συνθήµατα όπως το «Μία εργατική τάξη, ενιαία πάλη» (Κροατία) και αντι-ΕΕ τόνο (Σερβία). 

Είναι γεγονός ότι η εξέλιξη αυτής της εξέγερσης θα κριθεί και δεν θα είναι οπωσδήποτε σε θετική κατεύθυνση, αφού έντονες είναι οι διεργασίες από το αστικό σύστημα και τους εκπροσώπους του να στρέψουν τα αιτήματα του κινήματος σε ακίνδυνα μονοπάτια. Όμως, ο ξεσηκωμός εργαζομένων και νεολαίας είναι κάτι εξαιρετικά ελπιδοφόρο.

Οι εξεγέρσεις από την Τουρκία μέχρι τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, απ’ την Ελλάδα του 2008 μέχρι τους μετανάστες που ξεσηκώνονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους καταπιεσμένους σε κάθε ήπειρο, δείχνουν ότι στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης και της «σιδερένιας φτέρνας» του συστήματος μόνη λύση για την εργατική τάξη και τη νεολαία είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου ! Όταν η εξαθλίωση γίνεται ο κανόνας για την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία και το μόνο μέλλον που επιφυλάσσεται για τη νεολαία είναι η ανεργία και η μετανάστευση, η εξέγερση και η επανάσταση δεν είναι ουτοπία, αλλά ο μόνος δρόμος!

Ας γίνει λοιπόν η Βοσνία η σπίθα για τους υπόλοιπους βαλκανικούς λαούς˙

σπίθα που θα φέρει τη φωτιά της επανάστασης ενάντια στο ζοφερό παρόν/μέλλον και το σκοταδισμό που επιβάλλει το κεφάλαιο σε βάρος της εργατικής τάξης, γιατί “αν δεν καώ, αν δεν καείς κι εσύ, πώς θα γίνουν τα σκοτάδια λάμψη;”

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΕΕ – ΔΝΤ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣ OΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜEΝΑΜΕ; ΤΟ ΣYΣΤΗΜΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕI…

Λέμε και ξαναλέμε σε πόσο βάρβαρο σύστημα ζούμε, όμως  μερικές φορές τα γεγονότα μας ξεπερνούν. Κάθε χρόνο χιλιάδες μετανάστες προσπαθούν να περάσουν  τα σύνορα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, το ελληνικό κράτος όμως έχει διαφορετική άποψη!  Κάθε ένας μετανάστης όποια κι είναι η ηλικία του, ότι βάσανα κι αν έχει περάσει για να φύγει από τον τόπο του και να έρθει μαζί με την οικογένεια του στην Ελλάδα, είναι ένας εισβολέας και τους εισβολείς τους φυλακίζεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους κυνηγάς με τον «Ξένιο Δία», τους εξευτελίζεις όπου σταθούν ή ακόμα και τους δολοφονείς εν ψυχρώ. Αυτή η πολιτική δεν είναι κάποιου δικτατορικού καθεστώτος παλιότερων εποχών είναι η σύγχρονη αντι-μεταναστευτική και ρατσιστική πολιτική της Κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στην «δημοκρατική» Ελλάδα, της Ευρώπης φρούριο και της άρχουσας τάξης. Η τραγική ειρωνεία που «δένει το γλυκό» είναι ότι αυτοί οι κατατρεγμένοι μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα όχι επειδή έχει πολλές παραλίες αλλά λόγω των πολέμων, των πολιτικών  κοινωνικού κανιβαλισμού και του οικονομικού ρημάγματος που επιβάλλουν Κυβερνήσεις-ΕΕ-άρχουσα τάξη στις χώρες τους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ζήσουν και για αυτό να αφήνουν τον τόπο τους μήπως και επιβιώσουν.

Πριν λίγες μέρες λοιπόν μια μικρή ομάδα «εισβολέων»- κατατρεγμένων μεταναστών από το Αφγανιστάν προσπάθησε να προσεγγίσει τα ελληνικά σύνορα δια θαλάσσης με μια μικρή βάρκα. Στην πορεία προς τα ελληνικά σύνορα η θάλασσα αγρίεψε με αποτέλεσμα να υπάρχει τεράστιος κίνδυνος για τη ζωή των μεταναστών, μεταξύ αυτών και ανήλικων παιδιών, που είχαν στοιβαχτεί στη βάρκα. Τότε ένα σκάφος του λιμενικού εντοπίζει τη βάρκα και ….εφαρμόζει τις εντολές του υπουργείου «άμεση επαναπροώθηση των μεταναστών» πίσω στις τουρκικές ακτές με αποτέλεσμα να αναποδογυρίσει το σκάφος και να πνιγούν 12 άνθρωποι!!!  Όπως μαρτυρούν οι διασωθέντες μετανάστες, μέσα στη φουρτούνα παιδιά ενός , εννιά και δεκατριών μαζί με άλλους μετανάστες φώναζαν «βοήθεια» και ενώ προσπαθούσαν να ανέβουν στο σκάφος του λιμενικού για να μην πνιγούν, οι άντρες του λιμενικού τους χτυπούσαν με τις μπότες πίσω στην θάλασσα! 

