ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! ΠΡΟΤΙΜΩ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Η 8η Μάρτη έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Πολλοί θα έλεγαν ότι η μερα αυτή έχει αφιερωθεί στην γυναίκα επειδή είναι “το όμορφο φύλο”, η σαν ένα φόρο τιμής για την στοργικότητα και την τρυφερότητα που προσφέρει στον πλανήτη. Όπως και να έχει αυτά είναι πολύ μακρυά απο την πραγματικότητα και πολύ περισσότερο μακρυά από την εξέλιξη της ιστορίας.

Η μέρα αυτή έχει τις ρίζες της στους αιματηρούς αγώνες των γυναικών. Στις 8 Μάρτη του 1857 οι γυναίκες εργαζόμενες στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού στη Νέα Υόρκη ξεσηκώθηκαν διεξάγοντας την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία απεργία γυναικών εργαζομένων. Τα κεντρικά αιτήματα της απεργίας αφορούσαν τη μείωση του ωραρίου εργασίας (σε 10 από 16 ώρες), ίσα μεροκάματα με τους άντρες και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Η διαδήλωση των γυναικών καταστάλθηκε βίαια από την αστυνομία και πνίγηκε στο αίμα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1859, οι εργαζόμενες στον ιματισμό κινητοποιήθηκαν και πάλι, δημιουργώντας την πρώτη εργατική ένωση.

 Πολύ αργότερα όπου δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για προοδευτικές κατακτήσεις τα κινήματα διεθνώς επέβαλαν την αφιέρωση αυτής της μέρα στην γυναίκα ακριβώς για να τιμήσουν αυτές τις ανυπόταχτες εργάτριες που ύψωσαν το ανάστημα τους στην διπλή καταπίεση που υφίσταται κάθε γυναίκα τόσο ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων, αλλά και εξαιτίας της ειδικής καταπίεσης που δέχεται εξαιτίας του τρόπου που έχουν δομηθεί οι κοινωνίες, που θέλουν την γυναίκα κατώτερη,  κατάλληλη για λιγότερο σημαντικά πράγματα και ικανή για αγάπη αλλά όχι για ευφυία, αδύναμη να προστατεύσει τoν εαυτό της. Με μοναδική στόχευση την καλλιέργεια και την νομιμοποίηση της λογικής της εξάρτησης της γυναίκας απο έναν άντρα, που εν τέλει αυτός πρέπει να είναι ο υπεύθυνος, ο καθοδηγητής, ο “αρχηγός του σπιτιού” και μάλλον καλύτερα αυτός να είναι ο αρχηγός της παραγωγής, του πλούτου, της εξουσίας- είναι άλλωστε και το ισχυρό φύλο-. Χρειάζεται υποταγή και στο αφεντικό υποταγή και στον άντρα!

Η πάλη για ισότητα

Οι γυναίκες, των πλούσιων στρωμάτων έχουν πράγματι κάνει σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση της εξίσωσης των δύο φύλων. Μπορεί να μην έχουν πετύχει την πλήρη εξίσωση τους με τους άντρες της τάξης τους, και με αυτή την έννοια παραμένουν καταπιεσμένες, έχουν όμως αρχίσει να διεισδύουν σε παραδοσιακά αντρικούς τομείς. Καταλαμβάνουν θέσεις στα κοινοβούλια, διευθυντικά πόστα σε οργανισμούς και επιχειρήσεις, κοκ.   Τι γίνεται όμως με την συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών; Τις γυναίκες των μεσαίων και φτωχών στρωμάτων; Τις εργαζόμενες και τις νοικοκυρές; Τις γυναίκες που δεν κάνουν καριέρα, που δεν έχουν οικιακή βοηθό, που μοχθούν για να τα βγάλουν πέρα στη ζωή τους, και τόσες άλλες που δεν μοιάζουν με την κυρία Βαρδυνογιάννη ή με τη διευθύντρια της τράπεζας; Πόσο τις αγγίζει η σημερινή “ισότητα”; Πόσο αγγίζει η σημερινή ισότητα τους φτωχούς του πλανήτη μας, που είναι στο 70% γυναίκες.

Η πάλη για ισότητα στο σήμερα δεν μεταφράζεται στο κάποιες πλούσιες γυναίκες να μπορούν να έχουν τα προνόμια κάποιων πλούσιων αντρών.

Αντίθετα την στιγμή που η κρίση βαθαίνει και η επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία εντείνεται, τα εργασιακά δικαιώματα συρρικνώνονται με γεωμετρική πρόοδο μαζί με την δυνατότητα διεκδίκησης, όλο και πιο συχνά γίνονται τα φαινόμενα απόλυσης εγκύων, αδειών άνευ αποδοχών, μη καταβολής των επιδομάτων μητρότητας, τοκετού, μη χορήγησης των απαραίτητων αδειών. Και φυσικά πάντα με την κατάλληλη σεξιστική υπόκρουση που ταιριάζει σε ένα απάνθρωπο σύστημα.                                                                                                                                

  Στην εποχή του ανεπτυγμένου καπιταλισμού το ανθρώπινο σώμα χρησιμοποιείται ως εργαλείο και σαν τέτοιο αντιμετωπίζεται. Ένα εργαλείο προς τα κέρδη. Αυτό για τις γυναίκες πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει να είναι σκληρά εργαζόμενες ,ενώ παράλληλα πρέπει να είναι μάνες , νοικοκυρές. Παράλληλα το γυναικείο σώμα χρησιμοποιείται ευρέως ως διαφημιστικό θέλγητρο, όπου παρουσιάζεται σαν τρόπαιο προς απόκτηση και η σεξουαλικότητα ως αντικείμενο προς αγοραπωλησία( π.χ. το νέο αμάξι της τάδε εταιρίας,μπορεί να σου προσφέρει την τάδε). Αυτό είναι έκδηλο και στο με πόση ελαφρότητα αντιμετωπίζεται σήμερα μια σεξουαλική παρενόχληση ή και το trafficking. Η εργαλειοποίηση αυτή του σώματος, οδηγεί και στο καλούπωμά του σε πρότυπα στα οποία πρέπει να ανταποκριθείς για να μην σε πετάξει έξω απ την κανονικότητα που προσπαθεί να σου επιβάλλει. Τα πρότυπα ομορφιάς καταπιέζουν εκ νέου το γυναικείο φύλο που πρέπει να ανταποκριθεί πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα σε μια άφταστη ιδανική ομορφιά, απ`την οποία διακυβεύεται όλη η ύπαρξή του. Πώς θα το πετύχει αυτό; Με προϊόντα ομορφιάς. Ο καπιταλισμός δημιουργεί δηλαδή νέες ανάγκες προς χάριν νέων κερδών. Εμείς όμως τι κέρδος έχουμε από όλα αυτά; Ένα καλοστημένο έργο με δοσμένους ρόλους και πληρωμένους θεατές.

