«ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ»

Κάπου το έχουμε ξανακούσει, κάπου το έχουμε ξαναδεί…

Εκατομμύρια σε μπάρες στο μετρό, εκατομμύρια στις κλούβες των ματ, σε φιέστες για παρελάσεις και σε στρατιωτικές βάσεις, εκατομμύρια στις τράπεζες και το χρέος. Ο Υπ. Παιδείας υπέγραψε δάνειο 180εκ. ευρώ και όλα αυτά τα λεφτά θα γίνουν επένδυση, θα πάνε σε ερευνητικά προγράμματα και σε γραφεία μεγαλοκαθηγητάδων. Για τις δικές μας τις ανάγκες, όμως, ούτε ένα ευρώ.

Τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών τα βιώνουμε κάθε μέρα. Σωλήνες στη σχολή σπάνε και πλημμυρίζουν οι διάδρομοι. Όταν βρέχει τα ταβάνια στάζουν. Πληρώνουμε σίτιση, στέγαση και μεταφορές. Στα μεταπτυχιακά μπαίνουν δίδακτρα, εκπαιδευτικοί απολύονται και μειώνονται οι εισακτέοι στις σχολές γιατί μάλλον το «δημόσιο και δωρεάν» πανεπιστήμιο δεν μπόρεσε να αντέξει το οικονομικό τους βάρος. Στις εστίες οι σοβάδες πέφτουν και δεν υπάρχει θέρμανση. Την καθαριότητα των σχολών, αφού το πανεπιστήμιο δε δίνει λεφτά, την έχουν αναλάβει εργολαβίες που δίνουν στις εργαζόμενες μισθούς πείνας και με τις συμβάσεις να λήγουν και να προσλαμβάνονται άλλες με χειρότερους όρους.  Τα συγγράμματα αποτελούν πολυτέλεια. Οι φοιτητές/τριες στα ξενόγλωσσα τμήματα αναγκάζονται να πληρώνουν από την τσέπη τους για τα βιβλία τους κάθε εξάμηνο.

Μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

 Όταν η εκπαίδευση δεν μπορεί να γίνει μια καλή κερδοφόρα επένδυση για αυτούς, την ξεπουλάνε και την διαλύουν. Δεν τους νοιάζει. Εκείνοι νομοθετούν, εμείς τα ζούμε κάθε μέρα. Αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς. Κανονίζουν πόσα παιδιά θα περάσουν στις σχολές, κανονίζουν ποιοι θα πεταχτούν απ’ έξω. Μετράνε την παιδεία με τιμές ζημίας και κέρδους. Η Φιλοσοφική δεν μπορεί να δώσει πολύ κέρδος, δεν έχει έρευνα, δεν έχει πρακτικές σε επιχειρήσεις, δεν παράγει εργαζόμενους που χρειάζεται η αγορά εργασίας. Δε χρειάζονται εκπαιδευτικούς γιατί τα σχολεία κλείνουν και συγχωνεύονται. Άρα αφού δεν μας χρειάζονται μας υποβαθμίζουν όσο πάει.

Κι αν όλα αυτά σου φαίνονται μαύρα, δεδομένα και απαράλλαχτα, πρέπει να καταλάβεις ότι υπάρχουν παραδείγματα πάλης, αγώνα και νίκης στο σήμερα. Στις 22/3 μαθητές μαζί με φοιτητικούς συλλόγους κινητοποιήθηκαν στο Υπ. Παιδείας διεκδικώντας μια σειρά αιτημάτων, όπως την επιστροφή των επαναληπτικών εξετάσεων και την μη διάσπαση των πτυχίων, την κατάργηση της μαθητείας στα ΕΠΑΛ, την κρατική χρηματοδότηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και των σχολείων. Και αυτή τη στιγμή, μετά από κινητοποιήσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις, μετά από συνελεύσεις και συντονιστικά μαθητών και φοιτητών το αίτημα της επιστροφής των επαναληπτικών πανελλαδικών διεκδικήθηκε και κερδήθηκε.

Δεν είναι δύσκολο λοιπόν ούτε κάτι ξένο. Στις επιθέσεις της κυβέρνησης και του Υπ. Παιδείας πρέπει να απαντήσουμε και να εναντιωθούμε. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας μόνος του. Αν δεν το κάνουμε εμείς, όλοι μαζί, δεν θα το κάνει κανείς άλλος. Αν δεν πάρουμε θέση έχουμε ευθύνη για αυτά που πάνε να περάσουν. Μέσα από τη Γενική Συνέλευση, κόντρα στη λογική του ατομικισμού που προσπαθούν να εδραιώσουν, οφείλουμε να συζητήσουμε, να ενημερωθούμε, να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε και να αποφασίσουμε συλλογικά. Δε θα περιμένουμε να το κάνει κάποιος άλλος για μας. 

«Αν δεν παρακολουθείτε και θέλετε να περάσετε, πλανάστε πλάνην οικτράν»

Μια εμπειρία απ’ την εξεταστική του Γαλλικού

Την Τρίτη 7/6, δεύτερη μέρα της εξεταστικής του εαρινού εξαμήνου σε μάθημα του Τμήματος «Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας» ο καθηγητής μετά το τέλος της εξέτασης ανέφερε τα εξής:                                                                                                               

«Μόνο δύο άτομα τα οποία παρακολουθούσαν τακτικά τα μαθήματα θα περάσουν το μάθημα, οι υπόλοιποι πλανώνται πλάνην οικτρά αν νομίζουν πως μη έχοντας παρακολουθήσει το μάθημα θα έρθουν να πουν δύο προτάσεις και να νομίζουν πως θα περάσουν».

Ο εν λόγω καθηγητής έχει επανειλημμένα μέσα στο εξάμηνο δημιουργήσει ένα κλίμα εκφοβισμού στο μάθημα του (σταμπάρει πρόσωπα τα οποία δεν παρακολουθούν κάθε φορά το μάθημα του και τους συμπεριφέρεται ειρωνικά π.χ. «είστε φοιτητής εδώ; δεν σας έχω ξαναδεί»). Η λογική αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο εντατικοποίησης των σπουδών μας, την οποία προωθούν οι αντι-εκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης και της ΕΕ, προκειμένου να αποδίδει καλύτερα το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο που χτίζουν. Επιπλέον γίνονται κανονικότητα τέτοιες πρακτικές από καθηγητές εκφοβισμού φοιτητών (ενδεικτικό είναι άλλωστε πως ελάχιστοι παρουσιάστηκαν για να δώσουν το μάθημα) με έμμεσες απειλές του τύπου ‘’ αν δεν έρχεσαι στα μαθήματα δεν θα μπορέσεις να περάσεις και το μάθημα’’, οι οποίες συνήθως δεν συναντούν αντιδράσεις.

Όμως πρέπει να δούμε την κατάσταση πιο συνολικά. Στον καιρό της κρίσης, της ανεργίας και της διαρκούς διάλυσης κάθε έννοιας «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας, ειδικά στο γαλλικό και στα άλλα ξενόγλωσσα τμήματα, όπου δεν μας παρέχουν ούτε συγγράμματα για να μπορέσουμε να διαβάσουμε για την εξεταστική και αναγκαζόμαστε να αναζητάμε σημειώσεις (οι οποίες είναι ελλιπείς και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε μέσα από αυτές να αποκτήσουμε συνολική επιστημονική γνώση) για να περνάμε τα μαθήματα, υπάρχουν καθηγητές που παρουσιάζουν εμάς ως αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψουν τις αδυναμίες του συστήματος. Το πιο πληττόμενο κομμάτι αυτών των πρακτικών είναι οι φοιτητές που εργάζονται, οι οποίοι είναι σχεδόν αδύνατο να παρακολουθούν όλα τα μαθήματα. Τα τελευταία χρόνια λόγω της κρίσης όλο και περισσότεροι φοιτητές εργάζονται, οι οποίοι αφενός θα πρέπει να επιβάλλουν το δικαίωμά τους να ρυθμίζουν την εξεταστική τους ανάλογα με τη δουλειά τους, ενώ είναι προφανές ότι θα πρέπει να μπορούν να δίνουν μαθήματα χωρίς διακρίσεις απ’ τους μαθητές που παρακολουθούν και χωρίς να δέχονται τις απειλές κανενός καθηγητή.

Είναι προφανές ότι η παρακολούθηση των μαθημάτων (αν και αναγκαία σε κάποιες περιπτώσεις) δεν θα πρέπει να εκβιάζεται με τέτοιο τρόπο και να δημιουργείται και μεγαλύτερο ψυχικό βάρος στους φοιτητές από αυτό που ήδη έχουν λόγω της υπάρχουσας κατάστασης (κρίση, αβέβαιο μέλλον, ανεργία, επισφάλεια). Σαν να μην έφτανε η βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου στις σπουδές μας (με τις τεράστιες ελλείψεις σε συγγράμματα – σίτιση - στέγαση, αλλά και με τη συνολικότερη αδυναμία να μπορούμε να σπουδάσουμε δωρεάν) έρχονται τώρα και κάποιοι καθηγητές να επιβαρύνουν την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση.

Για εμάς η γνώση κατακτιέται μέσα από τη μελέτη και την κριτική στο κάθε γνωστικό αντικείμενο και όχι με το να θεωρεί ο κάθε καθηγητής τον εαυτό του αυθεντία που πρέπει να παπαγαλίζουμε τα "και" και τα "αλλά" του. Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι δεν θέλουμε να παρακολουθούμε μαθήματα, αλλά ότι η γνώση που μας παρέχει το πανεπιστήμιο και ο τρόπος που διδάσκονται τα μαθήματα δεν μας χωράει. 

Θέλουμε να μπορούμε να καθορίζουμε εμείς τη γνώση και την έρευνα του πανεπιστημίου στη βάση των δικών μας αναγκών, όχι να καθορίζονται από τις επιχειρήσεις και τα κέρδη τους. Θέλουμε στο μάθημα να μην θεωρείται κανένας καθηγητής «αυθεντία», αλλά να μας δίνονται τα εφόδια ώστε να δούμε κριτικά το κάθε διδασκόμενο αντικείμενο, ώστε να μπορέσουμε να κατακτήσουμε συνολική γνώση και μόρφωση. Θέλουμε ένα άλλο πανεπιστήμιο για εμάς και τις ανάγκες μας, κόντρα στις κατευθύνσεις κυβέρνησης – ΕΕ, στην υποχρηματοδότηση, στο κλείσιμο τμημάτων (βλ. σχέδιο Αθηνά 2), αλλά και κόντρα στις εξεταστικές του άγχους, των σημειώσεων και των εξυπνάκηδων καθηγητών.

