Παίζει γενική συνέλευση. Λες;

Ακούγεται τις τελευταίες μέρες ότι θα γίνει Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου. Πιθανόν αν είσαι πρωτοετής δεν ξέρεις τι είναι η Γενική Συνέλευση, ενώ αν είσαι στο 2^ο έτος δεν έχεις ζήσει προηγούμενες περιόδους με μαζικές και σχετικά τακτικές Γενικές Συνελεύσεις. Διάφοροι θα σου πουν ότι «δεν υπάρχει λόγος να πας, έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να κερδίσεις κάτι. Καλύτερα να παρακολουθήσεις το μάθημα σου μπας και πάρεις κανέναν καλό βαθμό». Θα σκεφτείς ότι «εντάξει δεν είναι λάθος αυτά που λένε, αλλά δεν έχω εγώ χρόνο για συλλογικές διαδικασίες και άλλα τέτοια. Εγώ πρέπει να μπω στο μάθημα, να πάρω πτυχίο, να τελειώνω από δω μέσα». Θα σου πουν ακόμη, ότι «οτιδήποτε ξεφεύγει από το ατομικό κυνήγι προσόντων, θα σταθεί εμπόδιο στο να τελειώσεις γρήγορα και με επιτυχία τη σχολή σου». Από την άλλη, μάλιστα, σίγουρα θα σκεφτείς ότι αυτοί που ήρθαν να με ενημερώσουν είναι είτε κάτι γραφικοί κομματικοί τύποι που θέλουν να βγουν σωστοί και να ενισχύσουν την παραταξούλα τους, είτε είναι κάτι ουτοπιστές, που δεν πατάνε σε μάθημα, βρίσκονται πολύ μακριά από την πραγματικότητα και το μόνο που έχουν να πουν είναι να κάνουμε καταλήψεις και πορείες.

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική…

Αυτή τη στιγμή περνάνε δίδακτρα σε πολλά μεταπτυχιακά, ενώ παράλληλα υπάρχει κατεύθυνση της κυβέρνησης σε πολλά τμήματα της Φιλοσοφικής (όπως και σε καθηγητικές σχολές της ΦΜΣ) να μην ενσωματώνεται η διδακτική επάρκεια στο πτυχίο μας. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι πολλοί από εμάς που έχουμε μόνο το πτυχίο μας δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να προσληφθούμε και να ασκήσουμε το επάγγελμά του καθηγητή, Ενώ αν θέλουμε να αποκτήσουμε διδακτική επάρκεια υπάρχει η κατεύθυνση από την Επιτροπή Διαλόγου για την Παιδεία αυτή να ενσωματώνεται σε επί πληρωμή μεταπτυχιακό και άρα θα πρέπει να πληρώσουμε ένα σωρό λεφτά. Ας σκεφτούμε, λοιπόν,  σ’ αυτό το σημείο, πόσοι φοιτητές κυριολεκτικά πετιούνται έξω από την εκπαίδευση και πώς τελικά αυτό το «δημόσιο αγαθό» γίνεται προνόμιο για λίγους.

Το πρόγραμμα σπουδών συνεχίζει να αλλάζει κάθε τόσο για να προσαρμόζεται καλύτερα όχι στις δικές μας ανάγκες  και της κοινωνίας συνολικά, αλλά στις ανάγκες των επιχειρήσεων και τις ανάγκες της αγοράς.

Στα ξενόγλωσσα ειδικά δεν μας παρέχουν δωρεάν συγγράμματα, τα οποία είναι απαραίτητα για την παρακολούθηση και την εξέταση στο μάθημα. Οι αίθουσες συχνά γεμίζουν και οι φοιτητές δεν μπορούμε ούτε καν να βρούμε θέση να κάτσουμε (όπως στα κοινά μαθήματα Ψυχολογίας- ΦΠΨ). Το χειμώνα ξεπαγιάζουμε, ενώ όταν πιάνει βροχή (και αυτό δεν είναι υπερβολή), το ταβάνι στάζει και δημιουργεί λιμνούλες με βροχόνερο στους διαδρόμους της Σχολής. Την ίδια ώρα δεν δίνονται κτίρια για τη δωρεάν στέγαση όλων των φοιτητών που έρχονται από επαρχία και έχουν ανάγκη από εστίες, οι μεταφορές όχι μόνο δεν είναι δωρεάν, αλλά είναι και μια ολόκληρη ταλαιπωρία, ενώ το φαγητό της λέσχης σίτισης τα τελευταία χρόνια δεν προσφέρεται σε όλους τους φοιτητές την ίδια ώρα που οριακά θυμίζει πλαστικό.

Με λίγα λόγια τα χρήματα που δίνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για την παιδεία είναι ελάχιστα. Μας  λένε ότι δεν έχουν λεφτά για το πανεπιστήμιο, όμως έχουν λεφτά για στρατιωτικό εξοπλισμό και για την αστυνομία. Μας λένε ότι το πανεπιστήμιο δεν έχει χρήματα, όμως ολόκληρες εργολαβίες  πλουτίζουν απ’ αυτό. Στην ουσία μας λένε ότι δεν θα δώσουν ούτε ψίχουλο παραπάνω για τη φοιτητική μέριμνα και ότι θα πρέπει να την πληρώνουμε εμείς από την τσέπη μας. Άρα, όχι απλά μας το λένε, αλλά μας το θυμίζουν και συνέχεια, ότι η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται προνόμιο των λίγων φοιτητών, που διαθέτουν τα απαραίτητα χρήματα για να τα βγάλουν πέρα. Σε αυτό το τοπίο της διάλυσης κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας έρχεται να επενδύσει το κεφάλαιο, προκειμένου να χρησιμοποιήσει τη γνώση και την έρευνά για να αυξήσει τα κέρδη του στην προσπάθεια να ξεπεράσει την κρίση του συστήματος. Έτσι λοιπόν αντί να αναδεικνύεται ως λύση η αναγκαία κρατική χρηματοδότηση, εμφανίζεται το Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο ως «από μηχανής θεός». Όμως στο Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο χωράνε μόνο οι ανάγκες και τα κέρδη του κεφαλαίου και όχι εμείς, που μας προορίζουν να γίνουμε η γενιά της ανεργίας, της ελαστικής και μαύρης εργασίας και της μετανάστευσης.

Μας λένε ότι η γνώση που θα πάρουμε μέσα στο Πανεπιστήμιο δεν θα πρέπει να είναι γνώση σφαιρική και χρήσιμη για τον άνθρωπο και την κοινωνία, αλλά γνώση υπερεξειδικευμένη  και τεμαχισμένη, έτσι ώστε να μας προετοιμάσει να βγεις ένα αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, χρήσιμο γι’ αυτό που αναζητά και επιδιώκει αυτή τη στιγμή η αγορά εργασίας. Άρα, αυτή τη στιγμή, με τις αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, με την μη αναγνώριση διδακτικής επάρκειας και την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, αν ποτέ θελήσεις να ασκήσεις το επάγγελμά σου ή θα πρέπει να κάνεις ένα καλό ακριβό μεταπτυχιακό ή θα πρέπει να αναλωθείς σε μια σειρά από προγράμματα επανακατάρτισης, που πάλι απαιτούν χρήματα.

Αυτοί , λοιπόν, που σου λένε ότι οι φοιτητές που δεν έχουν να πληρώσουν δε θα σπουδάσουν. Αυτοί  που διαλύουν κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας, αυτοί που θυσιάζουν τη γνώση στο βωμό των αναγκών της αγοράς εργασίας, είναι οι ίδιοι που σου λένε να μην πας στη Γενική σου Συνέλευση.

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Πώς θα αντιμετωπίσουμε όλη αυτήν την κατάσταση; Ή μάλλον, τελικά, δεν θα την αντιμετωπίσουμε και θα μείνουμε αμέτοχοι; Δε θα πάρουμε θέση απέναντι σε όλα αυτά;

Εκεί ακριβώς είναι η χρησιμότητα της γενικής συνέλευσης. Ξεκινά από τη συνειδητοποίηση ότι δε θα κάτσουμε να δεχτούμε σαν δεδομένη και απαράλλαχτη την κατάσταση που βιώνουμε, ότι ο τρόπος  να κερδίσουμε κάτι δεν μπορεί να είναι ατομικός αλλά μόνο συλλογικός. Ξεκινά από τη συνειδητοποίηση ότι αν δεν πάρουμε θέση, ξεκάθαρα δεχόμαστε την κατάσταση που μας επιβάλλουν. Η Γενική Συνέλευση είναι το όργανο του φοιτητικού συλλόγου με το οποίο οι φοιτητές όχι μόνο μπορούμε αλλά οφείλουμε  να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε και να αποφασίσουμε, μακριά από λογικές που θέλουν το σύλλογο μαγαζάκι των πολιτικών παρατάξεων. Η γενική συνέλευση είναι το όργανο που οι φοιτητές οι ίδιοι μπορούμε και πρέπει να παράγουμε πολιτική για τον εαυτό μας  και όχι να καθοδηγούμαστε από τα θέλω και τα δε θέλω κάθε παράταξης. Γι’ αυτό κι εμείς πιστεύουμε ότι θα πρέπει να βρίσκεται όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις.

