Μην μείνεις και πάλι αμέτοχος!

Στις 24 Μάη, όλοι/όλες ψηφίζουμε στις φοιτητικές εκλογές για να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Για να παλέψει ο φοιτητικός μας σύλλογος ενάντια στο νέο εκπαιδευτικό νομοσχέδιο που έρχεται να πλήξει ακόμα περισσότερο την παιδεία. Για τον αγώνα ενάντια στην υποβάθμιση των πτυχίων μας. Για τη διαφύλαξη της δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Το τμήμα Ρωσικής Γλώσσας, Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών, φέτος κλείνει 10 χρόνια από την ίδρυση του. Είναι ένα από τα 6 ξενόγλωσσα τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, τα οποία τα τελευταία χρόνια , εξαιτίας της κρατικής υποχρηματοδότησης, υποβαθμίζονται ολοένα και περισσότερο.

 Ας δούμε όμως αναλυτικά τι συμβαίνει στο τμήμα μας:

● Λόγω της μη διανομής ξενόγλωσσων συγγραμμάτων, οι φοιτητές είναι  υποχρεωμένοι να ξοδεύουν συνεχώς χρήματα σε φωτοτυπίες και βιβλία για την εκμάθηση της ρωσικής γλώσσας.

● Σε ορισμένες περιπτώσεις, η διδασκαλία ή τα συγγράμματα της δεύτερης σλαβικής γλώσσας είναι στην ευχέρεια της εκάστοτε πρεσβείας, με αποτέλεσμα κάποια μαθήματα να μην ξεκινούν στην αρχή του εξαμήνου και επίσης να μην παίρνουν όλοι οι φοιτητές συγγράμματα ούτε για αυτό το μάθημα.

● Η διδακτική επάρκεια είναι αποσπασμένη από τον κορμό του βασικού κύκλου μαθημάτων και θεωρείται μάθημα επιλογής. Αυτό επιβαρύνει ακόμα περισσότερο το ήδη απαιτητικό πρόγραμμα σπουδών και καθιστά, ειδικά για τους εργαζόμενους φοιτητές, σχεδόν αδύνατη την ολοκλήρωση των σπουδών σε 4 χρόνια.

● Παρότι υπαγόμαστε στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, δεν είμαστε μέρος του φοιτητικού της συλλόγου. Αποτελούμε ξεχωριστό σύλλογο, και αυτό μας απομονώνει και δεν επιτρέπει την συσπείρωση μας με τα υπόλοιπα, ξενόγλωσσα και μη, τμήματα ώστε να μπορούμε να παλέψουμε μαζί για τα κοινά μας προβλήματα. 

Και η λίστα με τα προβλήματα του τμήματος δεν τελειώνει εδώ. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά ακόμα, όπως αυθαιρεσίες ορισμένων καθηγητών, παράνομα παρουσιολόγια κ.ά. Δεν είναι όμως αυτός ο σκοπός μας. Ως φοιτητές και φοιτήτριες οφείλουμε να δώσουμε τη δική μας μάχη και να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Στις 24 Μάη στηρίζουμε - ψηφίζουμε την Κίνηση Αριστερών Ρωσικής ΦΙλολογίας

Γιατί θέλουμε το τμήμα μας να πάψει να αποτελεί έναν ξεχωριστό σύλλογο και θεωρούμε αναγκαίο το να ενταχθούμε στο φοιτητικό σύλλογο της φιλοσοφικής.

Γιατί θέλουμε έναν ισχυρό φοιτητικό σύλλογο που δεν τα παρατά, που δίνει το στίγμα του και ξεκαθαρίζει πως όλη η εξουσία βρίσκεται στις Γενικές Συνελεύσεις.

    ΚίνησηΑριστερώνΡωσικήςΦΙλολογίας

                                                  ΕΑΑΚ                                                                                                                                                                                              

Μην αφήνεις του άλλους να αποφασίζουν για σένα

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξάγονται σε μια πολύ κρίσιμη κατάσταση για τη χώρα και ως εκ τούτου και για τα ίδια τα πανεπιστήμια. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχοντας κλείσει τη συμφωνία για τη δεύτερη αξιολόγηση με τους θεσμούς, ετοιμάζει ουσιαστικά ένα τέταρτο μνημόνιο που έρχεται να βαρύνει ακόμα περισσότερο τις δικές μας πλάτες και των οικογενειών μας.

Τα νέα μέτρα περιλαμβάνουν περιληπτικά: μείωση των επιδομάτων ανεργίας, τέκνων, φτώχειας, στήριξης οικογενειών, μείωση του επιδόματος θέρμανσης, μείωση των συντάξεων, συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, διευκόλυνση της μαζικής απόλυσης εργαζομένων με την κατάργηση της υποχρεωτικής Υπουργικής Απόφασης για την έγκρισή τους και κατάργηση επί της ουσίας της κυριακάτικης αργίας. Με άλλα λόγια το μέλλον που μας υπόσχονται είναι το μέλλον της φτώχειας, της ανεργίας, της σύγχρονης δουλείας.

Η κατάσταση που βιώνουμε καθημερινά μέσα στις σχολές μας είναι πολύ δύσκολη με πολλές ελλείψεις σε τμήματα όπως τα ξενόγλωσσα σε συγγράμματα και υποχρεωτικές παρακολουθήσεις που καθίστανται αδύνατες ειδικά για τους φοιτητές οι οποίοι αναγκάζονται να εργαστούν για να τελειώσουν τις σπουδές τους και για να ενισχύσουν οικονομικά τις οικογένειες τους. Αλλά και για τους φοιτητές των άλλων τμημάτων της σχολής η κατάσταση δεν είναι καλύτερη, αντιμετωπίζοντας ένα εντατικό πρόγραμμα σπουδών το όποιο είναι πολλές φορές εξαιρετικά δύσκολο να παρακολουθούν και βλέποντας αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών τους, προκειμένου αυτό να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των επιχειρήσεων και όχι στις ανάγκες της κοινωνίας, βιώνουν και αυτοί την επίθεση του κεφαλαίου στο ‘’πετσί’’ τους. Προβλήματα όπως η μετακίνηση και η σίτιση των φοιτητών είναι εξίσου τεράστια, με την εγκατάσταση μπαρών μέσα στα μετρό και οσονούπω του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, αλλά και με το ‘’άθλιο’’ φαγητό της λέσχης, το οποίο με δυσκολία τρώγεται, συμπληρώνουν την καθημερινότητα μας. 

Η σημασία λοιπόν των φετινών φοιτητικών εκλογών είναι πολύ μεγάλη, πρέπει όλοι μαζί να δώσουμε το στίγμα ότι είμαστε ενάντια στην επίθεση που δεχόμαστε εμείς και οι οικογένειες μας από την κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ, ότι θα παλέψουμε ενάντια στα σχέδια τους που μας θέλουν γενιά δίχως μέλλον, ότι θα διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν με τους αγώνες μας για ένα καλύτερο μέλλον! Κόντρα στις καθεστωτικές δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ μέσα στις σχολές οι οποίες υποστήριζαν και υποστηρίζουν τη συνέχιση των αντιλαϊκών πολιτικών σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας και την εισχώρηση των επιχειρήσεων μέσα στις σχολές με απώτερο σκοπό να πάψει ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του πανεπιστημίου, άλλα και τις δυνάμεις της ΠΚΣ (ΚΝΕ) που λειτουργούν σαν τροχοπέδη των κινημάτων και αρέσκονται σε εκλογική ενίσχυσης της παράταξης τους.

Ψήφος στην ΕΑΑΚ σημαίνει διαλέγουμε στρατόπεδο, υποστηρίζουμε την  ενίσχυση των κινημάτων, των αγωνιστών που βρίσκονται στο δρόμο και παλεύουν ενάντια στην υποβάθμιση των σχολών και των ζωών μας, ενάντια στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, για το δικαίωμα στις σπουδές και στην εργασία.

ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΑΑΚ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που βγαίνουνε στους δρόμους, πηγαίνουν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού και των κομματικών γραφείων. Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες για να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθεται με βίαιες και τραμπούκικες συμπεριφορές στους αγωνιστές και τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθεί να αναδείξει την μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά ως το “μέγιστο κακό” εντός των φοιτητικών συλλόγων. Η βαθιά κομματοκεντρική και ελιτίστικη λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις.