Θέλουμε μια άλλη παιδεία για τις ανάγκες μας και παλεύουμε καθημερινά γι’ αυτή!

  «Αν δεν παρακολουθείτε και θέλετε να περάσετε, πλανάστε πλάνην οικτράν» by karfieaak

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για το εργατικό ατύχημα στην Ιατρική 14/12/15

Όπως έχει ήδη γίνει γνωστό τις προηγούμενες μέρες ο μοναδικός(!) ταριχευτής των πτωμάτων της Ιατρικής Σχολής Αθηνών -ο οποίος είναι εδώ και ένα μήνα ανασφάλιστος και απλήρωτος- ενώ είχε ξεκινήσει διαδικασία ταρίχευσης στο ανατομείο, υπέστη καυστικά εγκαύματα σε θώρακα και πρόσωπο από φαινόλη και φορμόλη με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο Γεννηματά, όπου ευτυχώς διέφυγε τον κίνδυνο. Στην διαδικασία της ταρίχευσης βρισκόταν μαζί του και ένας πτυχιούχος Ιατρικής κατόπιν εντολών της Διεύθυνσης του Εργαστηρίου, χωρίς να έχει καμιά εξειδίκευση και καμιά σχέση με το αντικείμενο. Η αντιμετώπιση από τους υπεύθυνους, αντί της άμεσης διακομιδής του συναδέλφου στο νοσοκομείο, ήταν η παραίνεση για συνέχιση της δουλειάς τους, λες και δε συνέβαινε τίποτα. Μετά το συμβάν οι υπεύθυνοι της έδρας της ανατομίας και η διοίκηση της σχολής  προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη στον ίδιο τον εργαζόμενο ενώ σαν λύση στο πρόβλημα της ελλιπούς στελέχωσης πρότειναν ακόμα και το να έρχονται φοιτητές να βοηθούν! Ο εργαζόμενος αν και δούλευε εδώ και 12 χρόνια και ήταν ο μόνος ταριχευτής της σχολής, γεγονός που καθιστά την εργασία του πάγια και διαρκή ανάγκη για το ΕΚΠΑ, ήταν συμβασιούχος ενώ για τον Νοέμβρη δούλευε και απλήρωτος. Σε εμάς αυτό δεν προκαλεί καμία εντύπωση. Οι άνθρωποι που αποποιούνται τις ευθύνες τους και κατηγορούν έναν εργαζόμενο που βρίσκεται στο νοσοκομείο είναι οι ίδιοι που πριν 3 χρόνια πολεμούσαν με κάθε τρόπο την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ ,οι ίδιοι που υποστήριζαν ότι οι εργαζόμενοι είναι υπεραρκετοί, οι ίδιοι που ενώ έβλεπαν το πρόβλημα κρατούσαν το στόμα τους κλειστό για να υπερασπιστούν τα δικά τους συμφέροντα. Γιατί θεωρούσαν πιο σημαντικό το να ανεγερθεί νέο αμφιθέατρο στην Ιατρική (προφανώς για λόγους πρεστίζ) από το να θέτουν κάθε μέρα σε κίνδυνο τη ζωή ενός ανθρώπου.

Το ατύχημα αυτό είναι ένα ακόμα εργατικό ''ατύχημα'' στις μέρες μας που έρχεται να προστεθεί στη λίστα με τα τρία πρόσφατα εργατικά δυστυχήματα στα ορυχεία της ΔΕΗ, το εργατικό ''ατύχημα'' σε βιομηχανική περιοχή της Κομοτηνής, το εργατικό δυστύχημα στο ορυχείο της Μαυροπηγής στην Κοζάνη κλπ. Η αντιλαϊκή επίθεση που συνεχίζεται με το τρίτο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, διαμορφώνει συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Τα δικαιώματα των εργαζομένων για ασφάλεια, μισθό, οχτάωρο, που έχουν κατακτηθεί με σκληρούς αγώνες καταπατούνται συνεχώς με την εργοδοτική τρομοκρατία, τους μισθούς πείνας, τα εξαντλητικά ωράρια να έχουν γίνει καθημερινότητα. Η εφαρμογή των πολιτικών της ΕΕ που βάζουν τα κέρδη πάνω ακόμα και από τις ανθρώπινες ζωές, δημιουργει ένα καθεστώς ασφυξίας ιδιαίτερα για τη νεολαία, η οποία βλέπει το μέλλον της στην ανεργία ή στην καλύτερη περίπτωση στην ελαστασφάλεια.

Το ατύχημα αυτό ειναι απόρροια αυτών των πολιτικών, αλλά και της πλήρους αδιαφορίας των Πρυτανικών αρχών και της Συγκλήτου, του Κοσμήτορα, του Προέδρου της Ιατρικής σχολής αλλά και του υπευθύνου καθηγητή του συγκεκριμένου εργαστηρίου. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο εμείς τους θεωρούμε υπεύθυνους και τους καλούμε να αναλάβουν το πλήρες των ευθυνών που τους αναλογούν όχι μόνο για το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά και για τις άθλιες συνθήκες εργασίας που γνωρίζουμε ότι επικρατούν και σε άλλα εργαστήρια του ΕΚΠΑ. Οι άθλιες συνθήκες υγιεινής του εργαστηρίου είναι γνωστές καθώς επίσης και το ότι τα μηχανήματα που χρησιμοποιούνται είναι ελλιπώς συντηρημένα. Ο ίδιος ο εργαζόμενος έχει διαμαρτυρηθεί αρκετές φορές δίχως όμως να ενδιαφερθεί κάποιος για την ασφάλειά του. Η όλο και αυξανόμενη υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων και η έλλειψη προσλήψεων είναι σύμφυτες με χαμηλούς μισθούς, απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες καθώς και έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για το εργατικό δυναμικό. Παρόμοια ατυχήματα  θα μπορούσαν να συμβούν σε οποιοδήποτε εργαστήριο ,σε οποιδήποτε τμήμα του πανεπιστημίου ,σε οποιονδήποτε εργαζόμενο-θύμα της πολιτικής μείωσης των κατάλληλων εξοπλισμών και του προσωπικού. Στην κατάσταση αυτή που διαμορφώνεται, εμείς οι φοιτητές οφείλουμε να βρεθούμε στο πλάι των εργαζομένων, να συντονιστούμε με αυτούς και να δώσουμε κοινούς αγώνες ενάντια σε αυτούς που πίσω από τη φράση ''δεν υπάρχουν λεφτά'' κρύβουν την αδιαφορία και την αναλγησία τους, ενάντια σε κάθε καταπάτηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας, ενάντια στις πολιτικές των κυβερνήσεων και της ΕΕ που σκοτώνουν.

Δεν θα  επιτρέψουμε να συμβεί ξανά οποιοδήποτε ατύχημα σε εργαζόμενο του πανεπιστημίου! Απαιτούμε άμεση εφαρμογή των αποφάσεων της Συγκλήτου της 11ης/12 σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα.

·         Να υποβληθεί άμεσα δελτίο αναφοράς εργατικού ατυχήματος από το ΕΚΠΑ

·         Να κλείσει τώρα το Ταριχευτήριο και να ξεκινήσουν εργασίες επισκευής του, προκειμένου να εξασφαλισθεί η λειτουργία του με συνθήκες που διασφαλίζουν την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων σε αυτό

·         Να αναληφθούν από το ΕΚΠΑ τα έξοδα της θεραπείας του συνάδελφου και να συνεχισθεί ακώλυτα η μισθοδοσία του για όλο το διάστημα που επιβάλλεται τόσο από τη θεραπεία του όσο και από τις εργασίες επισκευής του Εργαστήριου

·         Να  λυθεί άμεσα το πρόβλημα της σύμβασης και της μισθοδοσίας του εργαζόμενου, που για το Νοέμβριο εκκρεμεί ακόμη

·         Να ληφθεί μέριμνα για τη διασφάλιση των συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας σε όλους τους χώρους εργασίας του ΕΚΠΑ

·         Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζομένους του Πανεπιστημίου με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και περίθαλψη

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

«Εθνικός διάλογος για την παιδεία» ή αγώνας τώρα για τις ανάγκες μας;

Την επικαιρότητα κατακλύζουν τίτλοι όπως «Ξεκινά στη Βουλή ο εθνικός διάλογος για την παιδεία» ,ενώ πράγματι ο υπουργός παιδείας Ν.Φίλης δε σταματά να μιλά γι’ αυτόν τον «εθνικό διάλογο», όπου «θα ακούγεται η εμπειρία και η φωνή των καθηγητών». Γι’ αυτήν την «ανοιχτή δημοκρατική συζήτηση» που σκοπό θα έχει την «αξιοπιστία της δημόσιας εκπαίδευσης», την «δημοκρατική και συνεργατική λειτουργία του σχολείου», την «εξάλειψη του ανταγωνισμού», την «αντιμετώπιση της κρίσης», την «αναγέννηση της ελπίδας» και τελικά την «συνολική ανάπτυξη της χώρας». Ωραία ακούγονται όλ’ αυτά. Όμως τι είναι στην πραγματικότητα αυτός ο εθνικός διάλογος και ποια η σκοπιμότητά του;

Πρώτ’απ’όλα, για να αντιληφθούμε καλύτερα τι είναι αυτός ο εθνικός διάλογος πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή η πρακτική δεν είναι καινούργια, αλλά έχει μια μακρά ιστορία. Μια ιστορία που αποδεικνύει ότι ο διάλογος που εξαγγέλλουν γίνεται πυροσβεστικό στα χέρια κάθε κυβέρνησης για να σβήσει τα κινήματα όταν δυναμώνουν απέναντι σε συντηρητικά μέτρα που ψηφίζονται. Με άλλα λόγια είναι ένα όχημα, ένα εργαλείο, ένας ανασχηματισμός της κυβέρνησης, της αστικής τάξης για να φέρει αντιδραστικές αλλαγές, να επιβάλει το νέο τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων, της ασφάλισης, της περίθαλψης κ.τ.λ. Και ειδικά για την παιδεία ένα νέο νομοσχέδιο πλήρως  προσαρμοσμένο, από την “επιτροπή διαλόγου” στις επιταγές των μνημονίων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ναι κύριε Φίλη, μάς τα’ χουν ξαναπεί...