Πίσω όμως από αυτούς τους δολοφόνους του λιμενικού υπάρχουν πολλοί περισσότεροι που έπνιξαν αυτά τα παιδιά, όπως και τόσους άλλους μετανάστες. Λίγες εβδομάδες πριν ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ έδινε την «εντολή»-ηθική αυτουργία για αυτή την ενέργεια με τη δήλωση του «να τους κάνουμε το βίο αβίωτο για να το λένε στους συμπατριώτες τους και μην έρχονται στην Ελλάδα», μαζί και οι ρατσιστικές εξαγγελίες της Κυβέρνησης που έδιναν το πράσινο φως για το κυνηγητό, τη φυλάκιση και τον εξευτελισμό της ζωής των μεταναστών. Χρόνια τώρα το κεφάλαιο στην Ελλάδα και διεθνώς χρησιμοποιεί το ρατσισμό και το φασισμό σα μέσα καταπίεσης για να κρατά χαμηλά τα μεροκάματα στους μετανάστες, όπως και στους ντόπιους με τη λογική «κοίτα πόσα παίρνει ο μετανάστης», αλλά και να διαιρεί τους αγώνες των εργαζομένων.

Το φαινόμενο της μετανάστευσης δεν μπορούμε να το δούμε ξεκομμένα αλλά μέσα στο φόντο της κοινωνικής καταστροφής, τους ιμπεριαλιστικών πολέμων και της όξυνσης της καταστολής που επιβάλλουν οι Κυβερνήσεις, η ΕΕ και η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα και διεθνώς. Κανένας άνθρωπος δε θέλει να αφήσει τον τόπο του παρά μόνο όταν αδυνατεί να επιβιώσει, αυτό συμβαίνει και σήμερα στην Ελλάδα σε ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας. Ποίος μπορεί να κατηγορήσει τους Αφγανούς μετανάστες που προσπάθησαν να έρθουν στην Ελλάδα, όταν η χώρα μας συμμετείχε στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο Αφγανιστάν ;

Η επίθεση στους μετανάστες εντάσσεται στη συνολικότερη επίθεση στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση με τις διώξεις και τις συλλήψεις αγωνιστών, με την απαγόρευση της αντι-ΕΕ πορείας και κάθε αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, με τις απολύσεις και με την δημιουργία σχέσεων εργασιακού μεσαίωνα. Οι μετανάστες είναι κομμάτι της εργατικής τάξης. Ο εχθρός είναι ένας και είναι κοινός. Είναι η άρχουσα τάξη, είναι οι κυβερνήσεις,είναι οι υπερκρατικές ολοκληρώσεις,είναι το ίδιο το σύστημα! Ο αγώνας για την ανατροπή όλων αυτών θα γίνει απο όλους τους καταπιεσμένους και δέσμιους των πολιτικών εξαθλίωσης και ανθρώπινου εξευτελισμού!

ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΠΙΑΣΑΝ ΤΟΠΟ : ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ

Μας κάνουν πλάκα ! Η Ελλάδα,  μια χώρα που ο λαός της έχει πληγεί βαρύτατα απ’ την καπιταλιστική κρίση και την πολιτική της ΕΕ θα κάνει ότι προεδρεύει κι όλας τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό που καταστρέφει το λαό της! Φυσικά η αστική τάξη, που ο απολογισμός της χρονιάς έδειξε (ω θαύμα) ότι έχει αυξήσει τα κέρδη της και φέτος στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας, που ολοένα και εξαθλιώνονται, επιθυμεί να αξιοποιήσει την προεδρία της ΕΕ για να διασώσει τα κέρδη της και να σταθεροποιήσει την πολιτική της εξουσία στη χώρα.

Η Ελληνική προεδρεία δεν είναι μια «εθνική προσπάθεια», την οποία πρέπει να στηρίξουμε ή έστω να ανεχτούμε, αλλά μια βαθιά αντεργατική αντιδραστική εκστρατεία, την οποία πρέπει 

να καταγγείλουμε και να αντιπαλέψουμε.

Την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου, μέρα έναρξης της ελληνικής προεδρείας θα είναι όλοι εκεί:

Οι Σαμαράς – Βενιζέλος της ανεργίας, της φτώχειας, των απολύσεων, της φοροεπιδρομής, της διάλυσης κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Οι Βαν Ρομπέι και Ζοζέ Μπαρόζο τα ντελίβερι μπόις των πραγματικών αφεντικών της ΕΕ: των ηγεμονικών καπιταλιστικών κρατών και των πολυεθνικών – πολυκλαδικών μονοπωλίων

Σύσσωμη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η διαβόητη Κομισιόν, αυτή η παγκοσμίου φήμης «εταιρεία οικονομικών δολοφόνων», που γνωρίζει άριστα να επιβάλλει μνημόνια στους λαούς και να στηρίζει το κεφάλαιο.