            Το μαφιόζικο καρτέρι σε σύντροφό μας στην Ιατρική, που οδήγησε σε ελαφρύ τραυματισμό του, που κατέληξε σε πιο κεντρική επίθεση της ΚΝΕ Ιατρικής στα μέλη μας, φανερώνουν το μένος και την επιθετικότητα που τρέφει και καλλιεργεί η ΚΝΕ στις τάξεις της για τα μαχόμενα κομμάτια του φοιτητικού κινήματος και ειδικότερα για την αντικαπιταλιστική αριστερά εντός αυτού. Πέρα από την Ιατρική όμως και καθώς δόθηκε η αναγκαία απάντηση εκεί πέρα από τα μέλη μας στις εκφυλισμένες πρακτικές της ΚΝΕ, ανάλογη προσπάθεια στοχοποίησης σημειώθηκε και στο Φυσικό Αθήνας, όπου 30 κνίτες επιτέθηκαν με παρακρατικό τρόπο στα (πολύ λιγότερα) μέλη του σχήματος ΕΑΑΚ που βρίσκονταν στη σχολή. Την ίδια στιγμή με την επίθεση στο Φυσικό, οι δυνάμεις της ΚΝΕ επιτέθηκαν σκληρά και με ακόμα πιο οργανωμένο τρόπο αυτή τη φορά στο ΕΜΠ και στο τμήμα της ΣΕΜΦΕ. Εκεί τα σχήματα της ΕΑΑΚ και το αγωνιζόμενο κομμάτι των συλλόγων-φοιτητών έδωσαν τις απαντήσεις που αρμόζουν σε τέτοιου είδους πρακτικές, σε αντίθεση με την ΚΝΕ που έφερε εξωπανεπιστημιακό κομματικό στρατό άρτια εξοπλισμένο που δεν δίστασαν μάλιστα να προχωρήσεουν και σε κλέψιμο πορτοφολιών-κλειδιών θυμίζοντας προφίλ ασφαλίτη. Όμως δεν αρκέστηκαν σε αυτήν την επικίνδυνη επίθεση με δυσανάλογους όρους απέναντι στα μέλη  ΕΑΑΚ. Τα καθοδηγητικά στελέχη που συντόνιζαν την επίθεση και καμία σχέση δεν έχουν με τους φοιτητικούς χώρους προέτρεψαν τα μέλη της ΚΝΕ να κλέψουν τα προσωπικά αντικείμενα (τσάντες, κινητά, χρήματα κλπ) των μελών της ΕΑΑΚ και να βανδαλίσουν το υλικό των χώρων των σχημάτων.

         

Τα ταυτόχρονα οργανωμένα χτυπήματα που στοχεύουν στην φίμωση και την καταστολή της ΕΑΑΚ, φανερώνουν πως η ΚΝΕ έχει πάρει πολιτική απόφαση, από τα κεντρικά της κλιμάκια, να οξύνει το κλίμα εντός των Φ.Σ. και εγκαθιδρύσει μια παρακαταθήκη μίσους και οργανωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των αριστερών δυνάμεων όπως έχει δείξει και μέσα στις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις. Εν όψει φοιτητικών εκλογών και προκειμένου να κρύψει κάτω από το χαλάκι τις δικές της τεράστιες αδυναμίες, επιλέγει να αποπροσανατολίσει τους συλλόγους αλλά και τα μέλη της, με πρακτικές και συμπεριφορές που καμία εναρμόνιση δεν έχουν με τις αξίες και το ήθος της αριστεράς και του κομουνιστικού κινήματος. Οι πολιτικές ανεπάρκειες της ΚΝΕ, η έωλη και γενικόλογη γραμμή της στο φοιτητικό κίνημα που αδυνατεί συστηματικά, να θέσει τον πήχη σε επίπεδα ανάλογα της συγκυρίας και στον αντίποδα σπέρνει ματαιότητα και απαισιοδοξία στον κόσμο των σχολών, δεν κρύβονται πίσω από τραμπουκικούς και μαφιόζικους χειρισμούς. Όπως ακριβά κάνει και το ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα που ‘’κλιμακώνει’’ τον αγώνα με απεργίες την Πρωτομαγιά, με προτάσεις νόμου του ΚΚΕ στη Βουλή και δηλώσεις του Κουτσούμπα “δεν ήρθε η ώρα να βγούμε από την Ε.Ε και ευρώ γιατί ο λαός και η εργατική τάξη θα πεινάσουν”.

Σαν Ε.Α.Α.Κ., καταγγέλλουμε απερίφραστα τις εκφυλισμένες πρακτικές που ακολουθεί η ΚΝΕ το τελευταίο διάστημα, απέναντί  στις δυνάμεις της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς και καλούμε και συνολικά την σπουδάζουσα νεολαία να περιθωριοποιήσει τις πολιτικές λογικές της ΚΝΕ. Εμείς απέναντι στην προσπάθεια της ΚΝΕ να τρομοκρατήσει το πιο αγωνιστικό κομμάτι των συλλόγων ώστε να αναδειχτεί στην νέα “υπεύθυνη δύναμη” μέσα στις σχολές, που θα εγκαθιδρύει την ομαλότητα και θα τα καταστέλλει κάθε αγωνιστικό σκίρτημα δεν θα μείνουμε αμέτοχοι. Εάν η ΚΝΕ θέλει να επιλέξει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού κάθε κινήματος και κάθε αγωνιστή εμείς δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να το ανεχτούμε και θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε πιο μάχιμα από ποτέ στο δρόμο του αγώνα. Με μαζικές γενικές συνελεύσεις, με μαζικές ρηξιακές λαϊκές κινητοποιήσεις και την από τα κάτω μάχιμη πολιτική των φοιτητικών συλλόγων που αρμόζει σε μια γενιά που θέλει ζήσει όπως αυτή ονειρεύεται και όχι όπως της λένε. Καλούμε κάθε αγωνιστή και φοιτητή να τους γυρίσει την πλάτη.

(εικόνες απ' τα αποτελέσματα της τραμπούκικης επίθεσης της ΚΝΕ στους αγωνιστές της ΕΑΑΚ)

Κάλεσμα σε συντονιστικό ΕΑΑΚ Αθήνας στις 16 Μάρτη

Μετά από μία περίοδο στην οποία ξέσπασαν κομβικά ζητήματα και  εμφανίστηκαν πολλές σημαντικές αλλαγές, και με την καθολική, πιστεύουμε,  παραδοχή ότι η ΕΑΑΚ όσο ενεργή παρουσία και να είχε στους συλλόγους, σε καμία περίπτωση δεν κατάφερε να συντονιστεί, να παράξει γραμμή και μεθοδολογία ικανή να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει, να αφουγκραστεί τα αυθόρμητα αντανακλαστικά  της νεολαίας  και να τα αναβαθμίσει σε συνειδητή, συλλογική πάλη, ως ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ θεωρήσαμε αναγκαιότητα τόσο της συγκυρίας την  οποία διανύουμε, όσο και της ίδιας της ΕΑΑΚ, να διεξαχθεί συντονιστικό ΕΑΑΚ Αθήνας την Πέμπτη 16 Μάρτη.

Όσο η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και το κεφάλαιο δε βρίσκει τρόπο να την ξεπεράσει, τόσο  τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα θα πληθαίνουν. Από τη μία, στο διεθνές επίπεδο, οι πόλεμοι συνεχίζονται, οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, με τους πρόσφυγες είτε να εγκλωβίζονται σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, βιώνοντας την απόλυτη περιθωριοποίηση και εξαθλίωση, είτε να διώκονται  πίσω στην Τουρκία. Από την άλλη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συνεχίζει την αντιλαϊκή πολιτική της και βρίσκεται πριν την υπογραφή νέων βάρβαρων μέτρων .

Τα μέτρα αυτά θα περιλαμβάνουν  βασικά κομβικά ζητήματα του πυρήνα της εργασίας και των σχέσεων της όπως την παραπέρα μείωση των βασικών μισθών και την θέσπιση υποκατώτατου μισθού για την νεολαία , την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση των συνδικαλιστικών νομων και την αντικατάστασή τους από αντιδραστικότερες διατάξεις με κύριες το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας και τη θέσπιση της δυνατότητας ανταπεργίας (Λοκ άουτ)των εργοδοτών, αλλά και  θα κατοχυρώνει νομοθετικά όλες τις μορφές γενικευμένης ελαστικής εργασίας, με τη θέσπιση όλων των «νέων» μορφών «μικρό-εργασίας» που ισχύουν στον πυρήνα του σύγχρονου καπιταλισμού και σε μια σειρά χώρες.

Όλες αυτές οι εξελίξεις όχι μόνο δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον χώρο του πανεπιστημίου, αλλά καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις αλλαγές που γίνονται εντός αυτού. Συγκεκριμένα, η συνεχής υποχρηματοδότηση έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή του χαρακτήρα του πανεπιστημίου, έτσι όπως αυτό διορθωνόταν πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Αυτό εκφράζεται σε πρώτο βαθμό με την διάλυση των παροχών της μέριμνας για το σύνολο των φοιτητών (σίτιση, στέγαση, μεταφορά, συγγράμματα), γεγονός που εντείνει τους ταξικούς φραγμούς και αποκλείει μεγάλο κομμάτι των φοιτητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και με την υποστελέχωση στο απαραίτητο διοικητικό και διδακτικό προσωπικό. Αποτέλεσμα να αναζητούνται αλλού πόροι για να συντηρήσουν τα ιδρύματα τα οποία πολύ συχνά προτάσσουν για λύση την αυτοχρηματοδότηση τους. Όπως είπε χαρακτηριστικά και ο Γαβρόγλου στην συνέντευξή του «Δεν μπορείς να τα ζητάς όλα από το δημόσιο». Με πρόσχημα ακριβώς αυτή την κατάσταση η κυβέρνηση και του υπουργείο παιδείας υπέγραψαν δάνειο  για τα ελληνικά πανεπιστήμια από την ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων όπου οι όροι του είναι ακόμα άγνωστοι. Αυτό σημαίνει πως αν το δάνειο δεν αποπληρωθεί, που είναι το μόνο σίγουρο, τα ίδια τα πανεπιστήμια υποθηκεύονται, οι εγκαταστάσεις και τα αποθεματικά τους θα είναι στα χέρια των δανειστών.  