Πράγματι εθνικός διάλογος για την παιδεία έχει ανακοινωθεί και το 1986 από τον τότε υπουργό παιδείας Αντ. Τρίτση με σκοπό την επιβολή αντιδραστικών αλλαγών στην εκπαίδευση, οι οποίες οδήγησαν τελικά και στην απεργία διαρκείας στις εξετάσεις του 1988.

Επίσης, το 1991 με τις μαζικότατες πανελλαδικές μαθητικές κινητοποιήσεις να έχουν προηγηθεί και με την δολοφονία από την ΟΝΝΕΔ του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα να έχει ταράξει ολόκληρη την Ελλάδα, ανακοινώνεται ξανά εθνικός διάλογος για την παιδεία. Ένας διάλογος που έφερε ξανά αντιδραστικές αλλαγές όπως οι αντιεκπαιδευτικές τριμηνιαίες επαναληπτικές εξετάσεις στην Ε’ και ΣΤ’ δημοτικού.

Αργότερα, το 1995 με υπουργό παιδείας τον Γ.Παπανδρέου συγκροτείται το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, που αρχίζει  τη λειτουργία του από το 1999 μετά τις μεγάλες και συνεχείς κινητοποιήσεις μαθητών και εκπαιδευτικών ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές αλλαγές του τότε υπουργού παιδείας Γερ. Αρσένη.

Και το 2005 έρχεται η Μαριέττα Γιαννάκου να ανακοινώσει την εκκίνηση ενός ακόμη εθνικού διαλόγου για την παιδεία. Ο διάλογος αυτός έφερε σε όλο το εύρος της εκπαίδευσης δραματικές αλλαγές, που με τη σειρά τους οδήγησαν στις απεργίες νηπιαγωγών και εκπαιδευτικών, καθώς και στις μεγάλες κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος και στην νίκη των αγώνων.

Παρόμοια τακτική χρησιμοποίησαν και οι υπουργοί της περιόδου 2007-2014 (Στυλιανίδης, Μπαμπινιώτης, Διαμαντοπούλου, Αρβανιτόπουλος) με βασικό στόχο τις περικοπές και την ιδιωτικοποίηση. Ακόμα και ο Λοβέρδος, μέσα στη μικρή θητεία του,  πρόλαβε να ανακοινώσει την έναρξη ενός αναγκαίου εθνικού διαλόγου.

Ο νέος εθνικός διάλογος που εξαγγέλλει ο Φίλης έρχεται να συνεχίσει αυτήν την τακτική και να επιβεβαιώσει για ακόμη μια φορά τη λειτουργία του. Με σημαία το διάλογο ως «έθνος» και τη «δημοκρατία» μας ρίχνει στάχτη στα μάτια και δημιουργεί  την εικόνα της «καλής δημοκρατικής κυβέρνησης» που δέχεται και συνθέτει με μια ομάδα εμπειρογνώμων κι έτσι μάλιστα γλιτώνει και την αποκλειστική ευθύνη για τις συνέπειες των μέτρων που θα πάρει.

Για ποιο έθνος όμως μάς μιλάνε; Αυτό που μας χωρίζει ή μας ενώνει δεν είναι το έθνος. Πολύ απλά γιατί δεν είμαστε όλοι το ίδιο σε μια χώρα, είτε μας εντάσσουν στο επίσημο «έθνος», είτε είμαστε μετανάστες. Οι φοιτητές που πληττόμαστε και η εργατική νεολαία δεν έχουμε τίποτα το κοινό με τον κάθε Έλληνα βιομήχανο, με τον κάθε Έλληνα εφοπλιστή, με τον κάθε Έλληνα μεγαλοεπιχειρηματία. Αντίθετα στην πραγματικότητα ο «εχθρός» μας βρίσκεται εντός και εκτός «των πυλών» και είναι όλοι αυτοί: οι εργοδότες, οι καπιταλιστές, η κυβέρνηση, η ΕΕ και το κεφάλαιο. Ή εμείς ή αυτοί!

Και για ποια δημοκρατία μάς μιλάνε; Πού είναι η δημοκρατική συζήτηση όταν μεταφέρουμε τις αποφάσεις των γενικών μας συνελεύσεων στις πρυτανείες και μάς κλείνουν τις πόρτες; όταν πηγαίνουμε στο υπουργείο παιδείας και μάς φέρνουν τα ματ; Πολύ απλά, η δημοκρατία εκεί δεν υπάρχει γιατί δεν τους εξυπηρετεί. Και επικαλούνται την έννοια της δημοκρατίας μόνο όταν πρόκειται για τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα δικά μας. Μα «κύριε υπουργέ» θα ‘πρεπε να ξέρετε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο αντιδημοκρατικό απ’ το ότι κόβετε κι άλλα χρήματα από την παιδεία, από το ότι βάζετε δίδακτρα, απ ‘το ότι κόβετε τις παροχές μας, απ’ το ότι υπονομεύετε με κάθε τρόπο τις συλλογικές μας διαδικασίες, απ’ το ότι σχεδιάζετε συγχωνεύσεις και κλεισίματα τμημάτων, απ’ το ότι θυσιάζετε στο βωμό της ιδιωτικοποίησης και του κεφαλαίου κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Έτσι κι αλλιώς τα μέτρα για την παιδεία έχουν ήδη ψηφιστεί με το 3^ο μνημόνιο!

Και εδώ ακριβώς φαίνεται ότι ο εθνικός αυτός διάλογος σε καμία περίπτωση δεν θα καθοριστεί από τις ανάγκες μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών αλλά θα είναι πλήρως εναρμονισμένος με τα μνημονιακά μέτρα, τις επιταγές του ΟΟΣΑ και της ΕΕ.

Αυτή είναι η παιδεία που θέλουν: Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που με σημαία την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία δημιουργεί ένα πανεπιστήμιο για της ανάγκες του κεφαλαίου. Μετά από τα τόσα φροντιστήρια που πληρώσαμε ερχόμαστε σε ένα πανεπιστήμιο κατακλυσμένο από ιδιωτικές επιχειρήσεις και εργολαβίες. Εργολαβίες στη θέρμανση, στη σίτιση, στο ηλεκτρικό, στις καθαρίστριες, σε όλα. Ερχόμαστε σε μια σχολή με ένα αντικείμενο γνώσης τέτοιο,το οποίο όπου δεν μπορεί να προσαρμοστεί και να απαντήσει στις ανάγκες των επιχειρήσεων, αξιολογείται ως «ανεπαρκές», ως «άχρηστο», ως «μικρό» και συγχωνεύεται και κλείνει με ένα σχέδιο Αθηνά (όπως η Φιλοσοφική). Ερχόμαστε σε ένα πανεπιστήμιο για τους λίγους, αφού πολλοί που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τις παροχές αναγκάζονται να παρατήσουν τις σπουδές τους, για να βγουν στην αγορά εργασίας. Αυτή είναι η παιδεία τους. Ένα σύστημα που σε μαθαίνει να συμβιβάζεσαι και να μην διεκδικείς. Ένα μοντέλο φοίτησης ανταγωνιστικό που σε αναγκάζει να σκέφτεσαι μόνο την προσωπική σου επιβίωση και ανέλιξη υποβαθμίζοντας και καταργώντας κάθε συλλογική έννοια.

Εμείς όμως όχι μόνο δεν θέλουμε αυτήν την παιδεία, αλλά οραματιζόμαστε και χτίζουμε μια άλλη. Ένα άλλο πανεπιστήμιο που θα απαντά στις δικές μας ανάγκες. Ένα πραγματικά δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο που θα χρηματοδοτείται πλήρως απ το κράτος έτσι ώστε να καλύπτει όλες του τις διδακτικές και ερευνητικές ανάγκες και οι φοιτητές να μην χρειάζεται να βάζουν ούτε ένα ευρώ από την τσέπη τους. Ένα πανεπιστήμιο που δεν θα χωρίζει την εκπαίδευση σε ανώτατη(ΑΕΙ) και κατώτατη (ΤΕΙ) και άρα θα διαφοροποιεί τους αυριανούς εργαζομένους, αλλά αντίθετα θα έχουμε ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ένα πανεπιστήμιο που θα οργανώνεται από τους ίδιους τους φοιτητές του και τους εργαζόμενους, με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας, μέσα από γενικές συνελεύσεις από τα κάτω, ισότιμα για όλους. Θέλουμε μια παιδεία απελευθερωμένη από τα δεσμά των αγορών και των επιχειρήσεων, μια παιδεία με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Γι’ αυτό λοιπόν δεν θα αφήσουμε να γίνει κανένας εθνικός διάλογος για τις σπουδές μας, για το μέλλον μας, για τις ζωές μας! Το διάλογο θα τον κάνουμε ΕΜΕΙΣ με ΕΜΑΣ μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις, μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες! Θα τον κάνουμε με στόχο να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας. Και σε αυτόν τον διάλογο η κυβέρνηση, η ΕΕ και τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι ανεπιθύμητοι!

ΚΑΠΝΟΣ ΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟ ΕΚΠΑ

Στη Νομική, στη ΦΜΣ και στη Φιλοσοφική «προπηλακίστηκαν» οι εξωτερικοί αξιολογητές. σύμφωνα με άρθρα που έχουν δημοσιευθεί σε athens voice, neapolis και άλλες γνωστές «ποταμίσιες» e-φυλλάδες. Εμείς, θέλουμε από την πλευρά της ΕΑΑΚ να βοηθήσουμε να διαλευκανθεί το μυστήριο.

Καταρχήν δηλώνουμε ένοχοι…

Πράγματι οι αξιολογητές διώχτηκαν από εμάς, τους αγωνιζόμενους φοιτητές της Φιλοσοφικής και άλλων σχολών. Και είμαστε ένοχοι γιατί είμαστε και περήφανοι γι’ αυτό και θα το ξανακάνουμε όποτε ξανάρθουν!

