Προεκλογική μπροσούρα Ενωτικής Πρωτοβουλίας ΣΑΦ - ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ

 

Στις 7 Μάη στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής

''Αν μείνουν τα πράγματα όπως είναι

είμαστε χαμένοι.
Φίλος σας είναι η αλλαγή
Η αντίφαση είναι σύμμαχός σας.
Από το Τίποτα πρέπει κάτι να κάνετε
Μα οι δυνατοί πρέπει να γίνουν τίποτα.
Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το

και πάρτε αυτό που σας αρνούνται''

  Γιατί να σηκωθεί κάποιος από το κρεβάτι του και να έρθει να ψηφίσει στις φοιτητικές εκλογές; Eξάλλου, ''όλοι ίδιοι είναι''. Ούτως ή άλλως ''τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει''. Προφανώς εμείς είμαστε  οι τελευταίοι που θα σου πούμε ότι με την ψήφο σου θα αλλάξεις ριζικά και τη ζωή σου. Παρ' όλα αυτά, οι εκλογές έχουν πολιτική σημασία(σε αντίθεση με τις προσπάθειες των κυβερνητικών παρατάξεων να τις μετατρέψουν σε πανηγυράκι σημειώσεων, πάρτυ κλπ). Πολύ περισσότερο οι φετινές φοιτητικές εκλογές αποτελούν ένα πραγματικό πολιτικό δημοψήφισμα για τη νεολαία. Τη νεολαία αυτή που είχε την τύχη και την ατυχία να ζει στην περίοδο της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Ατυχία γιατί το μόνο μέλλον που ''ανοίγεται'' μπροστά της είναι το μέλλον των voucher, της ανεργίας, των πανεπιστημίων υποταγμένων στις ανάγκες των επιχειρήσεων. Τύχη γιατί αυτή η νεολαία που πλήττεται καθημερινά απο τις πολτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ είναι αυτή που μπορεί μαζί με το εργατικό-λαϊκό κίνημα να φέρει τούμπα τα σχέδια τους! Να επιλέξει το δρόμο της ανατροπής, το δρόμο μιας άλλης κοινωνίας!

Τι κρίνεται, όμως, στις φετινές φοιτητικές εκλογές;

•                     Με τι όρους θα συνεχίσουμε την αντιπαράθεση με κυβέρνηση και Ε.Ε για την ανατροπή του πανεπιστημίου-επιχείρηση που μας επιβάλλουν.

•                     Αν θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, τα τσιράκια του Σαμαρά και της κυβέρνησης μέσα στις σχολές μας, ή θα τελειώνουμε μια και καλή με αυτούς που προωθούν τον εκφυλισμό του φοιτητικού κινήματος.

•                     Αν θα συναινέσουμε στο μαύρο εργασιακό μέλλον που μας ετοιμάζουν, το μέλλον των voucher και των “κοινωφελών” προγραμμάτων εργασίας ή θα επιλέξουμε την ανατροπη τους.

•                     Αν ο φοιτητικός σύλλογος θα γίνει πραγματική ασπίδα που θα προστατεύει τους φοιτητές και όπλο στα χέρια τους για να επιβάλλει τις ανάγκες τους ή παραμάγαζο των καθεστωτικών παρατάξεων, κατοικίδιο στα καλύτερα κυβερνητικά σαλόνια.

•                     Αν θα σκύψουμε το κεφάλι απέναντι στην καταστολή των ελευθεριών μας, στις απαγορεύσεις πορειών και απεργιών, στα χημικά και στις συλλήψεις ή αν θα δηλώσουμε ότι είμαστε εδώ έτοιμοι να ανατρέψουμε τα σχέδια τους.

•                     Αν, τελικά, η νεολαία θα επιλέξει το “μονόδρομο” των 300 ευρώ και πες και ευχαριστώ, την απλή καταδίκη και παθητική αγανάκτηση, τους επίδοξους σωτήρες και διαχειριστές της μιζέριας μας μέσα στα πλαίσια του βάρβαρου αυτού συστήματος, δηλαδή το δρόμο της υποταγής, ή θα επιλέξει το δρόμο της σύγκρουσης, της ανυπακοής και της ανατροπής.

Στις 7 Μάη στηρίζουμε-ψηφίζουμε

Ενωτική Πρωτοβουλία Σ.Α.Φ-Κ.ΑΡ.ΦΙ.

Ε.Α.Α.Κ.

•    Για ένα μέλλον χωρίς μνημόνια, χρεός, ευρώ και Ε.Ε.

•    Για να τελειώνουμε με τις καθεστωτικές παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ

•    Για ζωντανούς και οργανωμένους συλλόγους στα χέρια των φοιτητών.