Παράλληλα με απόφαση της συνόδου πρυτάνεων προχωράει η συγκρότηση περιφερειακών συμβουλίων, τα οποία είναι ο διάδοχος των συμβουλίων ιδρύματος και αφορούν περισσότερα από ένα ιδρύματα της ίδιας περιφέρειας. Η σύνθεσή τους θα ‘ναι παρεμφερής με αυτή των Σ.Ι. Την ίδια στιγμή  μπαίνουν δίδακτρα στα μεταπτυχιακά που θα ορίζονται πλέον χωρίς κανένα πλαφόν γεγονός που θα οξύνει σε μεγάλο βαθμό των αποκλεισμό μεγάλου μέρους των φοιτητών από την δυνατότητα για μεταπτυχιακό ενώ είναι πολύ πιθανή μια μεταφορά διδάκτρων και στο προπτυχιακό επίπεδο. Όλα αυτά εντάσσονται κάτω από το ενιαίο σχέδιο της κυβέρνησης για μεγάλη μείωση των εισακτέων στα πανεπιστήμια.  

Μάλιστα,  με τον νέο νόμο για την παιδεία (που θα έρθει να πλήξει τα λύκεια, με την ενίσχυση της τεχνικής εκπαίδευσης,  της μαθητείας, την εδραίωση του Νέου Λυκείου, της κατάργησης των επαναληπτικών πανελλαδικών εξετάσεων και του ταξικού διαχωρισμού των μαθητών ήδη από το γυμνάσιο) οι ταξικοί φραγμοί εντείνονται ακόμα  περισσότερο. Επιπλέον, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά (που στόχος είναι να περάσουν και σε προπτυχιακό επίπεδο), για τα οποία έχει κινητοποιηθεί και ο σύλλογος μας επί δύο συνεχόμενες βδομάδες,  καταδεικνύουν ότι το κόστος της λειτουργίας του πανεπιστημίου θα πέσει ακόμα περισσότερο στις πλάτες των φοιτητών (μεταπτυχιακών, διδακτορικών, κλπ).

Κομμάτι της επίθεσης στην «δημόσια δωρεάν εκπαίδευση»  είναι και η εισαγωγή μπάρων στα μετρό που μαζί με το ηλεκτρονικό εισιτήριο έχουν στόχο να  χτυπήσουν την δυνατότητα του λάου να μετακινείται δωρεάν .

Προφανώς όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να μην πάνε χέρι χέρι με την άνοδο της καταστολής. Οι περιπτώσεις των συντρόφων μας στην Ξάνθη και στην Κρήτη, ο ξυλοδαρμός της φοιτήτριας στο Βόλο και το σπάσιμο του ασύλου στην Πάντειο  ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου για την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες της νεολαίας.

Όλα αυτά λοιπόν διαμορφώνουν για το φοιτητή μια κατάσταση δύσκολη για την πρόσβαση και την φοίτηση στην μεταλυκειακή εκπαίδευση. Δε θέλει μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβουμε την κατεύθυνση όλων αυτών των πτυχών της επίθεσης. Και η κατεύθυνση δεν είναι άλλη από την εδραίωση μιας κατάστασης για τη νεολαία όπου ο καθένας θα βιώνει, ταυτόχρονα με όλους τους άλλους αλλά πάντα μόνος του, τις χειρότερες εργασιακές συνθήκες,  όπου ο καθένας θα δέχεται σιωπηλά την κατάργηση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων, και θα αρκείται σε έναν υποκατώτατο μισθό και μία διασπασμένη, ρηχή γνώση. Η κατεύθυνση αυτή, τέλος, δεν είναι άλλη από την δημιουργία ενός αναλώσιμου δυναμικού, χωρίς επίγνωση της θέσης του, την καθυπόταξη κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής σ’ αυτόν το νόμο. Της τέχνης, της επιστήμης, της διασκέδασης, της εργασίας ,της γνώσης.

Παρά τη δυναμικότητα της επίθεσης και τη γενική νηνεμία του τελευταίου διαστήματος, η πραγματικότητα μάς δίνει ξεσπάσματα πάνω στα οποία μπορούμε να στηριχτούμε και να δομήσουμε ολόκληρες μάχες. Τόσο ο αγώνας των καθαριστριών του ΕΜΠ όσο και η δυναμικότατη επανεμφάνιση του μαθητικού κινήματος πρέπει να γίνουν «υλικό» το οποίο θα αποτιμήσουμε. Πρέπει να γίνουν «μαγιά» προβληματισμών και ιδεών, πρέπει από «ατομική» εμπειρία να γίνουνε συλλογική και να αποτελέσουν την πηγή από την οποία θα αποκομίσουμε στόχους και μεθοδολογία.

Πρέπει, σύντροφοι και συντρόφισσες, να καταλάβουμε ότι σηκώνουμε πάνω στις δικές μας πλάτες το χρέος να πυροδοτήσουμε αγώνες σ’ αυτήν την κρίσιμη και τόσο περίπλοκη περίοδο. Το χρέος να κινητοποιήσουμε τους φοιτητικούς μας συλλόγους, να παλέψουμε ενάντια στις αστικές  αναδιαρθρώσεις, να ακούσουμε τους προβληματισμούς και τα ερωτήματα της νεολαίας,  να πάρουμε τα αυθόρμητα αντανακλαστικά της και να τα μετασχηματίσουμε σε συνειδητή, πολιτική, οργανωμένη πάλη. Το χρέος  να αντιπαλέψουμε την απογοήτευση και τη ματαίωση και απέναντι στον ατομικό δρόμο και την κουλτούρα της «προσωπικής επιβίωσης» να αναδείξουμε τη συλλογική πάλη. 

Καλωσήρθες στη Ψυχολογία...

Μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά με την στασιμότητα, την ρουτίνα, το άγχος, το πολύωρο διάβασμα και τις εξετάσεις, να είναι μια καθημερινότητα, μετά τις προτροπές όλων να κλείνεις τα μάτια σου στην πραγματικότητα και να κοιτάς μόνο το διάβασμα, «γιατι εδώ κρίνεται το μέλλον σου», πλέον ήρθες στη σχολή σου. Η Φιλοσοφική είναι εδώ για να συμβολίσει την μετάβαση από το ασφυκτικό πλαίσιο των σχολικών σου χρόνων στη μελλοντική σου εργασία, καλλιεργώντας σου τα απαραίτητα εφόδια για να γίνεις ο μελλοντικός εργαζόμενος που έχει ανάγκη το σύστημα. Από την άλλη σίγουρα, οι σπουδές σου σ’ αυτή τη σχολή είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για μόρφωση, αναθεώρηση και αμφισβήτηση, για μια αρχή ενός διαφορετικού τρόπου     κοινωνικοποίησης και ζωής και αυτού που λέμε «φοιτητική ζωή».

           

Το τμήμα Ψυχολογίας έχει ως αντικείμενο τον ίδιο τον άνθρωπο, την «ψυχή» του και θέτει στο επίκεντρό της να ερμηνεύσει την ανθρώπινη συμπεριφορά προκειμένου να είναι σε θέση να την τροποποιήσει ενίοτε προς το «καλύτερο», όποιο κι αν είναι αυτό. Για να το επιτύχει αυτό πρέπει αναγκαστικά να εξετάσει το πώς αλληλεπιδρούν οι εσωτερικές διεργασίες του ατόμου (βιολογικές και γνωστικές)  με την εξωτερική πραγματικότητα. Και έπειτα αν κληθεί να τροποποιήσει τη συμπεριφορά του ατόμου, προκειμένου να γίνει πιο λειτουργική και πιο προσαρμοστική σε σχέση με την πραγματικότητα, θα το κάνει αλλάζοντας τις σκέψεις του ατόμου σε σχέση με την πραγματικότητα.

Ποια είναι όμως αυτή η εξωτερική πραγματικότητα και λειτουργία της στην οποία καλείται η ψυχολογία ως επιστήμη να βοηθήσει το άτομο να προσαρμοστεί; Είναι η πραγματικότητα μιας κοινωνίας που στηρίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, στην ανταγωνιστικότητα μεταξύ των ίδιων των ατόμων ακόμα και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις για την επίτευξη στόχων που ουδέποτε καθορίστηκαν για τις ανάγκες και επιθυμίες τους αλλά για τα απρόσωπα συμφέροντα της κανονικότητας της οικονομίας, της παραγωγικότητας στη δουλειά, των κοινωνικών προτύπων. Γι’ αυτό και η ψυχολογία όπως κάθε επιστήμη αναπόφευκτα εξετάζει τον άνθρωπο ως αριθμό, ως ποσότητα, ως άλλο ένα τμήμα της μηχανής που πρέπει να συνεχίσει να παράγει κέρδη. Στην εποχή μας αυτή η λειτουργία της ψυχολογίας γίνεται ακόμα πιο έντονη με τη συνδιαχείριση που καλείται να κάνει στο να συνεχίσουν να είναι «λογικά» τα άτομα, ενώ αναγκάζονται να επιβιώνουν στην εποχή της αφόρητης πίεσης να «πετύχουν» στις πανελλαδικές, μετά στη σχολή, μετά να βρουν μια καλή εργασία και να είναι «καλοί πολίτες» που ζουν στον μικρόκοσμό τους.