Όμως τι είναι αυτή η αξιολόγηση ;

Πρέπει να γίνει σαφές: Η αξιολόγηση δε θα γίνει για να γίνει πιο διαδραστικό το μάθημα, να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις και τα προβλήματα της σχολής, για να γίνουν πιο ποιοτικές οι σπουδές μας. Δεν αξιολογούνται οι σχολές γι’ αυτό.
Η εξωτερική αξιολόγηση γίνεται με πλαφόν περικοπών 15% στις δαπάνες οποιοδήποτε κι αν είναι το αποτέλεσμα. Δηλαδή στην ήδη μειωμένη κατά 80% χρηματοδότηση του ΕΚΠΑ έρχονται κάποιοι κύριοι για να δουν σαν καλοί χασάπηδες πόσο ψαχνό έχει μείνει ακόμα και μπορεί να αφαιρεθεί...

Πέραν τούτου η αξιολόγηση θα αποτελέσει την αντικειμενική βάση της πρότασης του Υπουργείου Παιδείας για νέο σχέδιο Αθηνά με συγχωνεύσεις/καταργήσεις τμημάτων στα ιδρύματα μέσα από διαβούλευση με ορίζοντα την άνοιξη, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί. Η λεγόμενη αξιολόγηση επιβάλλεται μέσω του νέου μνημονίου και γίνεται στη βάση όλων των κατευθύνσεων της ΕΕ για περικοπές και είσοδο των επιχειρήσεων στα πανεπιστήμια. Πλέον όλα είναι για ξεπούλημα. Αν “αξιολογηθεί” ότι στη Φιλοσοφική υπάρχει κάποιο φιλέτο τότε θα ξεπουληθεί κι αυτό για πέντε δεκάρες όπως τα αεροδρόμια. Σημειωτέον ότι το φαγητό της λέσχης δεν τρώγεται διότι λίγα χρόνια πριν “αξιολογήθηκε” ότι ο δημόσιος φορέας ο οποίος παρείχε σαφώς καλύτερη ποιότητα φαγητού ήταν περιττή πολυτέλεια. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο εργολάβος αμοίβεται πολλαπλάσια χρήματα από τον δημόσιο φορέα. Γενικώς παρατηρείται ότι πριν από κάθε μεγάλη περικοπή στις δαπάνες και υπάρχει και μια “αξιολόγηση” που τη δικαιολογεί σαν εξορθολογισμό και απαιτεί οι επιχειρήσεις να βάλουν το χεράκι τους.

Για αυτούς τους λόγους κι  ακόμα έναν δεν αφήσαμε τους αξιολογητές να πατήσουν στη Φιλοσοφική. Οι αξιολογητές έφτασαν στη σχολή με δύο μαύρες λιμουζίνες audi a6 και μια mercedes αντίστοιχης κλάσης με κόστος όσο πέντε επιπλέον λεωφορεία για τη μεταφορά μας στη σχολή. Φορούσαν ρούχα που αξίζουν περίπου όσα τα δίδακτρα δύο τριών μεταπτυχιακών στη σχολή. Έφτασαν στη σχολή και στο lunch break τους οι ξετσίπωτοι δεν θα έτρωγαν τη μαγειρική σόδα με "κάτι σαν κρέας και λαχανικά" που τρώμε καθημερινά στη λέσχη αλλά θα τους έκανε πολυτελές γεύμα η αγαπητή κοσμήτορας της σχολής κ. Καραμαλέγκου.
Αυτοί οι τύποι ήρθαν με έξοδα του ΕΚΠΑ για να αποφασίσουν πού θα γίνουν περικοπες... Νοιώσαμε σα να κοροϊδεύουν και να περιπαίζουν όλους τους φοιτητές μαζί κι εμάς, αλλά είπαμε να είμαστε ψύχραιμοι. Εμείς τους απαντήσαμε ότι οι μόνοι που πρέπει να περικοπούν είναι αυτά τα παράσιτα μαζί και οι επιχειρήσεις που κουβαλάνε από τις οποίες παίρνουν μίζες για την καλή δουλειά που κάνουν.

Τους δηλώνουμε λοιπόν κι ας το έχουν στο νου τους ότι την επόμενη φορά που θα έρθουν στη σχολή με τον ίδιο τρόπο ας το ξανασκεφθούν. Αν δεν πάρουν το μετρό στις 8μιση που ναι πήχτρα, αν δεν στριμωχτούν στο 250 σα σαρδέλες για ανέβουν στη σχολή, αν δεν φάνε τη σόδα που τρώμε καθημερινά αντί για φαγητό στη λέσχη θα κατέβουν τα σκαλιά στον 4ο με το σαγόνι και τα ακριβά τους ρούχα θα πάνε σε πρόσφυγες από τη Συρία.

Θα μπλοκάρουμε λοιπόν κάθε αξιολόγηση, που γίνεται με κριτήριο τις ανάγκες του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων.  Το ζήτημα είναι για ποιό σκοπό γίνεται και κυρίως από ποιόν γίνεται η αξιολόγηση.

Εμείς από τη μεριά μας προτείνουμε μια άλλου τύπου αξιολόγηση: Από τους πληττόμενους φοιτητές και τους εργαζόμενους με κριτήριο κατά πόσο η λειτουργία του πανεπιστημίου (γνώση, έρευνα, εργασιακές συνθήκες) κατευθύνεται στη βάση των δικών μας αναγκών. Να ανοίξουμε τα λογιστικά βιβλία της σχολής και των εργολάβων για να δούμε πού πάνε κι από πού έρχονται τα λεφτά! Και σε αυτή την αξιολόγηση πανεπιστήμιο – κυβέρνηση – ΕΕ πάνε για… λουκέτο!

Στα συντρίμμια τους θα χτίσουμε μια άλλη εκπαίδευση και ένα άλλο πανεπιστήμιο με μόρφωση και έρευνα για τις δικές μας ανάγκες, με φοιτητικό και εργατικό έλεγχο.

3ο μνημόνιο...Να ένας λόγος να πάω στη Γενική Συνέλευση!

  Φέτος η νέα φοιτητική χρονιά μάς καλωσόρισε με ένα μνημόνιο  στο οποίο, όσο και να μην θέλουμε να το πιστέψουμε , εγκυμονούν πολύ μεγάλοι κίνδυνοι για την εκπαίδευση, τόσο για  την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, όσο και για την τριτοβάθμια. Και τονίζουμε το «όσο και να μην θέλουμε να το πιστέψουμε», γιατί πραγματικά κυριαρχεί η εντύπωση ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν μας αγγίζουν, δεν επηρεάζουν άμεσα τη ζωή μας , ότι είναι παιχνίδι που παίζεται στα χέρια των λίγων εκλεγμένων βουλευτών. Ότι τέλος πάντων η πολιτική που εφαρμόζεται ανήκει σε μια παράλληλη πραγματικότητα και όχι τη δική μας. Όμως , δυστυχώς, οι πολιτικές που εφαρμόζονται τόσα χρόνια ανήκουν στην δική μας πραγματικότητα και την καθορίζουν. Και μπορεί εμείς σαν φοιτητές να μην καταλαβαίνουμε ακριβώς  τους νομικούς όρους  στα μεγαλεπήβολα σχέδια των από πάνω για ένα απώτερο μακρινό μέλλον που «η Ελλάδα θα είναι σε ανάπτυξη», αυτό όμως  που ξέρουμε πολύ καλά γιατί το βιώνουμε κάθε μέρα  είναι το πιο απλό : ότι τόσα χρόνια που υλοποιούνται αυτές οι πολιτικές, πολλοί από μάς δεν κάναμε  διακοπές γιατί αναγκαστήκαμε  να δουλέψουμε  για 3 ευρώ την ώρα, ότι οι γονείς πολλών από μας έχασαν τη δουλειά τους , ότι πολλοί από μας δεν παρακολουθούμε τα μαθήματα της σχολής μας γιατί χρειάζεται να εργαζόμαστε για να βγάζουμε το νοίκι μας. Αυτό που το ξέρουμε καλύτερα από όλους είναι ότι  πολλοί από μας δεν έχουμε λεφτά για να πληρώσουμε το εισιτήριο για το 608, ούτε για να πληρώσουμε τα συγγράμματα που μας ζητάνε  να αγοράσουμε, δεν έχουμε να πληρώνουμε νοίκια, αλλά ούτε το μεταπτυχιακό μας. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι δεν θέλουμε να τελειώσουμε τη σχολή μας και να βρεθούμε άνεργοι, ότι θέλουμε να σπουδάσουμε όλοι δωρεάν και να κάνουμε όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Όμως το μέλλον μας το καθορίζουν τα κέρδη των «από πάνω» αντί για εμάς. Και εμείς, χωρίς να μας ρωτήσει κανείς, προοριζόμαστε για να γίνουμε μια γενιά χωρίς εργασιακά δικαιώματα, που εναλλάσσει την ανεργία με τη μισοεργασία, με δουλειά σε συνθήκες γαλέρας. Και αυτό είναι το σημαντικό, αυτό είναι το πραγματικό.

 Για να ανατρέψουμε όμως αυτό το μέλλον που μας ετοιμάζουν είναι απαραίτητο να καταλάβουμε πρώτα τι ρόλο έρχεται να διαδραματίσει το 3^ο μνημόνιο στη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία και  με ποιόν τρόπο τα μέτρα που περιλαμβάνει διαλύουν κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας και δημιουργούν ένα Πανεπιστήμιο Α.Ε. για λίγους.

  Το καπιταλιστικό σύστημα, στην προσπάθεια να ξεπεράσει την κρίση του αναζητά νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Με αυτή τη στρατηγική, τα μνημόνια και ιδιαίτερα το 3^ο πιο βάρβαρο μνημόνιο έρχονται να υλοποιήσουν στην κοινωνία αντεργατικές πολιτικές, προκειμένου να αυξήσει το κεφάλαιο τα κέρδη του, εις βάρος του κόσμου της εργασίας. Έτσι λοιπόν τα μνημόνια στην παιδεία έχουν στόχο να μετατρέψουν και το πανεπιστήμιο σε πεδίο κερδοφορίας. Πώς όμως γίνεται αυτό; Σε έναν βαθμό γίνεται με τις εργολαβίες μέσα στις σχολές (σίτιση, κυλικεία, θέρμανση, security, καθαριότητα). Π.χ. αντί να έχουμε καθαρίστριες που να προσλαμβάνονται από το δημόσιο με σταθερές σχέσεις εργασίας, τα λεφτά του πανεπιστημίου πηγαίνουν σε κάποιον ιδιώτη, σε κάποιον εργολάβο, ο οποίος τα διαχειρίζεται όπως θέλει (όλοι θυμόμαστε την περσινή σχολή - χωματερή από τις ετσιθελικές απολύσεις των καθαριστριών). Ένας άλλος τρόπος άντλησης κέρδους του Κεφαλαίου από το «δημόσιο» πανεπιστήμιο  είναι τα προγράμματα έρευνας και πρακτικής. Συγκεκριμένα, στις περισσότερες σχολές, σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών, οι φοιτητές δουλεύοντας χωρίς να πληρώνονται, παράγουν γνώση και έργο τα οποία δεν γυρνάνε στο πανεπιστήμιο και στον κόσμο, αλλά τα εκμεταλλεύονται διάφορες επιχειρήσεις  ( π.χ. στο γεωπονικό η ΦΑΓΕ, στην ΑΣΟΕΕ ο ΟΤΕ κ.α.). Αυτές και άλλες τακτικές, που επιβάλλονται από τα μνημόνια, έχουν ως στόχο  τη διάλυση του πανεπιστημίου και την ιδιωτικοποίησή του.