Φαντάζει πιο αναγκαίο απο ποτέ ένα μαχητικό κίνημα ενάντια στην γυναικεία καταπίεση, που θα  αποτάξει όλα τα “barcode” απο τα γυναικεία σώματα, θα συγκρούεται με το “ματσό” πρότυπο  αλλά παράλληλα θα αμφισβητεί και όλες τις διαφυλικές μορφές καταπίεσης. Ένα κίνημα που η φωνή της γυναίκας απο την ελληνική επαρχία που πρέπει να φέρνει τις παντόφλες, η φωνή του μαύρου, του ομοφυλόφιλου, θα ενώνεται με την φωνή όλης της τάξης στην οποία ανήκουν και θα ουρλιάζουν ενάντια στην καταπίεση, παλεύοντας για την συνολική χειραφέτηση τους και την κοινωνική απελευθέρωση.

Η θέσπιση τέτοιων ημερών, βέβαια, όπως η 8η Μάρτη έχει γενικά αμφιλεγόμενο χαρακτήρα. Συχνά κυριαρχεί η τάση ουδετεροποίησης των ζητημάτων και παραγνώρισης της ουσίας τους. Είναι ενδεικτικό ότι επικρατεί η έννοια του εορτασμού, λογική που κρύβει μια αταξική και εξωκοινωνική προσέγγιση του προβλήματος. Καλούμαστε απλώς όλοι και όλες να γιορτάσουμε, να τιμήσουμε τις γυναίκες μια μέρα το χρόνο. Κι όμως ο χαρακτήρας αυτής της παγκόσμιας μέρας παραμένει διακύβευμα που εξαρτάται από την ίδια την ταξική πάλη και την ανάπτυξη των γυναικείων και κοινωνικών αγώνων. Είναι στοίχημα να αποτελεί κάθε φορά όχι μια μέρα απλού εορτασμού αλλά μια μέρα μάχης και ταυτόχρονα εφαλτήριο αγώνα.

Σικάγο 1886 : Τόσο παλιό και όμως τόσο επίκαιρο

                          

ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.... Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ '73

Ένα σύνθημα πιο επίκαιρο από ποτέ! Διανύουμε τον 5ο χρόνο της μνημονιακής λιτότητας και της όξυνσης της χούντας του κεφαλαίου. Κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και ελευθερία κατακερματίζεται. Καταργείται κάθε κοινωνική παροχή (σίτιση-στέγαση-υγεία) και διαλύεται ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης. Καταπάται κάθε εργατικό κεκτημένο, ποινικοποιείται κάθε αντίληψη η οποία μιλάει για ρήξη και έξοδο από την Ε.Ε. και προωθείται ο εκφασισμός της κοινωνίας.

40 χρόνια μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πρακτικές της σύγχρονης κοινοβουλευτικής χούντας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) που καταπνίγει κάθε μορφή αντίστασης!

Σ' αυτό το κλίμα εντάσσονται οι μαζικές απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, οι οποίες στοχεύουν στην διάλυση κάθε έννοιας "δημόσιου και δωρεάν" πανεπιστημίου και στην υποβάθμιση της λειτουργίας του, γεγονός που δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την εισβολή των επιχειρήσεων σ' αυτά και την καθυπόταξη της γνώσης και της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου. Η απάντηση όμως των διοικητικών υπαλλήλων ήταν μαχητική. Βγήκαν στον αγώνα δυναμικά με απεργία, μαζικές συνελεύσεις, περιφρουρήσεις και συντονισμό με άλλους πληττόμενους κλάδους! Καθοριστική ήταν και η στήριξη πληθώρας φοιτητικών συλλόγων που πήραν αγωνιστικές αποφάσεις και που πραγματοποιούν καταλήψεις διαρκείας, με αποτέλεσμα να μιλάμε για την 10η βδομάδα της απεργίας των διοικητικών!Και έτσι ανάγκασαν την κυβέρνηση να προβεί σε αντιδημοκρατικά και αντιθεσμικά μέσα και να κηρύξει την απεργία παράνομη, βάζοντας για άλλη μια φορά μπροστά τις ολοκληρωτικές της πρακτικές...

Παρόμοιο παράδειγμα της κυβερνητικής καταστολής είναι και η πραξικοπηματική εισβολή των ΜΑΤ στην κατάληψη του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ από τους εργαζομένους, οι οποίοι λειτουργούσαν την δημόσια τηλεόραση μόνοι τους αρνούμενοι να μεταδώσουν οτιδήποτε πρόβαλλε τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλουν ΕΕ-ΔΝΤ ως την μοναδική έξοδο από την κρίση. Πάρα όμως την προσπάθεια της κυβέρνησης να καταπνίξει μια ακόμα ελεύθερη φωνή, όπως επιδιώκει για κάθε εργατικό και νεολαιίστικο αγώνα, η άμεση αντίδραση του κόσμου ήταν να σπεύσουν εκατοντάδες αλληλέγγυοι να περιφρουρήσουν την δημόσια περιουσία και τα εργατικά δικαιώματα αποδεικνύοντας ότι ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει ελπίδα.

40 χρόνια πριν η νεολαία σηκώνοντας στις πλάτες της τον αγώνα για δημοκρατία και ελευθέρια και προτάσσοντας παράλληλα τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα με το σύνθημα " Έξω οι Η.Π.Α" "Έξω το ΝΑΤΟ" κατάφερε να ανατρέψει τη στρατιωτική χούντα!

40 χρόνια μετά το αίτημα για την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ είναι πιο επιτακτικό από ποτέ! Δεν θα γίνουμε η γενιά της αμορφωσιάς, της κατακερματισμένης γνώσης, της ανεργίας και της μετανάστευσης! Να βγούμε στους δρόμους μαζί με τους εργαζομένους, να δώσουμε στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το στίγμα του παλλαϊκού ξεσηκωμού κόντρα στις επιδιώξεις της σύγχρονης χούντας. Διεκδικούμε το ΨΩΜΙ, κόντρα σε όσους μας θέλουν άνεργους και μισθωτούς σκλάβους. Την ΠΑΙΔΕΙΑ, δημόσια και δωρεάν για όλους, με γνώση απελευθερωτική και όχι υποταγμένη στις ανάγκες του κεφαλαίου. Και διεκδικούμε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, κόντρα στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και το φασισμό κράτους και παρακράτους, που τελικά ρίχνει τα βάρη της κρίσης του καπιταλισμού στις πλάτες του λαού, για να διασφαλίζουν οι τράπεζες και επιχειρήσεις τα κέρδη τους. Δεν υποτασσόμαστε! Διεκδικούμε το μέλλον που μας ανήκει!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

Μια αποτίμηση για τις μέρες της φετινής επετείου της εξέγερσης

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΧΟΥΝΤΕΣ!

  Συλλήψεις καθηγητών, φοιτητών, εργαζομένων και διαδηλωτών. Καταστολή. Προσπάθεια παρεμπόδισης διαδηλώσεων.  Άρση του πανεπιστημιακού ασύλου. Στήριξη ξένων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Τάξις και ασφάλεια. Οι καταστάσεις αυτές μοιάζουν να προέρχονται από την επταετία της χούντας. Όμως όλα αυτά συνέβησαν κατά τη διάρκεια του τριήμερου εορτασμού του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα του 2012!

Ο εορτασμός στην Ελλάδα του μνημονίου δεν ήταν στεφάνια και άνευροι λόγοι των επισήμων! Ήταν φόρος τιμής στην εξέγερση που πραγματικά έπιασε το νήμα και το νόημα των αγώνων του τότε. Η μεγάλη αντιφασιστική μοτοπορεία της Πέμπτης, η μοτοπορεία των εργαζόμενων στους δήμους, η μαζικότατη διαδήλωση του Σαββάτου, όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε τρεις μέρες. Οι φοιτητές αλλά και όλη η νεολαία, οι εργαζόμενοι, όσοι θίγονται από αυτά που συμβαίνουν και όσοι αγωνίζονται έκαναν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τη δυναμική εμφάνισή τους τις τελευταίες μέρες. Όλοι ανεξαιρέτως συκοφαντήθηκαν από τα ΜΜΕ και βρέθηκαν απέναντι στην κρατική καταστολή. Παρόλα αυτά, το μήνυμα που θέλησαν να δώσουν ακούγεται ηχηρό, «εμπρός λαέ μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής». Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή…

Είναι πραγματικά εντυπωσιακές οι μνήμες που μας γέννησαν οι ενέργειες της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αυτές τις μέρες. Όλα ξεκίνησαν με τη στοχευμένη σύλληψη του αγωνιστή δασκάλου Θανάση Αγαπητού, συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ, έξω από το σχολείο του, μπροστά στα μάτια των μαθητών του. Οι συλλήψεις συνεχίστηκαν με τους Σαράντη Αρβανίτη και Θωμά Κυριατζόπουλο, εργαζόμενους στον ΟΤΑ, στο  συνέδριο «ελληνογερμανικής αυτοδιοικητικής συνεργασίας» στο χώρο της ΔΕΘ. Αιτία των συλλήψεων; Μα φυσικά το ότι φώναξαν παρών σε συγκέντρωση ενάντια στο Γερμανό πρεσβευτή Φούχτελ που ήρθε για να ελέγξει ότι προχωρά ομαλά η εξαθλίωση των εργαζομένων.  Οι άδικες συλλήψεις δεν έμειναν αναπάντητες από το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, καθώς διοργανώθηκε μεγάλη συγκέντρωση συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, ενώ στην Αθήνα οργανώθηκε μοτοπορεία από το Πολυτεχνείο προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, με αίτημα την άμεση παύση της δίωξης αυτών και των 15 συλληφθέντων αντιφασιστών.

Παράλληλα με αυτά τα γεγονότα και ενώ στο χώρο του Πολυτεχνείου διοργανώνονταν εκδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο υφυπουργός Παιδείας Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, έφτασε για να «τιμήσει» τους νεκρούς. Όμως οι παρευρισκόμενοι φοιτητές αυθόρμητα συγκεντρώθηκαν και τον αποδοκίμασαν, ως τον εκπρόσωπο ενός υπουργείου, που προσπαθεί να εφαρμόσει τον νόμο που θα καταστρέψει κάθε έννοια δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου, αλλά και ως μέρος της κυβέρνησης, που σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ επιχειρεί να επιβάλλει έναν εργασιακό μεσαίωνα με μισθούς Βουλγαρίας και εργασιακά δικαιώματα Κίνας. Φυσικά την αντίδραση των φοιτητών παρουσίασαν τα «καθεστωτικά» ΜΜΕ ως «προπηλακισμό» και «εγκληματική επίθεση».

 Όμως ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο!Αυτό φάνηκε με τον πιο κρυστάλλινο τρόπο από τη μαζικότητα και τη μαχητικότητα της αντι-ιμπεριαλιστικής πορείας της 17 Νοέμβρη. Αν και τα διάφορα παπαγαλάκια προσπάθησαν να μας πείσουν πως η πορεία ήταν άμαζη και η μικρότερη των τελευταίων χρόνωνκαι παρά το γεγονός ότι υπήρξε μεγάλη προσπάθεια να μην μαζικοποιηθεί η πορεία, με το κλείσιμο όλων των κεντρικών σταθμών του Μετρό, πλην της Ομόνοιας και με μπλόκο της αστυνομίας στην Πατησίων, που παρεμπόδιζε την έλευση των πεζών στην πορεία, η παρουσία του λαού ήταν εντυπωσιακή. Πολύ μεγάλη ήταν επίσης και η παρουσία των φοιτητών μέσα από τα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων. Η πορεία πήρε χαρακτήρα αντικυβερνητικό, αντι-ΕΕ και αντι-ιμπεριαλιστικό, ενάντια στα νέα μέτρα εξαθλίωσης του λαού. Αυτό φάνηκε τόσο από τα συνθήματα που κατά κύριο λόγο στρέφονταν ενάντια στη σύγχρονη χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, όσο και από την πορεία που ακολούθησε η διαδήλωση, με μεγάλους σταθμούς την Βουλή, τα γραφεία της ΕΕ, την αμερικανική πρεσβεία και τελικό προορισμό ισραηλινή πρεσβεία. Η απόφαση να ολοκληρωθεί φέτος η πορεία της 17 Νοέμβρη στην ισραηλινή πρεσβεία για να δηλώσουν νέοι και εργαζόμενοι, την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό, που μάχεται να επιβιώσει απέναντι στη βαρβαρότητα που του επιβάλει εδώ και τόσα χρόνια το αδίστακτο κράτος του Ισραήλ, έγινε προσπάθεια να παρεμποδιστεί. Όμως οι μαχητικοί φοιτητικοί σύλλογοι, μαζί με εργατικά σωματεία, την αντικαπιταλιστική Αριστερά και το ΚΚΕ για πάνω από μία ώρα στάθηκαν απέναντι από τις ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και κατάφεραν να επιβάλλουν στην αστυνομία να ανοίξει το δρόμο, ώστε να καταλήξει η πορεία στην ισραηλινή πρεσβεία. Κανείς δεν έχει αυταπάτες για το ρόλο του Ισραήλ στη γενοκτονία των παλαιστινίων αλλά ούτε και για τις ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων που εδώ και χρόνια είναι σταθεροί σύμμαχοι στο κράτος-τρομοκράτη. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου αποδείχθηκε επίκαιρο, δείχνοντας το δρόμο σε νέους αγώνες απέναντι στην καταπίεση.