Προ πάντων όμως να μένουν μακριά από την πολιτική και τα κόμματα, ενώ αυτοί που τους ζητούν επίμονα να μην ασχολούνται με την κοινωνική πραγματικότητα λαμβάνουν όλες τις αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές μας. Αυτή είναι λοιπόν η λειτουργία της ψυχολογίας στην εποχή της δομικής κρίσης του καπιταλισμού, των μνημονίων της, της χρόνιας ανεργίας, των ελαστικών σχέσεων εργασίας με μηδενικά δικαιώματα. Τα όρια της επιστήμης είναι τα όρια του εφικτού εντός αυτής της πραγματικότητας. Αλλά αυτή οι κοινωνία δε χωράει τις επιθυμίες μας. Οι μισθοί των 400 ευρώ δε χωρούν τις ζωές μας. Γι’ αυτό και η λογική του συστήματος αυτού είναι παράλογη. Και πρέπει να ανατραπεί ολότελα για να ανοίξει ο δρόμος για έναν κόσμο που ο άνθρωπος θα είναι χειραφετημένος και η επιστήμη δε θα τον εξετάζει ως απρόσωπη μονάδα αλλά ως υποκείμενο με τη δική του μοναδική υπόσταση. Μέσα από τους συλλογικούς μας αγώνες, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων μας, μαζί με τους εργαζόμενους και κάθε καταπιεσμένο. 

Καλωσήρθες στο Φ.Π.Ψ.

                                                                                ''Οι φιλόσοφοι έχουν απλά ερμηνεύσει τον κόσμο με

                         διάφορους τρόπους.

 Το θέμα είναι να τον αλλάξουμε.''

Karl Marx

                                                                                                                                                     

  

  Μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά με την στασιμότητα, την ρουτίνα, το άγχος, το πολύωρο διάβασμα και τις εξετάσεις, να είναι μια καθημερινότητα, αλλά και με τα συγχαρητήρια από ξεχασμένους συγγενείς για µια χρονιά «που άξιζε να θυσιαστεί» µόνο στο διάβασµα, γιατί εν πολλοίς «κρίνεται η υπόλοιπη ζωή µας, το µέλλον µας», πλέον ήρθες στη σχολή σου. Η Φιλοσοφική είναι εδώ για να συμβολίσει την μετάβαση από το ασφυκτικό πλαίσιο των σχολικών σου χρόνων στη μελλοντική σου εργασία, καλλιεργώντας σου τα απαραίτητα εφόδια για να γίνεις ο μελλοντικός εργαζόμενος που έχει ανάγκη το σύστημα. Από την άλλη σίγουρα, οι σπουδές σου σ’ αυτή τη σχολή είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για μόρφωση, αναθεώρηση και αμφισβήτηση, για μια αρχή ενός διαφορετικού τρόπου κοινωνικοποίησης και ζωής και αυτού που λέμε «φοιτητική ζωή».

  Όλ’ αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά οφείλουμε να σε υποψιάσουμε και να σε ενημερώσουμε πως η πραγματικότητα έχει πολλές περισσότερες πλευρές που δυστυχώς θα επηρεάσουν σύντομα την ιδέα σου για το Πανεπιστήμιο και θα συνειδήτοποιήσεις ότι τα προβλήματα της εκπαίδευσης, αλλά και του μέλλοντός μας που αντιμετωπίζουμε στην πλειοψηφία μας οι φοιτητές, στην ουσία συνδέονται άρρηκτα με τα προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και γενικά με όλα τα κοινωνικά ζητήματα.

  Γι' αυτό στο γενικότερο πλαίσιο της εντατικοποιήσης της σχολής μας -στην οποία διαλύεται κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας, αλλά και με την εισβολή των συμφερόντων του κεφαλαίου χτίζεται ένα νέο Επιχειρημαιτκό Πανεπιστήμιο- δεν θα πετύχεις στους διαδρόμους  και τα αίθρια της σχολής φοιτητές να χαλαρώνουν με συζητήσεις και τον καφέ τους. Γιατί σε ένα τέτοιο μοντέλο φοίτησης κύριος στόχος του καθενός είναι να επιβιώσει και να ανελιχθεί προσωπικά. Η ουσιαστική αναζήτηση της γνώσης αλλά και η επαφή και με τους συμφοιτητές σου θα σου λένε ότι αποτελεί κάτι το επουσιώδες, μπροστά στην ανάγκη να μαζέψεις δεξιότητες, μπας και την παλέψεις στη ζούγκλα του εργασιακού μεσαίωνα.

  Όμως εμείς δεν χωράμε σε μια τέτοια πραγματικότητα. Η νοσηρότητα του μέλλοντος που μας προορίζουν δεν μας καταστέλλει, μας εξοργίζει. Παλεύουμε για να μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο της γνώσης μέσα από την φιλοσοφία, την ιστορία, την λογοτεχνία και την ψυχολογία. Θέλουμε την καρτεσιανή αμφιβολία να είναι εργαλείο μας απέναντι στην στείρα γνώση που μας προσφέρεται, να την απορρίπτουμε και τελικά να βρίσκουμε τη δύναμη να απορρίπτουμε και τελικά να εκφράζουμε την αμφισβήτηση αλλά και το αντιπρόταγμά μας. Θέλουμε να αντιλαμβανόμαστε το τρίπτυχο  Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα της Γαλλικής Επανάστασης, το Διαφωτισμό, το μαρξισμό ως όπλα μας απέναντι σε εκδηλώσεις μίσους όπως αυτές του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του Ωραιόκαστρου.

  Ο χώρος της Φιλοσοφικής δεν είναι επομένως μια περίοδος 4 ετών, κατά την οποία πας από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο σκεπτόμενος ότι ίσως και να 'σαι τυχερός, Στην πραγματικότητα ουτοπικό είναι να πιστεύει κανείς ότι θα σωθεί μόνος του κι ας βυθίζεται στην ανεργία και στην εξαθλίωση η πλειοψηφία της κοινωνίας. Η επίθεση της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου απέναντι στα εργασιακά μας δικαιώματα χτυπάει και όλους εμάς! Και είναι ανάγκη να παλέψουμε με όπλο μας την συλλογική δράση και το φοιτητικό μας σύλλογο για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας για Μόρφωση – Εργασία - Ελευθερίες.

  Αυτός είναι ο δικός μας τρόπος για τη ζωή και τη δράση στο πανεπιστήμιο. Και σε καλούμε κι εσύ να περιπλανηθείς ανενόχλητος στα άβατα μονοπάτια της κοσμολογίας του Ηράκλειτου, να διακρίνεις φευγαλέα τις αθέατες όψεις της Πολιτείας του Πλάτωνα και να πάθεις ταχυκαρδία από υπερβολική δόση σασπένς στην ανάγνωση της ΙΑ ραψωδίας της Οδύσσειας. Παράλληλα όμως να αγωνιστείς μαζί με όλους του πληττόμενους φοιτητές και την νεολαία για ένα άλλο μέλλον απ’ το μέλλον της ανεργίας και του εργασιακού μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν, αλλά και για μια άλλη παιδεία, στην οποία η γνώση και η έρευνα δεν θα καλύπουν τις ανάγκες των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου, αλλά τις ανάγκες τις δικές μας!

Καλωσήρθες στη Γαλλική Φιλολογία…

«Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.

Και τη βρήκα πικρή.

Και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.»

Arthur Rimbaud – Μια εποχή στην κόλαση

Μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά.  Μια χρονιά γεµάτη άγχος, διάβασµα, φροντιστήρια, λεφτά, καταπίεση, νεύρα, τρέξιµο, τόνους νεσκαφέ, εκνευριστικά τηλεφωνήµατα και ερωτήσεις από ξεχασµένους συγγενείς, συγχαρητήρια και φιλιά στα µάγουλα για µια χρονιά «που άξιζε να θυσιαστεί µόνο στο διάβασµα, γιατί εν πολλοίς κρίνεται η υπόλοιπη ζωή µας, το µέλλον µας». Σίγουρα, οι σπουδές σου σ’ αυτή τη σχολή είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για μόρφωση, αναθεώρηση και αμφισβήτηση, για μια αρχή ενός διαφορετικού τρόπου κοινωνικοποίησης και αυτού που λέμε «φοιτητική ζωή».

Όλ’ αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά οφείλουμε να σε υποψιάσουμε και να σε ενημερώσουμε πως η πραγματικότητα έχει πολλές περισσότερες πλευρές που δυστυχώς θα επηρεάσουν σύντομα την ιδέα σου για το Πανεπιστήμιο, για αυτόν τον «Ναό της Γνώσης», θα απομυθοποιήσουν την ονειρική σχολή που έχτιζες μέρα με τη μέρα στην παιδική σου ηλικία και θα σου αποκαλύψουν και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: ότι τα προβλήματα της εκπαίδευσης που αντιμετωπίζουμε οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, στην ουσία συνδέονται άρρηκτα με τα προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και γενικά με όλα τα κοινωνικά ζητήματα.

Δυστυχώς , το Πανεπιστήμιο αντί να είναι πηγή πραγματικής συνολικής γνώσης, γνώσης απελευθερωτικής για τον ίδιο τον άνθρωπο και την εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης, αντί να παράγει γνώση που να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, γίνεται ένα εργαλείο εξαιρετικά χρήσιμο στα χέρια του Κεφαλαίου στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την κρίση του. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα «Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο», ένα πεδίο κερδοφορίας για το Κεφάλαιο, που η αξία του «εξαργυρώνεται» ακριβώς στο βαθμό που παράγει κέρδος γι’ αυτό και τις επιχειρήσεις. Κυβέρνηση και Ε.Ε. διαλύουν κάθε έννοια «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας προσπαθώντας όλο και πιο σκληρά να συνδέσουν με άρρηκτους δεσμούς τη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τις επιχειρήσεις και να την καθορίσουν με βάση επιχειρηματικά ανταποδοτικά κριτήρια.

