Εργασιακά δικαιώματα θέλουμε, όχι στεφάνια από λουλούδια

Την ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Στη σύγχρονη ιστορία, γεγονότα και καταστάσεις με τα οποία η αστική πολιτική δεν μπορεί να συγκρουστεί μαζί τους, είτε εντέχνως τα απέκρυπτε, είτε προσπαθούσε να αλλάξει τη σημασία τους. Χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα αποτελεί και η ταξική πρωτομαγιά, η εξέγερση των εργατών στο Σικάγο, την οποία τα σύγχρονα ιστορικά πρότυπα την έχουν αναδείξει σαν την ημέρα των λουλουδιών. Μια «αργία» που τα σχολεία κλείνουν και οι εργαζόμενοι δεν δουλεύουν για να πάνε εκδρομές και να φτιάξουν στεφάνια, και όχι σαν μια μέρα σκληρής ταξικής σύγκρουσης και αμφισβήτησης της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.

Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι πριν από 140 χρόνια, το 1886 στο Σικάγο θυσιάστηκαν εργάτες και εργάτριες στην προσπάθειά τους να κάνουν πράξη το αίτημα τους για 8 ώρες δουλειά- 8 ώρες ανάπαυση- 8 ώρες ζωή; Στις ΗΠΑ την πρωτομαγιά του 1886 κανονίζεται απεργία για την καθιέρωση του 8ωρου από πολλά συνδικάτα, η οποία ξεκινά στο Σικάγο και φτάνει τις 65.000 απεργών, ενώ δεκάδες χιλιάδες απεργούσαν σε όλη την Αμερική, ως κορύφωση ενός μαζικού εργατικού κινήματος όλο το προηγούμενο διάστημα. Αντιμέτωποι μ ε μία εντυπωσιακή απεργία σε όγκο και δύναμη, οι μεγάλοι επιχειρηματίες και βιομήχανοι αποφασίζουν να την συντρίψουν. Τη Δευτέρα, λοιπόν, 3 Μάη, στο εργοστάσιο McCormick που οι εργάτες απεργούσαν για την απόλυση 1400 εργατών που ζητούσαν να σταματήσει η δίωξη συναδέλφων τους για συνδικαλιστική δράση, ξεσπάνε επεισόδια μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών, και η αστυνομία βρίσκει την ευκαιρία να επέμβει σε βάρος των πρώτων. Οι συγκρούσεις και οι ταραχές ήταν ανεξέλεγκτες, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό και το θάνατο εκατοντάδων απεργών.

Αυτά τα γεγονόατα κατέστησαν την πρωτομαγιά ημέρα μνήμης και αγώνα για το εργατικό κίνημα, και στην Ελλάδα η πρωτομαγιά έχει μια ιδιαίτερη ιστορική σημασία. Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα από το Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη, και το 1893, 2000 εργάτες διαδήλωσαν ζητώντας 8ωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης με τις καταλήψεις εργοστασίων όπου η επίθεση της χωροφυλακής οδήγησε σε αρκετούς νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών, και ιδιαίτερα ο θρήνος μιας μάνας πάνω από το νεκρό κορμί του γιου της, αποτέλεσαν  την έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για τον «Επιτάφιο». Την Πρωτομαγιά του 1944, ο κατοχικός Στρατός των Γερμανών, σε αντίποινα για την εξόντωση ενός Γερμανού στρατηγού και του επιτελείου του, εκτέλεσαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 Έλληνες κομμουνιστές και κομμουνίστριες.

Η πρωτομαγιά του 1886 έγινε το σύμβολο μιας νέας εποχής στη ζωή και τον αγώνα των εργατών και των εργατριών ενάντια στην αστική τάξη, για το δικαίωμα στην εργασία, την κατάργηση της εκμετάλλευσης, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά του κεφαλαίου. Έδειξε ότι ο εχθρός δεν είναι ανίκητος. Το εργατικό κίνημα, η νεολαία και οι αγώνες τους μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, να αντιστέκονται, να δημιουργούν ρήγματα στην κυριαρχία τους. Από αυτήν τη σκοπιά οφείλουμε να δούμε και τα νοήματα που έχει η Πρωτομαγιά στο σήμερα.