Η σκληρή καταστολή, αλλά και η μαχητικότητα του λαού, δεν ήταν «αθηναϊκό φαινόμενο». Το σχέδιο της αστυνομίας για διάλυση των διαδηλώσεων επιχειρήθηκε (και απέτυχε) και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.  Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η Θεσσαλονίκη, στην οποία η μαζικότατη διαδήλωση κατέληξε σε όργιο καταστολής με άρση του ασύλου, κακοποίηση φοιτητών από την αστυνομία, συλλήψεις 16 αγωνιστών, εκ των οποίων 3 οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο. Έντονη καταστολή υπήρξε και στην Πάτρα με 2 συλλήψεις αλλά και στο Βόλο.

Τότε έμοιαζε ανίκητη η χούντα, όμως με τον αγώνα της νεολαίας και των εργαζομένων ανατράπηκε. Σήμερα πάλι μας φαίνεται ανίκητη η σύγχρονη χούντα. Όμως θα μας φαίνεται μεγάλη όσο θα είμαστε σκυφτοί. Ας εγερθούμε! Μόνη λύση η ανατροπή τους! 

Τότε ΟΧΙ... τώρα τι;

 

Εκδήλωση για το κίνημα των οικοδόμων, Σήμερα στην Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης

Σήμερα, Σάββατο, 13 Οκτώβρη στις 7:30 μ.μ.

Η Εργατική Λέσχη συζητάει:

 “Κοινωνικοί αγώνες και πολιτική σύγκρουση την πρώτη μεταπολεμική περίοδο: το παράδειγμα του κινήματος των οικοδόμων” 

 Με τους: 

Δήμητρα Λαμπροπούλου, ιστορικός, συγγραφέας του βιβλίου “Οικοδόμοι, οι άνθρωποι που έχτισαν την Αθήνα, 1950 -1967"(εκδόσεις Βιβλιόραμα).

 Μπάμπη Δρακόπουλο, οικοδόμος, αγωνιστής του μεταπολεμικού κινήματος των οικοδόμων. 

 Στη Λέσχη θα υπάρχει έκθεση ντοκουμέντων του οικοδομικού κινήματος του 1960.

Δείτε εδώ την αρχική ανάρτηση

Έρικ Χομπσμπάουμ - Δάσκαλος μιας Άλλης Ιστορίας

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για να γεμίσουν μια σελίδα με λίγες γραμμές για τον Έρικ Χομπσμπάουμ και ένα search στις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης θα γεμίσει με στοιχεία και ρήσεις. Εμείς εδώ δεν θα γράψουμε έναν επικήδειο λόγο, θα σώσουμε χρόνο και κόπο και δεν θα παραθέσουμε βιογραφικά στοιχεία και εργογραφία, που καλό θα ήταν όλοι μας να τα ψάξουμε, αλλά  με αφορμή τον θάνατό του θα σταθούμε στο παράδειγμά του ως ιστορικού, τόσο στη μελέτη όσο και στη διδασκαλία της ιστορίας και στο τι μπορεί να μας προσφέρει σήμερα. 

Το ερώτημα που πρέπει αρχικά να θέσουμε είναι ποια ιστορία διδασκόμαστε (και πολλοί από εμάς καλούμαστε να διδάξουμε). Με ποια μεθοδολογία εξοικειωνόμαστε να την προσεγγίσουμε, αν την προσεγγίζουμε με συγκεκριμένη μεθοδολογία. Η αλήθεια είναι πως τόσο στο σχολείο όσο και στο Πανεπιστήμιο η ιστορία εγκλωβίζεται - με ελάχιστες εξαιρέσεις - σε δυο προσεγγίσεις. Η μία είναι ιστορικίστικη, επηρεασμένη από τον θετικισμό και προσκολλημένη στο εθνικό αφήγημα. Η άλλη είναι αφηρημένη, αυτοαναφορική, μεταμοντέρνα, επικεντρωμένη στο γεγονός αγνοώντας το παράλληλα και τελικά δυσνόητη. Η τρίτη που προσπερνιέται ως ανεπίσημη και μη έγκυρη, που αφορίζεται ως αιτιοκρατική και οικονομική ιστορία, που καμιά φορά και με δυο-τρεις αφορισμούς θεωρείται ξεπερασμένη και απορρίπτεται, είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων.


Η επίδραση του μαρξισμού στην ανανέωση της ιστορικής επιστήμης υπήρξε αναμφισβήτητη από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και έπειτα. Οι ιδέες που αποδόθηκαν στον Μαρξ όμως ή οι μαρξιστικές ιδέες που απλοποιήθηκαν συσκοτίζουν την ουσιαστική  του επίδραση και τη συγχέουν με αυτό που Χομπσμπάουμ ονομάζει "αγοραίο μαρξισμό" εξομοιώνοντας τις έτσι με τη θεωρία της εξέλιξης και τον θετικισμό. Ανοίγοντας, με αυτόν τον τρόπο, το δρόμο για την περιθωριοποίηση του μαρξισμού στην ιστορική μέθοδο από τις μεταγενέστερες αποδομιστικές μεθοδολογίες.

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να στερήσει από τον μαρξισμό τη συμβολή στη μετατροπή της ιστορίας σε κοινωνική επιστήμη, την απαλλαγή της από τα δεσμά του θετικισμού. Η αποκάλυψη των κοινωνιών ως συστημάτων και η ανάλυση της δομής και της λειτουργίας τους είναι το δώρο του Μαρξ για να απαντηθεί το ερώτημα γιατί οι κοινωνίες αλλάζουν. Η ιεράρχηση των κοινωνικών φαινομένων στις κατηγορίες της βάσης και του εποικοδομήματος και η αναγνώριση των αντιφάσεων που υπάρχουν μέσα στο κάθε σύστημα και τείνουν να το ανατρέψουν εξηγούν τις αιτίες αυτής της αλλαγής.

Η περιγραφή της αλληλοδιαδοχής των συστημάτων, όπως την περιέγραψε ο Μαρξ χαρακτηρίστηκε ντετερμινιστική και αφοριστική ως προς το άτομο. Η κινητήρια δύναμη όμως της αλληλοδιαδοχής είναι ο ίδιος άνθρωπος, ο άνθρωπος που όλο και περισσότερο απελευθερώνεται από τη φύση και αποκτά την ικανότητα να την ελέγχει. Αφού η πρόοδος του ανθρώπινου ελέγχου στην φύση περικλείει αλλαγές τόσο στις παραγωγικές δυνάμεις όσο και στις κοινωνικές σχέσεις της παραγωγής αυτό συνεπάγεται κάποια σειρά στη διαδοχή των συστημάτων.