Τώρα, σίγουρα όλα αυτά ακούγονται περίεργα και μακρινά. Παρ’όλ’αυτά, πρόκειται για απλά καθημερινά στοιχεία που αφορούν στη λειτουργία της σχολής.

 Για να καταλάβουμε καλύτερα ας ρίξουμε μια ματιά στον οδηγό σπουδών. Αρχικά, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι για την προετοιμασία των εξετάσεων χορηγούνται ‘’συνήθως’’ ένα σύγγραμμα ή ένα βοήθημα δωρεάν κάτι που όχι μόνο δεν συμβαίνει αλλά ίσα ίσα που χρειάζεται να βάλουμε και εμείς οι ίδιοι λεφτά από τις τσέπες μας, που δεν μας περισσεύουν, για να λάβουμε τη ‘’δωρεάν’’ παιδεία. Και μάλιστα αυτό συμβαίνει την ώρα που έχει καταργηθεί η δυνατότητα να μας δίνονται περισσότερα από ένα συγγράμματα για μαθήματα που τα χρειαζόμαστε. Η δικαιολογία φυσικά πάντα είναι ότι έχουμε να πληρώσουμε το «χρέος», στο βωμό του οποίου θυσιάζεται το δικό μας δικαίωμα στη μόρφωση. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι τα τελευταία χρόνια η δημόσια χρηματοδότηση για την παιδεία έχει μειωθεί κατά 80%, με αποτέλεσμα να διαλύεται όποιο δικαίωμα είχαμε σε δωρεάν σπουδές, στέγαση, σίτιση, μεταφορές. Και φυσικά στη γωνία περιμένουν οι επιχειρήσεις για να εμφανιστούν ως σωτήρες, οι οποίοι θα κάνουν επενδύσεις με αντάλλαγμα να αναπροσαρμοστούν τα πανεπιστήμια σύμφωνα με τις ανάγκες των κερδών τους.

Επιπλέον, ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον σημείο του οδηγού σπουδών του τμήματός μας προβλέπει ότι ‘’οι προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, ημεδαποί ομογενείς και αλλοδαποί δικαιούνται υγειονομική περίθαλψη, ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή, για διάστημα ίσο προς τα έτη φοίτησης που προβλέπονται ως ελάχιστη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών ενός Τμήματος προσαυξανόμενο κατά το ήμισυ’’. Συγκεκριμένα, οι φοιτητές για να έχουν πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χρειάζονται το ‘’φοιτητικό βιβλιάριο περίθαλψης’’ το οποίο δίνεται στο σπουδαστή κατά την εγγραφή του στο τμήμα. Τέτοιο βιβλιάριο, όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς δεν έχουμε δει ποτέ στα μάτια μας και ούτε πρόκειται. Μάλιστα δεν υπάρχει καμία πρόνοια ακόμα και για φοιτητές που αναγκάζονται να εργάζονται για να σπουδάσουν, οι οποίοι δεν έχουν το δικαίωμα ούτε διαφορετικής μέρας εξέτασης, λόγω εργασίας, ή απαλλαγής από υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Μάλιστα επιπρόσθετα το πιο ενδιαφέρον από όλα είναι το περίφημο ‘’Ταμείο Αρωγής φοιτητών’’ του Πανεπιστημίου Αθηνών, το οποίο μεταξύ άλλων έχει σκοπό την παροχή οικονομικού εισοδήματος σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών των φοιτητών που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική θέση, ιδιαίτερα εάν εξαιτίας αυτών τίθεται σε κίνδυνο η συνέχιση των σπουδών τους. Μάλλον μπερδεύτηκαν και το ταμείο αυτό άδειασε στην τσέπη καμίας εργολαβίας απ’ αυτές που κάνουν κουμάντο στη σχολή.

Είναι σίγουρο λοιπόν ότι δεν υπάρχει καμια δημόσια και δωρεάν παιδεία. Έτσι,  πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να καταφέρουν να σπουδάσουν με αποτέλεσμα να μην παρακολουθούν τις παραδόσεις και οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών δεν τους επιτρέπουν να τελειώσουν τις σπουδές τους. Έτσι, εντείνονται  οι ταξικοί φραγμοί και η τριτοβάθμια εκπαίδευση καταλήγει να μετατρέπεται σε προνόμιο λίγων, αντί για δικαίωμα όλων.

Όμως τι είναι αυτές οι μπλε αφίσες έξω απ’ την AULA;

Με το που ήρθες στο Πανεπιστήμιο, αποκλείεται να μην πρόσεξες τη ΔΑΠ, αυτήν την «ανεξάρτητη» παράταξη της σχολής, που σίγουρα θα πέρασε στις εγγραφές να σε «βοηθήσει» να γραφτείς, σίγουρα θα σου έδωσε αυτόν τον περίφημο φάκελο ΔΑΠ και θα σου ζήτησε το κινητό σου. Σίγουρα θα σου υποσχέθηκε σημειώσεις για κάθε μάθημα και θα σου είπε πως θα τα πείτε στα μπουζούκια. Όμως αρκετοί φοιτητές που παίρνουν σημειώσεις απ’ τη ΔΑΠ, παρακολουθούν τα «επιστημονικά» της σεμινάρια ή της «πολιτιστικές» της εξόδους μετά (ίσως και για να γλιτώσουν το πρήξιμο) ψηφίζουν ΔΑΠ, όμως θεωρούν ότι δεν παίρνουν κάποια θέση και ότι είναι ουδέτεροι. Όμως αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα!

Αντίθετα, υποστηρίζοντας τη ΔΑΠ παίρνεις πολύ βαθιά και ξεκάθαρη θέση. Υποστηρίζοντας τη ΔΑΠ αμέσως υποστηρίζεις την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στα Πανεπιστήμια, η οποία είναι ενεργός υποστηρικτής του σχεδίου διάλυσης κάθε έννοιας «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας και της επιχειρηματικοποίησης του πανεπιστημίου. Αυτοί είναι που θέλουν τα security, τις εργολαβίες, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, τις διαγραφές φοιτητών, την κατάργηση κάθε συλλογικής διαδικασίας και την ιδιωτικοποίηση γενικά της σχολής. Υποστηρίζεις την παράταξη που ήταν υπέρ στο σχέδιο Αθηνά το 2012, ένα σχέδιο που το γαλλικό το συγχώνευε με τις άλλες ξενόγλωσσες φιλολογίες σε ένα ενιαίο τμήμα, απ’ το οποίο η κάθε φιλολογία θα ήταν κατεύθυνση (!) και πέταγε με αυτό τον τρόπο χιλιάδες φοιτητές στο δρόμο. Στη Φιλοσοφική όμως καταφέραμε μέσα απ’ τις Γενικές μας Συνελεύσεις και τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος να μπλοκάρουμε αυτό το νομοσχέδιο. Κάπως έτσι πρέπει να μπλοκάρουμε και να εξαφανίσουμε και τους πολιτικούς εκφραστές αυτών των πολιτικών, δηλαδή τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ.

Λίγα λόγια για το πώς βλέπουμε εμείς την ιστορία της Γαλλίας, ως μια ιστορία επαναστάσεων και εξεγέρσεων…

Από τη γαλλική επανάσταση του 1789 μέχρι την παρισινή κομμούνα του 1871 και από το Μάη του 68 μέχρι την εξέγερση των ‘’καταραμένων’’ στα γαλλικά προάστια το 2005 και το πρόσφατο κίνημα του Nuit Debout η Γαλλία αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί χώρα των μεγάλων κοινωνικών εξεγέρσεων. Συγκεκριμένα το ρεύμα αμφισβήτησης του  Μαΐου του 68 αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα οδηγώντας το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών στο δρόμο της συλλογικής πάλης, του κοινωνικού αγώνα και της αντίστασης. Ξεκινώντας με σειρά καταλήψεων και απεργιών σε διάφορα πανεπιστήμια και σχολεία, ο αντίκτυπος του κινήματος έφτασε να διαδοθεί παγκοσμίως. Για εμάς ιδιαίτερα ο Μάης του ’68 αποδεικνύει ότι η νεολαία μπορεί να βγαίνει πρώτη μπροστάρης στους αγώνες και να δίνει το έναυσμα για κοινωνικές αναταραχές στις οποίες θα οδηγήσουν οι μαχητικοί αγώνες του εργατικού κινήματος.