•    Για να έχουμε όλοι το δικαίωμα να σπουδάσουμε. Για να μην μας πετάξουν έξω από τις σχολές μας. Για να δουλέψουμε με αξιοπρέπεια.

•    Για ένα μαχητικό, δυνατό και νικηφόρο φοιτητικό κίνημα, πολιτικά επικίνδυνο για τους κυρίαρχους, που θα μπορεί να πετυχαίνει νίκες στο σήμερα και να επιβάλλει τις ανάγκες μας.

•    Γιατί δεν θέλουμε κανένας να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς. Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας! Επιλέγουμε να πάει αλλιώς!

•    Γιατί ξέρουμε ότι ο κόσμος δεν αλλάζει από τη μία στιγμή στην άλλη μέσω των εκλογών αλλά έτσι διαμορφώνονται οι όροι με τους οποίους θα δώσουμε τους αυριανούς μας αγώνες.

Στις 7 Μάη παίρνουμε θέσεις μάχης! Ενισχύουμε την ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά των μαχητικών, ανυποχώρητων αγώνων επιβολής, για ένα μέλλον βασισμένο στις ανάγκες της νεολαίας και των εργαζόμενων, για μία άλλη κοινωνία έξω από το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης!

Όχι και απεργοσπασία οι ανατρεπτικοί αγώνες διαρκείας !!

  Όλο το προηγούμενο διάστημα οι δυνάμεις των ΜΑΣ/ΠΑΜΕ/ΠΚΣ/ΚΚΕ/ΚΝΕ έχουν επιδοθεί σε μια χυδαία λασπολογία ενάντια στις δυνάμεις της ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και της Αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο εργατικό κίνημα και τους αγώνες. Με απανωτά άρθρα και ανακοινώσεις τους, με καταγγελίες στα σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους, με λασπολογία σε συμφοιτητές μας και εργαζόμενους, έχουν προσωποποιήσει το διάβολο στο πρόσωπο της ΕΑΑΚ και της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς! Αλλά το ποτήρι τώρα ξεχείλισε…

 Είμαστε λένε «απεργοσπάστες», «προδότες του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος», «δεξί χέρι της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης», «νεροκουβαλητές της Αριστερής Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ»! Αποκορύφωμα ήταν η πρόσφατη ανακοίνωση των ΚΝΕ/ΚΚΕ με τίτλο «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε απεργοσπασία»! Εντάξει, έρχονται εκλογές, αλλά θα βασιστούν σε κριτική ή σε συκοφαντίες;

 Ας δούμε όμως τι έγινε πραγματικά… Αναφέρονται στην πρόταση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, στο εργατικό κίνημα, να μην πάμε απλά σε άλλη μία μονοήμερη απεργία – ντουφεκιά, απ’ αυτές που μας έχει συνηθίσει ο γραφειοκρατικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ τόσα χρόνια, αλλά να πάρουν οι εργαζόμενοι θέση μάχης, στη λογική του πανεργατικού αγώνα, με απεργία διαρκείας, με σταθμούς, ενέργειες και απεργιακές κινητοποιήσεις, για να μην περάσουν τα νέα μέτρα, αλλά και για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ - κεφαλαίου! Αυτή είναι η απεργοσπασία, πέρα απ’ τους παχιούς τίτλους ! Και η απεργία τότε ποια είναι; ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΠΑΣΚΕ(ΠΑΣΟΚ)-ΔΑΚΕ(ΝΔ)-ΑΠ(ΣΥΡΙΖΑ)-ΠΑΜΕ(ΚΚΕ) στήριξαν 24ωρη απεργία μετά την ψήφιση των νέων μέτρων (αναμένοντας την ωρίμανση των συνθηκών) !!

Γιατί όμως χαλάνε τόσους τόνους μελάνι και σάλιο για να μας συκοφαντήσουν?

Γιατί, ρε γαμώτο, έχουν περισσότερο μένος ενάντια σε μας, από ότι στους πραγματικούς υπεύθυνους της αντιλαϊκής πολιτικής που διαλύει τους εργαζόμενους και τη νεολαία, δηλαδή την Κυβέρνηση, την ΕΕ, την άρχουσα τάξη και τα όργανα τους, τις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και τις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στο εργατικό κίνημα?