Σήμερα η ύπαρξη κοινωνικών συστημάτων είναι καθολικά αποδεκτή όμως με μια ανιστορική ανάλυση. Ενώ τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα αναλύονται ως την παραμικρή λεπτομέρεια από επιστήμες, κλάδους και υπο-κλάδους, τα ερωτήματα του πως δημιουργήθηκαν, γιατί στον συγκεκριμένο χρόνο και από ποιες κινητήριες δυνάμεις αποσιωπούνται και μένουν τελικά αναπάντητα. Σήμερα, λοιπόν, η αναγκαία ιστορική διάσταση που δίνει ο Μαρξ είναι πιο ουσιώδης από ποτέ.

Κατανοώντας αυτές τις βασικές αρχές μπορούμε να καταλάβουμε όχι μόνο τα ιστορικά γεγονότα και την ιστορία ως κίνηση αλλά και τον ίδιο τον κόσμο στον οποίο που ζούμε. Το σύστημα στο οποίο γεννηθήκαμε και μεγαλώνουμε και λέγεται καπιταλισμός δεν έχει τίποτα το τελεσίδικο, μέσα από τη μαρξιστική θεωρία μπορούμε να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας του, την καταγωγή του, να εξηγήσουμε την κρίση του και να προβληματιστούμε για τη θέση μας σε αυτό. Με λίγα λόγια, μπορούμε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά της ημιμάθειας και να ρίξουμε μια ολοκληρωμένη ματιά στον κόσμο μας, να δούμε τι δεν μας αρέσει σ' αυτόν και να τον αλλάξουμε. Μια τέτοια ιστορία θέλουμε να μαθαίνουμε, αυτή τη γνώση του κόσμου διεκδικούμε. Για αυτή την άλλη ιστορία, τη διάδοση και τη θεμελίωσή της δούλεψε σε όλη του τη ζωή ο Έρικ Χομπσμπάουμ και πάνω στην κληρονομιά που μας αφήνει οφείλουμε να στοχαστούμε!


Δείτε επίσης:

• Έρικ Χομπσμπαουμ - Η συμβολή του Μαρξ στην ιστορική επιστήμη.
• Β.Α. Βαζιούλιν - Η διαλεκτική του ιστορικού προτσές και η μεθοδολογία της έρευνάς του (μπορείτε να το κατεβάσετε  εδώ)
• Ένα σχέδιο για μια μαρξιστική θεωρία του έθνους, του Κώστα Παλούκη
• Η επινόηση της παράδοσης - συλλογικό έργο σε επιμέλεια Eric Hobsbawm και Terence Ranger     ( εδώ μπορείτε να το βρείτε στην αγγλική έκδοση)

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για τον Τσε Γκεβάρα (4-10 Οκτώβρη στην Αθήνα)

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ από όλο τον κόσμο για τον Ernesto Che Guevara συνδιοργανώνουν η New Star σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, με αφορμή τη συμπλήρωση 45 χρόνων από τη δολοφονία του, στις 9 Οκτωβρίου 1967 

Το φεστιβάλ πραγματοποιείται από 4 – 10 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο “ΤΙΤΑΝΙΑ” (Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους) και θα προβάλλονται ντοκουμέντα της ζωής και της δράσης του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, όπως απαθανατίζονται από καλλιτέχνες όλου του κόσμου (Κούβα, Χιλή, Βολιβία, Αργεντινή, Ιταλία, Γαλλία, Η.Π.Α, Καναδά αλλά και την Ελλάδα). 

Πολλά από αυτά τα ντοκιμαντέρ θα προβληθούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και πρώτη φορά οι θεατές θα μπορούν να απολαύσουν συγκεντρωμένο τέτοιο όγκο ανεκτίμητου φιλμικού υλικού γύρω από το πρόσωπο του Τσε.

Τα ντοκιμαντέρ περιέχουν σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό απ’ ευθείας από τα αρχεία της Κούβας, ανέκδοτες εικόνες και συνεντεύξεις με μέλη της οικογένειας Γκεβάρα, φίλους και συντρόφους, ενώ περιλαμβάνονται όλα τα στάδια της ζωής του θρυλικού επαναστάτη: από τη γέννηση και τα χρόνια της νιότης, την περιπλάνηση στη Λατινική Αμερική, τη συνάντηση με τον Φιδέλ Κάστρο, τα ταξίδια του ως υπουργός της επαναστατικής κυβέρνησης μέχρι τη δολοφονία του στα βουνά της Βολιβίας στην τελευταία προσπάθεια να διευρύνει τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.

Θα έχουμε τη μοναδική ευκαιρία να γίνουμε μάρτυρες άγνωστων πτυχών της ζωής του μεγάλου αγωνιστή, μέσα από δυσεύρετες παραγωγές κινηματογράφου κι άλλες πολύτιμες μαρτυρίες που εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας για τη ζωή και τη δράση του.

Επίσης θα λειτουργήσει Έκθεση Αφίσας και Φωτογραφίας Τσε Γκεβάρα.

http://guevaristas.net/2012/09/30/che-documentary-festival-in-athens-2012/

Πέθανε ο Έρικ Χομπσμπάουμ

Πέθανε σε ηλικία 95 ετών ο μεγάλος μαρξιστής ιστορικός Eric Hobsbawm, ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους σύγχρονους ιστορικούς. Σε ολόκληρη τη ζωή του δήλωνε μαρξιστής και μαρτυρούσε μάλιστα πως αυτό έβαλε πολλές φορές φρένο στη ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία. Η ζωή και το έργο του δεν μπορούν να συνοψιστούν σε λίγες μόνο γραμμές. Ο ίδιος έχει δηλώσει «Γράφω Ιστορία για τους ανθρώπους που εργάζονται όλη την ημέρα για να ζήσουν και θα ήθελαν να διαβάσουν το βράδυ μετά τη δουλειά. Θα ήθελα να μπορώ να τους κρατάω σε εγρήγορση». Εμείς ευχόμαστε καλό ταξίδι στον μεγάλο αυτόν δάσκαλο  και θα επιστρέψουμε με κείμενο που ετοιμάζεται σε επόμενη ανάρτηση.

«Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα»

1^η  Μαΐου 1886 Σικάγο

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Οι αμερικάνοι απεργοί ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους άρχισαν την 1η Μάη του 1886 τις κινητοποιήσεις τους και απαιτούσαν την θέσπιση της οκτάωρης εργασίας. Το σύνθημα «οκτώ ώρες δουλειά-οκτώ ώρες ανάπαυση, μόρφωση, ψυχαγωγία-οκτώ ώρες ύπνο» αποτελούσε την απάντηση της εργατικής τάξης απέναντι στις άθλιες εργατικές συνθήκες που αντιμετώπιζε (10-12 ώρες δουλείας), αλλά αποτελούσε και ένα συμπυκνωμένο αίτημα ως προάγγελος της άλλης κοινωνίας που οραματίζονταν οι εργάτες. «Δηλώνουμε ότι η διάρκεια εργασίας που επιβάλλει το σημερινό σύστημα είναι πολύ μεγάλη και δεν αφήνει στον εργάτη κανένα περιθώριο για ξεκούραση ή για μόρφωση. Τον κατεβάζει μάλιστα σε ένα επίπεδο που ελάχιστα διαφέρει από την σκλαβία» ανέφεραν χαρακτηριστικά οι εργάτες του Ντάνκιρκ, δείχνοντας να κατανοούν τα δεσμά αλλά και τις δυνατότητες που γεννούσε η εποχή τους. 

Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία. Μετά την επιτυχία του εργατικού ξεσηκωμού της 1ης Μάη ξέσπασε ένα όργιο εργοδοτικής-αστυνομικής τρομοκρατίας στο Σικάγο. Οι δρόμοι της πόλης βάφονται με αίμα, αποδεικνύοντας ότι το κεφάλαιο δεν θα προχωρούσε με ευκολία σε παραχωρήσεις. Η εργοδοτική απάντηση δίνεται με μπράβους, πυρ εναντίον διαδηλωτών από αστυνομικούς, προβοκάτσιες, δολοφονίες εργατών, συλλήψεις. Συνολικά 8 πρωτοπόροι συνδικαλιστές συλλαμβάνονται και περνούν από δίκη με κατασκευασμένο κατηγορητήριο. Ένα χρόνο αργότερα τέσσερις εξ αυτών οδηγούνται στην αγχόνη. «Θα΄ρθει μια μέρα, που η σιωπή μας θα είναι ισχυρότερη από τις φωνές που καταπνίγηκαν» λέει προφητικά ο Σπίς, ένας από τους 8, λίγο πριν δολοφονηθεί, γράφοντας τον επίλογο σε ένα από τα πρώτα κεφάλαια της ιστορίας του εργατικού κινήματος. Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα. 

Η σημασία της Πρωτομαγιάς δεν έγκειται τόσο στον επετειακό, ιστορικό χαρακτήρα της παρόλο που και αυτός έχει τη σημασία του. Άλλωστε σε ένα σύστημα που οι εξουσιαστές γράφουν την ιστορία, έχοντας το μονοπώλιο της διαχείρισης της μνήμης και της απόδοσης νοήματος, αποτελεί νίκη ότι οι καταπιεσμένοι μπόρεσαν να διαφυλάξουν και να διαδώσουν μερικές σελίδες από την «άλλη», την δική τους ιστορία. Το βαθύτερο νόημα της 1ης Μάη όμως βρίσκεται εκεί όπου συναντιούνται το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον των εργατικών διεκδικήσεων, με την προοπτική της πανανθρώπινης χειραφέτησης. Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκής επανανοηματοδότηση του μηνύματος της που θα περνάει μέσα από τα σύγχρονα κάθε φορά αιτήματα των εργαζομένων. Στη διαφορετική κατάσταση του σήμερα το σύγχρονο Σικάγο οφείλει να γράψει στις σημαίες του μια άλλη κλίμακα αξιών για το τι και πώς παράγεται, για το τι είναι κοινωνικά αναγκαίο και χρήσιμο, για το τι συνάδει με τις ανθρώπινες ανάγκες και τη φύση. Μόνο έτσι οι «ρωγμές του χρόνου» του σήμερα θα έχουν την ιστορική διαχρονική βαρύτητα που είχε το Σικάγο του 1886.

1^η  Μαΐου 2011 Ελλάδα

          125 χρόνια έχουν περάσει από την ματωμένη πρωτομαγιά του εργατικού ξεσηκωμού στο Σικάγο και τα αιτήματα της για μια αξιοπρεπή ζωή είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Ένας  μόλις χρόνος έχει περάσει από τότε που η κυβέρνηση, υπό την καθοδήγηση της ΕΕ και του ΔΝΤ οδηγεί τους εργαζόμενους και την νεολαία σε μια πρωτοφανή κοινωνική βαρβαρότητα, για να σώσει το κεφάλαιο από την κρίση του, για να δώσει λίγη ζωή ακόμα σε ένα σύστημα που πνίγεται στα αδιέξοδά του και μαζί πνίγει και εμάς.

         

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, έχοντας ήδη εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων με στόχο το φόρτωμα των βαρών της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων και την υπεράσπιση των κερδών του κεφαλαίου και των τραπεζών, προχωρά σε νέο αντεργατικό πακέτο μέτρων στο πλαίσιο της «Συμφωνίας για το ευρώ» και του εφιαλτικού μεσοπρόθεσμου προγράμματος των 23+3 δις. Στόχος τους είναι να κλιμακώσουν την υλοποίηση των στόχων του Μνημονίου, τρομοκρατώντας το λαό υπό την απειλή της πτώχευσης , ενώ την ίδια στιγμή κηρύσσουν 20ετή «ελεγχόμενη χρεοκοπία» του εισοδήματος των εργαζομένων και των συνταξιούχων, διαλύουν υγεία, παιδεία και κοινωνική πρόνοια προκειμένου να πληρώσουν ανελλιπώς το τοκογλυφικό χρέος στους τραπεζίτες και να αυξάνουν την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η περίφημη αναδιάρθρωση του χρέους σημαίνει ένα μνημόνιο για πάντα που θα ρίξει στη πτώχευση του εργαζόμενους και τη νεολαία.

Όλο αυτό το διάστημα προσπαθούν φυσικά να μας πείσουν πως «μαζί τα φάγαμε», πως πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να σηκώσουμε στις πλάτες μας τα βάρη της δικιάς τους κρίσης! Πως ο κοινωνικός μεσαίωνας είναι μονόδρομος για τους εργαζομένους και τη νεολαία. Όμως, η νεολαία και οι εργαζόμενοι δεν χρωστάνε τίποτα και σε κανέναν. Γι’ αυτό και πρέπει να βρωντοφωνάξουμε πως δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους, δε θα σκύψουμε το κεφάλι στο ζυγό ΕΕ-ΔΝΤ- κεφαλαίου, πως το ληστρικό χρέος θα διαγραφεί, ότι θα βγούμε στους δρόμους για την ανατροπή της διαρκούς επίθεσής τους. Η προοπτική αυτή απαιτεί την ενίσχυση των κοινωνικών αγώνων, από ένα άλλο πολιτικά επικίνδυνο κίνημα των εργαζόμενων κόντρα στις υποταγμένες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και μακριά από το ΠΑΜΕ της μισοαντίστασης. Ένα εργατικό κίνημα που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, θα αναζωογονήσουν τα πρωτοβάθμια σωματεία και τον οριζόντιο συντονισμό τους, θα συνδέσουν την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ με την συνολική ανατροπή του συστήματος, τον αγώνα για την επιβίωση με εκείνον για μια διαφορετική ζωή, το ψωμί με τα τριαντάφυλλα!