Περνώντας σε σύγχρονα παραδείγματα ανυπακοής και κοινού αγώνα της νεολαίας και της εργατικής τάξης, φτάνουμε στη Γαλλία του 2016 όπου η κοινωνική έκρηξη ενάντια στην κυβέρνηση Ολάντ και την αλλαγή του «Εργατικού Κώδικα». έμελλε να ταράξει την ησυχία όχι μόνο της Γαλλίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλει με τις πολιτικές της ένα σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα για τη νεολαία και την εργατική τάξη και σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε και ο αντεργατικός νόμος της κυβέρνησης Ολάντ, όπως παρόμοιοι είναι και οι νόμοι για το ασφαλιστικό και τα εργασιακά (που έρχεται να ψηφιστεί το επόμενο διάστημα) της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Όμως απέναντι στο μέλλον της ανεργίας και της μετανάστευσης χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους της Γαλλίας, στους δρόμους του αγώνα να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, να δημιουργήσουν ένα άλλο μέλλον από αυτό που τους υπόσχονται, να συντρίψουν  την αντιδραστική επίθεση της εργοδοσίας και του κεφαλαίου στα εργασιακά τους δικαιώματα. Ο νέος νόμος για τα εργασιακά στόχευε στην αύξηση των ωρών εργασίας, την ελαστικοποίηση της εργασίας και τη μείωση των απολαβών των εργαζομένων με απώτερο σκοπό την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Où disperserons-nous les cendres du vieux monde ? (Πού θα σκορπίσουμε τις στάχτες του παλιού κόσμου;) λέει ένα από τα συνθήματα του κινήματος nuit debout, ένα κίνημα με ξεκάθαρα εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, ένα κίνημα που κατάφερε να δώσει ένα μήνυμα ανυπακοής και αγώνα, αντίστασης και ρήξης με τις αντεργατικές πολιτικές, ένα κίνημα από το οποίο εμείς εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε και επιδιώκουμε να απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο που απάντησε και ο γαλλικός λαός, ενάντια στην αντιδραστική πολιτική της ΕΕ, του ΔΝΤ, της κυβέρνησης και των ευρωμνημονίων που μας επιβάλλουν

Με ένα ανασυγκροτημένο και μαχητικό φοιτητικό κίνημα, πρωτοπόρο κομμάτι ενός ευρύτερου αγωνιστικού κινήματος της εργατικής νεολαίας πιστεύουμε ότι μπορούμε κι εμείς εδώ να πούμε όχι στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν, να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας για Μόρφωση – Εργασία - Ελευθερίες, να διεκδικήσουμε τα όνειρα μας, να σκορπίσουμε μια και καλή τις στάχτες του παλιού κόσμου!

Μπροσούρα ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ 2016

Μπροσούρα ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ by karfieaak on Scribd

Καλωσήρθες στο Ιστορικό - Αρχαιολογικό…

«Κάθε σελίδα και μια νίκη 

Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια ?  

Κάθε 10 χρόνια και ένας μεγάλος άντρας. 

Ποιος πλήρωσε τα έξοδα ?

Πόσες και πόσες ιστορίες.

Πόσες και πόσες απορίες.» 

Μπέρτολντ Μρεχτ – Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει   

 

Μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά.  Μια χρονιά γεµάτη άγχος, διάβασµα, φροντιστήρια, λεφτά, καταπίεση, νεύρα, τρέξιµο, τόνους νεσκαφέ, εκνευριστικά τηλεφωνήµατα και ερωτήσεις από ξεχασµένους συγγενείς, συγχαρητήρια και φιλιά στα µάγουλα για µια χρονιά «που άξιζε να θυσιαστεί µόνο στο διάβασµα, γιατί εν πολλοίς κρίνεται η υπόλοιπη ζωή µας, το µέλλον µας». Σίγουρα, οι σπουδές σου σ’ αυτή τη σχολή είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για μόρφωση, αναθεώρηση και αμφισβήτηση, για μια αρχή ενός διαφορετικού τρόπου κοινωνικοποίησης και αυτού που λέμε «φοιτητική ζωή».

Όλ’ αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά οφείλουμε να σε υποψιάσουμε και να σε ενημερώσουμε πως η πραγματικότητα έχει πολλές περισσότερες πλευρές που δυστυχώς θα επηρεάσουν σύντομα την ιδέα σου για το Πανεπιστήμιο, για αυτόν τον «Ναό της Γνώσης», θα απομυθοποιήσουν την ονειρική σχολή που έχτιζες μέρα με τη μέρα στην παιδική σου ηλικία και θα σου αποκαλύψουν και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: ότι τα προβλήματα της εκπαίδευσης που αντιμετωπίζουμε οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, στην ουσία συνδέονται άρρηκτα με τα προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και γενικά με όλα τα κοινωνικά ζητήματα.

Δυστυχώς , το Πανεπιστήμιο αντί να είναι πηγή πραγματικής συνολικής γνώσης, γνώσης απελευθερωτικής για τον ίδιο τον άνθρωπο και την εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης, αντί να παράγει γνώση που να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, γίνεται ένα εργαλείο εξαιρετικά χρήσιμο στα χέρια του Κεφαλαίου στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την κρίση του. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα «Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο», ένα πεδίο κερδοφορίας για το Κεφάλαιο, που η αξία του «εξαργυρώνεται» ακριβώς στο βαθμό που παράγει κέρδος γι’ αυτό και τις επιχειρήσεις. Κυβέρνηση και Ε.Ε. διαλύουν κάθε έννοια «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας προσπαθώντας όλο και πιο σκληρά να συνδέσουν με άρρηκτους δεσμούς τη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τις επιχειρήσεις και να την καθορίσουν με βάση επιχειρηματικά ανταποδοτικά κριτήρια.

Τώρα, σίγουρα όλα αυτά ακούγονται περίεργα και μακρινά. Παρ’όλ’αυτά, πρόκειται για απλά καθημερινά στοιχεία που αφορούν στη λειτουργία της σχολής.

Πράγματι, τα κέρδη των επιχειρήσεων καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα προγράμματα σπουδών και την έρευνα, ενώ σχολές και τμήματα που δεν αποφέρουν κέρδη για το Κεφάλαιο (π.χ Φιλοσοφική) κινδυνεύουν να συγχωνευτούν ή να καταργηθούν ολοκληρωτικά (βλέπε σχέδιο Αθηνά). Η δωρεάν παιδεία ακούγεται ήδη σαν μια παλιά, μακρινή ιστορία (σίτιση, στέγαση, μεταφορές, συγγράμματα, θέρμανση, καθαριότητα), ενώ δεδομένη θεωρείται πλέον η επιβολή διδάκτρων σε μεταπτυχιακά και διδακτορικό. Πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να καταφέρουν να σπουδάσουν με αποτέλεσμα να μην παρακολουθούν τις παραδόσεις και οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών δεν τους επιτρέπουν να τελειώσουν τις σπουδές τους. Έτσι, εντείνονται  οι ταξικοί φραγμοί και η τριτοβάθμια εκπαίδευση καταλήγει να μετατρέπεται σε προνόμιο λίγων, αντί για δικαίωμα όλων.

Η γνώση τυποποιείται και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση χωρίζεται σε ανώτερη και κατώτερη δημιουργώντας εργαζόμενους  πολλών ταχυτήτων, που τους βάζουν στόχο να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο. Αντί το πανεπιστήμιο να βγάζει ολοκληρωμένους επιστήμονες , που κατέχουν συνολικά το επιστημονικό αντικείμενο που έχουν σπουδάσει, με συνολική εποπτεία του τι παράγουν και τι επίδραση θα έχει αυτό στην κοινωνία και με κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, ανάλογα με τις ανάγκες τους, βγάζει ένα υπερεξειδικευμένο, ημιμαθές και πλήρως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, που θα δουλεύει στην ελαστική, ανασφάλιστη και χωρίς δικαιώματα (ίσως και μαύρη) εργασία, όταν θα κάνει διάλειμμα απ’ το καθεστώς μόνιμης ανεργίας.

Πλέον, δεν θα πετύχεις στους διαδρόμους  και τα αίθρια της σχολής φοιτητές να χαλαρώνουν με συζητήσεις και τον καφέ τους, γιατί σε ένα τέτοιο μοντέλο φοίτησης κύριος στόχος του καθενός  είναι να εντατικοποιήσει όσο πιο πολύ μπορεί τις σπουδές του, έτσι ώστε να επιβιώσει και να ανελιχθεί προσωπικά. Ο χώρος της σχολής έχει γίνει πλέον ένας μαραθώνιος από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο και από το ένα σεμινάριο στο άλλο. Οτιδήποτε ξεφεύγει από το τρυπάκι της ανέλιξης, της προσπάθειας ακόμα και να πατήσω το διπλανό μου για να ανελιχθώ εγώ στην περίοδο της κρίσης, αποτελεί περιοριστικό παράγοντα της ανάπτυξής του. Και έτσι απλά, επιτυγχάνεται στη συνείδηση κάθε φοιτητή η κατάργηση κάθε έννοιας συλλογικότητας και αγώνα. Και αυτό είναι που θέλουν οι «από πάνω», οι κυβερνήσεις, η ΕΕ, τα ΜΜΕ.

Το 2012, το σχέδιο Αθηνά, αργότερα οι απολύσεις των διοικητικών, πρόπερσι οι απολύσεις των καθαριστριών και οι προσπάθειες για εξωτερική αξιολόγηση του ιδρύματος που στόχο είχε την ένταση της υποχρηματοδότησης και της διάλυσής του, είναι πολύ λίγες από τις εκφάνσεις του τρόπου με τον οποίο διαλύει κάθε έννοια «δημόσιας» και «δωρεάν» παιδείας το Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο. Και σε αυτό το διαλυμένο τοπίο έρχεται να φέρει «επενδύσεις» από επιχειρήσεις για τα κέρδη των οποίων κατευθύνονται η γνώση και η έρευνα στις σχολές.  Απ’όλα αυτά αναδύεται μια μεγάλη αντίθεση: Οι ανάγκες της αγοράς απέναντι στις ανάγκες τις δικές μας και ολόκληρης της κοινωνίας.