Όμως η έκπληξη (γι’ αυτούς) θα έρθει ακάλεστη! Θα είμαστε εκεί κι εμείς!

Εργαζόμενοι και νεολαία δεν θα αφήσουμε να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς!

 Θα είμαστε εκεί να δείξουμε σε όλους τους λαούς της Ευρώπης, ότι η κυβέρνηση και η ΕΕ που μας διαλύουν τις ζωές είναι ανεπιθύμητες και θα ανατραπούν.

 Ήρθε η ώρα για την έξοδο απ’ την ΕΕ και το ευρώ, για την ανατροπή των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου, για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος με την εξουσία και τον πλούτο στα χέρια αυτών που τον παράγουν!

ΌΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 6 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ 

Γιατί η ΕΕ δεν είναι το σπίτι των λαών;

  Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε τυπικά το 1957 όταν με τη Συνθήκη της Ρώμης δημιουργήθηκε η έως το 1991 Ευρωπαϊκή Κεντρική Οικονομία (ΕΟΚ) που μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκη Ένωση με τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Ήταν εφεύρεση διαφόρων εθνικών ηγετών όπως ο Ζαν Μοννέ, τραπεζίτης, ο Τσόρτσιλ πρωθυπουργός της Αγγλίας και άλλες τέτοιες πεφωτισμένες προσωπικότητες ώστε να διασφαλιστεί η ''ειρήνη'', η ''ομαλότητα'' και η ''ευημερία'' εντός της.

  Ας δούμε, όμως, λίγο πιο ''κακόβουλα'' και με τη βοήθεια της ιστορίας αλλά και του παρόντος γιατί δημιουργήθηκε αυτή η ένωση. Που μόνο σαν ένωση των λαών δεν εξελίχθηκε. Κάθε άλλο… Ένωση των οικονομικά ισχυρών ακούγεται πολύ καλύτερα. Αρχικά ένας από τους κυριότερους λόγους είναι να καταφέρουν οι διάφοροι ''λόρδοι'' των ευρωπαϊκών κρατών να είναι ανταγωνιστικοί απέναντι στα αλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και να τους αναλογεί ένα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας του παγκόσμιου πλούτου, αδιαφορώντας για τους εργαζόμενους και το λαό που τον παράγει.

  Αργότερα, έμελε να έρθει και η καθιέρωση των τεσσάρων ''ελευθεριών'', της ελευθερίας της κίνησης των κεφαλαίων, των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών και, τέλος, του εργατικού δυναμικού. Αυτή η ελευθερία ήταν η αρχή της χωρίς όρια κερδοσκοπίας του κεφαλαίου και η αρχή για την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων. Καμία σχέση δεν έχει αυτή η ελευθερία, την οποία με τόση χαρά παρουσιάζουν, με την ελευθερία που εμείς διεκδικούμε! Η ελευθερία τους είναι η ελευθερία του δυνατού να εκμεταλλεύεται και να καταπιέζει χωρίς όρια τον εργαζόμενο, τον καθηγητή, τον υπάλληλο του σουπερ μάρκετ και οποιονδήποτε παράγει τον πλούτο που με τόση αφθονία αυτοί χαίρονται.

  Θα μπορούσε κανείς να κουβεντιάζει ώρες για τους λόγους δημιουργίας της ΕΕ και αδιαμφισβήτητα ξεχάσαμε πολλούς. Σίγουρα, όμως, το συμπέρασμα θα ήταν πως οι λόγοι αυτοί δεν είναι για την ευημερία και την ειρήνη των λαών αλλά για την ακόμα μεγαλύτερη καταπίεση τους, ώστε οι δημιουργητές και υποστηρικτές αυτού του ιμπεριαλιστικού γίγαντα της ΕΕ να μπορούν να ενδυναμώνονται απέναντι στους υπόλοιπους γίγαντες, ΗΠΑ, Ρωσία κτλπ που με τις πολιτικές τους σκορπούν φτώχεια και δυστυχία στον πλανήτη.