 Κατ’ αρχήν, σύμφωνα με τις δηλώσεις του νέου υπουργού παιδείας Ν. Φίλη, θα χρησιμοποιηθεί η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και το Σχέδιο Ευρώπη 2020, που περιλαμβάνουν πλήθος μέτρων που εναντιώνονται στα συμφέροντα των εργαζομένων και της πληττόμενης νεολαίας και βαθαίνουν τη σύνδεση της λειτουργίας του πανεπιστημίου με τα κέρδη του κεφαλαίου. Το νομοσχέδιο, λοιπόν, θα αποτελεί πλήρη συνέχεια προηγούμενων αντιδραστικών τομών, όπως οι νόμοι Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου. Αυτό σημαίνει πλήθος νέων αλλαγών στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ. Ήδη υπάρχουν δημοσιεύματα για νέο σχέδιο Αθηνά, που φέρνει νέα λουκέτα σε σχολές που δεν είναι χρήσιμες  για το κεφάλαιο. Σε αυτό το σημείο έρχεται απ' τους πρώτους η φιλοσοφική, που η έρευνά της δεν παράγει άμεσοκέρδος για το κεφάλαιο, γι' αυτό απειλείται με νέες συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων. Ακόμα το νέο μνημόνιο θα φέρει νέο γύρο διάλυσης στα προγράμματα σπουδών, με την διάλυση του γνωστικού μας αντικειμένου, ενώ επίσης θα επιδιωχθεί η πλήρης αποσύνδεση των πτυχίων από τα επαγγελματικά δικαιώματα, τα οποία έτσι κι αλλιώς είναι ήδη διαλυμένα από την επίθεση κυβερνήσεων – ΕΕ στον εργασιακό τομέα. Με αυτό τον τρόπο μας προετοιμάζουν να γίνουμε ημικαταρτισμένοι, εντατικοποιημένοι, ανταγωνιστικά και πειθήνιοι εργαζόμενοι άνεργοι.

  Βασικοί κόμβοι στα μέτρα που περιλαμβάνει το 3^ο μνημόνιο είναι η αξιολόγηση και ηυποχρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Η διαδικασία αξιολόγησης, η οποία γίνεται με κριτήρια τις ανάγκες της αγοράς έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία σχολών πολλών ταχυτήτων, δηλαδή τη διάκριση των τμημάτων σε καλά και κακά και συνεπώς την αντίστοιχη διάκριση σε διαφορετικές ταχύτητες εργαζομένων με διαφορετικάδικαιώματα. Επίσης είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι αξιολογήσεις χρησιμοποιούνται ως  βάση δεδομένων για τη συγχώνευση και την κατάργηση ολόκληρων τμημάτων, με βάση τα κριτήρια της αγοράς (βλέπε σχέδιο Αθηνά).Την ίδια ώρα προετοιμάζεται νέος γύρος απολύσεων διοικητικών υπαλλήλων γεγονός που δίνει χώρο στις εργολαβίες και την ιδιωτικοποίηση,

 Όσον αφορά στην υποχρηματοδότηση  πρέπει να τονιστεί ότι ανέκαθεν στην πολιτική ατζέντα  της κάθε κυβέρνησης βρισκόταν η διάλυση κάθε έννοιας δωρεάν παιδείας. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία 5 χρόνια ο κρατικός προϋπολογισμός για την παιδεία έχει μειωθεί κατά 80%  με το 3^ο μνημόνιο να προβλέπει για το 2016 έναν προϋπολογισμό για την παιδεία  μειωμένο κατά 20%! Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση διαθέτει τεράστιο ποσοστό από τον κρατικό προϋπολογισμό για τα στρατεύματα, το ΝΑΤΟ και τις πολεμικές επεμβάσεις. Με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης , εκτός από το ότι ενισχύεται ξανά η ιδιωτικοποίηση, μειώνεται κι άλλο η φοιτητική μέριμνα με αποτέλεσμα να πρέπει ο φοιτητής να βάλει από την τσέπη του χρήματα για να καλύψει τις ανάγκες τις οποίες το πανεπιστήμιο αμέλησε να του ικανοποιήσει. Έτσι, θεμελιώνονται ακόμα πιο βαθιά οι ταξικοί φραγμοί στο πανεπιστήμιο και μεγάλο κομμάτι δεν μπορεί ούτε υα αρχίσει, αλλά και ούτε να τελειώσει τις σπουδές του.

  Συγκεκριμένα στη φιλοσοφική μπορούμε ήδη να δούμε πτυχές της μνημονιακής επίθεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το τμήμα ψυχολογίας, που οι φοιτητές του 4^ου έτους δεν θα πληρώνονται από δω και πέρα  για την πρακτική τους  άσκηση, η οποία λειτουργεί σαν μια μορφή απλήρωτης εργασίας. Η πληρωμή τους κόβεται αυτόματα με το κόψιμο του αντίστοιχου ΕΣΠΑ, το οποίο δίνεται πάντα με βάση τα κριτήρια της αγοράς. καταλαβαίνουμε λοιπόν τι τζάμπα δουλειά μας περιμένει αν περάσει ο νόμος φίλη, που θα παγιώσει τη σύνδεση των σχολών με τα ΕΣΠΑ. Παράλληλα, σε μεταπτυχιακά του ίδιου τμήματος, αλλά και σε άλλα τμήματα έχουν επιβληθεί υπέρογκα ποσά διδάκτρων. Επιπλέον στα ξενόγλωσσα τμήματα μέσω αλλαγών στα προγράμματα σπουδών και την έλλειψη διδακτικού προσωπικού φαίνεται να επιχειρείται η συγχώνευσή τους σε ένα ενιαίο τμήμα ξενόγλωσσης φιλολογίας, που δε θα παρέχει πτυχίο φιλολόγου ξένης γλώσσας, αλλά απλά  πιστοποιητικά γλωσσομάθειας, που διασπούν το γνωστικό αντικείμενο (όπως στο σχέδιο Αθηνά1) και καταστρέφουν κι άλλο τα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων.

 Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πως αφού όλα αυτά ανήκουν στην δική μας πραγματικότητα, οι ίδιοι όχι μόνο μπορούμε, αλλά έχουμε ευθύνη να παρέμβουμε σ’ αυτήνγια να την αλλάξουμε. Και ναι, είναι σίγουρα αλήθεια ότι επειδή έχουμε μεγαλώσει σε μια καταπιεστική κοινωνία  την έχουμε συνηθίσει. Επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με την ανεργία την έχουμε αποδεχτεί. Θεωρούμε δεδομένες τις τωρινές συνθήκεςεξαθλίωσης. Δεδομένες και παγιωμένες. Πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, γι’ αυτό παρατηρείται και η τόσο μεγάλη αποχή από οτιδήποτε συλλογικό. Όμως ξεχνάμε ιστορικά τους αγώνες του νεολαιίστικου και του φοιτητικού κινήματος, όπως το 2012 που το φοιτητικό κίνημα, κόντρα σε κυβέρνηση –εε , κατάφερε να ακυρώσει σε μεγάλο βαθμό το σχέδιο Αθηνά και να νικήσει. Και πρόκειται για μια νίκη, από τις πολλές που έχει κερδίσει το φοιτητικό κίνημα, που γεννήθηκε  μέσα στις γενικές συνελεύσεις του φοιτητικού συλλόγου, μέσα απόμαχητικούς αγώνες, καταλήψεις και πορείες πάντα συνδεδεμένες με το εργατικό και μαθητικό κίνημα. Γιατί  όσο εντείνεται η καταπίεση δεν πρέπει να απογοητευόμαστε, αλλά αντίθετα να οργιζόμαστε και να κάνουμε αυτή την οργή όπλο για να διεκδικήσουμε αυτάπου έχουμε ανάγκη, αυτά που θέλουμε, αυτά που ονειρευόμαστε .

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 22/10 ΣΤΙΣ 12 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 204

Μπαλτάς : "Λεφτά δεν υπάρχουν, αν μπορείτε βρείτε μου εσείς"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ 12/3/2015

Η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όχι!

Διανύουμε ήδη τον δεύτερο μήνα της θητείας της νέας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η οποία παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της περί τέλους των μνημονίων και των πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, σε καμία περίπτωση δεν κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Η νέα συμφωνία-γέφυρα και η παράταση της δανειακής σύμβασης σε συνδυασμό με τις δεσμεύσεις της συγκυβέρνησης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, όπως προβλέπει η ΕΕ, αλλά και αποπληρωμής του χρέους, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καμία κυβέρνηση –πόσο μάλλον στα πλαίσια της ΕΕ και του χρέους- δε θα ικανοποιήσει τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Την ίδια στιγμή, η συγκυβέρνηση προσπαθεί να πείσει το λαό ότι η πρότασή της αποτελεί τη μόνη “ρεαλιστική λύση” ζητώντας εμπιστοσύνη και υπομονή.