Γι’ αυτό ακριβώς το ζήτημα είναι να υπερβούμε την κατάσταση που μας επιβάλλουν. Μια κατάσταση που σου λέει ότι πρέπει να την παλέψεις όσο μπορείς ατομικά, να επιβιώσεις μόνος σου και πολλές φορές σε βάρος των άλλων.

Αντίθετα οι αγώνες σήμερα μπορούν να νικάνε. Έτσι κατάφεραν να πετύχουν νίκες οι Γενικές Συνελεύσεις και οι μαχητικές κινητοποιήσεις στο Ρέθυμνο για τη δωρεάν μεταφορά των φοιτητών. Έτσι και οι Γενικές Συνελεύσεις και οι μαχητικές κινητοποιήσεις στη Νομική για την κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά μπορούν να νικήσουν αν γίνουν υπόθεση όλων μας! Όλοι πρέπει να πάρουμε θέση για την παιδεία που θέλουμε. Για μια παιδεία δημόσια και δωρεάν  που να μας χωράει όλους. Για μια γνώση απελευθερωτική για τον ίδιο τον άνθρωπο και την κοινωνία. Για την παιδεία των αναγκών μας και την κοινωνία των ονείρων μας.

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του συλλόγου την ΤΡΙΤΗ 25/10 στις 12:00 στην αίθουσα 313

- 18 ΜΑΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ - Ε ΚΑΙ;

Είναι λογικό να έχεις στο μυαλό σου τις εκλογές σαν εκείνη την περίοδο που τσακώνονται οι παρατάξεις μεταξύ τους για να αυξήσουν τα αποτελέσματά τους. Ή απ’ την άλλη να σκέφτεσαι ότι είναι η περίοδος που έρχονται όλοι ξαφνικά να σου μιλήσουν, να σου θυμίσουν τις σημειώσεις που σου έδωσαν και να σε πιέσουν να τους το ξεπληρώσεις με μια διαδρομή μόνο με το 608 τη μέρα των εκλογών. Ή να προβλέπεις τις αγωνιστικές κορώνες και τις λάσπες προς άλλες δυνάμεις που θα προσπαθούν να σε πείσουν ότι πρέπει να βάλεις τους «αγωνιστές» στα ΔΣ.

Αν έχεις έτσι στο μυαλό σου τις φοιτητικές εκλογές τότε δεν έχεις και πολύ άδικο, γιατί κάπως έτσι είναι απ’ τη σκοπιά του αστικού συνδικαλισμού της ΔΑΠ, αλλά και απ’ την πρόταση «ανάθεσης» με επαναστατικές κορώνες της ΚΝΕ – ΠΚΣ – ΜΑΣ.

Όμως κόντρα σε αυτό το σαπισμένο συνδικαλισμό για εμάς οι φοιτητικές εκλογές είναι άλλη μια μάχη της νεολαίας, απ’ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν είναι μια μάχη για τις έδρες στα ΔΣ. Εξ άλλου τελικά το κίνημα δημιουργείται και αναπτύσσεται στις Γενικές Συνελεύσεις. Αλλά είναι μια μάχη για το ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η πληττόμενη νεολαία στις 18 Μάη μέσα απ’ τις φοιτητικές εκλογές…

Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει στις 18 Μάη η νεολαία που είδε το “ΟΧΙ” στα μνημόνια, στην κυβέρνηση και στην ΕΕ, να μετατρέπεται σε “ΝΑΙ” μέσα σε μια νύχτα. Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η νεολαία που βρίσκεται στο κέντρο της αστικής επίθεσης, βλέποντας το παρόν της να καταστρέφεται μέσα στο πανεπιστήμιο λόγω της υποχρηματοδότησης και το εργασιακό της μέλλον να φαντάζει δυσοίωνο, με την ανεργία στο 70%, με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τη μετανάστευση. Αυτή η νεολαία που βλέπει στο πρόσωπο των προσφύγων και των μεταναστών, ένα κοινό μέλλον πολέμων και εξαθλίωσης.

Και καλά όλα αυτά για να μην απέχουμε από τη μάχη των εκλογών όμως…

…ΓΙΑΤΙ Ε.Α.Α.Κ. ;

ΓΙΑΤΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ. Σε μια περίοδο που το αστικό στρατόπεδο πιστεύει πως έχει ξεμπλέξει με τη μαχόμενη νεολαία και έχει βάλει στο «πάγο» το φοιτητικό κίνημα, η ανάδειξη ενός μηνύματος αμφισβήτησης και ανυπακοής αποτελεί καθήκον και χρέος της γενιάς μας. Για να στείλουμε μήνυμα κλιμάκωσης της πάλης μας ενάντια στην σύγχρονη βαρβαρότητα, κόντρα στα σχέδια αποκλιμάκωσης του εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αλλά και του ΠΑΜΕ.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ 85 % ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. Δεν αποτελεί παραφωνία ή παρόρμηση, την οποία έχουμε μετανιώσει και απολογούμαστε για αυτήν. Αντίθετα έχει βάθος,  παρελθόν και μέλλον. Η νεολαία, με συνειδητή επιλογή, έσπασε έμπρακτα τα δεσμά της τρομοκρατίας Ε.Ε – Εργοδοτών- ΜΜΕ και αποφάσισε να συγκρουστεί στην πράξη με κάθε έκφανση της αστικής πολιτικής. Το ίδιο ρεύμα είναι ανάγκη να μην αφανιστεί μέσα στα ποσοστά αποχής, να αποτυπωθεί με μαζικούς και δυναμικούς όρους σε κάθε μέτωπο και μάχη που ανοίγεται μπροστά μας.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΕ. Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά την αποτυχία του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκαν αφενός ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να καταργήσει τις αντιλαϊκές πολιτικές, ενώ αφετέρου ότι δεν υπάρχει μέλλον για το λαό και τη νεολαία μέσα στην ΕΕ. Μόνη ελπίδα μας είναι οι ίδιοι οι αγώνες μας για την ανατροπή της κυβέρνησης, για την έξοδο απ’ το ευρώ και την ΕΕ, για τη διαγραφή του χρέους στο συνολικότερο πλαίσιο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΤΟΥ 21^ΟΥ ΑΙΩΝΑ. Ενάντια στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα και τις εξευτελιστικές συνθήκες (ασφαλιστικό νομοσχέδιο/ανεργία/ελαστική εργασία), που επιδιώκουν να καθυποτάξουν τη νέα γενιά, η νεολαία έχει υποχρέωση απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό να ενισχύσει τον αγώνα της, σε σύμπνοια με το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, για δουλειά με πλήρη και εξασφαλισμένα εργασιακά δικαιώματα και κοινωνική ασφάλιση για όλους.

ΓΙΑΤΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ. Από τις γενικές συνελεύσεις και τις καταλήψεις του Ρεθύμνου, της Πληροφορικής και των Ιωαννίνων έως το Παρίσι, τη Λυών και τη Μπορντώ, όπου νέοι/νέες από κοινού με τους εργαζόμενους εξεγείρονται ενάντια στους αντεργατικούς νόμους κυβέρνησης-Ε.Ε., αποδεικνύεται ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για κινηματικές αντιστάσεις και ξεσπάσματα, που αποσπούν σημαντικές νίκες στο σήμερα για όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΘΕΝΑΡΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ. Ακριβώς επειδή αντιλαμβανόμαστε τους πρόσφυγες σαν κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού, της γενιάς μας και της τάξης μας, υπό το πρίσμα της ταξικής αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης των λαών, στεκόμαστε έμπρακτα πλάι σε κάθε πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Άλλωστε γνωρίζουμε ότι με τους πρόσφυγες μας ενώνουν περισσότερα από όσα μας χωρίζουν και εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και το σύστημα που τον γεννά. Η νεολαία να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός μαζικού και μαχητικού αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος από κοινού με τους πρόσφυγες.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ. Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να ανασυγκροτηθούν προκειμένου να γίνουν το σωματείο του κάθε πληττόμενου φοιτητή. Ο σύλλογος δεν πρέπει να θεωρείται ο χώρος που τσακώνονται οι παρατάξεις, αλλά το σημείο συνάντησης όλων των πληττόμενων φοιτητών για να οργανώσουν την πάλη τους για την επιβολή των αναγκών του για Μόρφωση – Εργασία – Ελευθερίες. Και γι’ αυτό θα πρέπει να ανασυγκροτηθούν με ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ και με σχέδιο δημιουργίας ενός μόνιμου συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων, που θα συντονίζει και θα ενώνει όλους του επιμέρους αγώνες στους φοιτητικούς συλλόγους και θα τους ενώνει με τους αγώνες του εργατικού κινήματος.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ. Δε δεχόμαστε την προσαρμογή της γνώσης στις ανάγκες των εκάστοτε επιχειρήσεων. Δεν θα επιτρέψουμε να μπουν λουκέτα σε σχολές που δεν παράγουν κέρδος στο κεφάλαιο με ένα νέο σχέδιο Αθηνά. Παλεύουμε για σφαιρική και ολόπλευρη μόρφωση δίχως ταξικούς φραγμούς, με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας και των φοιτητών.