  Ας δούμε όμως λίγη από την πολιτική της ΕΕ . Μιας και είμαστε φοιτητές πιθανό είναι να γνωρίζουμε πως η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης που καθιστά αδύνατη ή, στην καλύτερη περίπτωση, αφόρητα δύσκολη την πρόσβαση παιδιών από λαϊκές οικογένειες στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού, που με νύχια και με δόντια προσπαθούν οι εκάστοτε υπουργοί παιδείας να εφαρμόσουν στη χώρα μας, είναι μέρος του σχεδίου της Μπολόνια για τη μεταρρύθμιση της παιδείας προς όφελος των επιχειρήσεων και των επενδυτών. Επιπλέον, οι ''μνημονιακές'' πολιτικές εύκολα παρατηρούνται και στο εξωτερικό σε χώρες που δεν έχουν υπογράψει το μνημόνιο και απλά είναι μέλη της ΕΕ. Για παράδειγμα' η δέσμευση της πρώτης κατοικίας είναι κάτι που γίνεται ήδη στην Ισπανία. Από πέρυσι είδαμε αρκετό κόσμο να μένει στο δρόμο. Όσον αφορά το χώρο εργασίας, οι ατομικές συμβάσεις που επιτρέπουν στον εργοδότη να κάνει ουσιαστικά ό,τι θέλει με τον εργαζόμενο και επιχειρεί να καταργήσει κάθε μορφή συλλογικότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων, είναι και αυτό μέρος της πολιτικής της ΕΕ για την περαιτέρω... ''ομαλότητα'' και ''ευημερία'' του ευρωπαϊκού λαού! Ατέλειωτη μοιάζει η λίστα με τέτοιου είδους πολιτικές!

  Με το νέο έτος, και συγκεκριμένα στις 8 Ιανουαρίου, η Ελλάδα, μια από της πιο υποβαθμισμένες χώρες της ΕΕ, ανέαλαμβάνει την προεδρία της που θα σηματοδοτήσει και την περαιτέρω κλιμάκωση της επίθεσης αλλά και νέα δεινά για το λαό. Οι προτεραιότητές τους σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τους είναι: α) η ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» των πολυεθνικών της ΕΕ με στόχο την «προσαρμογή των μισθών» στο επίπεδο των «ανταγωνιστών της ΕΕ», δηλαδή Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κλπ! β) Η ενίσχυση της «δημοσιονομικής και τραπεζικής ενοποίησης», που σημαίνει δρακόντεια μέτρα επιβολής μιας βάρβαρης λιτότητας, διάλυσης των δημόσιων αγαθών σε όλη την Ευρώπη και σκληρού ελέγχου από μηχανισμούς της ΕΕ(σα να λέμε μονιμοποίση της τρόικα) για την επιβολή τους γ) η «ενίσχυση της αμυντικής πολιτικής», δηλαδή η παραπέρα στρατιωτικοποίηση της ΕΕ και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή μας πρώτα από όλα, για τις οποίες ο Σαμαράς υπερηφανεύτηκε ότι πληθαίνουν δ) την ενίσχυση της αντιμεταναστευτικής και ρατσιστικής υστερίας μέσα από την ενίσχυση των μηχανισμών τύπου Frontex, που σημαίνει ενίσχυση του ρατσισμού και του φασισμού.

  Είναι ώρα, λοιπόν, οι λαοί να πούμε ένα μεγάλο όχι στην ΕΕ και στις πολιτικές της που μόνο περισσότερη φτώχεια και μιζέρια έχουν να μας προσφέρουν και να παλέψουμε για μια άλλη ένωση, μια ένωση των λαών πάνω στις ανάγκες τους και τα συμφέροντα τους! Πλήρως αντικρουόμενα από αυτά των τραπεζιτών και των εφοπλιστάδων που παίζουν με τις ζωές μας για να αυξήσουν τα κέρδη τους!

  

  

 

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΙΣ 8 ΓΕΝΑΡΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΕΕ!

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

Για ακόμα μια φορά οι ιμπεριαλιστές αναλαμβάνουν τον ρόλο του “σωτήρα” και είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν έναν νέο κατακτητικό πόλεμο για την υποδούλωση των λαών με μία νέα πολεμική έκρηξη στην Μέση Ανατολή.

Ακόμα μία ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ, αυτή τη φορά στην Συρία, με πρόφαση τα «ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά πραγματική αιτία τη δίψα του κεφαλαίου για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας και την αγωνία για το κλείσιμο των «ρωγμών» που άνοιξε η «Αραβική άνοιξη» για τον έλεγχο των καθεστώτων της περιοχής. Στα σχέδια του «θείου Σαμ» βαράνε προσοχή φυσικά και οι χώρες της ΕΕ, που διεκδικούν κομμάτι απ’ την πίττα.

Η επέμβαση αυτή δεν πρόκειται να επιφέρει καμία αλλαγή, αντιθέτως θα εντείνει την ήδη τεταμένη κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Η υποκρισία των υποτιθέμενων χωρών του «αναπτυγμένου κόσμου» δεν έχει όρια, καθώς το “ενδιαφέρον” τους για τα θύματα του πολέμου το δείχνουν καθημερινά στοιβάζοντάς τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπό απάνθρωπες συνθήκες και χαρακτηρίζοντάς τους «λαθραίους».