Σήμερα όμως, για ποιο 8ωρο μιλάμε, όταν η  πιο συνηθισμένη κατάσταση είναι η 11ωρη και 12ωρη δουλειά ή αλλιώς, και ειδικά στη νεολαία, το διασπασμένο ελαστικό ωράριο σε πολλές διαφορετικές δουλειές; Σήμερα για ποια Κυριακή μιλάμε όταν το κεφάλαιο και η κυβέρνηση καταργούν σιωπηλά αλλά αμείλικτα την κυριακάτικη αργία, με το πρόσχημα ότι οι εργαζόμενοι θα πληρώνονται και εκείνη τη μέρα, η με το πρόσχημα ότι οι τουρίστες την Κυριακή θα πάνε να κάνουν ψώνια και να φάνε; Σήμερα για ποια κρατική ασφάλιση μιλάμε όταν δεν δίνονται συντάξεις, ή ακόμα κι αν δίνονται είναι εξευτελιστικά μειωμένες, όταν οι περισσότεροι εργοδότες, και ειδικά στη νεολαία, δεν δίνουν ένσημα, όταν γυναίκες χάνουν μισθό επειδή είναι έγγυες και, πώς να το κάνουμε, πρέπει να γεννήσουν;

Έτσι, η πρωτομαγιά, ως αγώνας εργατικός και όχι ως γιορτή που μαζεύουμε λουλούδια, φαίνεται κάθε χρόνο να γίνεται όλο και πιο επίκαιρη. Η κατεύθυνση που παίρνουν σήμερα τα πράγματα δεν είναι άλλη από την εδραίωση μιας κατάστασης όπου ο καθένας θα βιώνει ,ταυτόχρονα με όλους τους άλλους αλλά πάντα μόνος του, τις χειρότερες εργασιακές συνθήκες. Την ανεργία, την επισφάλεια, την μισοεργασία, το φόβο της απόλυσης, την απόγνωση και την κατάθλιψη, την εγκατάλειψη κάθε προοπτικής. «Κανείς μόνιμος, όλοι προσωρινοί» είναι το σύγχρονο δόγμα του κεφαλαίου και της Ε.Ε. Η δημιουργία ενός αναλώσιμου δυναμικού, χωρίς επίγνωση της θέσης του. Η καθυπόταξη κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής σ’ αυτόν το νόμο. Της τέχνης, της επιστήμης, της διασκέδασης, της εργασίας ,της γνώσης.

Έτσι έχει η κατάσταση. Το θέμα είναι εμείς πώς θα καταφέρουμε να αρνηθούμε το μέλλον που μάς προετοιμάζουν και να προτάξουμε το μέλλον που θέλουμε για εμάς, αλλά και για τις επόμενες γενιές. Να αγωνιστούμε ενάντια στη δεύτερη αξιολόγηση και τα νέα αντεργατικά μέτρα που θέλουν να πάρουν κυβέρνηση ΕΕ και ΔΝΤ. Απέναντι στην ανεργία, τη φτώχεια, τον εκφυλισμό που μας ωθούν, εμείς  να παλέψουμε για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, για εργασιακά δικαιώματα, για αυξήσεις στους μισθούς,  για μέτρα προστασίας των ανέργων.

Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία η παρουσία, ειδικά της νεολαίας, στην πορεία της Πρωτομαγιάς, μαζί με τα ανεξάρτητα ταξικά σωματεία, κόντρα στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ

 1^η Μάη στη Συγκέντρωση στο Μουσείο στις 11:00

Ο Δεκέμβρης δεν τέλειωσε για εμάς...

Οχτώ  χρόνια έχουν περάσει από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την εξέγερση της νεολαίας, και αυτή τη στιγμή καλούμαστε να πάρουμε εμείς  τη σκυτάλη του αγώνα, όχι για να «γιορτάσουμε» εκείνη την περίοδο, όχι  για να της δώσουμε επετειακό χαρακτήρα, αλλά αντίστροφα, μέσα από αυτήν την ημερομηνία να καταφέρουμε να εκφράσουμε τα σημερινά μας αιτήματα. Να καταφέρουμε να τη χρωματίσουμε με το στίγμα της τωρινής συγκυρίας. Να καταφέρουμε να πιάσουμε το νήμα που συνδέει την κραυγή της νεολαίας και των εργαζομένων το Δεκέμβρη του 2008 με τους σημερινούς αγώνες. Γιατί αυτή η ημερομηνία δεν θα έχει κανένα νόημα, αν εμείς, η νεολαία, δεν καταφέρουμε πεισματικά, να την τραβήξουμε από τον στείρο ιστορικό της χαρακτήρα και να την κάνουμε ζωντανή πραγματικότητα.