  Ζούμε ένα καταιγισμό μέτρων: διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού, διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας και υγείας, κοινωνική καταστροφή και ανεργία, από τις πολιτικές της Κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ και της άρχουσας τάξης, για να αντιμετωπίσουν την δομική κρίση του συστήματος τους. Από την πρώτη στιγμή η ΕΑΑΚ και η Αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά φώναξαν : «δε θα μας πεθάνετε- θα σας ανατρέψουμε». Σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα στο φοιτητικό και εργατικό κίνημα υπήρχε μια φωνή που πάλευε και παλεύει με αγώνες ανατροπής, με διάρκεια και επικίνδυνο πολιτικό περιεχόμενο, οργανωμένους από τα κάτω! Ενάντια στην επίθεση που δεχόμαστε, ενάντια στην ΕΕ, ενάντια την  Κυβέρνηση και κάθε άλλη με αντιλαϊκή πολιτική, για την ανατροπή του συστήματος που καταστρέφει τη ζωή μας! Ενάντια στο υπάρχον εργοδοτικό – γραφειοκρατικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, με στόχο ένα άλλο ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα πολιτικά επικίνδυνο, όπλο στη φαρέτρα των εργαζομένων και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος σε εργατική κατεύθυνση! Με αυτά τα συνθήματα δώσαμε -και θα ξαναδώσουμε- κάθε αγώνα μαζί με τους συμφοιτητές μας και τους εργαζόμενους, ισότιμα όχι σαν «ινστρούκτορες του αλάνθαστου», ειλικρινά αναγνωρίζοντας τα λάθη μας χωρίς κόλπα και λασπολογίες.

  Εδώ είναι λοιπόν το πρόβλημα! Τα ΜΑΣ/ΠΑΜΕ/ΠΚΣ/ΚΚΕ/ΚΝΕ δεν επιδιώκουν αγώνες ανατροπής και επιβολής των αναγκών των εργαζομένων, αλλά απλούς αγώνες διαμαρτυρίες «για να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματά του»! Όποιος αγώνας δε τους δυναμώνει είναι άσκοπος! Εργαζόμενοι – άνεργοι περιμένετε να ωριμάσουν οι συνθήκες !

 Εμείς όμως, δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε για να πάει αλλιώς ! Δεν θα σταματήσουμε να είμαστε μπροστά σε κάθε αγώνα για τα συμφέροντα του πληττόμενου κομματιού των φοιτητών, για την ανατροπή των νόμων Διαμαντοπούλου - Αρβανιτόπουλου και των σχεδίων Αθηνά, για την ανατροπή του πανεπιστημίου που λειτουργεί για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και για την επιβολή παιδείας για τις ανάγκες μας ! Δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της νεολαίας, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου, για να μην γίνουμε η γενιά της ανεργίας και της μετανάστευσης ! Δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε για μια άλλη κοινωνία, χωρίς χρέος, μνημόνια, ΕΕ και αφεντικά, που θα είναι ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια αυτών, που τον παράγουν !

(Εμείς δεν μπαίνουμε στη λογική «να τα λέμε καλά και ο λαός να βγάλει τα συμπεράσματά του». Βάζουμε στόχους και σχέδιο στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, για μαχητικούς και ανυποχώρητους αγώνες επιβολής των αναγκών μας ! Και γι’ αυτό δεν τσιμπάμε απ’ τις λάσπες. Όσο ξεπηδάνε στον αγώνα Χαλυβουργίες, ΜΕΤΡΟ, Καθηγητές, Διοικητικοί ξέρουμε ότι το μέλλον μας είναι ελπιδοφόρο ! Για μας η ιστορία γράφεται στους δρόμους απ’ τους εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες και όχι στις ανακοινώσεις λασπολογίας!)

7/5 Στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής / Στηρίζουμε – ψηφίζουμε Ενωτική Πρωτοβουλία ΣΑΦ – ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ! 

Καλωσόρισες Χούντ... εεε Μέρκελ μας.

Απαγόρευση των συναθροίσεων στο κέντρο της Αθήνας από αύριο στις 9 το πρωί, εν όψη της άφιξης Μέρκελ, ανακοίνωσε η ΓΑΔΑ.

Η απαγόρευση περιλαμβάνει τους δρόμους: 