Εμείς αναρωτιόμαστε: μπορεί να υπάρξει άλλη υπομονή με την ανεργία στη νεολαία να φτάνει το 60%; Με το εργασιακό τοπίο να παραπέμπει σε ζούγκλα, με τις εργασιακές σχέσεις να είναι πιο δυσμενείς από ποτέ και με τη μόνη λύση που προτάσσεται να είναι είτε η αποδοχή των voucher και της ελαστικής εργασίας, είτε η μετανάστευση;

Αλλά και στο εσωτερικό των πανεπιστημίων το τοπίο δεν είναι καλύτερο. Ο νόμος Διαμαντοπούλου, του οποίου η κατάργηση αποτέλεσε πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος, δεν αμφισβητείται από το Υπουργείο Παιδείας, αλλά προτείνεται μόνο η «βελτίωσή» του μέσα από διάλογο. Την ίδια στιγμή, η συνεχής υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων τα έχει φέρει σε οριακή κατάσταση, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται ή και να καταργούνται οι φοιτητικές παροχές και η φοιτητική μέριμνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Πανεπιστήμιο Κρήτης και η κατάργηση της δωρεάν σίτισης των φοιτητών λόγω υποχρηματοδότησης του ιδρύματος και της άρνησης του Υπουργείου Οικονομικών να εγκρίνει το αναγκαίο κονδύλι. Ταυτόχρονα, η είσοδος του ιδιωτικού παράγοντα στα πανεπιστήμια εντείνεται (επένδυση Κοντέλη στο ΓΠΑ, πρόταση της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ για σύσταση ιδιωτικών εδρών, κ.α.) με τις εργολαβίες να παραμένουν ακλόνητες και τις απολύσεις να συνεχίζονται (βλ. πέντε απολυμένους διοικητικούς του ΕΜΠ που αρνήθηκαν να υπογράψουν το χαρτί κινητικότητας).

Κάτω από αυτό το πρίσμα σαν φοιτητικοί σύλλογοι μετά από αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, δώσαμε μια πρώτη απάντηση με κινητοποίηση η οποία κατέληξε στο Υπουργείο Οικονομικών για να μεταφέρουμε τις αποφάσεις μας και να απαιτήσουμε να υπάρξει μια ξεκάθαρη θέση από την κυβέρνηση για τα προβλήματά μας. Η τοποθέτηση από πλευράς Υπουργείου ήταν ότι υπάρχει πολιτική, βούληση, που φτάνει όμως μέχρι τα στενά πλαίσια των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της αποπληρωμής του χρέους, συνεχίζοντας έτσι την ίδια πολιτική.

Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να ενσωματώσει μια λογική αναμονής, για το αν και πότε θα υλοποιηθούν τα αιτήματά του από τη συγκυβέρνηση. Αλλά ούτε και να μπει σε μια λογική διαπραγμάτευσης και πλαισίου διαλόγου για το πόσα ψίχουλα θα πάρει και πόσο καλύτερος μπορεί να γίνει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Τέτοιοι αντιδραστικοί νόμοι δεν μεταρρυθμίζονται, αλλά μόνο ανατρέπονται!

Αντιθέτως, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βγει άμεσα στο προσκήνιο μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες, να επιβάλει με αγώνες τις ανάγκες του. Το φοιτητικό κίνημα ήταν πάντα πυροδότης ευρύτερων εξελίξεων στην κοινωνία και αυτή τη στιγμή καλείται να αναλάβει τον ιστορικό ρόλο να αναζωπυρώσει όλο το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα.

Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους να μπουν σε διαδικασία Γενικών Συνελεύσεων τις μέρες 16-18/3 με κόμβο την κεντρική δυναμική κινητοποίηση του φοιτητικού κινήματος στις 19/3 στο Υπουργείο Παιδείας, και σε έναν αγώνα για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας.


ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ - ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ!

“Επιχείρηση” Πανεπιστήμιο : Δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ζούμε στην περίοδο  που όλα αλλάζουν, αλλά τελικά όλα τα ίδια μένουν.  Η αλλαγή σελίδας στο πολιτικό σκηνικό μετά τις εκλογές του Γενάρη, η καταδίκη των κυβερνήσεων, που  εφάρμοσαν τα μνημόνια τα τελευταία 5 χρόνια ανέδειξε την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μέσα από ένα ιδιότυπο μείγμα ελπίδας και μειωμένων προσδοκιών. Τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης μέσα στο πλαίσιο “ούτε ρήξη, ούτε υποταγή” δείχνουν πού οδηγούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία... σαν σύγχρονους Χάνσελ και Γκρέτελ, στο σπίτι με τα “ζαχαρωτά”.

Νομίζεις ότι είναι παραμύθι;

Όχι είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Και αν στα παραμύθια συνήθως υπάρχει αίσιο τέλος για όλους, στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης οι λίγοι κερδίζουν και εμείς χάνουμε... Και όπως στα παραμύθια είναι φανερό ποιοι είναι οι καλοί και οι κακοί, στο σύστημα που ζούμε υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Κι  εμείς πρέπει να διαλέξουμε με ποιους θα πάμε!

Η κυβέρνηση έχει ήδη διαλέξει πλευρά! Προσπάθησε με τις εκλογικές της εξαγγελίες να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο βάρκες, σε αυτές του κεφαλαίου και της εργασίας. Όμως επειδή αυτό είναι αδύνατο για να μη βουλιάξει, μπήκε με τα δύο πόδια στη βάρκα του κεφαλαίου. Έτσι το “τέλος των μνημονίων” έγινε η αρχή ενός νέου μνημονίου με άλλο όνομα (συμφωνία-γέφυρα), το “τέλος της τρόικας” οδήγησε στην απλή μετονομασία της σε “θεσμούς”, η “διαγραφή μέρους του χρέους”  ξεχάστηκε με τη δέσμευση να αποπληρωθεί  ολόκληρο το χρέος και η “αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης” σήμανε μια νέα διάσωση των τραπεζών και των αφεντικών. Και βλέπουμε τους Πρετεντέρηδες, το ΣΕΒ, τον Βαρδινογιάννη, τον Ομπάμα, ακόμα και τον Άδωνη Γεωργιάδη να πανηγυρίζουν για τις συμφωνίες υποταγής της νέας κυβέρνησης στην ΕΕ. Όμως ενώ ακούμε πολλά για τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις, λίγα ακούγονται για τις εξελίξεις στο πανεπιστήμιο.

 

Επιχειρηματικό πανεπιστήμιο : Ένας γνωστός απ' τα παλιά...

Στην ίδια κατεύθυνση που κινήθηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις έτσι και η σημερινή ετοιμάζεται να συνεχίσει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Το πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος για κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου πάρα τις προεκλογικές εξαγγελίες για απόσυρση του, για την κυβέρνηση είναι ακόμα εδώ και μπαίνει σε μακρά διαβούλευση. Όσο όμως αυτοί θα συζητάνε τα προβλήματά μας θα είναι ακόμα εδώ! Προβλήματα όπως οι διαγραφές, η υποχρηματοδότηση,  το όριο φοίτησης, η σίτιση και η μέριμνα.

Ποια είναι τα μέτρα της κυβέρνησης; Αρχικά αντί για κατάργηση των διαγραφών προτείνει προσωπικές συνεντεύξεις με τους λιμνάζοντες που δεν είναι τίποτα άλλο πάρα η διατήρηση του ν+2 , δηλαδή τη προσπάθεια όξυνσης των ταξικών φραγμών στην ανώτερη εκπαίδευση. Επίσης η επαναφορά του ασύλου δεν σημαίνει την επανακατοχύρωση ενός ασύλου για τους αγώνες της νεολαίας όπως ιστορικά κατακτήθηκε από το φοιτητικό κίνημα αλλά την επαναφορά του “ασύλου των ιδεών”. Η κατάργηση των συμβουλίων ιδρύματος γίνεται απ' τη σκοπιά της διαφοροποίησης με την προηγούμενη κυβέρνηση και όχι ως αλλαγή του πυρήνα της διοίκησης , αφού ο Μπαλτάς αναγνωρίζει θετικά τα συμβούλια ιδρύματος της Αμερικής. Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι το ζήτημα της επαναπρόσληψης των διοικητικών στο χώρο εργασίας τους  το οποίο έχει παγώσει και είναι αβέβαιη η εξέλιξη του αφού η κυβέρνηση δεσμεύεται στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς της λιτότητας της ΕΕ.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση όσο υποτάσσεται στις επιταγές της ΕΕ και αποπληρώνει το χρέος θα συνεχίζει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με αριστερή φρασεολογία. Η επιχειρηματική βάση του πανεπιστημίου δεν θίγεται ούτε στο ελάχιστο. Οι εργολαβίες συνεχίζουν να πλουτίζουν σε βάρος των εργαζομένων, οι επιχειρήσεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και τα προγράμματα σπουδών ανάλογα με τα κέρδη τους αφού γίνονται ο προνομιακός χρηματοδότης ενός πανεπιστημίου που υποχρηματοδοτείται. Το αχούρι της φιλοσοφικής των απολυμένων καθαριστριών είναι εικόνα από το μέλλον του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Ενός πανεπιστημίου που δεν χωράει τα δικαιώματα των εργαζομένων του, τους φοιτητές που δεν έχουν λεφτά για να σπουδάσουν, τη γνώση και την έρευνα που εξυπηρετεί της ανάγκες της κοινωνίας και του πανεπιστημίου. Ζούμε στην εποχή που τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά είναι βασική πηγή χρηματοδότησης των σχολών, ενώ τα δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές ετοιμάζονται, αντί το κράτος να εγγυάται επαρκή χρηματοδότηση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων.

Να τους χαλάσουμε το παραμύθι! Οι ανάγκες μας θα γράψουν ιστορία!

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η ανάγκη ενός φοιτητικού κινήματος το οποίο θα θέτει και θα διεκδικεί το σύνολο των αναγκών της νεολαίας δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Η γενιά μας έχει ανάγκη ένα φοιτητικό κίνημα το οποίο δεν θα διαπραγματεύεται, ούτε θα παίρνει το ρόλο του εταίρου για ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις, δεν θα δεχτεί το ρόλο του κομπάρσου, που θέλει να της δώσει η κυβέρνηση.

Αντίθετα θα βγούμε μπροστά για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας! Με άμεσα αιτήματα την κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολο του, την αύξηση της χρηματοδότησης για δωρεάν σίτιση-στέγαση-συγγράμματα και συνολικά επαρκή φοιτητική μέριμνα για όλους, κόντρα στην υποχρηματοδότηση και στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς που επιβάλλουν οι δεσμεύσεις στους εταίρους και τα πάσης φύσεως μνημόνια, την κατάργηση των εργολαβιών με τις συμβάσεις δουλείας και την άμεση πρόσληψη των εργαζομένων απευθείας από το πανεπιστήμιο, την επαναπρόσληψη των διοικητικών υπαλλήλων και των συμβασιούχων, την αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση κόντρα στην επιχειρηματικοποίηση. Αυτός ο αγώνας είναι συνολικός για μια απελευθερωτική παιδεία με γνώση και έρευνα για τις ανάγκες τις δικές μας και της κοινωνίας και όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου.