Το θέμα είναι ότι η κατεύθυνση αυτή, δηλαδή η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου και η προσαρμογή του στους κανόνες της αγοράς «μπολιάζει» και την ίδια τη γνώση που λαμβάνουμε με τα ίδια «χημικά φάρμακα». Η γνώση που παίρνουμε αποσκοπεί, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, στην παραγωγή «ημιμαθούς, υπερεξειδικευμένου και πλήρως αναλώσιμου προσωπικού, χωρίς εργασιακά δικαιώματα», προσαρμοσμένου να απαντά ακριβώς στις ανάγκες των επιχειρήσεων.

Όμως εμείς δεν παλεύουμε γι’ αυτήν τη μόρφωση. Οι ορίζοντές μας δεν χωράνε στα κουτάκια της κατάρτισης και της υπερεξειδίκευσης στα οποία προσπαθούν να μας κλείσουν. Έχουμε ανάγκη από μία γνώση που να σπάει τα σύνορα αυτής της αντίληψης, που να ξεπερνάει τον στείρο επαγγελματισμό. Έχουμε ανάγκη από μία γνώση συνολική που να διαμορφώνει  ελεύθερες, κριτικά σκεπτόμενες και ανήσυχες προσωπικότητες και να απελευθερώνει τον άνθρωπο από την άγνοια και τον ανορθολογισμό. Οι τόσες νέες επιστημονικές γνώσεις και οι τόσες νέες επιστημονικές δυνατότητες δεν μπορούν να χωρέσουν πλέον σ’ αυτές τις διαχωριστικές γραμμές που διαμορφώνουν οι εξειδικεύσεις, οι κατατμήσεις σχολών και οι κύκλοι σπουδών. Έχουμε ανάγκη από μια παιδεία απελευθερωμένη από τα δεσμά της αυθεντίας και των απόλυτων αρχών με επίκεντρό της τον άνθρωπο και τις ανάγκες της κοινωνίας.

Συγκεκριμένα, στο τμήμα μας, το Ιστορικό Αρχαιολογικό, η παραπάνω λογική βρίσκει εξαιρετικά εύπορο έδαφος για να εγκατασταθεί. Με την τόσο έντονη εντατικοποίηση των σπουδών μας, η οποία συνοδεύεται και από την αδυναμία πολλών από εμάς  να παρακολουθούν όλες τις παραδόσεις μαθημάτων λόγω εργασίας, με την τόσο σκληρά αγκιστρωμένη στο μυαλό μας νοοτροπία του λυκείου, η οποία σε θέλει να αποστηθίζεις, να ανταγωνίζεσαι και να έχεις ως αυτοσκοπό την εξέταση και όχι την κατάκτηση της πραγματικής γνώσης, αδυνατούμε ίσως να αντιληφθούμε την Ιστορία στην πραγματική και ολοκληρωμένη της έννοια. Έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ιστορία ως «ιστορία προσώπων», ως «χρονολογική σειρά γεγονότων». Όλον αυτόν τον καιρό, η Ιστορία στα μάτια μας ήταν το πόσο δημοκρατικός ήταν ο Περικλής, το πόσο μεγάλος αυτοκράτορας ήταν ο Ιουστινιανός και το πόσες τροποποιήσεις έκανε ο Βενιζέλος στο σύνταγμα της χώρας.

Η Ιστορία όμως για μας δεν είναι αυτές οι σκόρπιες πληροφορίες. Η ιστορία πρώτα και κύρια είναι η ίδια η κίνηση της κοινωνίας, τα βήματα της ανθρωπότητας στον κόσμο .Απαιτεί να δεις τα πράγματα στη συνέχειά τους. Όχι παρατεταγμένα στη σειρά, αλλά στη διαλεκτική τους σύνδεση. Να ανακαλύψεις πώς το παρελθόν κυοφορεί το ίδιο το παρόν και το μέλλον. Εμείς την ιστορία τη διαβάζουμε όπως και ο Μαρξ, αποκαλύπτωντάς την ως μια ιστορία της πάλης των τάξεων, μια ιστορία της ανθρωπότητας της οποίας σήμερα ζούμε ακόμα την προϊστορία της, την περίοδο της εκμετάλλευσης, ενώ παλεύουμε για να φτάσουμε στην ιστορία της απελευθερωμένης ανθρωπότητας. Εμείς διαβάζουμε τη σύγχρονη ιστορία του ανθρώπου προσπαθώντας να καταλάβουμε τις κοινωνικές διαδικασίες, όπως και πολύ σημαντικοί ιστορικοί, όπως ο Έρικ Χόμπσμπαουμ, την ανάδυση του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο διαδέχτηκε ένα προηγούμενο εκμεταλλευτικό σύστημα τη φεουδαρχία. Ενός καπιταλιστικού συστήματος που έχει περάσει εποχές σκληρών αντεπαναστάσεων, με καθοριστική την ανάδυση του φασισμού στον 20ο αιώνα ή αλλιώς στην εποχή των άκρων, κατά τον Χόμπσμπάουμ. Αλλά στον αντίποδα αυτών έχουν γεννηθεί και μεγάλες επαναστάσεις, όπως η Γαλλική Επανάσταση στην οποία η κοινωνία διεκδίκησε Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα, όπως η Οκτωβριανή Επανάσταση, που αποτέλεσε ένα τεράστιο βήμα για να δημιουργήσει ο άνθρωπος μια νέα ελεύθερη κοινωνία. Γιατί για εμάς η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους «από πάνω», αλλά κυρίως από τους «από κάτω», από τους μαχητές αλλά και τους χιλιάδες νεκρούς της μεγάλης αντιφασιστικής πάλης των λαών του ’40, από την εξεγερμένη νεολαία του ’68, αλλά και απ’ τους νέους του δικού μας Πολυτεχνείου. Από όλους αυτούς τους «ηττημένους» της ιστορίας, τις αφηγήσεις των οποίων προσπαθούν να εξαφανίσουν οι νικητές¨¨, είτε είναι σήμερα η ΕΕ που εξισώνει το φασισμό με τον κομμουνισμό, βάζοντάς τους κάτω απ’ το πέπλο της θεωρίας των δύο άκρων, είτε είναι οι αναθεωρητές της ιστορίας, όπως ο Καλύβας και ο Μαραντζίδης (ή και ο «δικός μας» Χατζηβασιλείου), που προβάλλονται απ’ τα ΜΜΕ ως έγκριτοι ιστορικοί για να διαστρεβλώσουν τη δική μας ιστορία της Αντίστασης και του Εμφυλίου, για να καλλιεργήσουν τη λήθη. Όμως ακόμα και αν καταφέρουν να σκεπάσουν τα πάντα με τη λήθη, η μνήμη των «από κάτω» θα είναι ακόμα εκεί και σαν τυφλοπόντικας συστηματικά θα σκάβει για να βγάλει στο φως την απελευθερωμένη ανθρωπότητα.

Εξίσου η Αρχαιολογία δεν είναι απλώς σκάψιμο και καταχώρηση αρχαίων αντικειμένων. Αλλά είναι η περιγραφή μιας ολόκληρης  κοινωνίας  μέσα από τα υλικά που μας έχουν μείνει. Δεν είναι ατέλειωτες λεπτομέρειες για τα ειδώλια και τα αγγεία, αλλά είναι ένας τρόπος να ανακαλύψουμε τον τρόπο ζωής των ανθρώπων, την εξέλιξη των κοινωνιών. Αντίστοιχα, η Ιστορία της Τέχνης δεν είναι η απλή εναλλαγή καλλιτεχνικών ρευμάτων, δεν είναι οι ονομαστοί ζωγράφοι και γλύπτες, αλλά είναι η κοινωνική χρησιμότητα κάθε φορά της τέχνης. Δεν είναι το έργο από μόνο του, αλλά η αναζήτηση της αιτίας που το γέννησε και της επιρροής του στην κοινωνία.   Από την προϊστορική κεραμεική, μέχρι τις μεγάλες καλλιτεχνικές δημιουργίες της Ανναγέννησης, αλλά και απ’ την ποίηση του για πάντα νέου Ρεμπώ, την φρίκη του πολέμου που γέννησε του Guernica, μέχρι και τις σημερινές τραγωδίες που γεννάνε τα σύγχρονα «τραγούδια της φρίκης» είναι η ιστορία όχι απλά κάποιων μεγάλων καλλιτεχνών, αλλά των κοινωνιών που γέννησαν τη μεγάλη τέχνη, που άνοιξαν τους ορίζοντες των ανθρώπων και στιγμιαία ίσως κατάργησαν τα σύνορα μεταξύ των «από πάνω» και των «από κάτω» στη θέασή τους. Και για μας τελικά αυτός είναι και ο ρόλος της τέχνης, όχι απλά να δημιουργεί τη δυνατότητα οι πληττόμενοι να ξεπερνούν αυτή την ανισοτιμία στη θέασή της, αλλά να συμβάλλει να φτάσουμε ψηλότερα, να οραματιστούμε, να ονειρευτούμε, να αγωνιστούμε.