Β. Σοφίας (από τη συμβολή της με την Ακαδημίας) - Ακαδημίας – δεξιά Κανάρη – συνέχεια Πατριάρχου Ιωακείμ – αριστερά Μαρασλή – δεξιά Δεινοκράτους – αριστερά Αριστοδήμου – δεξιά Αθηναίων Εφήβων – συνέχεια Κόνιαρη – δεξιά Τσόχα – αριστερά Σούτσου Δ. – συνέχεια Πανόρμου – αριστερά Κηφισίας – δεξιά Κατεχάκη – αριστερά Καπετάν Χρονά – δεξιά Βλαχάκη – δεξιά Μεσογείων – αριστερά Μιχαλακοπούλου – αριστερά Διονυσίου Αιγηνίτου – δεξιά Ποταμιανού Ηλία – συνέχεια Ίωνος Δραγούμη – αριστερά Β. Αλεξάνδρου – δεξιά Ευφρονίου – αριστερά Σπ. Μερκούρη – δεξιά Ευτυχίδου – Πλατεία Πλαστήρα – δεξιά Αρχιμήδους – δεξιά Μ. Μουσούρου – δεξιά Αρδηττού – αριστερά Β. Όλγας (μέχρι τη συμβολή της με τη Β. Αμαλίας), όπως και κατά μήκος των τμημάτων των ανωτέρω οδών που αποτελούν τα όρια της εν λόγω περιοχής.

Όσοι θεωρούν την Γερμανίδα καγκελάριο ανεπιθύμητη και θέλουν να διαδηλώσουν μπορούν να προσγειωθούν κατευθείαν στην πλατεία Συντάγματος, όπου βέβαια θα εμποδιστούν να μπουν αφού αποτελεί "Ζωνη Υψηλής Επιτήρησης"!

Κείμενο - Πρόταση από το Κ.ΑΡ.ΦΙ για Ε.Α.Α.Κ. Αθήνας 30/9

Ως Κίνηση Αριστερών Φιλοσοφικής, πέρα από την ενεργή παρουσία μας στη σχολή και τον Φοιτητικό Σύλλογο, προβληματιζόμαστε και για την δημοκρατία και τον παραγωγικό διάλογο που λαμβάνει χώρα μέσα στο μόρφωμά μας την ΕΑΑΚ. 

Μερικές μέρες πριν την ψήφιση των νέων μέτρων και πριν ακόμα αρχίσει το εξάμηνο και τα μαθήματα στη σχολή, βρισκόμαστε προ των πυλών μιας ανεπανάληπτης επίθεσης στην παιδεία, στα δικαιώματα μας ως φοιτητών και μελλοντικών εργαζομένων. Καίριο σημείο σύγκρουσης με τις επιδιωκόμενες αλλαγές είναι για μας οι φοιτητικές παροχές, το Δωρεάν δηλαδή της εκπαίδευσης και τα Συμβούλια Διοίκησης ως κόμβος για την προώθηση ολόκληρης της αντιδραστικής μεταρρύθμισης (βλέπε νομος Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου) στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Φυσικά, όλα αυτά δεν τα βλέπουμε απομονωμένα αλλά σε απόλυτη σύνδεση με τις επιλογές της κυβέρνησης και τις κατευθυντήριες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις οποίες εναντιωνόμαστε.

Είναι λοιπόν αναγκαίο για εμάς, το Συντονιστικό της Ε.Α.Α.Κ. να σχεδιάσει τα πολύ άμεσα και αναγκαία βήματα για το κίνημα που πρέπει να αναπτυχθεί μέσα στις σχολές το επόμενο διάστημα, για την απαραίτητη σύνδεση του με τα πληττόμενα και αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας (εντός και εκτός Πανεπιστημίου) καθώς και για το περιεχόμενο που θα επιτύχει αυτούς τους στόχους. Παρόλα αυτά η συζήτηση ανάμεσα στα σχήματα παρουσιάζει πολλές φορές προβληματικές που αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση από τους άμεσους στόχους, επειδή πιστεύουμε πως το αποτέλεσμα των διαδικασιών αποκρυσταλλώνεται στις αποφάσεις και θέλουμε αυτές οι αποφάσεις να είναι δεσμευτικές καταθέτουμε αυτό το κείμενο-πρόταση. 

Επιδιώκουμε με αυτόν τον τρόπο να τεθεί η βάση της συζήτησης, να εκφραστούν συγκεκριμένες διαφωνίες και προτάσεις και να καταλήξει το συντονιστικό της Αθήνας σε μια πρόταση που θα μπορεί το κάθε μέλος, ο κάθε αγωνιστής και ο κάθε φίλος της ΕΑΑΚ να δει τον εαυτό του σ'αυτή. Αυτή η πρόταση θα πρέπει για εμάς να αποτελέσει βάση και για το Πανελλαδικό Διήμερο Συντονιστικό της ΕΑΑΚ καθώς και για τη συζήτηση που θα γίνει στα συντονιστικά των άλλων πόλεων.

Καντε ΚΛΙΚ εδώ για να δείτε το κείμενο!

Αντί Καλωσορίσματος

Μνημόνια και λιτότητα: Tέλος!