Οι εξελίξεις αυτές δεν αφήνουν αμέτοχη την χώρα μας, η οποία με την πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τάσσεται υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης (αποδεικνύοντας ότι «λεφτά υπάρχουν», όμως για τις τράπεζες και για βόμβες!). Υποστηρίζοντας την συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ, συνειδητά διευκολύνουν τις βλέψεις τους για την αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής (μέσω της βάσης του ΝΑΤΟ στην Σούδα, κτλ)

Θα μας βρουν απέναντι τους! Καμία συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό τους πόλεμο. Είναι καθήκον μας να αντισταθούμε! Να μην δοθούν οι βάσεις της Σούδας στους ιμπεριαλιστές. Να ανατρέψουμε τις πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Καμιά ανοχή σε συμφεροντολογικά παιχνίδια σε βάρος ανθρώπινων ζωών!

                ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μια αποτίμηση για τις μέρες της φετινής επετείου της εξέγερσης

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΧΟΥΝΤΕΣ!

  Συλλήψεις καθηγητών, φοιτητών, εργαζομένων και διαδηλωτών. Καταστολή. Προσπάθεια παρεμπόδισης διαδηλώσεων.  Άρση του πανεπιστημιακού ασύλου. Στήριξη ξένων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Τάξις και ασφάλεια. Οι καταστάσεις αυτές μοιάζουν να προέρχονται από την επταετία της χούντας. Όμως όλα αυτά συνέβησαν κατά τη διάρκεια του τριήμερου εορτασμού του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα του 2012!

Ο εορτασμός στην Ελλάδα του μνημονίου δεν ήταν στεφάνια και άνευροι λόγοι των επισήμων! Ήταν φόρος τιμής στην εξέγερση που πραγματικά έπιασε το νήμα και το νόημα των αγώνων του τότε. Η μεγάλη αντιφασιστική μοτοπορεία της Πέμπτης, η μοτοπορεία των εργαζόμενων στους δήμους, η μαζικότατη διαδήλωση του Σαββάτου, όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε τρεις μέρες. Οι φοιτητές αλλά και όλη η νεολαία, οι εργαζόμενοι, όσοι θίγονται από αυτά που συμβαίνουν και όσοι αγωνίζονται έκαναν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τη δυναμική εμφάνισή τους τις τελευταίες μέρες. Όλοι ανεξαιρέτως συκοφαντήθηκαν από τα ΜΜΕ και βρέθηκαν απέναντι στην κρατική καταστολή. Παρόλα αυτά, το μήνυμα που θέλησαν να δώσουν ακούγεται ηχηρό, «εμπρός λαέ μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής». Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή…

Είναι πραγματικά εντυπωσιακές οι μνήμες που μας γέννησαν οι ενέργειες της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αυτές τις μέρες. Όλα ξεκίνησαν με τη στοχευμένη σύλληψη του αγωνιστή δασκάλου Θανάση Αγαπητού, συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ, έξω από το σχολείο του, μπροστά στα μάτια των μαθητών του. Οι συλλήψεις συνεχίστηκαν με τους Σαράντη Αρβανίτη και Θωμά Κυριατζόπουλο, εργαζόμενους στον ΟΤΑ, στο  συνέδριο «ελληνογερμανικής αυτοδιοικητικής συνεργασίας» στο χώρο της ΔΕΘ. Αιτία των συλλήψεων; Μα φυσικά το ότι φώναξαν παρών σε συγκέντρωση ενάντια στο Γερμανό πρεσβευτή Φούχτελ που ήρθε για να ελέγξει ότι προχωρά ομαλά η εξαθλίωση των εργαζομένων.  Οι άδικες συλλήψεις δεν έμειναν αναπάντητες από το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, καθώς διοργανώθηκε μεγάλη συγκέντρωση συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, ενώ στην Αθήνα οργανώθηκε μοτοπορεία από το Πολυτεχνείο προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, με αίτημα την άμεση παύση της δίωξης αυτών και των 15 συλληφθέντων αντιφασιστών.

Παράλληλα με αυτά τα γεγονότα και ενώ στο χώρο του Πολυτεχνείου διοργανώνονταν εκδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο υφυπουργός Παιδείας Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, έφτασε για να «τιμήσει» τους νεκρούς. Όμως οι παρευρισκόμενοι φοιτητές αυθόρμητα συγκεντρώθηκαν και τον αποδοκίμασαν, ως τον εκπρόσωπο ενός υπουργείου, που προσπαθεί να εφαρμόσει τον νόμο που θα καταστρέψει κάθε έννοια δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου, αλλά και ως μέρος της κυβέρνησης, που σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ επιχειρεί να επιβάλλει έναν εργασιακό μεσαίωνα με μισθούς Βουλγαρίας και εργασιακά δικαιώματα Κίνας. Φυσικά την αντίδραση των φοιτητών παρουσίασαν τα «καθεστωτικά» ΜΜΕ ως «προπηλακισμό» και «εγκληματική επίθεση».