Αυτή τη στιγμή θα μπορούσε κάποιος πανεύκολα να πει ότι το κυριότερο μήνυμα που κυοφορεί αυτή η ημέρα συμπυκνώνεται στην καλύτερη περίπτωση στο σύνθημα «Μπάτσοι , γουρούνια, δολοφόνοι». Παρ’ όλα αυτά είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η δολοφονία ενός παιδιού 14 χρονών από έναν αστυνομικό,  πέρα από την ακραία καταστολή του κράτους, πέρα από την ωμή αστυνομική βία καταδεικνύει μια συνολική προσπάθεια του συστήματος να καθυποτάξει κάθε κινηματική απόπειρα και να σου πει με τον πιο αναίσχυντο τρόπο πως «ό,τι προσπάθεια και να κάνεις για να αντισταθείς, ό,τι κίνηση και να κάνεις ενάντια στα σχέδιά μας, θα μας βρεις μπροστά σου με τον πιο επιθετικό τρόπο». Κι αυτός ο επιθετικός τρόπος δεν είναι μόνο τα ΜΑΤ στις πορείες, δεν είναι μόνο τα ασφυξιογόνα, τα δακρυγόνα και το ξύλο, δεν είναι μόνο οι συλλήψεις και τα κρατητήρια. Είναι και η λιτότητα, είναι η ανεργία, είναι η επισφάλεια, είναι ο φασισμός, είναι το δυσοίωνο μέλλον που προμηνύεται για τη νέα γενιά. Γι αυτό,  το φοιτητικό κίνημα πρέπει να δώσει στην 6^η Δεκέμβρη νέα πνοή, με σημαία το σύνθημα ότι δεν θα είμαστε η γενιά που θα ζήσει μέσα στην ανεργία, μέσα στον κοινωνικό κανιβαλισμό και την κατάθλιψη. Με το σύνθημα ότι όποια και να είναι η καταστολή, κανείς δεν θα μπορέσει να καταπιέσει τις δυνατότητες και τις επιθυμίες των ανθρώπων για μια άλλη ζωή.

Μια πολύ έντονη και επίκαιρη, λοιπόν, έκφανση της καταπίεσης που δεχόμαστε στις ζωές μας είναι και η επίθεση στην εκπαίδευση. Με πολύ γενικά λόγια αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε σαν κύριο είναι ότι η εκπαίδευση γίνεται ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια του συστήματος να πλήξει ακόμη περισσότερο τα ήδη πληττόμενα κομμάτια και να αφαιμάξει όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος. Η γνώση γίνεται εμπόρευμα και μάλιστα πολύ πολύτιμο και όχι μόνο μέσα από τις πρακτικές (απλήρωτη δουλειά), ή τις έρευνες(π.χ. δωρεάν πατέντες για επιχειρήσεις) αλλά και μέσα από την κατανομή των φοιτητών με τέτοιο τρόπο ώστε η κατάρτισή τους να απαντάει ακριβώς στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και όχι στις ανάγκες της κοινωνίας. Π.χ. η αγορά εργασίας αυτή τη στιγμή, σε αντίθεση με την κοινωνία, δεν έχει ανάγκη από εκπαιδευτικούς, γιατί δεν παράγουν κάποιο μεγάλο κέρδος για το κεφάλαιο. Άρα, προσλήψεις στο δημόσιο δεν γίνονται και οι καθηγητικές σχολές υποβαθμίζονται σε τεράστιο βαθμό, από την αφαίρεση της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία μέχρι και την ένταση της υποχρηματοδότησης με αποτέλεσμα να πετιούνται απ’ έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία τα πιο πληττόμενα κομμάτια των φοιτητών.