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη σημοτοδοτεί πρώτα από όλα την εκκωφαντική καταδίκη των πολιτικών των Μνημονίων και της Τρόικας και τον καταποντισμό των κομμάτων της συγκυβέρνησης, το τέλος των απειλών ότι ''αν δεν ψηφίσουμε αυτούς που πρέπει'' θα μας διώξουν από το ευρώ και την ΕΕ.

  Παρά την-ως τελευταία στιγμή- στήριξη που παραχώρησαν όλα τα ΜΜΕ στα κόμματα του μαύρου μετώπου, είναι εκκωφαντική η απόρριψη της λιτότητας, της κοινωνικής καταστροφής, της μειωμένης λαϊκής κυριαρχίας από τον εργαζόμενο λαό! Οποιαδήποτε σκέψη ή προσπάθεια για διαμόρφωση κυβέρνησης που να εφαρμόσει τέτοιες πολιτικές ισοδυναμεί με πραξικόπημα ενάντια στη βούληση του λαού!

  Οι εκλογές ανέδειξαν μια μεγάλη στροφή του λαού προς την Αριστερά, δείχνοντας ότι μεγάλο τμήμα του στρέφει τις ελπίδες του σε πιο ριζοσπαστικές λύσεις. Αυτό δεν σημαίνει κατ' ανάγκην δικαίωση των πολιτικών των ηγεσιών της, αλλά προσδοκία για μια σύγκρουση με την πολιτική των Μνημονίων, της Τρόικας και της ΕΕ, για να έρθει πραγματικά ο λαός στο τιμόνι. Η Αριστερά θα κριθεί το επόμενο διάστημα από το αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί σε αυτή την ελπίδα, αλλά και στις παρακαταθήκες των μεγάλων αγώνων που προηγήθηκαν, εκεί ακριβώς όπου γεννήθηκε η ελπίδα. Πρώτα και κύρια λοιπόν θα κριθεί όλη η Αριστερά από το αν θα στηρίξει την ενωτική πάλη των εργαζομένων για την οριστική απεμπλοκή από το Μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, τις πολιτικέςτου κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποτελούν βρόχο στο λαιμό του εργαζόμενου λαού ή αν η δύναμη της θα σπαταληθεί σε αδιέξοδες λογικές κυβερνητικής διαχείρησης της σημερινής κατάστασης, που θα σπείρει απογοητεύσεις, ή την εμμονή της άρνησης για ανατρεπτική κοινή δράση στους αγώνες, που τόσο έχει κοστίσει στο λαϊκό κίνημα.

  Ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η αντιμνημονιακή διάθεση και η οργή του λαού ενίσχυσε επίσης τους ''Ανεξάρτητους Έλληνες'' του κ.Καμμένου, κόμμα με επιθετικές αστικές θέσεις που καμία σχέση δεν έχει με τα λαϊκά συμφέροντα. Πίσω από την αντιστασιακή μάσκα του Καμμένου δεν κρύβεται τίποτα άλλο πέρα από μία μεταλλαγμένη ΝΔ ακόμη πιο αντιδραστική που προωθεί την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και, φυσικά, τη διατήρηση του φορολογικού παραδείσου για τους εφοπλιστές. Ακόμη πιο θλιβερό το ποσοστό της φασιστικής ακροδεξιάς συμμορίας της Χρυσής Αυγής. Η ενίσχυση αυτή αποτυπώνει και την προσπάθεια δυνάμεων του συστήματος να σπρώξουν την οργή του λαού σε ρατσιστικές και ακροδεξιές διεξόδους, τις οποίες θα χρησιμοποιήσουν την επόμενη μέρα για να χτυπήσουν την Αριστερά και το λαΪκό κίνημα. Ο ελληνικός λαός οφείλει να γυρίσει τελικά την πλάτη στους νοσταλγούς του ναζισμού, κατανοώντας πόσο βαθιά φιλοσυστημική ψήφος είναι, και να συναντηθεί με τη μνήμη και την παράδοση του συλλογικού αγώνα ενάντια στο φασισμό. Εξάλλου, πόσο αντισυστημική μπορεί να είναι η ψήφος σε μία δύναμη που επιτίθεται στους εργαζομένους και τις κινητοποιήσεις τους γιατί τάχα βλάπτουν την ''εθνική'' οικονομία, με κορυφαίο παράδειγμα την στήριξη των Χρυσαυγιτών στον βιομήχανο Μάνεση και την επίθεση στον ηρωϊκό αγώνα των Χαλυβουργών;

 