 Όλα τα παραπάνω συνιστούν έναν αγώνα που δεν παίρνει αναβολές. Έναν αγώνα που πρέπει να δοθεί στο τώρα. Μαζί τον αγώνα για μόρφωση για εργασία με δικαιώματα και σύγχρονες ελευθερίες, προκειμένου να υπάρξει πραγματική ελπίδα για την νεολαία, την ίδια στιγμή που η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να της εγγυηθεί τίποτα.

Γιατί ακριβώς τα παραμύθια τελειώνουν με το “ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα” στην πραγματικότητα όμως της ταξικής πάλης για να είμαστε εμείς καλά πρέπει αυτοί -οι από πάνω- να ανατραπούν!

Απόφαση Συντονιστικού 6/11/2014

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, 6/11/2014

Μετά τη σημερινή μαζική πανελλαδική πανεκπαιδευτική πορεία, οι φοιτητικοί σύλλογοι από κοινού με μαθητές και εργαζομένους στο χώρο της εκπαίδευσης δώσαμε μια πρώτη απάντηση στην Κυβέρνηση και απευθύνουμε αγωνιστικό κάλεσμα για κλιμάκωση και συνέχιση του αγώνα.

               

Τα τελευταία χρόνια δεχόμαστε μια άνευ προηγουμένου επίθεση. Ο στόχος; Να φορτωθούν τα βάρη της κρίσης στον εργαζόμενο κόσμο και τη νεολαία. Τα αλλεπάλληλα μνημόνια, οι αντιλαικές πολιτικές, ο ΕΝΦΙΑ, η αναίρεση κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών στοχεύουν στο να παγιώσουν ένα καθεστώς διαρκούς λιτότητας για τον ελληνικό λαό.

Σε αυτό το φόντο το μέλλον για τη νεολαία φαντάζει δυσοίωνο. Ένα μέλλον ανεργίας (60% τώρα στους νέους!), δυσμενών σχέσεων εργασίας με καταργημένες συλλογικές συμβάσεις, με καλύτερη προοπτική να φαντάζουν τα voucher, η ανασφάλιστη παροδική εργασία και η μετανάστευση.

               

Κι ενώ το μέλλον της νεολαίας είναι αυτό, αυτή τη στιγμή το σύνολο των βαθμίδων της εκπαίδευσης δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση με στόχο το προχώρημα των επιταγών της Κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ.

               

Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση προωθείται η εφαρμογή του Νέου Λυκείου και της τράπεζας θεμάτων. Μέτρα τα οποία διαμορφώνουν ένα σχολείο εξεταστικό κέντρο, οξύνουν την παραπαιδεία και αποκλείουν μεγάλη μερίδα μαθητών οδηγώντας τους στις επαγγελματικές σχολές, την τεχνική κατάρτιση και κυρίως στη μαθητεία. Στην απλήρωτη εργασία δηλαδή από τα 16 μας!

               

Και όσοι καταφέρουν να επιβιώσουν στο νέο Λύκειο και να φτάσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα βρουν μπροστά τους ένα “νέο” Πανεπιστήμιο. Ένα Πανεπιστήμιο που θα διαμορφωθεί με τη συγκρότηση των Οργανισμών που έρχονται για να προωθήσουν το σύνολο των αντεκπαιδευτικών νόμων (διαγραφές φοιτητών, διάσπαση ενιαίου κύκλου σπουδών, πτυχία- ατομικοί φάκελοι προσόντων, ιδιωτικές έδρες και εργολαβίες, δίδακτρα και μέτρα πειθάρχησης & εντατικοποίησης). Θέλουν να διαμορφώσουν ένα Πανεπιστήμιο λιγότερο δημόσιο και δωρεάν αλλά σύμφωνο με τις ανάγκες της αγοράς και το οποίο θα δημιουργεί έναν εργαζόμενο ευέλικτο, πειθήνιο και αναλώσιμο.

               

Για να μην βρουν εμπόδια στα σχέδιά τους, Υπουργείο και Κυβέρνηση επιστρατεύουν τους εντεταλμένους Πρυτάνεις (βλ. Φορτσάκης στο ΕΚΠΑ, Μήτκας στο ΑΠΘ) και τα αυταρχικά Συμβούλια Ιδρύματος, εισαγγελείς, ΜΑΤ ώστε να καταστείλουν κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι στο χώρο της εκπαίδευσης, όπως επανειλημμένα έχουν χρησιμοποιήσει για να χτυπήσουν κάθε φωνή αντίστασης του λαικού κινήματος.

Το φοιτητικό κίνημα, ως οργανικό κομμάτι του ευρύτερου λαικού κινήματος και με την παράδοση και την εμπειρία που το ίδιο κουβαλάει στις πλάτες του είναι εδώ! Μπροστά μας ανοίγονται δύο δρόμοι: είτε διαρκής υποβάθμιση των όρων με τους οποίους σπουδάζουμε, δουλεύουμε και ζούμε είτε οργάνωση του κινήματος και προάσπιση και επιβολή των αναγκών μας. Εμείς διαλέγουμε τον δεύτερο! Παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους! Αγωνιζόμαστε ενάντια στο Νέο Λύκειο και την τράπεζα θεμάτων! Να μην διαγραφεί κανένας φοιτητής- Να μην περάσουν οι Οργανισμοί! Ενάντια στην αυταρχικοποίηση! Διεκδικούμε μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με συλλογικές συμβάσεις εργασίας και με πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα! Ανατροπή της Κυβέρνησης και των πολιτικών της ΕΕ και του ΔΝΤ!

              

Για αυτό και πιστεύουμε ότι η σημερινή πανελλαδική πανεκπαιδευτική πορεία δεν αποτελεί παρά μια πρώτη νίκη αλλά και ένα πραγματικό εφαλτήριο αγώνα. Νίκη γιατί καταφέραμε να συντονιστούμε ως φοιτητικό κίνημα με το μαθητικό, νίκη γιατί σήμερα ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο! Και εφαλτήριο αγώνα γιατί το φετινό Πολυτεχνείο δεν θα είναι σαν όλα τα άλλα! Φέτος, οι Φ.Σ. θα ζουν και θα αναπνέουν στους χώρους όπου εκδηλώθηκε η εξέγερση του Πολυτεχνείου για τρεις μέρες και με τη διοργάνωση εκδηλώσεων, εξορμήσεων, κινητοποιήσεων και μιας σειράς δράσεων θα το μετατρέψουν σε πραγματικό κέντρο αγώνα συσπειρώνοντας τη νεολαία και τον αγωνιζόμενο λαό για να ξαναβγεί στο προσκήνιο και να καθορίσει τις εξελίξεις από εδώ και στο εξής.

Ο αγώνας τώρα ξεκινά, μέσα από τις Γενικές μας Συνελεύσεις, το συντονισμό μας με όλα τα κομμάτια της εκπαίδευσης αλλά και όλου του κόσμου της εργασίας που πλήττεται!

ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!

Ανακοίνωση της ΕΑΑΚ για τις διαγραφές φοιτητών

Ανακοίνωση της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) για τις διαγραφές φοιτητών

  Το καλοκαίρι σιγά-σιγά τελειώνει. Όμως για την κυβέρνηση είναι σαν να μην έφτασε ποτέ, αφού δεν δίστασε να εντείνει την επίθεσή της προς το λαό και τους εργαζόμενους, με την ψήφιση νέων αντιλαϊκών μέτρων! Σειρά μέσα στον Αύγουστο πήρε και το υπουργείο Παιδείας, με τις απειλές του ότι θα διαγράψει τους φοιτητές, που «περισσεύουν», από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.

 

Φυσικά, αυτό το μέτρο δεν έρχεται από μόνο του, αλλά εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη προσπάθεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που προσπαθούν να υλοποιήσουν τα τελευταία χρόνια, το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά και στην πιο πρόσφατη φάση την απόλυση διοικητικών υπαλλήλων και τη συγκρότηση νέων Οργανισμών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Πρόπερσι μας είπαν για τον “εξορθολογισμό του ακαδημαϊκού χάρτη», πέρυσι μας είπαν για τους υπεράριθμους εργαζόμενους, τώρα ακούμε για «λιμνάζοντες» φοιτητές που επιβαρύνουν τις σχολές μας, πιο παλιά μας έλεγαν ότι είναι παρωχημένο και δεν υπάρχει στα υπόλοιπα «αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη» να παίρνουμε δωρεάν συγγράμματα και να έχουμε δωρεάν σίτιση.

Όμως η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που πλασάρουν τα δελτία των 8. Όπου βγήκαν εργαζόμενοι σε διαθεσιμότητα διαλύθηκαν οι υπηρεσίες του πανεπιστημίου, όταν εφαρμόστηκε ο «εκσυγχρονιστικός» νόμος Γιαννάκου βρεθήκαμε με ένα βιβλίο ανά μάθημα και με όλο και μεγαλύτερη εισβολή του ιδιωτικού παράγοντα στην φοιτητική μας καθημερινότητα.

Τώρα ξεκινάνε με τους πιο παλιούς φοιτητές, με πάσης φύσεως ιδεολογήματα για άχρηστους και τεμπέληδες νέους για να βρουν πάτημα και να μιλήσουν για διαγραφές ώστε να διαμορφώσουν ένα πλήρως ανταγωνιστικό και αποστειρωμένο περιβάλλον, ώστε να μπει έπειτα σε πλήρη εφαρμογή ο νόμος του ν+2 και να μας πετάνε κατά δεκάδες χιλιάδες εκτός σχολών, ώστε να ξεμπερδεύουν μια και καλή με όσους τολμάνε να ονειρεύονται σπουδές μέσα στο μεσαίωνα της κοινωνίας της κρίσης, με όσους αγωνίζονται, με όσους παλεύουν για δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση και ζωή με αξιοπρέπεια.