Εμείς με αυτό τον τρόπο βλέπουμε τη μόρφωση για την οποία παλεύουμε. Και την κυνηγάμε καθημερινά με την κριτική μας μελέτη και παρακολούθηση των μαθημάτων, με την αμφιβολία ως όπλο. Αλλά και με τη συλλογική πάλη, ως δύναμη για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας για μια άλλη παιδεία και ένα άλλο πανεπιστήμιο, που θα λειτουργεί για τις δικές μας ανάγκες.   

Εκλογικό κείμενο της ΕΑΑΚ

  Εκλογικό κείμενο της ΕΑΑΚ by karfieaak

Πολιτική απόφαση του Πανελλαδικού συντονιστικού της ΕΑΑΚ 23-24/4

  Πολιτική απόφαση πανελλαδικού συντονιστικού ΕΑΑΚ 23-24/4 by karfieaak

- 18 ΜΑΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ - Ε ΚΑΙ;

Είναι λογικό να έχεις στο μυαλό σου τις εκλογές σαν εκείνη την περίοδο που τσακώνονται οι παρατάξεις μεταξύ τους για να αυξήσουν τα αποτελέσματά τους. Ή απ’ την άλλη να σκέφτεσαι ότι είναι η περίοδος που έρχονται όλοι ξαφνικά να σου μιλήσουν, να σου θυμίσουν τις σημειώσεις που σου έδωσαν και να σε πιέσουν να τους το ξεπληρώσεις με μια διαδρομή μόνο με το 608 τη μέρα των εκλογών. Ή να προβλέπεις τις αγωνιστικές κορώνες και τις λάσπες προς άλλες δυνάμεις που θα προσπαθούν να σε πείσουν ότι πρέπει να βάλεις τους «αγωνιστές» στα ΔΣ.

Αν έχεις έτσι στο μυαλό σου τις φοιτητικές εκλογές τότε δεν έχεις και πολύ άδικο, γιατί κάπως έτσι είναι απ’ τη σκοπιά του αστικού συνδικαλισμού της ΔΑΠ, αλλά και απ’ την πρόταση «ανάθεσης» με επαναστατικές κορώνες της ΚΝΕ – ΠΚΣ – ΜΑΣ.

Όμως κόντρα σε αυτό το σαπισμένο συνδικαλισμό για εμάς οι φοιτητικές εκλογές είναι άλλη μια μάχη της νεολαίας, απ’ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν είναι μια μάχη για τις έδρες στα ΔΣ. Εξ άλλου τελικά το κίνημα δημιουργείται και αναπτύσσεται στις Γενικές Συνελεύσεις. Αλλά είναι μια μάχη για το ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η πληττόμενη νεολαία στις 18 Μάη μέσα απ’ τις φοιτητικές εκλογές…

Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει στις 18 Μάη η νεολαία που είδε το “ΟΧΙ” στα μνημόνια, στην κυβέρνηση και στην ΕΕ, να μετατρέπεται σε “ΝΑΙ” μέσα σε μια νύχτα. Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η νεολαία που βρίσκεται στο κέντρο της αστικής επίθεσης, βλέποντας το παρόν της να καταστρέφεται μέσα στο πανεπιστήμιο λόγω της υποχρηματοδότησης και το εργασιακό της μέλλον να φαντάζει δυσοίωνο, με την ανεργία στο 70%, με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τη μετανάστευση. Αυτή η νεολαία που βλέπει στο πρόσωπο των προσφύγων και των μεταναστών, ένα κοινό μέλλον πολέμων και εξαθλίωσης.

Και καλά όλα αυτά για να μην απέχουμε από τη μάχη των εκλογών όμως…

…ΓΙΑΤΙ Ε.Α.Α.Κ. ;

ΓΙΑΤΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ. Σε μια περίοδο που το αστικό στρατόπεδο πιστεύει πως έχει ξεμπλέξει με τη μαχόμενη νεολαία και έχει βάλει στο «πάγο» το φοιτητικό κίνημα, η ανάδειξη ενός μηνύματος αμφισβήτησης και ανυπακοής αποτελεί καθήκον και χρέος της γενιάς μας. Για να στείλουμε μήνυμα κλιμάκωσης της πάλης μας ενάντια στην σύγχρονη βαρβαρότητα, κόντρα στα σχέδια αποκλιμάκωσης του εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αλλά και του ΠΑΜΕ.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ 85 % ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. Δεν αποτελεί παραφωνία ή παρόρμηση, την οποία έχουμε μετανιώσει και απολογούμαστε για αυτήν. Αντίθετα έχει βάθος,  παρελθόν και μέλλον. Η νεολαία, με συνειδητή επιλογή, έσπασε έμπρακτα τα δεσμά της τρομοκρατίας Ε.Ε – Εργοδοτών- ΜΜΕ και αποφάσισε να συγκρουστεί στην πράξη με κάθε έκφανση της αστικής πολιτικής. Το ίδιο ρεύμα είναι ανάγκη να μην αφανιστεί μέσα στα ποσοστά αποχής, να αποτυπωθεί με μαζικούς και δυναμικούς όρους σε κάθε μέτωπο και μάχη που ανοίγεται μπροστά μας.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΕ. Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά την αποτυχία του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκαν αφενός ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να καταργήσει τις αντιλαϊκές πολιτικές, ενώ αφετέρου ότι δεν υπάρχει μέλλον για το λαό και τη νεολαία μέσα στην ΕΕ. Μόνη ελπίδα μας είναι οι ίδιοι οι αγώνες μας για την ανατροπή της κυβέρνησης, για την έξοδο απ’ το ευρώ και την ΕΕ, για τη διαγραφή του χρέους στο συνολικότερο πλαίσιο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΤΟΥ 21^ΟΥ ΑΙΩΝΑ. Ενάντια στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα και τις εξευτελιστικές συνθήκες (ασφαλιστικό νομοσχέδιο/ανεργία/ελαστική εργασία), που επιδιώκουν να καθυποτάξουν τη νέα γενιά, η νεολαία έχει υποχρέωση απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό να ενισχύσει τον αγώνα της, σε σύμπνοια με το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, για δουλειά με πλήρη και εξασφαλισμένα εργασιακά δικαιώματα και κοινωνική ασφάλιση για όλους.

ΓΙΑΤΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ. Από τις γενικές συνελεύσεις και τις καταλήψεις του Ρεθύμνου, της Πληροφορικής και των Ιωαννίνων έως το Παρίσι, τη Λυών και τη Μπορντώ, όπου νέοι/νέες από κοινού με τους εργαζόμενους εξεγείρονται ενάντια στους αντεργατικούς νόμους κυβέρνησης-Ε.Ε., αποδεικνύεται ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για κινηματικές αντιστάσεις και ξεσπάσματα, που αποσπούν σημαντικές νίκες στο σήμερα για όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΘΕΝΑΡΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ. Ακριβώς επειδή αντιλαμβανόμαστε τους πρόσφυγες σαν κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού, της γενιάς μας και της τάξης μας, υπό το πρίσμα της ταξικής αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης των λαών, στεκόμαστε έμπρακτα πλάι σε κάθε πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Άλλωστε γνωρίζουμε ότι με τους πρόσφυγες μας ενώνουν περισσότερα από όσα μας χωρίζουν και εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και το σύστημα που τον γεννά. Η νεολαία να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός μαζικού και μαχητικού αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος από κοινού με τους πρόσφυγες.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ. Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να ανασυγκροτηθούν προκειμένου να γίνουν το σωματείο του κάθε πληττόμενου φοιτητή. Ο σύλλογος δεν πρέπει να θεωρείται ο χώρος που τσακώνονται οι παρατάξεις, αλλά το σημείο συνάντησης όλων των πληττόμενων φοιτητών για να οργανώσουν την πάλη τους για την επιβολή των αναγκών του για Μόρφωση – Εργασία – Ελευθερίες. Και γι’ αυτό θα πρέπει να ανασυγκροτηθούν με ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ και με σχέδιο δημιουργίας ενός μόνιμου συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων, που θα συντονίζει και θα ενώνει όλους του επιμέρους αγώνες στους φοιτητικούς συλλόγους και θα τους ενώνει με τους αγώνες του εργατικού κινήματος.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ. Δε δεχόμαστε την προσαρμογή της γνώσης στις ανάγκες των εκάστοτε επιχειρήσεων. Δεν θα επιτρέψουμε να μπουν λουκέτα σε σχολές που δεν παράγουν κέρδος στο κεφάλαιο με ένα νέο σχέδιο Αθηνά. Παλεύουμε για σφαιρική και ολόπλευρη μόρφωση δίχως ταξικούς φραγμούς, με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας και των φοιτητών.

Για όλους αυτούς τους λόγους στις 18 Μάη στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής και αγώνα. Ενισχύουμε έναν δρόμο που περνάει μέσα από ανασυγκροτημένους φοιτητικούς συλλόγους, μαζικές συλλογικές διαδικασίες, καταλήψεις και απεργίες διαρκείας.

Στις 18 Μάη φωνάζουμε σε κυβερνήσεις – ΕΕ – κεφάλαιο ότι δεν ξοφλήσαμε.

Φωνάζουμε ότι ο κόσμος τους πάει, σάπισε. Κι εμείς είμαστε εδώ για να χτίσουμε έναν άλλο κόσμο…

Έναν κόσμο στο μπόι των αναγκών και των ονείρων μας…

18 ΜΑΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