    Ο αγώνας του λαού και της Αριστεράς για την αποδέσμευσή μας από τα Μνημόνια, το χρέος, το ΔΝΤ και την ΕΕ συνεχιζεται αμείωτος από αύριο στους δρόμους. Γιατί το ρήγμα που δημιουργήθηκε στην πολιτική εκπροσώπευση της λιτότητας και της εξαθλίωσης απαιτεί περισσότερο απο ποτέ τη μαχητική επανεμφάνιση του λαϊκου παράγοντα στο προσκήνιο με αναβαθμισμένο πολιτικό περιεχόμενο και πρωτόγνωρες μορφές και όχι την υποβίβαση του σε απλό τηλεθεατή των κοινοβουλευτικών παζαριών. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία έχουν κορυφαίες μάχες να δώσουν με κοντινότερη αυτή της προάσπισης των συλλογικών συμβάσεων στις 15 του Μάη. Με όπλο την πραγματική δημοκρατία των μαζικών διαδικασιών, των συνελέυσεων και των σωματείων όχι μόνο για την προάσπιση των κεκτημένων μας αλλά και για την χάραξη ενός άλλου δρόμου, αυτού της συνολικής ανατροπής. Ξέρουμε ότι ο δρόμος αυτός είναι μαραθώνιος και όχι κατοσταρι! Ας τον βαδίσουμε..

Για την ανασυγκρότηση των δυνάμεων μας, για μια νικηφόρα προοπτική της νεολαίας.

Η πολιτική περίοδος στην οποία εισερχόμαστε σημαδεύεται σε μεγάλο βαθμό από την προσπάθεια ανασυγκρότησης του πολιτικού συστήματος, αλλά και συγκεκριμένα των δύο βασικών πυλώνων της αστικής πολιτικής στη χώρα. Στο πλαίσιο αυτό, η επίδραση του λαϊκού παράγοντα, και ιδιαίτερα της μεγάλης και μαχητικής κινητοποίησης της Κυριακής 12/02 φαίνεται να παίζει ουσιαστικό ρόλο στο σύνολο των ανακατατάξεων που δημιουργήθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα σφραγίζοντας αντικειμενικά όλες τις εξελίξεις αλλά και τα σχέδια όλων των πολιτικών δυνάμεων.

Σε αυτό το φόντο Νέα Δημοκρατία προβάλλεται σαν «καλύτερη λύση» από βασικούς κύκλους του ελληνικού κεφαλαίου και των ΜΜΕ με προμετωπίδα της την «ανάπτυξη» ενώ από την άλλη το ΠΑΣΟΚ, το οποίο χρεώνεται τη μεγάλη λαϊκή οργή, επιδιώκει την ανασυγκρότηση του. Η Αριστερά εγκλωβίζεται στα εκλογικά σενάρια προσμένοντας την επιβεβαίωση τους σχεδίου της μέσα από τον κοινοβουλευτικό δρόμο αλλά μακριά από τις ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας. Ταυτόχρονα, τα σενάρια για νέα κόμματα που ξεπηδούν από τους διαγραφέντες βουλευτές φανερώνουν την προσπάθεια του κεφαλαίου να δημιουργήσει το κατάλληλο αντικραδασμικό πολιτικό τοπίο που θα υποδεχτεί στις εκλογές τη λαϊκή οργή ενάντια στα κόμματα του Μαύρου Μετώπου. Τέλος, η συστηματική προβολή της ΔΗΜΑΡ από κύκλους του κεφαλαίου και ιδιαίτερα τα ΜΜΕ σε συνδυασμό με τη σκληρή νεοφιλελεύθερη ρητορεία του Κουβέλη έχουν το διπλό στόχο της προσπάθειας μετατόπισης της Αριστεράς σε ακόμα πιο συστημικές και κοινοβουλευτικές προτάσεις από τη μία και την υποδοχή του μεγαλύτερου κομματιού της λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ σε ένα όχι μόνο ακίνδυνο αλλά πιστό σύμμαχο για το σύστημα πολιτικό χώρο. 

Στο νέο αυτό τοπίο αναβαθμίζεται και ο αντιδραστικός ρόλος της ΕΕ. Η εξασφάλιση δέσμευσης από το ελληνικό κράτος πως θα υπάρχει προτεραιότητα πληρωμών προς τους πιστωτές και η συνταγματική της κατοχύρωση, πάει χέρι χέρι με την ουσιαστική εξασφάλιση του πολιτικού τοπίου την επόμενη περίοδο. Ακόμα και η επιλογή να γίνουν οι εκλογές στην ελλάδα αποτελεί ζήτημα απόφασης της ίδιας της κομισιόν και του γιούρογκρουπ, γεγονός που αναδεικνύει τη φοβερή συστράτευση ως προς το αντιδραστικότερο των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων και την «από τα πάνω» ενίσχυση της ελληνικής ολιγαρχίας και των πολιτικών της εκφραστών.