Η πορεία της ταξικής Πρωτομαγίας με τη μαζικότητα και τη δυναμική της έδειξε το δρόμο. Χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι διαδήλωσαν με τα πρωτοβάθμια σωματεία στην ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση και σε όσους τη στηρίζουν φανερά ή κρυφά σ’αυτή τη μάχη εναντίον των εργαζομένων. Ένα μήνυμα πως θα παλέψουν μέχρι να φύγουν όλοι μαζί με τη πολιτική τους που τους στερεί το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, συνεχίζοντας με τον αναβαθμισμένο ρόλο στο σήμερα τον αγώνα των εργατών στο Σικάγο 125 χρόνια πριν. Η συνέχεια θα δοθεί στους δρόμους και τις συνελεύσεις με σημαντικό σταθμό την πανεργατική απεργία στις 11 Μάη. 

ÞΟλοι/ες στη Γενική Συνέλευση του συλλόγου μας την Τρίτη 10/05 στην Aula στις 12μμ

ÞΌλοι/ες στην πανεργατική απεργία την Τετάρτη 11/05 στο Μουσείο στις 10:30πμ

Το όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί...

Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του σήμερα!

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του 38χρονου αγωνιστή εκπαιδευτικού, μέλος του ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) Νίκου Τεμπονέρα από μέλη της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας κατά τη διάρκεια μαθητικών κινητοποιήσεων. Στις 8 Γενάρη 1991 δολοφονήθηκε στην Πάτρα ο Τεμπονέρας, υπερασπιζόμενος τους μαθητές του, την παιδεία και τις δημοκρατικές ελευθερίες. ‘Ορθωσε το ανάστημά του απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό και την βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου. Ταυτίστηκε με ένα κίνημα και μια ολόκληρη γενιά αγωνιστών γιατί η δολοφονία του ήταν πολιτική μέσα στη φλόγα της εξέγερσης και του κινήματος του 1990-91, με τις μαζικές καταλήψεις και τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια, ένα ακόμα μεγαλειώδες κίνημα ενάντια στην συντηρητική αντεργατική πολιτική.

Νοέμβρης 1973 – Νοέμβρης 2010 Όπως και τότε έτσι και τώρα Με μαχητικούς εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες

ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΠΑΣΟΚ – Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ.!

Κάθε χρόνο ο Νοέμβρης είναι ένας πολύ ιδιαίτερος μήνας. Όσο και αν ορισμένοι προσπαθούν να θάψουν τον ηρωικό και ριζοσπαστικό της χαρακτήρα, η εξέγερση του ‘73 - πέρα από το ξύπνημα της ιστορικής μνήμης - έχει συμβολική σημασία στο σήμερα, αφού έρχεται να εκφράσει την αναγκαιότητα για αντίσταση και να εμπνεύσει το ξέσπασμα σύγχρονων νεολαιίστικων και εργατικών αγώνων. Για μας, ο Νοέμβρης ποτέ δε σταματούσε στο ’73: υπάρχει στο παρόν και κυρίως στο μέλλον μας, όσο κι αν θέλουν το μέλλον μας να το μαυρίζουν και να το αποψιλώνουν οι εκφραστές της κυρίαρχης πολιτικής.

Φέτος, 37 χρόνια μετά την άνοιξη του Νοέμβρη, οι παραλληλισμοί είναι γλαφυροί και ομολογούν την κρισιμότητα της κατάστασης. Τότε, στη χούντα των συνταγματαρχών, το φοιτητικό κίνημα ήταν η σπίθα που έβαλε φωτιά σε μία κοινωνική εξέγερση που έμελλε να σφραγίσει τη μεταπολιτευτική ιστορία, σε μία ιστορική στιγμή που χτύπησε τόσο πολύ τη δικτατορία ώστε μήνες μετά αυτή να πέσει, υπό το βάρος της λαϊκής αντίστασης. Σήμερα, η ιδιότυπη χούντα της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ και του ΔΝΤ, της τρόικας που ανέλαβε εργολαβία την καταδίκη ενός ολόκληρου λαού στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, αναμένει να πάρει την αντίστοιχη απάντηση. Στο φετινό Νοέμβρη, που στις μέρες της επετείου του αποφάσισαν με τόσο θρασύ και προκλητικό τρόπο τα οικονομικά ‘κεφάλια’ του ΔΝΤ και της Τρόικας να φτάσουν στην Αθήνα για να εποπτεύσουν την πορεία της Ελλάδας, η δικιά μας απάντηση πρέπει – και θα είναι – ηχηρή.

Μιλάμε βέβαια για μία περίοδο που χρωματίζεται πολυποίκιλα από σημαντικά γεγονότα. Ο πρώτος γύρος των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών έδειξε ότι ο λαός δε μασάει στους εκβιασμούς της κυβέρνησης, η οποία βγαίνει λαβωμένη από αυτή τη μάχη. Το γεγονός ότι δεν προκήρυξε τελικά εκλογές δε σημαίνει – όπως εμετικά δήλωσε ο πρωθυπουργός – ότι ο λαός ενέκρινε την πολιτική της. Αντίθετα, επιλέγει να πετάξει αλλού το γάντι: Στο κίνημα. Εκεί θα μετρήσει αν τελικά ο λαός θα ανεχτεί την πολιτική αυτή. Βέβαια, τη δυσαρέσκεια ενάντια σε αυτή την πολιτική δεν την καρπώθηκε ούτε η ΝΔ, επιβεβαιώνοντας τη διαπίστωση ότι δε μπορεί να πείσει το λαό ότι πρεσβεύει κάτι διαφορετικό, παρά τις «αντιμνημονιακές» κορώνες που θέλουν την ίδια αντεργατική επίθεση χωρίς μνημόνιο. Όλα τα παραπάνω, μαζί με την άνοδο της αριστεράς (και της αντικαπιταλιστικής) μαζί και με τα ποσοστά – ρεκόρ της αποχής σηματοδοτούν την αναστάτωση του πολιτικού σκηνικού από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Ενός παράγοντα που παραμένει ζωντανός. Το ποτάμι της οργής που διογκώνεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα αναζητά τρόπους έκφρασης, διεκδίκησης και αγώνα. Από τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ, τους ναυτεργάτες, τους απολυμένους στα Ελληνικά Γράμματα μέχρι και τους συμβασιούχους στο Υπουργείου Πολιτισμού, όλα δείχνουν ότι προμηνύονται μεγάλης εμβέλειας κινηματικά γεγονότα και εργατικές εξεγέρσεις. Η συνολική κατάσταση που διαμορφώνει η παγκόσμια κρίση και η ύφεση του καπιταλισμού είναι εξαιρετικά ασταθής και το κοινωνικό έδαφος εκρηκτικό, με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, με εξελίξεις «μεγάλης κλίμακας» να είναι μπροστά μας. Το δρόμο μας το δείχνει η Γαλλία!