Για όλους αυτούς τους λόγους στις 18 Μάη στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής και αγώνα. Ενισχύουμε έναν δρόμο που περνάει μέσα από ανασυγκροτημένους φοιτητικούς συλλόγους, μαζικές συλλογικές διαδικασίες, καταλήψεις και απεργίες διαρκείας.

Στις 18 Μάη φωνάζουμε σε κυβερνήσεις – ΕΕ – κεφάλαιο ότι δεν ξοφλήσαμε.

Φωνάζουμε ότι ο κόσμος τους πάει, σάπισε. Κι εμείς είμαστε εδώ για να χτίσουμε έναν άλλο κόσμο…

Έναν κόσμο στο μπόι των αναγκών και των ονείρων μας…

18 ΜΑΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

Κείμενο - κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για πολιτικό και κινηματικό συντονισμό Φιλοσοφικής

Ως φοιτητές και φοιτήτριες της Φιλοσοφικής γράφουμε αυτό το κείμενο –κάλεσμα κατόπιν της συγκρότησης μιας πρωτοβουλίας πολιτικού και κινηματικού συντονισμού προκειμένου να ανοίξουμε την κουβέντα και να συμβάλλουμε στην τροφοδότηση και την αναζωογόνηση  του συλλόγου μέσα απο την ίδια μας την δράση.

 Ένας λόγος που είναι παραπάνω αναγκαία αυτή η κουβέντα και τέτοιου είδους εγχειρήματα είναι η συνολική επίθεση που βιώνουν η νεολαία, οι εργαζόμενοι και τα αποκλεισμένα κομμάτια της κοινωνίας  στα χρόνια της  κρίσης. Συγκεκριμένα αυτή η επίθεση εντείνεται με την υπογραφή του 3ου μνημονιού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που έρχεται  να συνεχίσει τις προηγούμενες ευρωπαικές αντιλαικές πολιτικές και πλήττει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, τις κοινωνικές παροχές, αυξάνει την ανεργία και συρρικνώνει μισθούς και συντάξεις. Καταστέλλει πολιτικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες. Διαρρηγνύει τις κοινωνικές μας σχέσεις. Μέσα σε αυτό τοπίο η εκπαίδευση δεν μένει αλώβητη. Οι κατευθύνσεις αυτές εισάγονται στο πανεπιστήμιο μέσα απο την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία επιβάλλει την διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας, την εισβολή ιδιωτικών συμφερόντων, την διάλυση της επαγγελματικής μας προοπτικής μέσα απο την διάσπαση και απαξίωση των πτυχίων  μας και την ένταση της υποχρηματοδότησης.  Αυτό εμπεδώνει στους φοιτητές την κουλτούρα της απάθειας ,του ατομισμού και της λογικής της ανταγωνιστικότητας για το μέλλον τους στην αγορά εργασίας, μέσα από την εντατικοποίηση των σπουδών τους  και  την πειθάρχηση των ζωών τους.

Απέναντι και πέρα από  την κυρίαρχη αφήγηση που επιβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την διάλυση του παρόντος και του μέλλοντος μας, εμείς προτάσσουμε την δική μας προοπτική με όπλο τις συλλογικές μας διαδικασίες και τους δικούς μας αγώνες. Στην βάση αυτού θεωρούμε πιο αναγκαίο από ποτέ να ανασυγκροτηθεί ο φοιτητικός μας  σύλλογος και το ανώτερο όργανο του που είναι η γενική συνέλευση. Να υπερβεί την αδυναμία που έχει το τελευταίο διάστημα να συνεδριάσει και να μπει σε αγωνιστική τροχιά. Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για την Γενική Συνέλευση καλούμαστε να επερωτήσουμε τις παραδοσιακές της μορφές και διαδικασίες, να την επανανοηματοδοτήσουμε και να την αναβαθμίσουμε σε συμμετοχικότητα και άμεση δραστηριοποίηση. Να γίνει πεδίο έκφρασης όλων των φοιτητών, να συμβάλει στην διαμόρφωση της συλλογικής μας καθημερινότητας και να μπορεί να απαντάει στους προβληματισμούς, στις ανάγκες και τις επιθυμίες του ζωτικού κομματιού του πανεπιστημίου, δηλαδή των φοιτητών και των εργαζομένων του. Να αποτελέσει το όχημα οργάνωσης ενός μαχητικού, διεκδικητικού και αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος  που θα προασπίζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα μας και θα συνδέεται  με το εργατικό και τα ευρύτερα κοινωνικά κινήματα.

Σε αυτά τα πλαίσια θεωρούμε σημαντικό οι φοιτητές της Φιλοσοφικής να συμμετέχουν μαζί με τους φοτητικούς συλλόγους στην απεργιακή κινητοποίηση την Πέμπτη 12/11 στις 10:30 στο Μουσείο, στις διεργασίες τους στο τριήμερο εορτασμό και στην πορεία για την επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Σαν πρωτοβουλία πολιτικού και κινηματικού συντονισμού θα βρεθούμε στο μπλοκ των φ.σ. της ΝΟΠΕ .

Η επόμενη συνάντηση μας θα είναι για να οργανώσουμε τις δράσεις μας για την ανασυγκρότηση των συλλογικών διαδικασιών και την πρόταση μας ενόψει επόμενης Γενικής Συνέλευσης.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

     Οι παρακάτω δυνάμεις, αναγνωρίζοντας και προβάλλοντας την αναγκαιότητα διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης και υπεράσπισης της ίδιας της λειτουργίας του συλλόγου μας, υπογράφουμε τη συγκεκριμένη ανακοίνωση – καταγγελία, προκειμένου να ενημερώσουμε όλους τους φοιτητές της σχολής για τις εξελίξεις στον σύλλογό μας μετά τη διεξαγωγή της τελευταίας Γενικής Συνέλευσης, η οποία κατέληξε χωρίς απαρτία, αλλά και για την πρωτοβουλία μας να καλέσουμε σε νέα Γενική Συνέλευση με συλλογή υπογραφών!

     Εισαγωγικά θέλουμε να τονίσουμε την αναγκαιότητα να διεξαχθεί μετά από πολύ καιρό Γενική Συνέλευση, η οποία να έχει τελικά απαρτία, ώστε ο φοιτητικός μας σύλλογος να συζητήσει και να πάρει αγωνιστική απόφαση ενόψει της πανεργατικής απεργίας στις 12/11, αλλά και ενόψει του τριήμερου εορτασμού του Πολυτεχνείου. Η Γενική Συνέλευση είναι το ανώτερο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου μας και γι’ αυτό θα πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά όλοι οι φοιτητές σε αυτήν!

 

    Όσον αφορά τα τεκταινόμενα της προηγούμενης εβδομάδας: την Τρίτη 3/11 είχε καλεστεί Γενική Συνέλευση του συλλόγου Φιλοσοφικής με απόφαση διοικητικού συμβουλίου. Η Γενική Συνέλευση όμως, δυστυχώς. δεν μπόρεσε να πάρει απόφαση καθώς ο αριθμός των παρευρισκόμενων φοιτητών (193) ήταν κάτω από το όριο της απαρτίας (212). Παρόλα αυτά, το ΜΑΣ -ακριβώς επειδή πλειοψήφησε η πρότασή του- ανακοίνωσε πως ο σύλλογός μας πήρε απόφαση με το αδύναμο, όσο και σαθρό επιχείρημα ότι «αφού πραγματοποιήθηκε συζήτηση και παρευρέθηκαν τόσοι φοιτητές, ο σύλλογος πρέπει να πάρει απόφαση». Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι τα προηγούμενα χρόνια γενικές συνελεύσεις του συλλόγου μας με αντίστοιχη και μεγαλύτερη συμμετοχή (209 αντί για 212 άτομα) δεν είχαν πάρει απόφαση, με συμφωνία όλων των πολιτικών δυνάμεων που συμμετείχαν στη συνέλευση (και του ΜΑΣ).  Όμως, στο πλαίσιο της προηγούμενης λογικής, το ΜΑΣ πήρε την πρωτοβουλία να κατεβάσει πανό με την υπογραφή του σ.φ. Φιλοσοφικής στην πορεία την Πέμπτη 5/5 και καταψήφισε την πρόταση για τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης την Τετάρτη 11/11 με την πρόφαση πως ο σύλλογος πήρε απόφαση (για συμμετοχή στην απεργία με το ΠΑΜΕ) στη Γενική Συνέλευση στις 3/3.