Παρ’ όλα αυτά, για να καταλάβουμε το σχέδιο που έχουν κυβέρνηση και Ε.Ε. για την εκπαίδευση, θα πρέπει να δούμε το ζήτημα συνολικά και όχι μόνο μέσα στα πανεπιστήμια. Η κατάσταση που προετοιμάζεται για το Σχολείο  είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα, από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Αυτή τη στιγμή, το σχέδιο για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση μιλάει για ένα Λύκειο όπου ένα 30% μόνο των μαθητών θα πηγαίνει στα Γενικά Λύκεια και το υπόλοιπο 70% θα προορίζεται για την τεχνική εκπαίδευση, γεγονός που θα οξύνει σε τρομερά μεγάλο βαθμό τους ταξικούς φραγμούς. Επίσης, η μαθητεία στα τεχνικά λύκεια, δηλαδή η απλήρωτη εργασία των μαθητών για επιχειρήσεις με στόχο την  «κατάρτισή τους», γίνεται κύριος στόχος της επίθεσης καθώς ωθεί κι όλας τα παιδιά να μαθητεύσουν στις κακοπληρωμένες, ελαστικές  εργασιακές σχέσεις και στην υπακοή. Να μάθουν στο νέο πρότυπο εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας. Και το Λύκειο μετατρέπεται σε μια βαθμίδα των λίγων που έχουν τα λεφτά και τη δυνατότητα να περάσουν από το εξεταστικό κάτεργο της "αριστερής" τράπεζας θεμάτων, να μάθουν στην κατακερματισμένη γνώση και στο κυνήγι δεξιοτήτων για να περάσουν στο πανεπιστήμιο.

Με αυτά τα λίγα στοιχεία μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η επίθεση που επιχειρείται αυτή τη στιγμή στην παιδεία δεν είναι κάτι ξέχωρο από τη συνολική επίθεση που δέχονται γενικά τα πληττόμενα κομμάτια. Δεν είναι κάτι ξέχωρο, αλλά πτυχή μιας ολόκληρης απεγνωσμένης προσπάθειας του κεφαλαίου να βρει τρόπο να ξεπεράσει την κρίση του. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι σημαντικό σαν φοιτητικός σύλλογος να συνδεόμαστε στο κίνημα όχι μόνο με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, που είναι απαραίτητο, αλλά και συνολικά με το εργατικό κίνημα, κόντρα και μακριά από τον αστικοποιημένο, εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Γιατί εμείς είμαστε οι επόμενοι ή και τωρινοί άνεργοι ή οι ελαστικά και μαύρα εργαζόμενοι.

Να, λοιπόν, γιατί είναι απαραίτητο και εμείς σαν φοιτητές να μιλήσουμε για την κατάσταση στους εργασιακούς χώρους, να συζητήσουμε  για τα εργασιακά μας δικαιώματα και για τον νέο εργασιακό νόμο, που κομμάτι του κατατίθεται προς ψήφιση μέσα στην επόμενη βδομάδα. Μέσα σε ένα τοπίο όπου οι άνεργοι στη νεολαία φτάνουν και το ποσοστό των 60%, ενώ παράλληλα όσοι εργάζονται το κάνουν περιστασιακά και χωρίς καμία σιγουριά για την επόμενη μέρα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έρχεται να φέρει τον νέο εργασιακό νόμο, έναν νόμο που ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση, υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο τους ανέργους με στόχο το κεφάλαιο να εκμεταλλευτεί την ανεργία τους, ορίζει υποκατώτατο μισθό και προωθεί όλο και πιο βαθιά αυτό το τοπίο της επισφαλούς και μαύρης εργασίας. Σου λέει με έναν πολύ ξεκάθαρο τρόπο ότι προοριζόμαστε να γίνουμε εκείνη η νεολαία που δεν θα χει ποτέ σταθερή και μόνιμη δουλειά, αλλά θα τρέχει συνεχώς πίσω από έναν εργοδότη για να εξασφαλίσει ένα μεροκάματο. Μας λέει ότι θα είμαστε η γενιά εκείνη που θα φεύγει σεζόν τα καλοκαίρια για να βγάλει το νοίκι των επόμενων μηνών, η γενιά που θα μεταναστεύει, η γενιά που θα ανακυκλώνει την ανεργία, η γενιά που θα παρατάει τις σπουδές της για να βγάλει κάνα φράγκο για την οικογένεια, η γενιά που θα ανταγωνίζεται μεταξύ της και θα εχθρεύεται για μια θέση εργασίας, η γενιά που θα εργάζεται για να σπουδάσει και θα σπουδάζει για να εργάζεται, η γενιά που θα εγκαταλείψει τα όνειρά της.