Βαθαίνει το χάσμα μεταξύ του αστικού πολιτικού συστήματος και του λαού, προκαλώντας μια σοβαρότατη πολιτική κρίση, που δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί. Σε αυτή την κατεύθυνση οδηγεί και η ψήφιση του PSI καθώς επίσης και το νέο πακέτο μέτρων που καλείται να πάρει η κυβέρνηση.        

Στον αντίποδα αυτής της κατάστασης, η εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα στις 12 Φλεβάρη αποτέλεσε τομή για τα δεδομένα της πρόσφατης περιόδου. Η μαζικότητα, η μαχητικότητα αλλά και τα νέα πολιτικά στοιχεία της κινητοποίησης φανερώνουν πως ωριμάζουν οι συνθήκες στο λαϊκό κίνημα και φανερώνουν με αυτό τον τρόπο τις πραγματικές δυνατότητες ανατροπής της Συγκυβέρνησης και της αντιδραστικής πολιτικής ΕΕ-κεφαλαίου.

Όλα τα παραπάνω συνηγορούν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο στην ανάγκη η ΕΑΑΚ μέσα από ένα πραγματικό και πλούσιο διάλογο πρώτα και κύρια στα σχήματα της αλλά και στις κεντρικές της διαδικασίες να μπορέσει αρχικά να αποτιμήσει τις μάχες του προηγούμενου διαστήματος αλλά ταυτόχρονα να χαράξει μία νέα πολιτική τακτική που θα μπορέσει να κάνει τη νεολαία από θύμα στο βωμό της κρίσης πραγματικό πρωταγωνιστή του παλλαϊκού ξεσηκωμού. Υπό αυτό το πρίσμα, να αποτιμήσουμε τη μάχη που δώσαμε ενάντια στη διαδικασία συγκρότησης των Συμβουλίων Διοίκησης τόσο ως προς την έκβαση της, δηλαδή την αδυναμία του Υπουργείου να εφαρμόσει τη συγκεκριμένη πτυχή του νόμου όσο και τη συγκρότηση – προετοιμασία της μάχης μέσα από τη συγκρότηση πρωτοβουλιών που κατάφεραν να συνενώσουν της σπουδάζουσα νεολαία με αγωνιζόμενα κομμάτια καθηγητών και μελών ΔΕΠ αλλά και τους εργαζόμενους μέσα στα πανεπιστήμια. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να εξετάσουμε με σοβαρό τρόπο την αδυναμία του Φοιτητικού Κινήματος να έχει συγκροτημένη και δυναμική παρουσία στις κεντρικές μάχες που δίνει το λαϊκό κίνημα (απεργίες, Κυριακή 12/02). Συγκεκριμένα, η σπουδάζουσα νεολαία δεν συμμετείχε με όχημα τους φοιτητικούς συλλόγους και την οργανωμένη έκφραση του φοιτητικού κινήματος, τόσο λόγω της μη δυνατότητας να πραγματοποιηθούν Γενικές Συνελεύσεις αλλά κυρίως της νέας πολλαπλά αντιφατικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί μέσα στο φοιτητικό κίνημα και τους Συλλόγους.