     Το ΜΑΣ, με τη στάση του αυτή υπονομεύει τις συλλογικές κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος και συμβάλλει στον εκφυλισμό του συλλόγου και των οργάνων του. Ο αριθμός της απαρτίας στις Γενικές Συνελεύσεις δεν είναι «σχετικός» και δεν ορίζεται στο «περίπου», όπως -χωρίς ντροπή- έγραψαν οι εκπρόσωποι του ΜΑΣ στη συνεδρίαση του ΔΣ. Όπως και δεν είναι ένα ζήτημα τυπικό και γραφειοκρατικό, ούτε αφορά κάποια αριθμολαγνεία. Η απαρτία στις Γενικές Συνελεύσεις αφορά πρώτα και κύρια τη συγκρότηση και τη λειτουργία του συλλόγου και δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και παζαρέματος. Ο αριθμός της απαρτίας στις Γενικές Συνελεύσεις ορίζεται στο 1/10ο των ψηφισάντων στις φοιτητικές εκλογές. Όμως, μετά από ομόφωνη απόφαση του ΔΣ του συλλόγου μας (παρόλη τη μείωση των ψηφισάντων τα τελευταία χρόνια) ακριβώς για την αποφυγή του εκφυλισμού των συλλογικών μας διαδικασιών, ο αριθμός της απαρτίας έχει παραμείνει στους 212 φοιτητές, η οποία τηρείται σε όλες τις προηγούμενες γενικές συνελεύσεις, από όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Σε ό,τι αφορά την πολιτική ουσία του ζητήματος, η στάση αυτή του ΜΑΣ, αποτελεί μια ξεκάθαρη αντιδημοκρατική προσπάθεια υπονόμευσης και εκφυλισμού του συλλόγου και αντικατάστασής του από τον εαυτό του. Είναι μια λογική αντιδημοκρατική και επικίνδυνη και πρέπει να καταγγελθεί από όλους τους φοιτητές της σχολής. Και πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε όλους πως το ΜΑΣ ανέλαβε την πολιτική ευθύνη όχι μόνο να υποσκάψει τις συλλογικές δημοκρατικές μας κατακτήσεις, αλλά και να βάλει το λιθαράκι του ώστε ο σύλλογος μας να μη συζητήσει και να αποφασίσει για τη συμμετοχή του στην απεργία της Πέμπτης και στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου.

     Κόντρα στην αδράνεια και τον εκφυλισμό, κόντρα στην υπονομευτική για τον φοιτητικό σύλλογο στάση του ΜΑΣ, οι παρακάτω πολιτικές δυνάμεις, υπερασπίζοντας τις συλλογικές μας διαδικασίες και τις συνδικαλιστικές κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος, δηλώνουμε καθαρά πως ο σύλλογός μας και δεν είναι τσιφλίκι ούτε του ΜΑΣ, ούτε και κανενός άλλου. Καταγγέλλουμε αυτές τις αντιδημοκρατικές ενέργειες και πρακτικές και καλούμε όλους τους φοιτητές να υπογράψουν και να συμμετέχουν στη Γενική Συνέλευση του συλλόγου μας την Τετάρτη 11 Νοέμβρη, στις 12.00, στην αίθουσα 313!

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ

ΑΡΕΝ

ΠΟΡΕΙΑ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Κάλεσμα για συγκρότηση πρωτοβουλίας αγώνα στη Φιλοσοφική

Βιώνουμε μια περίοδο όπου η επίθεση στις ζωές μας εντείνεται συνεχώς. Το τρίτο μνημόνιο χτυπάει όλες της πλευρές της ζωής της νεολαίας και του λαού, εντείνοντας την φτώχεια και πετώντας τα πιο πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας στο περιθώριο. Την πολιτική αυτή την βλέπουμε και μέσα στις σχόλες μας. Βρισκόμαστε μόνο στην αρχή της εφαρμογής του 3ου μνημονίου και έχουμε ήδη καταλάβει τι σημαίνει αυτό για την εκπαίδευση. Πρόσφατα, μάλιστα,  παρατηρήσαμε στο κτίριο της σχολής μας ένα ενδιαφέρον περιστατικό. Καθώς έβρεχε, ο χώρος του κυλικείου γέμισε νερά! Αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με όσα μας περιμένουν, καθώς μόνο τα τελευταία 5 χρόνια η χρηματοδότηση στο ΕΚΠΑ έχει πέσει κατά 80% και πλέον διαμορφώνεται στα 8μιση εκατομμύρια ευρώ, που φτάνουν οριακά για το ρεύμα και τον καθαρισμό του χώρου.

Η μείωση της χρηματοδότησης μόνο τυχαία δεν είναι. Το κενό που αφήνεται, τους δίνει την δυνατότητα, με πρόσχημα ότι τα πανεπιστήμια δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν, να βάλουν από το παράθυρο τρόπους αυτοχρηματοδότησης. Τι σημαίνει αυτό?  Δίδακτρα ,επιχειρήσεις ,χορηγοί. Μόνο τυχαίες δεν είναι οι δηλώσεις του Δημάρχου Θεσσαλονίκης για δίδακτρα καθώς και οι δηλώσεις διάφορων μεγαλοκαθηγητάδων για την ανάγκη να μπουν στις σχολές μας οι εταιρίες ώστε να ανθίσει η “καινοτομία” και η “επιχειρηματικότητα”.

 Πίσω απ' όλα αυτά κρύβεται κάτι  πολύ απλό: η προσπάθεια να διαλυθεί κάθε έννοια δημόσιας παιδείας, ώστε πάνω στα συντρίμμια της να χτίσει ένα άλλο πανεπιστήμιο ,ένα πανεπιστήμιο με φοιτητές ανταγωνιστικούς και πειθαρχημένους, με φοιτητές οι οποίοι θα κάνουν τσάμπα έρευνες για εταιρίες (ήδη γίνεται στο Πολυτεχνείο). Και, κυρίαρχα, ένα πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα είναι για όλους .Η κυβέρνηση και  το σύστημα μάς λέει ότι αν δεν έχουμε λεφτά δεν θα μπορούμε να πάμε στο πανεπιστήμιο και ότι, ακόμα και αν περνάμε, δεν θα μπορούμε να το τελειώσουμε. (6 στους 10 σταματούν τις σπουδές τους ). Καταστρέφουν την σίτιση, την στέγαση και την μεριμνά συνολικά, εντατικοποιούν τους ρυθμούς σπουδών μας, παρέχουν μισή γνώση διασπώντας τα πτυχία και δυσκολεύοντας, ταυτόχρονα , την δυνατότητα να βρούμε δουλειά στην ήδη κλειστή για εμάς αγορά εργασίας (65% ανεργία στους νέους).

 Σε αυτή την κατάσταση  υπάρχει αδυναμία να απαντήσουμε συλλογικά.  Έτσι, ενώ έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για γενική συνέλευση προκειμένου ο σύλλογος μας να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις σχετικά με αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, όλες απέτυχαν .Η επίθεση που δεχόμαστε όμως συνεχίζει και εμείς πρέπει να βρούμε τρόπους ώστε να ανασυγκροτήσουμε τον σύλλογο μας σε μια κατεύθυνση αγωνιστική. Έχοντας αυτό ως στόχο καλούμε να φτιαχτεί άμεσα μια πρωτοβουλία αγώνα, η οποία δεν θα αντικαθιστά τον σύλλογο, άλλα, μέσα από τις δράσεις της, θα συμβάλλει στην ανατροφοδότηση του. Μια πρωτοβουλία αγώνα που στόχο έχει να οργανώσει όλους εμάς που πληττόμαστε σε αγωνιστική κατεύθυνση να δώσουμε το παρόν στην πανεργατική απεργία στις 12 Νοέμβρη με τους εργαζομένους που παλεύουν να μην παγιωθεί και εμπεδωθεί ο εργασιακός μεσαίωνας της ανεργίας και της επισφάλειας που θα έρθουμε να αντιμετωπίσουμε βγαίνοντας απο τις σχολές μας, αλλά και στην πορεία του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη, δίνοντας της το αναγκαίο επίκαιρο πολιτικό στίγμα και συμβάλλοντας στον απο κοινού συντονισμό και συνδιοργάνωση της με τους άλλους συλλόγους και τους μαθητές. Και φυσικά να αναλάβει να τροφοδοτήσει τις συλλογικές διαδικασίες, και να αναλάβει η ίδια την προπαγάνδιση της επόμενης γενικής συνέλευσης, προσπαθώντας να εμπλέξει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο στην συλλογική πάλη και την συλλογική διεκδίκηση.