Εδώ είναι όμως το ερώτημα. Αν τελικά θα δεχτούμε να μαστε αυτή η γενιά ή θα πούμε ότι, πέρα από τις λογικές επιβιωτισμού και ατομικού δρόμου, θα βάλουμε τους εαυτούς μας στη διαδικασία αυτή της ανατροπής της κατάστασης,  γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να ζήσουμε έτσι. Και όχι μόνο δεν θέλουμε να ζήσουμε έτσι, αλλα θέλουμε να ζήσουμε αλλιώς. Όχι μόνο δεν θέλουμε την εκπαίδευση να ιδιωτικοποιείται και να γίνεται επένδυση για τις επιχειρήσεις, αλλά θέλουμε την παιδεία τη δημόσια και δωρεάν, την μόρφωση για όλους, την γνώση των αναγκών μας, τη γνώση τη σφαιρική και ανθρωπιστική. Όχι μόνο δεν θέλουμε την ανεργία και την επισφάλεια, αλλά θέλουμε τη μόνιμη και σταθερή εργασία, με όλα τα εργασιακά μας δικαιώματα. Γιατί δεν θέλουμε το παλιό ή το τωρινό, αλλά το νέο.

Και αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να γίνει δυνατή με κανέναν μαγικό τρόπο, ούτε με καμία ανάθεση, αλλά μπορεί να γίνει δυνατή μόνο αν οι ίδιοι οι φοιτητές παράξουμε πολιτική από μας για εμάς μέσα από το όργανο του φοιτητικού μας συλλόγου, τη Γενική Συνέλευση.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 5/12 ΣΤΗΝ ΑΙΘ. 440

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 6/12 ΣΤΙΣ 11 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 7/12 ΣΤΙΣ 12.30

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 8/12 ΜΕ ΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

  «Η κυβέρνηση φέρνει στη Βουλή το νέο ασφαλιστικό», «Τα ασφαλιστικά ταμεία βουλιάζουν», «Πανικός για τις συντάξεις», αυτές είναι οι πιο συχνές φράσεις που τον τελευταίο καιρό κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων, τις εφημερίδες και γενικά ολόκληρη την επικαιρότητα. Ίσως, αρχικά, όλ’ αυτά για το ασφαλιστικό να μάς φαίνονται αδιάφορα και να σκεφτόμαστε ότι δεν μάς αγγίζουν. Ωστόσο, στην πραγματικότητα η νέα γενιά, οι μελλοντικοί αλλά και οι τωρινοί εργαζόμενοι, η νεολαία της ανεργίας και της επισφάλειας, βρισκόμαστε στο κέντρο αυτής της επίθεσης. Όμως,  τί είναι τελικά αυτό το ασφαλιστικό, ποια πολιτική εκφράζει, ποιούς πλήττει και ειδικότερα με ποιόν τρόπο αφορά εμάς, τη νεολαία;

  Για να κατανοήσουμε τι είναι τελικά το νέο ασφαλιστικό θα πρέπει να το αντιληφθούμε όχι σαν κάτι μεμονωμένο και ξέχωρο, αλλά σαν συνέχεια μιας συγκεκριμένης πολιτικής, η οποία πηγάζει από συγκεκριμένες αιτίες και εκφράζει συγκεκριμένα συμφέροντα. Πράγματι, μετά την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς, μετά τους πλειστηριασμούς, μετά την καταστολή, μετά τις εξαγγελίες για τον «εθνικό διάλογο για την παιδεία» που στόχο έχει να αξιολογήσει και να συγχωνεύσει σχολές, να εντείνει την υποχρηματοδότηση αλλά και να προσαρμόσει το πρόγραμμα σπουδών στις ανάγκες της αγοράς και των επιχειρήσεων, η μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρνει στη Βουλή  ένα νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, πλήρως προσαρμοσμένο στις λογικές των ΕΕ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ. Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί κομμάτι της στρατηγικής απάντησης του Κεφαλαίου στην κρίση του, μια αγωνιώδη προσπάθεια να σώσουν οι εργοδότες τα κέρδη τους πατώντας πάνω στους εργαζόμενους.