 Όμως ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο!Αυτό φάνηκε με τον πιο κρυστάλλινο τρόπο από τη μαζικότητα και τη μαχητικότητα της αντι-ιμπεριαλιστικής πορείας της 17 Νοέμβρη. Αν και τα διάφορα παπαγαλάκια προσπάθησαν να μας πείσουν πως η πορεία ήταν άμαζη και η μικρότερη των τελευταίων χρόνωνκαι παρά το γεγονός ότι υπήρξε μεγάλη προσπάθεια να μην μαζικοποιηθεί η πορεία, με το κλείσιμο όλων των κεντρικών σταθμών του Μετρό, πλην της Ομόνοιας και με μπλόκο της αστυνομίας στην Πατησίων, που παρεμπόδιζε την έλευση των πεζών στην πορεία, η παρουσία του λαού ήταν εντυπωσιακή. Πολύ μεγάλη ήταν επίσης και η παρουσία των φοιτητών μέσα από τα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων. Η πορεία πήρε χαρακτήρα αντικυβερνητικό, αντι-ΕΕ και αντι-ιμπεριαλιστικό, ενάντια στα νέα μέτρα εξαθλίωσης του λαού. Αυτό φάνηκε τόσο από τα συνθήματα που κατά κύριο λόγο στρέφονταν ενάντια στη σύγχρονη χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, όσο και από την πορεία που ακολούθησε η διαδήλωση, με μεγάλους σταθμούς την Βουλή, τα γραφεία της ΕΕ, την αμερικανική πρεσβεία και τελικό προορισμό ισραηλινή πρεσβεία. Η απόφαση να ολοκληρωθεί φέτος η πορεία της 17 Νοέμβρη στην ισραηλινή πρεσβεία για να δηλώσουν νέοι και εργαζόμενοι, την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό, που μάχεται να επιβιώσει απέναντι στη βαρβαρότητα που του επιβάλει εδώ και τόσα χρόνια το αδίστακτο κράτος του Ισραήλ, έγινε προσπάθεια να παρεμποδιστεί. Όμως οι μαχητικοί φοιτητικοί σύλλογοι, μαζί με εργατικά σωματεία, την αντικαπιταλιστική Αριστερά και το ΚΚΕ για πάνω από μία ώρα στάθηκαν απέναντι από τις ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και κατάφεραν να επιβάλλουν στην αστυνομία να ανοίξει το δρόμο, ώστε να καταλήξει η πορεία στην ισραηλινή πρεσβεία. Κανείς δεν έχει αυταπάτες για το ρόλο του Ισραήλ στη γενοκτονία των παλαιστινίων αλλά ούτε και για τις ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων που εδώ και χρόνια είναι σταθεροί σύμμαχοι στο κράτος-τρομοκράτη. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου αποδείχθηκε επίκαιρο, δείχνοντας το δρόμο σε νέους αγώνες απέναντι στην καταπίεση.

Η σκληρή καταστολή, αλλά και η μαχητικότητα του λαού, δεν ήταν «αθηναϊκό φαινόμενο». Το σχέδιο της αστυνομίας για διάλυση των διαδηλώσεων επιχειρήθηκε (και απέτυχε) και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.  Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η Θεσσαλονίκη, στην οποία η μαζικότατη διαδήλωση κατέληξε σε όργιο καταστολής με άρση του ασύλου, κακοποίηση φοιτητών από την αστυνομία, συλλήψεις 16 αγωνιστών, εκ των οποίων 3 οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο. Έντονη καταστολή υπήρξε και στην Πάτρα με 2 συλλήψεις αλλά και στο Βόλο.

Τότε έμοιαζε ανίκητη η χούντα, όμως με τον αγώνα της νεολαίας και των εργαζομένων ανατράπηκε. Σήμερα πάλι μας φαίνεται ανίκητη η σύγχρονη χούντα. Όμως θα μας φαίνεται μεγάλη όσο θα είμαστε σκυφτοί. Ας εγερθούμε! Μόνη λύση η ανατροπή τους! 

Φωτογραφίες από Συγκέντρωση 9/10 - Επίσκεψη Μέρκελ

Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας, αψηφώντας τις απαγορεύσεις και την τρομοκρατία της αστυνομίας με τις εντολές της κυβέρνησης. 

Παρά τα εμπόδια (κλείσιμο δρόμων, σταθμών μετρό) και το γεγονός ότι δεν είχε προκηρυχθεί απεργία ώστε να συρρεύσουν οι εργαζόμενοι, παρά μόνο μια τρίωρη στάση από τη ΓΣΕΕ, ο κόσμος παρέμεινε για ώρες στο Σύνταγμα και μπροστά στη βουλή.

Με την παρουσία του και συνθήματα έδειξε πως θεωρεί ανεπιθύμητους όχι μόνο τη Μέρκελ, αλλά και την Ε.Ε., τον Σαμαρά, την Τρόικα και όλους όσους επιβάλουν τη φτώχεια, την ανεργία και τη λιτότητα.

 Κυρίαρχη ήταν η παρουσία των φοιτητών και γενικότερα της νεολαίας. Το μπλοκ και το πανό των Φοιτητικών Συλλόγων Αθήνας διαδήλωσαν μπροστά στη Βουλή δίνοντας έντονα τον νεολαιίστικο τόνο με τα το δυναμισμό και τα συνθήματά τους.