 Όσοι μας καταστρέφουν το μέλλον  συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους. Οι κυβερνήσεις , η ευρωπαϊκή ένωση και αφεντικά συνθλίβουν ενωμένοι τα δικαιώματα μας. Απέναντι σε αυτό πρέπει να χτίσουμε την δικιά μας ενότητα, την ενότητα όσων πλήττονται. Μια ενότητα που θα βάζει τα δικαιώματα μας πάνω από τα κέρδη τους. Μια ενότητα που θα πάει τον αγώνα μέχρι τέλος ώστε η νεολαία και οι εργαζόμενοι να μπορούν να αναπνεύσουν ελεύθερα χωρίς τα δεσμά της καταπίεσης.

Αταξίες (Τεύχος 3)

Οι τρίτες αταξίες, της μη περιοδικής έκδοσης του ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ

Στις σελίδες του περιοδικού βρίσκονται διάσπαρτα διάφορα κείμενα ενός μεγάλου παραμυθά των ημερών μας, του Εντουάρντο Γκαλεάνο

  Αταξίες (τεύχος 3) by karfieaak

Να πάμε τα όχι και τους αγώνες μας μέχρι τέλους

Φέτος ,η νέα φοιτητική χρονιά ξεκινά και ήδη μεσολάβησαν πολλά : Δημοψήφισμα, 3^ο μνημόνιο και βουλευτικές εκλογές. Λίγο καιρό μετά το τέλος των διακοπών μας μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον όλους μας έχουν ταρακουνήσει οι εξελίξεις από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό, αλλά και κοινωνικές τραγωδίες, όπως οι πνιγμοί προσφύγων ανοιχτά του Αιγαίου από την Ευρώπη Φρούριο καθώς και ο εγκλωβισμός προσφύγων θυμάτων πολέμου στην Ελλάδα (υπό τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης), λόγω των κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Δουβλίνο ΙΙ).

Αρχικά, το δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη ανέδειξε με σαφή τρόπο τη συσσωρευμένη οργή των εργαζόμενων και της νεολαίας απέναντι στους εκβιασμούς και τις επιταγές της Ε.Ε. Μια οργή ενός μεγάλου κομματιού του 62% του ΟΧΙ, που κατάφερε να νικήσει την εργοδοτική τρομοκρατία, δεν φοβήθηκε από τα capital controls και αψήφισε τη μιντιακή προπαγάνδα φωνάζοντας ένα βροντερό ταξικό ΟΧΙ απέναντι στα μνημόνια της εξαθλίωσης και το μονόδρομο του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρωταγωνιστικό ρόλο στη δυναμική του ΟΧΙ έπαιξε το 85% της σπουδάζουσας νεολαίας. Μιας νεολαίας που έρχεται για να ζήσει στην ανεργία ,την επισφάλεια , τα voucher και με μισθό 400 ευρώ. Μιας νεολαίας που μεγάλο κομμάτι της δεν μπορεί να σπουδάσει γιατί ζει στο πετσί της την οικονομική κρίση, την ίδια ώρα που διαλύεται κάθε έννοια δημόσια και δωρεάν παιδείας. Μιας νεολαίας που βλέπει τα όνειρά της να καταστρέφονται, που δεν φοβάται τις ουρές στις τράπεζες (εξάλλου δεν έχει φράγκο σε λογαριασμούς), αλλά τις ουρές στον ΟΑΕΔ. Μια γενιά, η οποία κραυγάζει ότι «δεν πάει άλλο» και ψάχνει τους δρόμους για «να πάει αλλιώς» !

Όμως παρ’ όλη την ξεκάθαρη και δυναμική φωνή του λαού το περήφανο ΟΧΙ της 5^ης Ιούλη μετατράπηκε σε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Στις 14 Αυγούστου ψηφίζεται από 222 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ) το 3^ο μνημόνιο. Το μνημόνιο αυτό, πιο βαρύ από τα άλλα μνημόνια, έρχεται να σπείρει το φόβο του χρέους και του ευρωμονόδρομου στο  λαό, ως το σχέδιο κυβέρνησης – ΕΕ - κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, προς όφελός τους και εις βάρος των εργαζομένων και της πληττόμενης νεολαίας . Όμως η μνημονιακή συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν ήρθε ουρανοκατέβατη! Αντίθετα ήρθε να επιβεβαιώσει την 6μηνη κυβερνητική πολιτική αστικής διαχείρισης, που ως αποτέλεσμα είχε τη χρεωκοπία του (προηγούμενου) προεκλογικού δόγματος Τσίπρα «Ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», το οποίο με μαθηματική ακρίβεια οδήγησε στην υποταγή ενός ολόκληρου λαού στα δεσμά της ΕΕ και του κεφαλαίου. Είναι φανερό πια ότι η Ε.Ε είναι μια καπιταλιστική ολοκλήρωση, που δεν μετασχηματίζεται, αντίθετα για να ζήσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία με αξιοπρέπεια πρέπει να επιβάλλουν την έξοδο απ’ το ευρώ και την ΕΕ. Το παράδειγμα ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει ότι οποιαδήποτε κυβέρνηση πάει να διαχειριστεί το καπιταλιστικό σύστημα, το χρέος και τις δανειακές συμβάσεις και να διαπραγματευτεί «καλύτερες συμφωνίες» με τους εκβιαστές της ΕΕ καταλήγει να ψηφίζει μνημόνια εξαθλιωτικά για τους εργαζόμενους και την εργατική νεολαία!

Στόχος ,λοιπόν, των εκλογών της Κυριακής ήταν να αναδειχθεί η κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το 3^ο μνημόνιο και τα ασήκωτα βάρη που φέρνει για το λαό. Αν ρίξουμε μια ματιά στα εκλογικά αποτελέσματα θα δούμε ότι όλα τα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή τάσσονται με την Ε.Ε και τα μνημόνια ,με εξαίρεση το ΚΚΕ, το οποίο όμως δυστυχώς απέχει από τις κρίσιμες μάχες του λαού και της νεολαίας (όπως απείχε απ’ το δημοψήφισμα του Ιούλη) και αρκείται στο να ευαγγελίζεται μια μελλοντική ρήξη με την ΕΕ, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες... Στο καίριο ερώτημα για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ και η ΛΑΕ μάσαγε τα λόγια της, χωρίς να έχει βγάλει κανένα συμπέρασμα απ’ τη χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα επιδίωξε να προσφέρει το ξαναζεσταμένο πιάτο του «αντιμνημονιακού» ΣΥΡΙΖΑ του 2012 στοχεύοντας σε μια ανάπτυξη με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (+ χωρίς ευρώ) και αναπαράγοντας αυταπάτες για την ΕΕ. Αντίθετα μόνο η αντικαπιταλιστική – επαναστατική αριστερά παρουσίασε ένα πραγματικό σχέδιο εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, που θα το επιβάλλει ο οργανωμένος λαός και η νεολαίας, στο δρόμο της συνολικής ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου!

Φυσικά ιδιαίτερο ρόλο έχει το ζήτημα του φασισμού και εν προκειμένω της εκλογικής σταθεροποίησης της Χρυσής Αυγής σε 3^η κοινοβουλευτική δύναμη. Η φασιστική Χρυσή Αυγή, της οποίας ο αρχηγός μόλις μια βδομάδα πριν ανέλαβε ραδιοφωνικά την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα και η οποία παρά το «αντισυστημικό» προσωπείο που προσπαθούν να της «φορέσουν» τα κανάλια παραμένει το πιο ακραία συστημικό κόμμα. Από τη στήριξη των εφοπλιστών, μέχρι τη θέση για παραμονή στο ευρώ και από τη δημιουργία δουλεμπορικών γραφείων για ασυνδικάλιστους εργαζόμενους σε συνθήκες γαλέρας, μέχρι τα πογκρόμ σε μετανάστες και τις επιθέσεις σε αριστερούς και κομμουνιστές καθιστούν αναγκαίο να αναλάβουμε την πολιτική ευθύνη να τους τσακίσουμε, μαζί με το σάπιο σύστημα, που τους γεννάει.

Και αφού είδαμε και το σίκουελ του ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ (με σαφή πριμοδότηση εκ μέρους των ΜΜΕ αυτή τη φορά στο ΣΥΡΙΖΑ, που στο κάτω-κάτω τη δουλειά για τα αφεντικά τους μια χαρά την έκανε), σχηματίστηκε εκ νέου κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με πρόγραμμα το 3^ο μνημόνιο. Όμως η μετεκλογική εικόνα είναι απατηλή, όσο δεν συνυπολογίζονται οι κραδασμοί που θα φέρουν στο πολιτικό σύστημα η λαϊκή δυσαρέσκεια που θα επιφέρει η εφαρμογή του νέου μνημονίου. Το επόμενο χρονικό διάστημα δεν θα υπάρξει σταθεροποίηση και ομαλότητα, αλλά αναταραχές στις οποίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα.