  Οι αλλαγές που επιφέρει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό δεν αποτελούν απλά τεχνικές λεπτομέρειες για το πώς θα υπολογίζονται και υπό ποιες προϋποθέσεις θα καταβάλλονται οι συντάξεις, αλλά αφορούν το συνολικό σχέδιο ζωής του εργαζομένου ανθρώπου.  Πρόκειται για μια πρωτοφανή αντεργατική αναδιάρθρωση που προβλέπει καταιγισμό μέτρων και σαρωτικών αλλαγών. Καταργεί κατακτήσεις κοινωνικής ασφάλισης – περίθαλψης – πρόνοιας, φέρνει σαρωτικές αλλαγές στις συντάξεις, στις εισφορές και στις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης. Το νέο ασφαλιστικό αποκτώντας πλέον χαρακτήρα ανταποδοτικό μετατρέπει την κοινωνική ασφάλιση σε ατομική υποχρέωση. Έτσι, με αυτό το ασφαλιστικό ας  είμαστε από τώρα σίγουροι ότι αύριο που θα αρρωστήσουμε ή θα τραυματιστούμε, το νοσοκομείο θα μάς κλείσει κατάμουτρα την πόρτα.  Κι αυτό γιατί δε βάλαμε το χέρι στην άδεια τσέπη μας για να πληρώσουμε την ασφάλισή μας.

  Κατά πόσο όμως το νέο αυτό νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό αφορά εμάς, τη νέα γενιά; Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, εκτός από το γεγονός ότι το νέο ασφαλιστικό πλήττει γενικά το εισόδημα κάθε λαϊκής οικογένειας, θα τη βρούμε ακριβώς στην πραγματικότητα της νεολαίας όπως έχει διαμορφωθεί στο σήμερα. Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό έρχεται να βαθύνει το καθεστώς ελαστικής – μαύρης εργασίας, ουσιαστικά σύγχρονης δουλείας που έχουν επιβάλλει στη νέα γενιά οι πολιτικές κεφαλαίου – ΕΕ.  Μια πραγματικότητα που θέλει την πληττόμενη νεολαία να εργάζεται με διαλυμένες συνθήκες εργασίας, με ελάχιστους μισθούς, σε προγράμματα voucher και 5μηνα, χωρίς ασφάλιση και συλλογικές συμβάσεις, τη στιγμή μάλιστα που η ανεργία στους νέους φτάνει το 65%. Με το νέο νομοσχέδιο η κατάσταση αυτή θα παγιωθεί και θα οδηγήσει τους νέους, αν όχι στη μετανάστευση, στη μαύρη εργασία, ενώ ταυτόχρονα η ανεργία θα τονωθεί αφού οι εργαζόμενοι θα βγαίνουν στη σύνταξη γύρω στα 70, μετά από 40 χρόνια δουλειάς. Όσον αφορά στους εκπαιδευτικούς ο διορισμός θα γίνει ένα πραγματικά άπιαστο όνειρο! Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν και πάλι να καταστρέψουν το αύριο αλλά και το σήμερα της νεολαίας. Καταφέρνουν να ριζώσουν καλά μέσα στο κεφάλι μας και να μας οδηγήσουν στην εξευτελιστική και ηττοπαθή συνειδητοποίηση ότι «έτσι κι αλλιώς άνεργοι θα μείνουμε. Για ποια ασφάλιση να μιλάμε;».