                             

Έναν άλλο τόνο έδωσαν στη συγκέντρωση οι εργαζόμενοι της συνομοσπονδίας ΠΟΕ-ΟΤΑ με το σκετσάκι τους!

Τέλος, λίγο μετά τις 3.00, η αστυνομία, με την γνωστή τακτική επιχείρησε να εκκενώσει την πλατεία Συντάγματος από τους διαδηλωτές, χρησιμοποιώντας χημικά, κρότου λάμψης και κάνοντας επιθέσεις σε συγκεντρωμένους.

Καλωσόρισες Χούντ... εεε Μέρκελ μας.

Απαγόρευση των συναθροίσεων στο κέντρο της Αθήνας από αύριο στις 9 το πρωί, εν όψη της άφιξης Μέρκελ, ανακοίνωσε η ΓΑΔΑ.

Η απαγόρευση περιλαμβάνει τους δρόμους: 

Β. Σοφίας (από τη συμβολή της με την Ακαδημίας) - Ακαδημίας – δεξιά Κανάρη – συνέχεια Πατριάρχου Ιωακείμ – αριστερά Μαρασλή – δεξιά Δεινοκράτους – αριστερά Αριστοδήμου – δεξιά Αθηναίων Εφήβων – συνέχεια Κόνιαρη – δεξιά Τσόχα – αριστερά Σούτσου Δ. – συνέχεια Πανόρμου – αριστερά Κηφισίας – δεξιά Κατεχάκη – αριστερά Καπετάν Χρονά – δεξιά Βλαχάκη – δεξιά Μεσογείων – αριστερά Μιχαλακοπούλου – αριστερά Διονυσίου Αιγηνίτου – δεξιά Ποταμιανού Ηλία – συνέχεια Ίωνος Δραγούμη – αριστερά Β. Αλεξάνδρου – δεξιά Ευφρονίου – αριστερά Σπ. Μερκούρη – δεξιά Ευτυχίδου – Πλατεία Πλαστήρα – δεξιά Αρχιμήδους – δεξιά Μ. Μουσούρου – δεξιά Αρδηττού – αριστερά Β. Όλγας (μέχρι τη συμβολή της με τη Β. Αμαλίας), όπως και κατά μήκος των τμημάτων των ανωτέρω οδών που αποτελούν τα όρια της εν λόγω περιοχής.

Όσοι θεωρούν την Γερμανίδα καγκελάριο ανεπιθύμητη και θέλουν να διαδηλώσουν μπορούν να προσγειωθούν κατευθείαν στην πλατεία Συντάγματος, όπου βέβαια θα εμποδιστούν να μπουν αφού αποτελεί "Ζωνη Υψηλής Επιτήρησης"!

Έρικ Χομπσμπάουμ - Δάσκαλος μιας Άλλης Ιστορίας

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για να γεμίσουν μια σελίδα με λίγες γραμμές για τον Έρικ Χομπσμπάουμ και ένα search στις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης θα γεμίσει με στοιχεία και ρήσεις. Εμείς εδώ δεν θα γράψουμε έναν επικήδειο λόγο, θα σώσουμε χρόνο και κόπο και δεν θα παραθέσουμε βιογραφικά στοιχεία και εργογραφία, που καλό θα ήταν όλοι μας να τα ψάξουμε, αλλά  με αφορμή τον θάνατό του θα σταθούμε στο παράδειγμά του ως ιστορικού, τόσο στη μελέτη όσο και στη διδασκαλία της ιστορίας και στο τι μπορεί να μας προσφέρει σήμερα. 

Το ερώτημα που πρέπει αρχικά να θέσουμε είναι ποια ιστορία διδασκόμαστε (και πολλοί από εμάς καλούμαστε να διδάξουμε). Με ποια μεθοδολογία εξοικειωνόμαστε να την προσεγγίσουμε, αν την προσεγγίζουμε με συγκεκριμένη μεθοδολογία. Η αλήθεια είναι πως τόσο στο σχολείο όσο και στο Πανεπιστήμιο η ιστορία εγκλωβίζεται - με ελάχιστες εξαιρέσεις - σε δυο προσεγγίσεις. Η μία είναι ιστορικίστικη, επηρεασμένη από τον θετικισμό και προσκολλημένη στο εθνικό αφήγημα. Η άλλη είναι αφηρημένη, αυτοαναφορική, μεταμοντέρνα, επικεντρωμένη στο γεγονός αγνοώντας το παράλληλα και τελικά δυσνόητη. Η τρίτη που προσπερνιέται ως ανεπίσημη και μη έγκυρη, που αφορίζεται ως αιτιοκρατική και οικονομική ιστορία, που καμιά φορά και με δυο-τρεις αφορισμούς θεωρείται ξεπερασμένη και απορρίπτεται, είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων.