Αυτό συμπεραίνει όποιος διαβάσει προσεκτικά το 3^ο μνημόνιο, το οποίο έρχεται να καταπατήσει ακόμα περισσότερο τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα με μέτρα όπως τη μείωση των μισθών και των συντάξεων ,την κατάργηση επιστροφής του ειδικού φόρου στους αγρότες ,τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ ,την αύξηση της φορολόγησης και στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, την κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης, τις συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις και τις μαζικές απολύσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Όσον αφορά το πανεπιστήμιο το 3^ο μνημόνιο έρχεται να βαθύνει την επίθεση του. Συγκεκριμένα προβλέπονται :

·        η επιχειρηματικοποίηση ,δηλαδή η άντληση κέρδους των επιχειρήσεων και των εργοδοτών μέσω των προγραμμάτων τεχνικής εκπαίδευσης ,μέσω της έρευνας και των προγραμμάτων των πανεπιστημίων.

·        Η περατέρω περικοπή της χρηματοδότησης της εκπαίδευσης και η λιτότητα σε  όλα τα επίπεδα

·        η αξιολόγηση όλων των παραγόντων της εκπαίδευσης  ,γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των μισθών ή την απόλυση του λιγότερο «ανταγωνιστικού» προσωπικού καθώς και τη δημιουργία σχολών πολλών ταχυτήτων

·        η μαθητεία ,δηλαδή η απλήρωτη εργασία για την πλειοψηφία των αποφοίτων της τεχνικής εκπαίδευσης

Άλλωστε ,η τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελούσε ανέκαθεν θύμα της επίθεσης και ιδιαίτερα οι ανθρωπιστικές επιστήμες, οι οποίες χτυπιούνται, επειδή δεν παράγουν άμεσα κέρδη για το κεφάλαιο. Παλαιότερα, με το νόμο «Διαμαντοπούλου», το σχέδιο «Αθηνά» (που έκλεινε τα μισά τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής), το κλείσιμο σχολών και τις συγχωνεύσεις των τμημάτων, την καταλήστευση των αποθεματικών των πανεπιστημίων κατά 70%, την κραυγαλέα υποχρηματοδότηση, που έχει άμεσο αντίκτυπο στα βιβλία, στις εστίες και τη σίτιση καθώς και με τις απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων, αλλά και πιο πρόσφατα με τις διαγραφές των φοιτητών και το πολυνομοσχέδιο Μπαλτά επιβεβαιώνεται ότι οι κυβερνήσεις, από κοινού με την ΕΕ έχουν σχέδιο διάλυσης κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Όμως η διάλυση είναι μόνο η αρχή. Στο καμένο τοπίο, που θα αφήσει πίσω της θα έρθει η επιχειρηματική ανασυγκρότηση του πανεπιστημίου, αφού ο καπιταλισμός προκειμένου να ξεπεράσει την κρίση του ψάχνει για νέα πεδία κερδοφορίας. Και τα πανεπιστήμια είναι ένα ανεκμετάλλευτο φιλέτο, το οποίο το κεφάλαιο και οι επιχειρήσεις έχουν βάλει στο στόχαστρό τους.

Όμως λογαριάζουν χωρίς τα… θρασίμια

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες... Την ίδια ώρα που η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει, που προσπαθούν τα κανάλια να μας πείσουν ότι είμαστε μια χαμένη γενιά, εμείς ξέρουμε ότι η εποχή μας γεννά δυνατότητες να φέρουμε τον κόσμο ανάποδα. Πέρσι μας είπαν θρασίμια, παλιότερα μας λέγαν αλήτες, αλλά εμείς ξέρουμε τι είμαστε… η νιότη του κόσμου!

Για να φέρουμε τον κόσμο ανάποδα χρειάζεται να οργανωθούμε και να βγούμε στην αντεπίθεση! Να οργανωθούμε και να οργανώσουμε ένα άλλο φοιτητικό κίνημα, το οποίο να είναι πολιτικά επικίνδυνο, που θα συγκρούεται σκληρά με το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου και θα βάζει μπροστά τα συμφέροντα της εργατικής νεολαίας για μόρφωση, εργασία με δικαιώματα και ζωή με ελευθερίες! Όμως για να πάρει σάρκα και οστά ένα νέο Πολιτικό Φοιτητικό Κίνημα, χρειάζεται να ανασυγκροτήσουμε τους φοιτητικούς συλλόγους, τα κύτταρα δηλαδή του φοιτητικού κινήματος. Όλοι εμείς οι πληττόμενοι φοιτητές να πάρουμε στα χέρια μας το φοιτητικό σύλλογο για να τον κάνουμε το σωματείο μας, μέσα από τον οποίο θα παλεύουμε συλλογικά από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα μας προβλήματα. Για να αγωνιστούμε για δωρεάν σπουδές (σίτιση – στέγαση – συγγράμματα – μεταφορές) για όλους, με αύξηση της χρηματοδότησης, αλλά και για παιδεία απελευθερωτική, με γνώση και έρευνα για τις ανάγκες τις δικές μας και της κοινωνίας. Για δουλειά με εργασιακά δικαιώματα, αλλά και για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, για την κατάργηση των μνημονίων, για τη διαγραφή του χρέους. Και όλα αυτά να τα συναποφασίζουμε μέσα από τη συμμετοχή όλων στο ανώτατο αποφασιστικό όργανο του φοιτητικού μας συλλόγου τη Γενική Συνέλευση, η οποία πιστεύουμε πως πρέπει να έχει όλη την εξουσία, κόντρα στην ανάθεση και τη γραφειοκρατία!

Είναι χρέος της γενιάς μας να βγούμε στην αντεπίθεση με ένα νέο πολιτικά επικίνδυνο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα, κομμάτι ενός ταξικά ανασυγκροτημένου εργατικού  κινήματος, αλλά και με μια άλλη αριστερά, αντικαπιταλιστική και επαναστατική! Μόνο ο οργανωμένος λαός και η νεολαία μέσα από τους αγώνες τους μπορούν να φέρουν τον κόσμο ανάποδα, να γκρεμίσουν τον παλιό κόσμο που σαπίζει και να χαράξουν έναν άλλο δρόμο για μας τους από κάτω, που δεν θα έχει χρέη, μνημόνια, ευρώ, ΕΕ αλλά θα ξαναγεννήσει την συλλογική επιθυμία για μια άλλη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στην οποία δεν θα ζούμε ανάλογα με τις ικανότητές μας, αλλά με βάση τις ανάγκες μας!

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ...

         Τις τελευταίες μέρες το θέμα που κατά κύριο λόγο κατακλύζει τις τηλεοράσεις και το ραδιόφωνο μας, είναι το αν και πότε θα επέλθει η νέα οικονομική συμφωνία μεταξύ των Ευρωπαίων δανειστών και της χώρας. Όσο και αν προσπαθεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, προκειμένου να αποκομιστεί επικοινωνιακά οφέλη, να παρουσιάσει ότι οι συναντήσεις της με τη τρόικα (“θεσμούς” όπως αρέσκονται), διεξάγονται υπό όρους  σκληρής διαπραγμάτευσης, όλα υποδηλώνουν ότι η κατάληξη είναι προδιαγεγραμμένη. Σε μόλις 100 μέρες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώθηκε ότι η ακολούθηση της λογικής “ούτε σύγκρουσης ούτε υποταγής” νομοτελειακά θα αφήνει σα μοναδικό ενδεχόμενο το δεύτερο.

         Οι δημόσιες διαβεβαιώσεις των μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τους εταίρους για πάση θυσία και κόστους υπογραφής του νέου μνημονίου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας για το τι μέλλει γενέσθαι. Σε ελάχιστο διάστημα θα υπογραφεί εκ νέου μνημόνιο και η ελπίδα για ανατροπή των μνημονίων που υποσχέθηκε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, θα δώσει μια και καλή τη θέση της στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής που προστάζει η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.. Η επικείμενη συμφωνία δεν αποτελεί μια εξαίρεση ή μια μαύρη σελίδα στο πολιτικό πρόγραμμα της συγκυβέρνησης. Αντιθέτως, το υπό υπογραφή νέο μνημονιακό πακέτο μέτρων σε συνδυασμό με τη συμφωνία – γέφυρα για παράταση των προγραμμάτων πριν μερικούς μήνες, τη δέσμευση των αποθεματικών πανεπιστημίων και δήμων, τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων (βλ. Λιμάνι Πειραιά) και το πολυνομοσχέδιο για τη Παιδεία, που αποτελεί μια απλά πιο “αριστερή” εκδοχή του ν. Διαμαντοπούλου υποδηλώνουν ότι εντός των ευρωπαϊκών τειχών και με παράλληλη αποδοχή του χρέους, καμία πραγματικά φιλολαϊκή αλλαγή δε μπορεί να επέλθει.

Σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, υπάρχει αδυναμία τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή να πληρωθεί η επόμενη δόση στο ΔΝΤ τις αρχές του Ιουνίου. Αυτό σημαίνει ότι με δεδομένη τη δέσμευση της κυβέρνησης για αποπληρωμή του χρέους, οδηγούμαστε σε δύο επιλογές για την εξεύρεση χρημάτων: είτε σύναψη νέου μνημονίου και μείωση μισθών και συντάξεων, είτε νέα κλοπή των αποθεματικών των δημοσίων φορέων. Και τα δύο επιβεβαιώνουν τη συνέχιση της αντιλαικής πολιτικής και υπό αυτή την κυβέρνηση.

Η εδώ και χρόνια συνεχής αναδίπλωση του ΣΥΡΙΖΑ , το γεγονός ότι δε μπορεί να υλοποιήσει, ούτε το ελάχιστο για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων, πρόγραμμα Θεσσαλονίκης  δε πρέπει να σπείρει την απογοήτευση στη φοιτητιώσα νεολαία και στους εργαζόμενους. Και τώρα όπως και πάντα ο λαϊκός παράγοντας θα πρέπει να είναι αυτός που θα πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και θα καθορίσει τις κοινωνικές εξελίξεις.

Σαν πρώτη απάντηση, ήρθε η κινητοποίηση εργατικών σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και πολιτικών οργανώσεων στις 11/5 μέρα που καταβλήθηκε η προηγούμενη δόση στο ΔΝΤ. Δόθηκε ένα πρώτο μήνυμα ότι δεν θα υπάρξει καμία συναίνεση στην λιτότητα και στα αντιλαικά μέτρα που υιοθετεί η κυβέρνηση, κάτω από τις προσταγές των δανειστών και της ΕΕ. Σ αυτό το δρόμο πρέπει να συνεχίσουμε και τώρα!

         Όλοι στο δρόμο για να ενισχύσουμε την εργατική - νεολαιίστικη αντιπολίτευση που δεν θα λαμβάνει χώρα στους διαδρόμους της βουλής και στα κομματικά γραφεία αλλά συγκροτείται από τα κάτω, θα επιβάλλει τις λαικές ανάγκες και ελευθερίες, καθώς και τη διεύρυνση αυτών, στο δρόμο και με όρους κινήματος.

Για την συγκρότηση ενός  πανεολαιίστικου-πανεργατικού μετώπου που θα ανατρέψει στη πράξη κάθε προσπάθεια συνέχισης των μνημονιακών μέτρων από οποιαδήποτε κυβέρνηση.Το κίνημα έχοντας ως όπλο του τις αμεσοδημοκρατικές δομές του και όργανα μπορεί και πρέπει να βγεί στην αντεπίθεση. Με γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις λαικές γειτονιές, με επιτροπές ανέργων και με το συντονισμό όλων αυτών ο λαός και η νεολαία οφείλουν να καταλάβουν ότι είναι αυτοί η κινητήρια δύναμη της ιστορίας, η μόνη που μπορεί να φέρει αλλαγές προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας. Για να γίνει αυτό χρειάζεται πάλη που να περνάει μέσα από την μονομερή διαγραφή του χρέους, την αποδέσμευση από ευρώ-ΕΕ και την ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου . Με την αντίληψη ότι οι αγώνες για να'ναι νικηφόροι πρέπει να βγούν έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά, να τσακίσουμε στο δρόμο τη πολιτική της λιτότητας, της Ε.Ε. και των δανειστών. Για ένα μέλλον χωρίς μνημόνια,χρέος,ΕΕ που θα μπαίνουν στο προσκήνιο οι κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου!

ΌΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 3/6 ΣΤΙΣ 12 ΣΤΗ 313

ΔΑΠ ΝΔΦΚ : 13 Μάη, ήρθε η ώρα τους

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε στην ιστοσελίδα της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ ένα ερωτηματολόγιο. Τι μας λένε, λοιπόν, οι ΔΑΠίτες, οι πολιτικοί εκφραστές της ΝΔ, του κεφαλαίου και των μνημονιακών πολιτικών μέσα στα πανεπιστήμια; Γιατί επέλεξαν ένα μήνα πριν τις φοιτητικές εκλογές να κάνουν μία ακόμη “στροφή στην πολιτική”; Από πού και ως πού αυτοί που επιφανειακά το μόνο που φαίνεται να κάνουν είναι να μοιράζουν σημειώσεις και να κάνουν πάρτυ, αποφάσισαν να καλέσουν τους φοιτητές σε συμμετοχή για τη χαρτογράφηση των βασικότερων προβλημάτων τους, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους; Ξαφνικά θυμήθηκε η ΔΑΠ να ασχοληθεί με τα προβλήματα των φοιτητών, όταν τόσα χρόνια ως 1η δύναμη στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ πανελλαδικά προωθεί όλες τις πτυχές τις εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, σαμποτάρει τις συλλογικές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος και, μάλιστα, ενσωματώνει στο εσωτερικό της από τους νεοφιλελεύθερους της ΝΔ μέχρι τους αναπολητές της χούντας και το Χίτλερ.

Όμως, ας πάμε στην ουσία της καμπάνιας της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ. Ας δούμε, πρώτα απ' όλα τη στόχευση της. Οι φοιτητές κάθε σχολής καλούνται να συμπληρώσουν ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο για την αξιολόγηση των προβλημάτων τους, τα αποτελέσματα της οποίας θα κατατεθούν από το Υπουργείο Παιδείας μέχρι τη Σύνοδο των Πρυτάνεων και των προέδρων των ΤΕΙ. Και, προφανώς, η αναφορά σε υπουργούς και πρυτάνεις διόλου τυχαία δεν είναι. Θέλουν να αφοπλίσουν το φοιτητικό κίνημα από το όπλο των μαζικών διαδικασιών και των ανυποχώρητων αγώνων για την επιβολή των αναγκών του και να το μετατρέψουν σε απλό διαχειριστή της κανιβαλικής πολιτικής της ΕΕ και του κεφαλαίου ούτως ώστε να είναι ικανό να κάνει “χρήσιμες” προτάσεις στις κυβερνήσεις και τις πρυτανείες, προτάσεις που θα προωθούν τα σχέδια της άρχουσας τάξης για μετατροπή του πανεπιστημίου σε επιχείρηση και την υπαγωγή της λειτουργίας του στο κεφάλαιο.

Τι, όμως, περιέχεται μέσα σε αυτό το περιβόητο ερωτηματολόγιο; Και τι απαντάει στην πραγματικότητα η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;

1. Στο ερώτημα για την επάρκεια της φύλαξης των σχολών η απάντηση της ΔΑΠ δε θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη. Δημιουργία ειδικού σώματος φύλαξης των Ιδρυμάτων & έκδοση ειδικής κάρτας εισόδου για όλους τους φοιτητές! Εν ολίγοις, έμπρακτη κατάργηση του ασύλου, αποστείρωση του πανεπιστημίου από κάθε δυνατότητα ανάπτυξης μαχητικών αγώνων, ποινικοποίηση κάθε αγωνιζόμενου κομματιού εντός του, face control στους “επικίνδυνους”. Με λίγα λόγια τάξη και ασφάλεια, γιατί πώς αλλιώς θα έρθουν οι επιχειρήσεις, όπως εύστοχα αναρωτιόταν ο Παπαμιμίκος, γραμματέας της ΟΝΝΕΔ, πώς αλλιώς θα έρθει η ανάπτυξη (όπου ανάπτυξη βάλε εκμετάλλευση της γνώσης και της έρευνας);
2. Για τη σύνδεση προγραμμάτων σπουδών – αγορά εργασίας. Για τη ΔΑΠ χρειάζεται άμεση προσαρμογή του προγράμματος με τις απαιτήσεις της αγοράς. Μας λένε, δηλαδή, ότι θέλουν να παίρνουμε ακόμα πιο κατακερματισμένη γνώση, εναρμονισμένη με τις ανάγκες του κεφαλαίου με αποτέλεσμα να μην έχουμε εποπτεία πάνω στο γνωστικό μας αντικείμενο και να βγαίνουμε εξειδικευμένοι και ευέλικτοι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, βορά στα χέρια της εργοδοσίας.
3. Όσον αφορά τη φοιτητική μέριμνα (σίτιση – στέγαση – συγγράμματα) η ΔΑΠ μας λέει “αύξηση του ορίου” και όχι κατάργηση, μας λέει χαμηλά νοίκια για όσους δεν δικαιούται εστία και όχι δωρεάν εστίες για όλους. Δεν περιμέναμε και κάτι άλλο από μια δύναμη που παρουσιάζει ως ρεαλιστικές λύσεις επιδιώξεις του κεφαλαίου ενώ ταυτόχρονα χτυπάει οποιοδήποτε κομμάτι των φοιτητών παλεύει για τις ανάγκες του.
4. Μας ρωτάνε για τις διοικητικές υπηρεσίες. Αυτοί που στον αγώνα τον διοικητικών για να μην απολυθούν λέγαν πως οι απολύσεις είναι εξορθολογισμός και πως είναι πολλοί. Αυτοί που προτείνουν τη δουλειά τους να την κάνουν οι φοιτητές. Αυτοί που θέλουν εργολαβίες να εκμεταλλεύονται εργαζόμενους για να κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν εργαζόμενοι προσλαμβανόμενοι από το πανεπιστήμιο με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Εργολαβίες που έχουν πολλαπλάσιο κόστος στο πανεπιστήμιο σε σχέση με την μόνιμη πρόσληψη προσωπικού από το Ίδρυμα.