  Η σκέψη όμως που πρέπει με αποφασιστικότητα να μας διακατέχει είναι πως δε θα ανεχτούμε να περάσει αυτό το ασφαλιστικό. Και όχι μόνο δε θα το ανεχτούμε, αλλά θα επιβάλουμε και το δικό μας πρόταγμα. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι όχι η ήττα και η απογοήτευση, αλλά η σκέψη πως η λύση δεν είναι άλλη παρά μόνο η διεκδίκηση και η μάχη. Η μάχη για κοινωνική ασφάλιση με βάση τις ανάγκες μας και όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου. Για μια κοινωνική ασφάλιση που δεν θα είναι εμπόρευμα αλλά δικαίωμα. Απαιτούμε θέσεις εργασίας και όχι ανεργία, ούτε ανασφάλιστη και ελαστική εργασία. Απαιτούμε είτε δουλεύουμε, είτε είμαστε άνεργοι, να έχουμε ασφάλιση, που θα βαραίνει όχι τους μισθούς των εργαζόμενων και των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων, αλλά το κράτος και τους εργοδότες. Να δικαιούμαστε σύνταξη στα 30 χρόνια εργασίας ή στην ηλικία των 60. Να μην πληρώσουμε εμείς και οι επόμενες γενιές το βάρος των συμφερόντων των εργοδοτών και του κεφαλαίου. Απαιτούμε τα εργασιακά μας δικαιώματα.

  Πώς και με ποιους όμως θα παλέψουμε; Η δική μας λύση απέναντι στο ασφαλιστικό είναι ο πανεργατικός ξεσηκωμός για εργασία, ασφάλιση, περίθαλψη, πρόνοια, κατάργηση της επισφαλούς εργασίας. Η μόνη λύση είναι η συλλογική διεκδίκηση. Γι’ αυτό, σαν νεολαία πρέπει να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή και, ειδικότερα, σαν φοιτητικός σύλλογος της ΦΛΣ πρέπει να παλέψουμε μέσα απο τις συλλογικές μας διαδικασίες, τις γενικές μας συνελεύσεις. Θέλουμε αγώνες από τα κάτω, με ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, όχι όμως κάτω από την πολιτικά ανεπαρκή και κομματικοκεντρική λογική του ΠΑΜΕ, αλλά και κόντρα στον ξεπουλημένο και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ του «ΝΑΙ». Θέλουμε μαχητικούς αγώνες, όπως αυτός των εργαζομένων στα 5μηνα, που έχουν δημιουργήσει κέντρο αγώνα έξω απ’ το Υπουργείο Εργασίας και παλεύουν στην πράξη κόντρα στον εργασιακό μεσαίωνα που μας επιβάλλουν!

  Είναι πολύ εύκολο να πούμε ότι το νομοσχέδιο δε μας αφορά, ότι εγώ θα βρω ένα τρόπο και θα επιβιώσω μόνος μου μέσα σ’αυτό το σύστημα. Είναι πολύ εύκολο να κάτσουμε στον καναπέ μας και να αποφασίσουμε πως δεν  έχει νόημα να αγωνιστούμε, ή αλλιώς, να αποφασίσουμε με μεγάλη ανακούφιση πως έχει νόημα αλλά, ντάξει, θα το κάνουν άλλοι για μας. Είναι πολύ εύκολο να κάτσουμε άπραγοι και να παραδεχτούμε ότι τα πράγματα θα τα φτιάξει ο καιρός και όχι εμείς, πως η ιστορία έτσι κι αλλιώς θα κυλήσει και η εποχή θα αλλάξει από μόνη της. Είναι πολύ δύσκολο όμως να αντικρύσουμε την πραγματικότητα. Να πούμε ότι εμείς θα αλλάξουμε τον καιρό, ότι εμείς θα κυλήσουμε την ιστορία. Ότι δε θα είμαστε παρατηρητές, αλλά στο τώρα, στο σήμερα θα παλέψουμε συλλογικά για τα δικά μας συμφέροντα, για τις δικές μας ανάγκες. Ότι δε θα ανεχτούμε τα όνειρα της νέας γενιάς, τη δυναμική και τη σπίθα αυτής της ηλικίας να τα σβήσει η απογοήτευση και η ηττοπάθεια.

Κείμενο - κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για πολιτικό και κινηματικό συντονισμό Φιλοσοφικής

Ως φοιτητές και φοιτήτριες της Φιλοσοφικής γράφουμε αυτό το κείμενο –κάλεσμα κατόπιν της συγκρότησης μιας πρωτοβουλίας πολιτικού και κινηματικού συντονισμού προκειμένου να ανοίξουμε την κουβέντα και να συμβάλλουμε στην τροφοδότηση και την αναζωογόνηση  του συλλόγου μέσα απο την ίδια μας την δράση.