Σε αυτές τις συνθήκες –και τη στιγμή που προσπαθούν να μετατρέψουν το «Πολυτεχνείο» σε φιέστα (που όλοι χωράνε μέσα) και να το παρουσιάσουν σαν ορόσημο του τέλους των αγώνων και των αντιστάσεων και του περάσματος στην κοινωνική και πολιτική σταθερότητα -μέσα από τον κοινοβουλευτισμό- η ίδια η πραγματικότητα έρχεται να επαναδιατυπώσει το πνεύμα της ιστορίας του ηρωικού πολυτεχνείου, το πνεύμα των διεκδικήσεων για ψωμί – παιδεία – ελευθερία!

Το ψωμί και η παιδεία…

Ο παραλληλισμός – ότι δηλαδή τα αιτήματα στο σήμερα δε μπορούν να απέχουν και πολύ από το ιστορικό αυτό τρίπτυχο – δεν περιέχει κανένα στοιχείο υπερβολής. Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στην αντεργατική ατζέντα της αστικής πολιτικής. Το μνημόνιο και η πολιτική ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ απελαύνουν σε όλα τα πεδία. Δεν είναι μόνο οι “ευγενείς χορηγίες” στις τράπεζες (συνολικά οι επιχορηγήσεις έφτασαν στα 78δις) ούτε ο ασφυκτικός κλοιός του χρέους. Είναι η ολοκλήρωση του ξεπουλήματος των ΔΕΚΟ, η διάλυση της δημόσιας υγείας και ασφάλισης, ο αντιδραστικός Καλλικράτης στη δημόσια διοίκηση, η νέα επιδρομή στη δημόσια εκπαίδευση, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, οι εφιαλτικές διαστάσεις απολύσεων – ανεργίας, το “ελληνικό CPE” για τη νεολαία (Σχέδιο Λοβέρδου). Πρόκειται για μία διαρκή επίθεση, αφού το μνημόνιο θα ανανεώνεται σε τακτά διαστήματα, ανάλογα με την “πορεία της ελληνικής οικονομίας”.

Το μέτωπο της εκπαίδευσης ανοίγει εκ νέου, με το μνημόνιο να αλλάζει τον ορισμό της από δικαίωμα σε παρεχόμενη υπηρεσία. Η κυβέρνηση σε μία επίδειξη πυγμής, ανακοίνωσε νομοσχέδιο σαρωτικών αλλαγών για τα πανεπιστήμια – την ωμή έκφραση του μνημονίου στην εκπαίδευση-. Πρόκειται για νομοσχέδιο έντασης και παγίωσης της επιχειρηματικής – ανταποδοτικής λειτουργίας, σε μία εποχή όπου “η παιδεία μπορεί να γίνει μοχλός ανάπτυξης και καινοτομίας”. Την επίθεση συμπληρώνουν η αδειοδότηση των ΚΕΣ, η ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας, το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων και το νομοσχέδιο για τη Δια βίου Μάθηση το οποίο και ενοποιεί όλα τα παραπάνω.

Ελευθερία;

Η δημοκρατία, από “ισχυρό χαρτί” του καπιταλισμού μετατρέπεται σε “αδύναμο κρίκο” του. Η επίθεση στα δικαιώματα σε εκπαίδευση και εργασία είναι η μία μόνο πλευρά της αντιλαϊκής πολιτικής. Η άλλη είναι ο κρατικός αυταρχισμός και η τρομοκρατία. Η διαρκής προσπάθεια κατάπνιξης κάθε διαφορετικής φωνής, κάθε εναλλακτικής αναζήτησης. Τα ΜΑΤ επιτίθενται βίαια σε κάθε διαδήλωση και κάθε απεργία κρίνεται παράνομη και καταχρηστική. Στα Α.Τ. καλούνται καθηγητές να καταδώσουν τους μαθητές που συμμετείχαν σε καταλήψεις στα σχολειά τους. Είναι σαφές ότι ο αυταρχισμός υποδηλώνει τον τρόμο των κυρίαρχων. Φοβούνται τις κοινωνικές εκρήξεις που προκαλεί η πολιτική τους. Τρέμουν ότι η νέα γενιά δε θα γίνει πειραματόζωο στον κοινωνικό Καιάδα αλλά δύναμη ανατροπής. Ότι οι νέοι νικηφόροι Δεκέμβρηδες θα ανατρέψουν την αστική πολιτική. Γνωρίζουν ότι το μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν προσφέρει κανένα θετικό όραμα. Μόνη λύση για την εφαρμογή της πολιτικής τους είναι τα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, η πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ , τα δακρυγόνα και οι δικαστικές αποφάσεις. Θέλουν να κυριεύσει ο τρόμος είτε απέναντι στα όργανα καταστολής είτε απέναντι στην απόλυση και την ανεργία.

Και η γενιά μας;

Να ζει καταδικασμένη – με αποψιλωμένο παρόν και ανύπαρκτο μέλλον. Η νεολαία αποτελούσε πάντοτε το πρόπλασμα της εφαρμογής των πιο αντιδραστικών αναδιατάξεων στην εργασία. Η διαπίστωση αυτή αποκρυσταλλώνεται στο «Σχέδιο Λοβέρδου» που δημιουργεί καμένη γη για μία ολόκληρη γενιά. Ορίζει σα μισθό τα 592 ευρώ, νομιμοποιεί την παιδική εργασία, καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, επιτρέπει την τρομακτική αύξηση των απολύσεων, μειώνει το κόστος των υπερωριών.

Θα απαντήσουμε;

Θα απαντήσουμε, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Και ξέρουμε ότι ο αγώνας αυτός θα είναι επίπονος, διαρκείας και αναβαθμισμένος. Το εναρκτήριο λάκτισμα θα γίνει στις 15 του μήνα, με τους εργαζόμενους και τη νεολαία να καταδικάζουν μαζικά την Τρόικα, ζητώντας την απεμπλοκή της χώρας από το ΔΝΤ, τη διαγραφή του χρέους. Με τη νεολαία να πετάει στα μούτρα της κυβέρνησης το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου. Με τη διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων μας σε παιδεία, εργασία, στα δημοκρατικά δικαιώματα. Γιατί το μέλλον που μας αξίζει είναι εφικτό όσο κι αν θέλουν να μας εγκλωβίσουν στους μονοδρόμους της αστικής πολιτικής.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ,

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 10-10-2010 ΚΑΙ ΩΡΑ 12:00 ΣΤΗΝ AULA

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 11-10-10, 12:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΣΤΙΣ 15 ΚΑΙ 17-11