Η επίδραση του μαρξισμού στην ανανέωση της ιστορικής επιστήμης υπήρξε αναμφισβήτητη από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και έπειτα. Οι ιδέες που αποδόθηκαν στον Μαρξ όμως ή οι μαρξιστικές ιδέες που απλοποιήθηκαν συσκοτίζουν την ουσιαστική  του επίδραση και τη συγχέουν με αυτό που Χομπσμπάουμ ονομάζει "αγοραίο μαρξισμό" εξομοιώνοντας τις έτσι με τη θεωρία της εξέλιξης και τον θετικισμό. Ανοίγοντας, με αυτόν τον τρόπο, το δρόμο για την περιθωριοποίηση του μαρξισμού στην ιστορική μέθοδο από τις μεταγενέστερες αποδομιστικές μεθοδολογίες.

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να στερήσει από τον μαρξισμό τη συμβολή στη μετατροπή της ιστορίας σε κοινωνική επιστήμη, την απαλλαγή της από τα δεσμά του θετικισμού. Η αποκάλυψη των κοινωνιών ως συστημάτων και η ανάλυση της δομής και της λειτουργίας τους είναι το δώρο του Μαρξ για να απαντηθεί το ερώτημα γιατί οι κοινωνίες αλλάζουν. Η ιεράρχηση των κοινωνικών φαινομένων στις κατηγορίες της βάσης και του εποικοδομήματος και η αναγνώριση των αντιφάσεων που υπάρχουν μέσα στο κάθε σύστημα και τείνουν να το ανατρέψουν εξηγούν τις αιτίες αυτής της αλλαγής.

Η περιγραφή της αλληλοδιαδοχής των συστημάτων, όπως την περιέγραψε ο Μαρξ χαρακτηρίστηκε ντετερμινιστική και αφοριστική ως προς το άτομο. Η κινητήρια δύναμη όμως της αλληλοδιαδοχής είναι ο ίδιος άνθρωπος, ο άνθρωπος που όλο και περισσότερο απελευθερώνεται από τη φύση και αποκτά την ικανότητα να την ελέγχει. Αφού η πρόοδος του ανθρώπινου ελέγχου στην φύση περικλείει αλλαγές τόσο στις παραγωγικές δυνάμεις όσο και στις κοινωνικές σχέσεις της παραγωγής αυτό συνεπάγεται κάποια σειρά στη διαδοχή των συστημάτων.

Σήμερα η ύπαρξη κοινωνικών συστημάτων είναι καθολικά αποδεκτή όμως με μια ανιστορική ανάλυση. Ενώ τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα αναλύονται ως την παραμικρή λεπτομέρεια από επιστήμες, κλάδους και υπο-κλάδους, τα ερωτήματα του πως δημιουργήθηκαν, γιατί στον συγκεκριμένο χρόνο και από ποιες κινητήριες δυνάμεις αποσιωπούνται και μένουν τελικά αναπάντητα. Σήμερα, λοιπόν, η αναγκαία ιστορική διάσταση που δίνει ο Μαρξ είναι πιο ουσιώδης από ποτέ.

Κατανοώντας αυτές τις βασικές αρχές μπορούμε να καταλάβουμε όχι μόνο τα ιστορικά γεγονότα και την ιστορία ως κίνηση αλλά και τον ίδιο τον κόσμο στον οποίο που ζούμε. Το σύστημα στο οποίο γεννηθήκαμε και μεγαλώνουμε και λέγεται καπιταλισμός δεν έχει τίποτα το τελεσίδικο, μέσα από τη μαρξιστική θεωρία μπορούμε να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας του, την καταγωγή του, να εξηγήσουμε την κρίση του και να προβληματιστούμε για τη θέση μας σε αυτό. Με λίγα λόγια, μπορούμε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά της ημιμάθειας και να ρίξουμε μια ολοκληρωμένη ματιά στον κόσμο μας, να δούμε τι δεν μας αρέσει σ' αυτόν και να τον αλλάξουμε. Μια τέτοια ιστορία θέλουμε να μαθαίνουμε, αυτή τη γνώση του κόσμου διεκδικούμε. Για αυτή την άλλη ιστορία, τη διάδοση και τη θεμελίωσή της δούλεψε σε όλη του τη ζωή ο Έρικ Χομπσμπάουμ και πάνω στην κληρονομιά που μας αφήνει οφείλουμε να στοχαστούμε!


Δείτε επίσης:

• Έρικ Χομπσμπαουμ - Η συμβολή του Μαρξ στην ιστορική επιστήμη.
• Β.Α. Βαζιούλιν - Η διαλεκτική του ιστορικού προτσές και η μεθοδολογία της έρευνάς του (μπορείτε να το κατεβάσετε  εδώ)
• Ένα σχέδιο για μια μαρξιστική θεωρία του έθνους, του Κώστα Παλούκη
• Η επινόηση της παράδοσης - συλλογικό έργο σε επιμέλεια Eric Hobsbawm και Terence Ranger     ( εδώ μπορείτε να το βρείτε στην αγγλική έκδοση)