Με αυτήν την έννοια η ΕΑΑΚ, αν θέλει να περιγράψει ένα σχέδιο υπέρβασης της κινηματικής αδράνειας που υπάρχει σήμερα στις σχολές και να γίνει ξανά το νεύρο του φοιτητικού κινήματος, είναι απαραίτητο να μπορέσει να αντιληφθεί το κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο που γεννά την αντιφατική συνείδηση της νεολαίας. Λαμβάνοντας υπόψιν τη νέα ταξική σύνθεση-διαστρωμάτωση του φοιτητικού σώματος, το ρόλο του νέου Πανεπιστημίου της κρίσης και του μνημονίου και τον εαυτό της μέσα σε αυτό, αλλά και το γεγονός (που καθορίζει σε συντριπτικό βαθμό τους στρατηγικούς προβληματισμούς της) ότι αυτή η γενιά μας, είναι μια γενιά για την οποία το σύστημα το μόνο που επιφυλάσσει είναι ο μισθός των 510 ευρώ, η ανεργία του 40% και η μαζική μετανάστευση. Μόνο έτσι θα μπορέσει η ΕΑΑΚ να αντιληφθεί την καινούρια θέση-ρόλο του φοιτητικού κινήματος μέσα στους σύγχρονους κοινωνικούς αγώνες που ξεσπάνε, και τη συμβολή του στην οικοδόμηση του αγωνιστικού μετώπου ρήξης κι ανατροπής. Είναι αναγκαία λοιπόν η εργατική στροφή στη φυσιογνωμία και λειτουργία της ΕΑΑΚ για να μπορέσει να χαράξει μια νέα νικηφόρα προοπτική για το κίνημα. Αυτή η στροφή σε ότι αφορά το ζήτημα της παρέμβασης των σχημάτων δεν μπορεί παρά να περνά μέσα από τη καθημερινή μάχη για την ανατροπή της επίθεσης μέσα στις σχολές και την άμεση βελτίωση της θέσης της σπουδάζουσας νεολαίας (μέριμνα, συγγράμματα, αγώνας εστιών). Ταυτόχρονα οι καθημερινές αυτές μάχες να δεθούν με την εργασιακή προοπτική των σημερινών αποφοίτων, τη δυνατότητα συλλογικής συγκρότησης της νεολαίας (κατοχύρωση πτυχίων-εξασφάλιση Συμβάσεων Εργασίας), κόντρα στην παγιοποίηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας μέσα από τις δομές της διά βίου Μάθησης, την καθολική υπαγωγή της έρευνας και της γνώσης στις ανάγκες της αγοράς και των επιχειρήσεων. Τελικά οι μάχες για όλα αυτά να αποτελέσουν κομμάτια ενός παν-νεολαιίστικου κινήματος που θα έχει ως συνδετικό του κρίκο την ίδια την επίθεση που δέχεται η νεολαία από τη κυβέρνηση και το μαύρο μέτωπο που τη στηρίζει, δίνοντας ένα συνολικό στίγμα ανυπακοής που θα μετατρέψει τη σημερινή γενιά από γενιά διαγραμμένη για το σύστημα σε γενιά χαμένη για το σύστημα και τους πυλώνες που το υποστηρίζουν.

Παίρνοντας υπόψιν όλα τα παραπάνω, θεωρούμε πως για την ΕΑΑΚ είναι αναγκαίο να θέσει τους επόμενους κόμβους με τους οποίους θα ξεδιπλώσει το πολιτικό σχέδιο της:

·         Κινητοποίηση στο υπουργείο Εργασίας στις 15/3 ενάντια στην ανεργία

·         Κινητοποίηση στο υπουργείο Παιδείας στις 16/3 με τους συλλόγους των εστιών για τη φοιτητική μέριμνα

·         Συμβολή στην κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και της μάχης των παρελάσεων 24-25/3

ΚΑΛΟΥΜΕ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΑΑΚ ΑΘΗΝΑΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 14/3

Το 4σέλιδο της ΕΑΑΚ, όπως διαμορφώθηκε στο πανελλαδικό διήμερο 26-27/11/11

«Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομες» ή «Αν το άκυρο αποχή άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομα» και άλλες παρεξηγήσεις όταν δεν διαβάζουμε ολόκληρη τη παράγραφο αλλά μόνο μια φράση...

«Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομες» είχε πει ο Κ. Μάρξ και 150 χρόνια μετά μοιάζει να μην υπάρχει λόγος επιπλέον διευκρινήσεων της πασίγνωστης και χιλιοειπωμένης πια φράσης. Γιατί στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, στις αρχές του 21^ου αιώνα  το δικαιώμα του εκλέγειν φαίνεται να χάνει κάθε αξία, σχεδόν να εκμηδενίζεται μπροστά στις εντολές του ΔΝΤ, στις διορίες της ΕΕ όσο και στις αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Στις μέρες της σύγχρονης «ελληνικής δημοκρατίας», εν μία νυκτί ψηφίζονται μέτρα που ακυρώνουν κατακτήσεις του εργατικού κινήματος εδώ και έναν αιώνα, όποιος εργαζόμενος τολμήσει να διεκδικήσει τα δικαιώματά του απολύεται χωρίς δεύτερη σκέψη, ενώ ο σύγχρονος στρατός κατοχής (αστυνομία) φροντίζει να μας θυμίζει καθημερινά την αντιμετώπιση που θα εισπράξει κάθε εστία και μορφή αντίστασης από τους «ελεύθερους πολιορκημένους» της Κερατέας μέχρι κάθε απεργία και διαδήλωση.

Άρα, ποιό το νόημα των εκλογών τελικά? 

Για τους πρωτοετείς συναδέλφους και για όσους μεγάλωσαν και μυαλό δεν έβαλαν!

Στις 19 Μάη στηρίζουμε-ψηφίζουμε Ενωτική Πρωτοβουλία ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ, εαακ

Καλωσόρισες στη Φιλοσοφική!

για να διαβάσετε το κείμενο πατήστε εδώ

ή πάνω σε κάθε σελίδα