Ξέρουμε πλέον καλά ότι τίποτα καλό δεν μπορεί να έρθει από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση ούτε για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους μες τις σχολές, αλλά ούτε για την πλειοψηφία της κοινωνίας που τσακίζεται από την φτώχεια και την λιτότητα. Ξέρουμε επίσης τι φέρνει η αναδιάρθρωση. Φέρνει ένα πανεπιστήμιο απόλυτα προσαρμοσμένο στις κατευθύνσεις της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένο με το νέο μοντέλου εργαζόμενου στον καιρό της κρίσης. Έναν εργαζόμενο εντατικοποιημένο, πειθήνιο, χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις και διεκδικήσεις, χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, έτοιμο να αποδεχθεί τον μισθό-χαρτζιλίκι και την ανασφάλιστη δουλειά.

Σε αυτό θα βρίσκουν ολοένα και περισσότερο χώρο ιδιωτικές εταιρίες, οι οποίοι έχοντας πλέον την δυνατότητα αγοράς εδρών, θα παράγουν κατά παραγγελία έρευνα, ενώ με την μορφή εργολάβων θα εμπορεύονται τις στοιχειώδεις φοιτητικές παροχές και τη μέριμνα. Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο θέλει ένα τρομοκρατημένο φοιτητικό κίνημα και φοιτητές προσηλωμένους στους εντατικούς ρυθμούς σπουδών που δεν θα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, που δεν θα μπορούν να διεκδικούν συλλογικά μέσα από τους φοιτητικούς τους συλλόγους. Η μαζική πρόσβαση -ακόμα και για τα πιο φτωχά στρώματα- στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που κέρδισαν μακροχρόνιοι νικηφόροι αγώνες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας μπαίνει πιο ξεκάθαρα από ποτέ στο στόχαστρο.

Σε όλα αυτά βάζουν το χεράκι τους οι διαγραφές. Το μέτωπο αυτό αφορά όλους τους φοιτητές, και όποια μορφή και αν έχουν οι πρώτες διαγραφές, θα σημάνουν την προετοιμασία των όρων για να πλήξει όλους τους φοιτητές και φυσικά για την καθιέρωση των διαγραφών στα ν+2 χρόνια. Θα αποκλείσουν από τις πύλες των Πανεπιστημίων και των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων όλους τους φοιτητές που δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στους εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών ή στο κόστος διαβίωσης.

Θα αποκλείσουν πρώτα και κύρια αυτούς που προέρχονται από πληττόμενες λαϊκές οικογένειες για τους οποίους το νοίκι, το ρεύμα, το φαγητό έξω από τη λέσχη αποτελεί ασήκωτο βάρος. Θα αποκλείσουν τους φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με την φοίτηση τους είτε συμπληρωματικά προς το οικογενειακό εισόδημα, είτε για την οικονομική τους επιβίωση. Θα μας οδηγήσουν να παρατάμε τις σπουδές μας για να πάρουμε ένα πτυχίο-διαβατήριο για την ανεργία στα δύο ή τρία χρόνια. Θα μας χρεώσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων με «φοιτητικά δάνεια» για αγαθά και υπηρεσίες που χρόνια τώρα πληρώνουμε και μας ανήκουν.

Θα φροντίζουν ώστε να μην αγωνιζόμαστε για τις σπουδές μας και το μέλλον μας υπό το φόβο του να βρεθούμε εκτός σχολών από τη μια στιγμή στην άλλη. Μας είπαν ήδη έμμεσα, με το διαφημιστικό χιουμοριστικό τους σποτάκι, πως είναι παράλογο να σπουδάζουμε όλοι, δεν είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο αιώνιος φοιτητής στα μάτια του υπουργείου είναι ο φοιτητής που διαβαίνοντας τις πύλες του Πανεπιστημίου δεν βρήκε μόνο εργαστήρια και μαθήματα, βρήκε συλλογικές ψηφίδες αντίστασης, βρήκε ένα εργαστήρι κοινωνικοπολιτικής και ιδεολογικής αναζήτησης, βρήκε και άλλη χρησιμότητα στα αμφιθέατρα, τα αμφιθέατρα των μεγάλων, νικηφόρων φοιτητικών αγώνων. Αυτούς τους φοιτητές θέλει να «πειθαρχήσει» το υπουργείο, σήμερα πιο πολύ από ποτέ.

Ας δούμε όμως και το βασικό επιχείρημα που προβάλλουν το υπουργείο και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης:

Είναι τερατώδες ψέμα να μιλάει κανείς για «το κόστος των αιώνιων»! Μιλάμε για ένα κομμάτι των φοιτητών που δεν κοστίζει απολύτως τίποτα στο πανεπιστήμιο αφού δεν έχει κανένα δικαίωμα, ούτε καν το μειωμένο εισιτήριο από τα πάσο και είναι το πλέον πληττόμενο αφού συνήθως εργάζεται για να τα βγάλει πέρα, σπουδάζει μακριά από το σπίτι του. Ταυτόχρονα, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτών των «τεμπέληδων» είναι ,όλως τυχαίως, μαζεμένο σε σχολές που οργιάζει η καθηγητική αυθαιρεσία. Όταν σε σχολές όπως το Φυσικό Αθήνας, ο μέσος χρόνος αποφοίτησης υπερβαίνει τα 7 χρόνια και τα μαζικά κοψίματα στις εξεταστικές είναι ο κανόνας, δεν θα δεχθούμε κανένας να μας κουνάει το δάχτυλο και να λέει ότι το πρόβλημα είναι «οι αιώνιοι».

Αυτοί που περισσεύουν είναι το υπουργείο, η κυβέρνηση και η ΕΕ, που μέσα από τα αντεργατικά μέτρα τους προσπαθούν να βγάλουν κερδισμένο απ’ την κρίση τους το κεφάλαιο, που υπηρετούν, και χαμένους τους εργαζόμενους και τη νεολαία, οι οποίοι θα ζουν σε ένα σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα! Αυτοί που περισσεύουν στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και οι φορείς της, που δημιουργούν ένα πανεπιστήμιο, που θα λειτουργεί με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρήσεων και όχι τις ανάγκες των πληττόμενων φοιτητών και της κοινωνίας!

Αυτοί που περισσεύουν είναι οι εργολαβίες στα ΑΕΙ-ΤΕΙ που στρώνουν το έδαφος για το προτεινόμενο εργασιακό μοντέλο στην «εποχή της κρίσης» που θα μας υποχρεώνουν σε απλήρωτη εργασία-πρακτική άσκηση και έχουν εργαζόμενους σύγχρονους σκλάβους, τους οποίους πετάνε στο δρόμο, όποτε θέλουν, όπως έκαναν με τις καθαρίστριες στο ΕΚΠΑ. Αυτοί που περισσεύουν είναι τα Όργανα Διοίκησης και οι πρυτάνεις, που χέρι-χέρι με την κυβέρνηση βοηθούν να εφαρμοστεί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις πραξικοπηματικές αποφάσεις της Συγκλήτου για συγκρότηση Οργανισμού στο ΕΚΠΑ! Αυτοί που περισσεύουν είναι όλοι αυτοί, που προσπαθούν να μας στερήσουν το δικαίωμά μας στις δωρεάν σπουδές και την αξιοπρεπή εργασία.

Δεν θα κάνουμε τη χάρη στο υπουργείο και την κυβέρνηση να στραφούμε στον κανιβαλισμό και στην αδιέξοδη προσπάθεια να φάμε το διπλανό μας. Δεν θα αφήσουμε να μας διαχωρίσουν σε ενεργούς-ανενεργούς-αιώνιους-λιμνάζοντες και ότι άλλη αηδία σκεφτούν. Η ΕΑΑΚ καλεί κάθε φοιτητή να οργανωθεί μέσα από το φοιτητικό του σύλλογο, μέσα από γενικές συνελεύσεις να μπει μπροστά στον αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους, για να σταματήσει μια για πάντα κάθε σκέψη για διαγραφή φοιτητών.

Πρώτη κρίσιμη στιγμή είναι η 31 Αυγούστου που το υπουργείο θα επιχειρήσει να διαγράψει 180.000 φοιτητές. Δεν θα βρουν όμως ούτε ένα διοικητικό μες τις σχολές για να εκτελέσει τις εντολές τους, δεν θα βρουν φοιτητικούς συλλόγους να δείξουν ανοχή στη λαίλαπα τους!  Σε αυτή τη μάχη θα βαδίσουμε μαζί με τους εργαζόμενους εντός και εκτός σχολών που παλεύουν ενάντια στις απολύσεις και τις νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις, ενάντια στα μέτρα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Αλλά η πρόσβαση στη δημόσια παιδεία πρόκειται για υπόθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας που είδε τα παιδιά της να χαντακώνονται από το «Νέο Λύκειο» και το υπουργείο Παιδείας να τους προτείνει για λύση την απλήρωτη εργασία από 15 χρονών.

Ήρθε η ώρα το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία ευρύτερα, να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Μέσα από μαζικούς, ενεργούς, μαχητικούς φοιτητικούς συλλόγους να επιβάλλουμε τις δημοκρατικές αποφάσεις μας κόντρα στη «νομιμότητα» της κυβέρνησης και του υπουργείου. Ήδη από τώρα πρέπει να διασφαλιστεί ότι ανά ίδρυμα όλοι οι φοιτητές θα δώσουν εξεταστική και ότι δεν θα δοθούν διαπιστωτικές πράξεις διαγραφής φοιτητών από τα ιδρύματα, ο αγώνας και οι κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος δεν θα περιμένουν το τέλος των εξεταστικών. Με όπλα τις μαζικές, διεκδικητικές και νικηφόρες Γενικές Συνελεύσεις, να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων φοιτητικών και νεολαιίστικων αγώνων, να εμποδίσουμε οποιαδήποτε προσπάθεια διαγραφής φοιτητών, να πάρουμε τις σπουδές και τις ζωές μας στα χέρια μας!

                   

Μας λένε ότι αποτύχαμε σαν μαθητές, σαν φοιτητές, δεν είμαστε αποδοτικοί εργαζόμενοι, δεν προσφέρουμε στα μεγάλα σχέδια ανάπτυξης.

Εμείς θα πούμε ξεκάθαρα: Δεν είμαστε η γενιά των αποτυχημένων και των διαγραμμένων. Είμαστε αυτοί που θα σας αλλάξουν τα φώτα!

…και αν αμφιβάλλει κανείς, ο Σεπτέμβρης είναι πολύ κοντά.»