Η ΔΑΠ παίζοντας το ρόλο του groupie της πολιτικής των μνημονίων και του τσακίσματος των εργατικών - φοιτητικών συμφερόντων, έχει στηρίξει κάθε αντιδραστική μεταρρύθμιση ενάντια στο φοιτητικό κίνημα. Σε αυτές τις φοιτητικές εκλογές θα στηρίξεις πάλι αυτούς που:

• Χτυπάνε κάθε φοιτητή που παλεύει.
• Προβάλλουν τη συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής των μνημονίων και της ΕΕ ως τη μόνη ρεαλιστική λύση.
• Θέλουν εταιρείες και εργολαβίες να εκμεταλλεύονται φοιτητές και εργαζόμενους.
• Εγκολπώνουν κάθε φασιστική αντίληψη στον εσωτερικό των Συλλόγων.
• Μαζί με μπράβους έχουν σταθεί πολλές φορές ενάντια στο φοιτητικό κίνημα.
• Κάνουν μπίζνα με σημειώσεις και εκδρομές στις σχολές.
• Το παίζουν ακομμάτιστοι αυτοί που είναι η νεολαία της ΝΔ που έχει καταστρέψει ότι φοιτητικό και εργατικό δικαίωμα των τελευταίων χρόνων.
• Υποστηρίζουν την αντιδραστική εκπαιδευτική αναδιάρθρωση προς όφελος του κεφαλαίου.
• Σαμποτάρουν κάθε συλλογική διαδικασία από τα κάτω.
• Θέλουν να διαλύσουν κάθε αμεσοδημοκρατική διαδικασία των συλλόγων και προτείνουν να υπάρχουν κάποιοι εκλεκτοί ΔΑΠίτες που θα τα λένε με τους υπουργούς και τους προέδρους.

Δεν θέλουμε σωτήρες. Δεν θέλουμε ειδικούς στα πάρτυ. Δεν θέλουμε κανέναν ΔΑΠίτη να ξέρει καλύτερα από τους φοιτητές τις πραγματικές τους ανάγκες.

Θέλουμε οι ίδιοι φοιτητές να είναι στις Γενικές τους Συνελεύσεις, αποφασίζουν οι ίδιοι για τους ίδιους. Θέλουμε δυνατούς Συλλόγους, να παλεύουν συντονισμένοι για την διεκδίκηση και την επιβολή των σύγχρονων αναγκών τους. Θέλουμε οι νεολαία να ζήσει ελεύθερα.

Γι' αυτό και σε αυτές τις εκλογές τσακίζουμε την ΔΑΠ – ΝΔΦΚ. Τσακίζουμε την υποταγή και την συνδιαλλαγή μέσα στα πανεπιστήμια. Τσακίζουμε κάθε λογική αναμονής και συναίνεσης. 

ΣΤΙΣ 13 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ – ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΑΦ - ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ

Amber alert: Βρέθηκαν καθαρίστριες. Αναζητούνται οι υπόλοιπες!

Μην τρίβετε τα μάτια σας... Η σχολή είναι όντως καθαρή τις τελευταίες μέρες. Οι κυρίες με τα γάντια που είδατε να κυκλοφορούν στον τέταρτο δεν είναι φαντάσματα. Έχουν σάρκα και οστά! Τι συνέβη όμως;

Το πανεπιστήμιο αποφάσισε να συνάψει συμφωνία με μία νέα εργολαβία καθαρισμού, διάρκειας τριών μηνών. Η εργολαβία αυτή προσέλαβε κάποιες (όχι όλες) από τις καθαρίστριες, οι οποίες εργάζονταν στην προηγούμενη εργολαβία του Σιμονετάτου, σύμβαση που θα διαρκέσει μέχρι τον Ιούνιο. Από εκεί και πέρα αναμένεται για το ακαθόριστο μέλλον η ολοκλήρωση του κεντρικού διαγωνισμού για την καθαριότητα.

Μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο με απολυμένες και απλήρωτες εργαζόμενες και μία σχολή-χωματερή η προσωρινή αυτή “λύση” δε θα είχε δοθεί αν ο φοιτητικός μας σύλλογος μέσα από τις Γενικές του Συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος δεν είχε δώσει αγώνες, αν δεν είχε σηκώσει ψηλά το ζήτημα, κρατώντας στάση αλληλεγγύης στον αγώνα των καθαριστριών για τη δουλειά τους. Ο Φοιτητικός μας Σύλλογος απ’ την πρώτη στιγμή, όταν οι καθαρίστριες ήταν ακόμα απλήρωτες, διεκδίκησε και πέτυχε να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους, αλλά και απ’ τη στιγμή που απολύθηκαν έβαλε ζήτημα άμεσης επαναπρόσληψης των καθαριστριών απ’ το ίδιο το πανεπιστήμιο με εργασιακά δικαιώματα και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Είναι, βέβαια, προφανές ότι μπροστά σε αυτά η “προσωρινή λύση” που προτείνει το πανεπιστήμιο δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες ούτε των καθαριστριών, ούτε των φοιτητών και εμείς θα πρέπει να συνεχίσουμε τους αγώνες μας για να επιβάλλουμε το σύνολο των αιτημάτων μας, τόσο για τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων του πανεπιστημίου, όσο και για να πεταχτούν έξω απ’ τις σχολές μας οι εργολαβίες.

Ο κοινός ανυποχώρητος αγώνας των φοιτητών με τους εργαζόμενους - και ειδικά τα πιο σκληρά εκμεταλλευόμενα κομμάτια τους, όπως οι εργολαβικοί - είναι ο μόνος, που μπορεί να δώσει πραγματική λύση στα προβλήματα μας, ο μόνος που μπορεί να επιβάλλει την παιδεία των αναγκών μας και μια εργασία με δικαιώματα και αξιοπρέπεια.

Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει… Τα σκουπίδια της Φιλοσοφικής ήταν εικόνα από το μέλλον του πανεπιστημίου που μας ετοιμάζουν! Οι εργολάβοι βρώμιζαν και θα συνεχίσουν να βρωμίζουν τις σχολες μας προς όφελος των κερδών τους!

Αντεπίθεση των συλλογικών αγώνων μας τώρα

κόντρα στο πανεπιστήμιο-επιχείρηση & την εργασιακή γαλέρα!

Οι ανυποχώρητοι αγώνες μας δείχνουν το μόνο δρόμο που μπορεί να είναι νικηφόρο, το δρόμο της ανατροπής. Ο αγώνας των καθαριστριών και του φοιτητικού κινήματος δεν τελείωσε… Τη θέση εργασίας τους δεν την χαρίζουν σε κανέναν εργολάβο, σε κανέναν πρύτανη, σε καμιά λιτότητα, σε καμιά μνημονιακή ή ευρωπαϊκή δέσμευση ! Ο αγώνας για άμεση επαναπρόσληψη απ’ το ίδιο το πανεπιστήμιο, με μόνιμη και σταθερή εργασία, με αξιοπρεπή μισθό και εργασιακά δικαιώματα είναι μονόδρομος. Την ώρα που η κυβέρνηση και ο Μπαλτάς μας λένε ότι δεν έχουν λεφτά για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων, την ίδια ώρα κουρεύουν τα αποθεματικά των πανεπιστημίων, κλέβοντας επί της ουσίας τα λεφτά των πανεπιστημίων, τα οποία ανήκουν στο λαό, προκειμένου να αποπληρώσουν το χρέος! Όμως φαίνεται είναι “φρέσκοι” ακόμα και δεν έχουν συνειδητοποιήσει με ποιόν τα βάζουν! Το φοιτητικό κίνημα, όχι μόνο δεν θα συναινέσει, αλλά μέσα από μαχητικούς αγώνες δεν θα επιτρέψει να δοθεί ούτε 1 ευρώ για το χρέος! Το χρέος δεν είναι δικό μας, και γι’ αυτό δεν θα το πληρώσουμε, αλλά θα παλέψουμε για την διαγραφή του. Και θα συγκρουστούμε με την ΕΕ, το κεφάλαιο, κάθε κυβέρνηση και με το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζουν, προκειμένου να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας για Μόρφωση – Εργασία - Ελευθερίες

Γιατί η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά… η άλλη μισή είναι η μάχη

Μάχη μέχρι να σπουδάζουμε όλοι δωρεάν, με γνώση και έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας

Μάχη μέχρι να έχουμε όλοι δουλειά με δικαιώματα!

Μάχη μέχρι να πετάξουμε έξω και τον τελευταίο εργολάβο!