 Ένας λόγος που είναι παραπάνω αναγκαία αυτή η κουβέντα και τέτοιου είδους εγχειρήματα είναι η συνολική επίθεση που βιώνουν η νεολαία, οι εργαζόμενοι και τα αποκλεισμένα κομμάτια της κοινωνίας  στα χρόνια της  κρίσης. Συγκεκριμένα αυτή η επίθεση εντείνεται με την υπογραφή του 3ου μνημονιού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που έρχεται  να συνεχίσει τις προηγούμενες ευρωπαικές αντιλαικές πολιτικές και πλήττει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, τις κοινωνικές παροχές, αυξάνει την ανεργία και συρρικνώνει μισθούς και συντάξεις. Καταστέλλει πολιτικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες. Διαρρηγνύει τις κοινωνικές μας σχέσεις. Μέσα σε αυτό τοπίο η εκπαίδευση δεν μένει αλώβητη. Οι κατευθύνσεις αυτές εισάγονται στο πανεπιστήμιο μέσα απο την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία επιβάλλει την διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας, την εισβολή ιδιωτικών συμφερόντων, την διάλυση της επαγγελματικής μας προοπτικής μέσα απο την διάσπαση και απαξίωση των πτυχίων  μας και την ένταση της υποχρηματοδότησης.  Αυτό εμπεδώνει στους φοιτητές την κουλτούρα της απάθειας ,του ατομισμού και της λογικής της ανταγωνιστικότητας για το μέλλον τους στην αγορά εργασίας, μέσα από την εντατικοποίηση των σπουδών τους  και  την πειθάρχηση των ζωών τους.

Απέναντι και πέρα από  την κυρίαρχη αφήγηση που επιβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την διάλυση του παρόντος και του μέλλοντος μας, εμείς προτάσσουμε την δική μας προοπτική με όπλο τις συλλογικές μας διαδικασίες και τους δικούς μας αγώνες. Στην βάση αυτού θεωρούμε πιο αναγκαίο από ποτέ να ανασυγκροτηθεί ο φοιτητικός μας  σύλλογος και το ανώτερο όργανο του που είναι η γενική συνέλευση. Να υπερβεί την αδυναμία που έχει το τελευταίο διάστημα να συνεδριάσει και να μπει σε αγωνιστική τροχιά. Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για την Γενική Συνέλευση καλούμαστε να επερωτήσουμε τις παραδοσιακές της μορφές και διαδικασίες, να την επανανοηματοδοτήσουμε και να την αναβαθμίσουμε σε συμμετοχικότητα και άμεση δραστηριοποίηση. Να γίνει πεδίο έκφρασης όλων των φοιτητών, να συμβάλει στην διαμόρφωση της συλλογικής μας καθημερινότητας και να μπορεί να απαντάει στους προβληματισμούς, στις ανάγκες και τις επιθυμίες του ζωτικού κομματιού του πανεπιστημίου, δηλαδή των φοιτητών και των εργαζομένων του. Να αποτελέσει το όχημα οργάνωσης ενός μαχητικού, διεκδικητικού και αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος  που θα προασπίζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα μας και θα συνδέεται  με το εργατικό και τα ευρύτερα κοινωνικά κινήματα.

Σε αυτά τα πλαίσια θεωρούμε σημαντικό οι φοιτητές της Φιλοσοφικής να συμμετέχουν μαζί με τους φοτητικούς συλλόγους στην απεργιακή κινητοποίηση την Πέμπτη 12/11 στις 10:30 στο Μουσείο, στις διεργασίες τους στο τριήμερο εορτασμό και στην πορεία για την επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Σαν πρωτοβουλία πολιτικού και κινηματικού συντονισμού θα βρεθούμε στο μπλοκ των φ.σ. της ΝΟΠΕ .

Η επόμενη συνάντηση μας θα είναι για να οργανώσουμε τις δράσεις μας για την ανασυγκρότηση των συλλογικών διαδικασιών και την πρόταση μας ενόψει επόμενης Γενικής Συνέλευσης.